Laurent, Anthony, Stanley

Każdy potrzebował odetchnąć na swój własny sposób. Właśnie - odreagować. Laurent był cały napięty, spoglądając zarówno na Mariannę, kiedy teraz siedział na jej łóżku i trzymał jej dłoń jak i na Anthony'ego, który ewidentnie wrócił do siebie. Nie chciał reagować tak ostro, w ogóle nie powinien. Spanikował. Nie to, żeby teraz było o wiele lepiej, ale selkie zdawał sobie sprawę aż nadto z tego, że są tutaj zdani na siebie, że musza się dogadać, muszą ze sobą pracować. I że jeśli nie znajdą rozwiązania to mogą skończyć jak te wszystkie głosy, które słyszał, zanim stracił przytomność. Jako ostatni z nich wszystkich.

- Nie został morską wodą, zaraz tutaj wróci. - Mówił poważnie? Nawet brewka mu nie drgnęła. Nawet spojrzał na Anthonyego i uśmiechnął się do niego spokojniej, choć ten spokój wcale nie był prawdziwy. Tak jak Laurent nie wiedział, czy rzeczywiście Stanley wróci. Ale co do tego, że wodą nie został był przekonany. Oni nią nie zostali. Czemu zaś ci wokół nich już tak? - Tak, to może być choroba morska. Na pewno, w końcu było mi niedobrze. - Nie miał pojęcia, czy ten "żarcik" jakkolwiek wyszedł, bo nie, nie było mu do śmiechu. Natomiast jeśli to miało temu mężczyźnie jakkolwiek pomóc to gotów był podjąć temat. Żeby tylko on się uspokoił i żeby... żeby cokolwiek dobrego tutaj zrobić, żeby jakkolwiek złapać kontrolę nad sytuacją. Nie oczekiwał za to, że ktokolwiek będzie słuchał to, co mówił, że ktoś mu tutaj naprawdę zaufa. Ludzie wokół niego mieli skłonność do tego, że to zaufanie wobec rzeczy niebezpiecznych mieli ograniczone. Było to spowodowane bardzo wieloma elementami, które nie były tu i teraz istotne. Nie zamierzał się burzyć, nie zamierzał krzyczeć i tak jak nie wymagał wykonywania jego poleceń, tak nie wymagał tego zaufania ani nawet nawiązania dialogu. Po prostu... byłoby miło, ale nie był samozwańczym przywódcą. Niebieskie oczy skupił się na mężczyźnie, który usiadł na drugim krańcu łóżka, a kiedy ten zaczął mówić do kobiety... Ach, jak w bajce o Śpiącej Królewnie. Do jego umysłu wpełzła myśl jak to cudownie byłoby mieć takiego księcia. Szybko ją jednak rozgonił, rozglądając się za czymś ostrym... szkło z rozbitej lampki. Najbardziej banalny sposób na obudzenie się ze snu - zrobienie sobie krzywdy. Nie miał pojęcia, co spotkało Marianne, ale nic dobrego. Czuł dreszcz za dreszczem i ból serca przenikający jego ciało kiedy myślał o tragedii, jaka musiała się tutaj rozegrać. Żal. Żal za nieswoje grzechy, za przewinienia innych.

- Przepraszam, Marianno. - Z tego co wiedział podobno ludzie w śpiączce słyszeli, co się do nich mówi. A tutaj byli wręcz w jej śnie. Kto lepiej miał sobie zdawać sprawę z tego, co się działo, jeśli nie ona? I chociaż przeprosiny to za mało... to chyba każdy człowiek chciał je usłyszeć. A teraz przecież byli ludźmi, którzy najwyraźniej mieli coś wspólnego z jej stanem. - Naprawdę bardzo mi przykro. - Zanim jednak sam dobrze się nad tym zastanowił Anthony już się podniósł i trzasnęło znów szkło. Laurent otworzył szerzej oczy.

Laurent nigdy nie był postawnym mężczyzną, choć może nie był malutki. Chudy, niezdrowo chudy blondyn zadrżał na ten widok i odwrócił spojrzenie, nie mogąc na to patrzeć. Na rozlew krwi, na ból. Zacisnął swoje powieki. Ale minęła chwila i obrócił spojrzenie w kierunku Anthony'ego. Był gotów wstać, łapać go, tamować krawienie... i spróbować poklepać go po policzku. Czy to zadziałało? Czy cokolwiek pomogło? Laurent naprawdę nie chciał myśleć, że musieliby się... zabić. Ale jeśli tak, jeśli pomogło...

Jeśli zadziałało to Laurent podniósł kawałek szkła szybkim ruchem i podszedł do Stanleya, żeby i jemu powiedzieć, by zrobił to samo. By się naciął. I potem... potem... sam, modląc się i zaciskając powieki spróbował zrobić to samo trzęsącymi się rękoma.

Stanley miał wrażenie jakby został na tym statku sam. Jakby wszyscy pozostali zdołali już uciec, zniknąć, rozpłynąć się? Nie był pewien. Wiedział za to, że jego nawoływanie nie przynosi żadnego skutku. Nie ważne jak to niedorzecznie brzmiało ale w tej chwili ucieszyłby się nawet ze spotkania Brenny. Nigdy by się do tego przecież nie przyznał, chociaż w głębi duszy byłby wdzięczny, że ktoś tu jeszcze pozostał.

Snuł się przez krótką chwilę po piętrach kiedy to ponownie udawał się do pokoju Marianne. Może i nie przyprowadził, że sobą tego całego Jamesa ale nie bardzo się tym przejmował, wszak miał ważniejsze rzeczy do zrobienia w tym momencie. Powolnym, niepewnym krokiem zbliżał się kajuty Fawleyów. Zapewne dalej szedłby tym spokojnym krokiem, gdyby nie huk, który wcale, a wcale go nie zadowalał - Laurent?! Anthony?! - Borgin rzucił się do biegu, aby czym prędzej znaleźć się w środku pomieszczenia. Po pierwsze był to znak, że ktoś tam jest, a po drugie dźwięk rozbijanego szkła nigdy nie wróży nic dobrego.

- C-Coo jest... - zwrócił się w ich kierunku kiedy stanął w drzwiach wejściowych i zobaczył jak kuzyn przesuwa sobie kawałkiem szkła po nadgarstku - Co wy robicie... - zapytał, próbując pojąć co to za rytuał się rytuał odprawiał. Nie było mu dane zbyt długo się nad tym zastanawiać, ponieważ podszedł Prewett, który też chyba chciał pójść w ślady komornika albo może zrobić krzywdę Stanleyowi? - Laurent... - odparł, wyciągając ręce w jego kierunku jakby chciał mieć możliwość obrony przed nim. Na całe szczęście zrozumiał co ten mu chciał przekazać i że to chyba jedyna szansa, a na pewno jedyna na którą w tym momencie wpadli.

- Daj to - wyciągnął dłoń w do kumpla z Hogwartu, odbierając mu to co akurat trzymał w dłoni. Widział pewnego rodzaju zawahanie w jego czynach, chociaż nie był pewien czy dobrze interpretuje to co widział. W tym momencie nie był już pewien niczego.

Z kawałkiem szkła w prawej dłoni zaczął się przyglądać swojemu lewemu nadgarstkowi. A więc to mamy zrobić? Ciężko westchnął, nie odrywając wzroku od jakże ciekawej dłoni. Zanim jednak przystąpił do działania, odłożył na chwilę prowizoryczne ostrze, a następnie urwał rękawy od swojej koszuli z obydwóch stron na wszelki wypadek. Stanley chciał mieć możliwość reakcji gdyby okazało się, że to nie bardzo było tym czego potrzebowali, a trzy krwawiące ręce to ostatnie czego potrzebowali tego dnia. Odłożył dwa równie prowizoryczne bandaże - a może opaski uciskowe bardziej - do kieszeni, wracając do tego co zaczął. Ponownie chwycił za kawałek szkła, zbliżył go do nadgarstka i sprawnym, lecz powolnym ruchem zrobił nacięcie zgodnie z tym co zostało mu przekazane. Nie chciał, aby było zbyt głębokie, wszak nie miał zamiaru się tutaj wykrwawić.

- Dasz radę - starał się dodać Laurentowi otuchy, nie odrywając wzroku od swojej nowo nabytej rany. Przyglądał jej się z pewnego rodzaju fascynacją w oczach. Tak mam zakończyć swój żywot? Zastanawiał się przez krótką chwilę, podchodząc do Prewetta - Uważaj - ostrzegł go, po chwili łapiąc za rękę, którą miał rozciąć i swój nadgarstek. Borgin nie chciał, aby przez jego trzęsące się dłonie był więcej szkody, niż pożytku dlatego postanowił mu pomóc - miał zamiar sprawić, aby cięcie był sprawne i jednolite. Jeden ruch w tę czy we wte i mógł mieć przecież szramę na całe przedramię .

- Ahhh... - syknął z bólu, spoglądając na pozostałą dwójkę i Marianne - Dobra... Co jeżeli to nie zadziała? - zapytał podchodząc bliżej dziewczyny - Może trzeba jakoś sprawić, aby jej serce zaczęło bić szybciej? - zaproponował, rzucając wolną myśl - Yyy... A gdzie jest w ogóle jej matka? - zdziwił się kiedy doszło do niego, że przecież była tu wcześniej Persefona. O ile początkowo zignorował ten fakt, tak teraz zaczął się zastanawiać.

Stanley, Anthony, Laurent

Anthony

Stanley

Laurent

Statek był związany z Marianne, ale co jeśli Marianne była tutaj tak samo ofiarą?

Wydawało się to oczywiste, kobieta popełniła samobójstwo, pragnąc przed czymś uciec, zakończyć swój ból, ale klątwa została nałożona. Nie przez nią. Laurent był pewien, że nie przez nią. Te znaki, te sygnały, wołanie o pomoc - to nie był przypadek. Zaczęło to do niego docierać i zalewać jego głowę jak coś zupełnie oczywistego, jak informacja, która ciągle czaiła się na końcu języka, kiedy chciałeś komuś o tym powiedzieć, ale nie mogłeś znaleźć odpowiedniego słowa. I kiedy Stanley wziął to szkło, żeby pomóc ci dokonać czynu, do którego w zasadzie nie byłeś zdolny, napinając się, automatycznie chcąc od bólu uciec, uciekłeś wzrokiem dookoła już mając wrażenie, że wiruje cały świat. Ale nie wirowały. Migotało światło, wrażenie, jakby moc tego wszystkiego odpuściła... Marianne... Laurent syknął, jęknął w sumie i od razu opadł na kolana, patrząc wszędzie tylko nie na krew. Spoglądając z poziomu podłogi na twarze Stanleya i Anthonyego z myślą, że jest w pełni odpowiedzialny za to, co się tutaj stanie. Gdyby pomyśleć o tym tak, że namówił ich do samobójstwa... Ta myśl przetoczyła się po jego głowie jak pojedyncza fala przez piasek. Zatrząsł się ze strachu. Nie. Ja chcę pomóc im się uwolnić. Oczywiście, że tak. Tylko że jeśli coś się stanie to odpowiedzialność spadnie na twoje barki. Nikogo innego. Właśnie twoje.

- Nawet tak nie mów. Nawet tak nie mówcie. - Blondyn trząsł się na ziemi, bo przecież w jego mniemaniu jednak samo nacięcie powinno zadziałać. Tak jak w każdym śnie, tak? Ale nie, nie... w niektórych snach naprawdę musisz umrzeć. Po prostu budzisz się, zanim Śmierć podjedzie na swoim trupim koniu, żeby zabrać cię ze sobą na przejażdżkę. - T-tam... - Wskazał drugą ręką na kałużę na podłodze, bo tylko tyle jej zostało. - Zamieniła się w wodę... chciałem... chciałem ją tylko ogłuszyć. - Właściwie to i chyba nawet nie to, bo nie spodziewał się wystarczającej siły w swoim własnym ciele. Natomiast chciał jej przeszkodzić w... cokolwiek chciała zrobić. Żeby Anthony się ocknął, on tutaj przecież mógł zrobić cokolwiek więcej!

Świat był coraz mniej wyraźny i Laurent w końcu się położył na tej podłodze. Znał już to paskudne uczucie, był tam, a teraz zdejmowało go jeszcze większą trwogą. Po jego twarzy potoczyły się łzy, bo przecież to wszystko było niesprawiedliwe. Ten ból, to cierpienie, ta klątwa. To życie, jakie mu zapisano w gwiazdach, nie było do końca sprawiedliwe. Pomyślałby ktoś, że jak trwoga to do Boga - i kiedy Laurent zamykał oczy to rzeczywiście się modlił. Ale nie do Boga, to mocy o wiele mu bliższej niż Bóg. Modlił się do Matki Wody.

Chyba mniej więcej wtedy się ocknął.

- Mmhmm... - Przekręcił się na bok, zaciskając powieki, by zaraz znowu je otworzyć i spojrzeć na swoją rękę. Blizna wyglądała na ledwo co zasklepioną, wciąż wydawała się swędzieć, a na pewno bolała, albo to tylko jakieś głupie wrażenie. Nawet jeśli tak było to wszystko było przytłoczone przez ciśnienie rozsadzające czaszkę. Szept. Szepty. Dźwięk, jaki wydobył się z gardła Laurenta był ściśnięty i choć nie przekazywał żadnego konkretnego słowa, to bardzo wyraźnie przekazywał jedno - ból. I to nie miało związku ze śladem po ranie. - Cicho... przestańcie... - Sapnął nie do Anthonyego ani do Stanleya. Do tych dźwięków rozbijających się pod jego czaszką. Bardzo powoli i ostrożnie, po dłuższej chwili, spróbował się podnieść. Najpierw do pozycji siedzącej, żeby sprawdzić sprawność swojego błędnika. Dopiero potem stojącej. - Słyszycie? Te głosy? - Podpierał się o bok statku, rozglądając dookoła. Czy byli w tym samym miejscu, w którym zemdleli? Kiedy pojawiła się odpowiedź od towarzyszy kontynuował. - Mówią, żeby je rozbić. Że rozświetlają najczarniejszą z czerni, że... agh... żeby oddać je morzu... - Ale tego, że tak jak on do morza należy nie dodał. Przecież to nie było istotne, prawda? - Są tu więzieni? Pomogą rozbić klątwę? Gdzie Marianne... - Laurent miał problem ze złapaniem własnych myśli w tym zdezorientowaniu po przebudzeniu i szeptach cisnących się do jego umysłu.

Musieli to zrobić. Nie było żadnego wyjścia. Czy czuł się z tym źle, że pomógł Laurentowi? Nie. Zarówno Borgin jak i Pemberton uważali, że zrobili dobrze, że zrobili to co należało zrobić. Zrobiłby, a nawet zrobili by to samo w przypadku Anthony'ego, gdyby ten też się zawahał. Pod tym względem dwóch Stanleyów się ze sobą zgadzało. Nie zgadzała się za to cała reszta. Świat stał się dziwny. Jakby po raz kolejny zadziało się coś co zmieniło bieg historii. Czy to był dobry znak? Czy zaraz znowu miała nastąpić wizja z zatapianą Perłą Morza? Modlił się wewnątrz, aby to się właśnie nie stało. I najprawdopodobniej zostały wysłuchane - bo nic nie nastąpiło. Nic po za próbą... wyciągnięcia ich z powrotem? Nie rozumiał, ale tak naprawdę rozumiał bardzo mało od momentu znalezienia się na tym statku.

Łatwo było stwierdzić, aby tak nie mówił, niż rzeczywiście to zrobić. W końcu nie miał pojęcia jak to się zakończy. Musieli przewidzieć wszystkie możliwości - Tutaj... - powtórzył, spoglądając na miejsce, które wskazał mu Prewett - Zamieniła się w co...? - zdziwił się, unosząc brew do góry. Zamieniła się w wodę? Jak można się zamienić w wodę... Podrapał się po poliku, dalej przyglądając się miejscu gdzie Persefona dostąpiła aktu "zwodnienia". Robił to na tyle długo, że kiedy się odwrócił, Laurent już leżał. Był martwy? Może tylko zemdlał? To akurat nie miało znaczenia. Jego stan wskazywał na to, że potrzebuje pomocy.

Stanley zerwał się od razu w jego kierunku, o mało nie wywracając się o własne nogi - Laurent? Laurent?! - krzyknął, czym prędzej wyciągając jeden z prowizorycznych bandaży, które za w czasu przygotował i starał się zablokować jego ranę na tyle na ile mógł. Daleko było temu do jakiegoś profesjonalnego rozwiązania, wszak był tylko brygadzistom, a nie wysokiej klasy medykiem. Liczył jednak, że to pozwoli przeżyć Prewettowi tak długo, aż będą w stanie zorganizować mu ratunek. Szybko okazało się, że była to tylko złudna "pomoc" - Anthony po chwili dołączył do grona okupującego podłogę - Anthony? Kurwa Tosiek... - zacisnął na dłoni Prewetta bandaż i ruszył w kierunku kuzyna, aby i jemu udzielić pierwszej pomocy. Przykucnął, a następnie wyciągnął drugi kawałek koszuli, przewiązał mu wokół rozcięcia, spoglądając na jego twarz - Nie jest dobrze... - stwierdził do samego siebie, zdając sobie sprawę, że sytuacja jest patowa - Nie odchodź... Błagam - poprosił młodszego Borgina - Ty też się kurwa nie waż tego robić - skierował palec w kierunku kumpla z Hogwartu, wydając mu rozkaz, który nie bardzo miał jak spełnić, ponieważ wykonywał już rozkaz kogoś innego. Stanley był bezradny. Czuł jak oczy mu się powoli szklą na ten widok. Dlaczego oni muszą ginąć na moich oczach? Bił się z własnymi myślami To najgłupsze na co mogliśmy wpaść... Przyłożył dłoń do twarzy, aby pozbyć się nadmiaru łez. Zdał sobie teraz sprawę, że jest tragicznie, a on sam zaczyna panikować. Nikt go nie przygotowywał nigdy w życiu na taki scenariusz. Kiedy chciał już ruszyć z powrotem do Laurenta, aby sprawdzić jego stan, nie mógł tego zrobić. Nogi odmówiły mu posłuszeństwa, a nawet nie tylko one - całe ciało. Widział mroczki przed oczami, stawał się bardzo ospały - Przepraszam panowie... - rzucił ni to w eter, ni to w ich kierunku, poddając się temu co zgotował mu los. Nadszedł i jego czas na śmierć...

Ale czy na pewno? Ci co umarli nie budzą się do życia tak jak Stanley. Borgin podniósł głowę, aby rozejrzeć się po okolicy. Tak wygląda raj? Jeżeli tak to czemu daje tu rybą? Zastanawiał się, łapiąc się za głowę. To nie mógł być raj. W końcu w życiu by do niego nie ubrał munduru brygadzisty, w który był teraz ubrany - Aughh... - wydał pomruk niezadowolenia na fakt bólu głowy, które na całe szczęście powoli mijał. Niemal automatycznie podwinął rękaw, aby sprawdzić swój nadgarstek. Jesteś... Czyli to prawda Zwrócił się do swojej szramy, której nabawił się na własne życzenie - Nie... Nic nie słyszę... - odparł na pytanie Laurenta, ciesząc się co nie miara, że nic mu nie jest. To samo spodziewał się po Anthonym... No chyba, że ten już zdążył się pożegnać z życiem na fakt, że ani Brenna go nie chce, ani Marianne - Nie wiem ale w tym momencie chyba nie to mnie obchodzi najbardziej... Trzeba znaleźć resztę - stwierdził, podnosząc się na pełnie nóg - Sprawdzę okolicę, może ktoś potrzebuje pomocy... Może kogoś znajdę. Możecie tutaj zostać. Nie zajmie mi to za długo - poklepał jednego, a później drugiego druha po ramieniu i czym prędzej ruszył w głąb statku, aby spróbować odnaleźć jakąś żywą duszę.