Cisza otaczało jej osobę od zawsze. Niewiele mówiła, niewiele wysuwała anegdot, była obserwatorem, który patrzył na ludzi otaczających ją zewsząd. Każde święta, kolacje, obiady w jej domu były pełne ludzi, hałasu, historii, opowieści wzburzonych przygód, dzieci opowiadały przygody przeżywane każdego dnia w otoczeniu innych dzieci. Ona siedziała cicho, patrząc i powoli jedząc, zlewając się z tłem, z siedzeniem, znikając, a przynajmniej starała się znikać. Ożywiała się dopiero jak wypiła odpowiednią ilość alkoholu, język robił się wtedy miękki, myśli wychodziły z niej nim zdążyła je przeanalizować. Teraz też tak było. Powiedziała słowo, którego nigdy nie powinna skierować w stronę Rookwooda. On nigdy nie powinien go usłyszeć od niej. Było na to zbyt późno, był na innym etapie życia niż ona. Ułożył je sobie, znalazł odpowiednią pracę, znalazła odpowiednią żonę, spłodził odpowiednie dzieci, wchodził po szczeblach drabiny w kierunku zadowolenia ojca. Jeśli teraz wda się w relacją z nią, dziewczyną półkrwi, córką szlamy, mugolaka, osoby, która w tym świecie według niektórych nie powinna istnieć to wszystkie stopnie, szczeble, które tak wytrwale pokonywał przez większość swojego życia pękną, zawalą się bezpowrotnie i cała jego praca, cały jego wysiłek pójdzie na marne. Wypiła jednak nieodpowiednią do sytuacji ilość czerwonego wina, tak pięknie zgrywającego się z jej szminką i czerwonymi szpilkami, że język jej jadowitych ust za bardzo się rozluźnił i powiedział coś okropnego.

Szkło z każdym jej stukotem pod ich stopami rozpadało się, pękało, krzyczało wręcz, aby tego nie robili. Ona w odpowiednim momencie uciekła niczym Kopciuch przed księciem, w odpowiednim momencie porzuciła go, aby nie popełnić błędu, aby nie zniszczyć ich życia jeszcze bardziej. Czuła, że miała serce ze szkła, które z każdym stukotem jej szpilek rozpadało się na drobne kawałki. Roztrzaskało się jak wazon o podłogę, ale zwykłe reparo mu nie pomoże, nie naprawią tego w tak łatwy sposób. Tutaj potrzebna była pradawna magia, która usunie ze świata walki szczurów i uprzedzenia. Usłyszała jego głos, ale się nie zatrzymała – wręcz przeciwnie przyśpieszyła i żałowała jednocześnie, że ubrała te beznadziejne buty, że wydawały dźwięk, który kojarzył się jej z mijającym czasem wybijającym przez jakiś modernistyczny zegar. Chciała mu uciec, ale miał nad nią przewagę, miał lepsze buty, miał dłuższe nogi i większą siłę. Złapał ją bez problemu niczym wprawiony łowca królików. Ścisnął jej ramię, aby nie uciekła, aby go nie zostawiła, aby go nie porzucała. Tak, byli perfekcyjni w porzucaniu siebie nawzajem, byli idealnymi przeciwieństwami, które zamiast pozwolić na przyciąganie uparcie próbowali się odpychać. Mówił, a ona nie chciała mu patrzeć w oczy, bała się spojrzeć w nie. W końcu odważyła się i uniosła głowę, chciała patrzeć na niego zadziornie, z siłą, z odrzuceniem, ale nie potrafiła. Jej spojrzenie zmiękło, zaszło łzami, ale nie pozwoliła im spłynąć, próbowała powstrzymać się przed płakaniem. Jego oczy krzyczały, a jej błagały, aby się nie odzywał, aby nie ranił ich bardziej. On jednak mówił, prosił, błagał o coś, co tak cholernie bardzo chciała zrobić.

Chciała spuścić wzrok, aby na niego nie patrzeć, aby mu powiedzieć, aby ją zostawił, ale on dotknął jej twarzy, a jego dotyk parzył jak milion rozżarzonych węgielków. Zmusił ją do patrzenia, a ona chciała pokręcić głową, znowu uparcie go odrzucić, ale jego wzrok sprawił, że sparaliżowała ją obawa, uczucie pragnienia. Tak cholernie go pożądała, tak cholernie chciała, aby ją teraz pocałował, aby ją przytulił. Zagryzła znowu tą cholerną wargę. Chciała poczuć ból, chciała ją przebić do krwi, aby się ocknąć, ale nim to się stało wypowiedziała kilka słów.

– Tak, kurwa tak, kocham cię – szepnęła czując jak łzy opuściły jej brązowe oczy – zadowolony? – zapytała cicho patrząc na niego i łapiąc jego nadgarstki, gdy trzymał jej twarz. Był taki ciepły, delikatny, przyjemny.

Trzask pękającego szkła rozbrzmiał w jej głowie jak grzmot z nieba, jak pioruny symbolizujące gniew samego boga, a ona zaczęła upadać, lecz nie sama. Był z nią Augustus, był z nia przeklęty Rookwood, który obejmował jej twarz muskając jej usta. Chciała się w pierwszej chwili odsunąć i upaść sama, ale była zbyt zmęczona, nie miała zbyt silnej woli, ani siły, aby to zrobić, więc porwała go ze sobą w czeluści czarnej jak smoła otchłani. Odwzajemniła niepewnie jego słowa ignorując jego przekleństwo, które za nią powtórzył. Nie była damą dworu, nie miała zamiaru unikać wulgaryzmów, gdy czuła, że ich potrzebowała. Teraz cholernie potrzebowała się wyładować, a zamiast tego pozwalała mu się całować, pozwalała mu przekroczyć te granice, które tak usilnie próbowała między nimi budować.

Upadanie było tak cholernie przyjemne, jego usta również, jego dotyk palił sprawiając, że w jej brzuchu pojawiały się płomienie, których nie mogła opanować. Stawała w ogniu, a wraz z nią pochłaniała też Augustusa. Chciała, aby ta chwila trwała wiecznie, chciała, aby on nigdy nie przestawał jej całować, aby nigdy nie wypuszczał jej z objęć. Druga część jej osoby chciała go odepchnąć, chciała spadać bez niego, chciała oblać się wodą tak lodowatą, że zamieniłaby się w sopel lodu. Zamknęła w końcu oczy przysuwając się do niego bardziej, chcąc scalić się z jego osobą na wieki i już nigdy nie czuć tej pustki. Czuła się tak jakby w środku niej istniały dwie osoby. Jedna, która chciała się poddać, a druga, która wiedziała, że to nie ma przyszłości. Nie wiedziała kogo się słuchać, ale teraz alkohol pozwalał jej robić głupoty. W końcu się od niego odsunęła, wyswobodziła twarz z jego dłoni i oparła czoło o jego klatkę piersiową patrząc na swoje czerwone szpilki, które nie pozwoliły jej uciec przed nim.

Nie rozumiała dlaczego był szczęśliwy, nie rozumiała dlaczego go to tak bardzo cieszyło? Dlaczego tak bardzo chciał ją mieć w swoich łapskach, dlaczego tak bardzo pragnął jej w swoim życiu i dlaczego nie chciał spędzić go ze swoją żoną? Dlaczego powodował, że czuła rozpadające się serce na miliony kawałków, że czuła zazdrość, gdy myślała o nim i o jego żonie? Dlaczego chciała, aby był tylko jej? Na wyłączność? Chciała być tą jedyną, którą by tak całował. Dlaczego myślała o tym, że za chwilę wróci do domu i pocałuje tak swoją żonę? Dłonie zaczęły drżeć ze strachu i stresu.

– Obiecuję – szepnęła, aż w końcu spróbowała się od niego odsunąć i spojrzeć mu w oczy. Było jej dobrze, gdy ją obejmował, gdy ją całował, ale każda bajka musi się skończyć, a ona nie mogła pozwolić, aby dzisiejszy wieczór zabrnął zbyt daleko. – Ale nie wolno ci mnie całować, nie wolno ci mnie dotykać, możemy być obok siebie, ale nie możemy… nie możesz… nie możemy iść z tym za daleko… – głos jej grzązł w gardle, nie potrafiła znaleźć odpowiednich słów, aby wyrazić to, że naprawdę nie chciała cierpieć.

Byli tak cholernie różni, byli tak cholernie inni, że nie mogła uwierzyć. Patrząc na jego zadowolone oblicze czuła, że to wszystko nie miało sensu. On nigdy nie zrozumie, że nie mogą być razem, on nigdy nie pozwoli jej odejść, a przez niego nigdy też nie założy normalnej rodziny. Zawsze będzie tą część człowieka, który był jego przyjemnością, sekretem, opcją zastępczą. Była pożądaniem, pragnieniem, uczuciem, ale nigdy nie będzie jedyna. Nigdy nie będzie mogła być jego w pełni, bo on należy do swojej żony i nikt tego nie zmieni. Nawet jego deklaracje, ale nie miała już siły walczyć o niezależność. Zamierzała zabrnąć w tą smołę, aż utopi się i przestanie istnieć. Tak było prościej, tak było lżej, bo nie miała siły się przed nim bronić, tłumaczyć mu, że to niemoralne, bo widziała w jego oczach, że tego nie rozumiał. Uśmiechnęła się blado pozwalając mu złapać jej dłoń. Jej była zimna, drżąca, a jego taka ciepła i przyjemna.

– Lubię twój dotyk – wyznała w końcu idąc obok niego powoli, pozwalając się prowadzić – ale boję się, ponieważ… nie chcę potem cierpieć. – Czuła ucisk w gardle, gdy wypowiedziała te słowa. Zadarła lekko głowę patrząc na niebo usłane londyńskimi chmurami. Nienawidziła tej pogody. Najchętniej zaszyłaby się gdzieś we Włoszech, piła codziennie kawę i jadła słodkie śniadania. Nie musiałaby wybierać między cierpieniem i Rookwoodem, bo obie opcje sprowadzały się do jednego, do tego, że będzie płakać.

Uśmiechnęła się gorzko, gdy powiedział o tym, że chce się pozbyć jej strachu. Zagryzła wargę memłając w ustach słowa, których nie chciała wypowiadać głośno, bo wiedziała, że on był na tyle szalony, że mógł to zrobić, a ona sobie nigdy by tego nie wybaczyła. Objęła się wolną ręką i spojrzała na niego. Był podle naiwny, podle uroczy, podle niepoprawny.

– Chciałabym wrócić do domu – powiedziała nie wypowiadając większości słów i oskarżeń, które chciała mu powiedzieć. Nie chciała sprawiać mu przykrości, nie chciała go bardziej ranić i nie chciała utwierdzać się w przekonaniu, że Tiara Przydziału się pomyliła.

Jego obecność była dla niej przyjemna. Nie sądziła, że kiedykolwiek znowu poczuje to samo, co wtedy, gdy spędzali czas razem po nocach w szkolnych salach obserwując błonia skąpane w ciemności lub blasku księżyca. Lubiła z nim obserwować, lubiła wtedy stać obok niego i milczeć – lub mu docinać. Tamten czas teraz wydawał się jej być taki prosty i błahy, że mogli być wtedy razem bez żadnych obaw. Jedyny dreszczyk był taki, że ktoś z prefektów mógł ich przyłapać i dostaliby szlaban, albo w sumie ona za szlajanie się po ciszy nocnej. Teraz, gdyby ktoś ich przyłapał skutkowałoby to skandalem na pół Londynu, jego rozwodem, albo wyjazdem w sprawach służbowych za granicę na jakiś Madagaskar. Ona byłaby do końca życia starą panną i umarła nieszczęśliwie.

Chciała przejść się sama, ale obawiała się nocnych ulic. Nie wiedziała dlaczego, ale od dłuższego czasu nie lubiła podróżować nocą sama po ulicach. Jakby ktoś zrobił jej coś złego, a ona tego nie mogła sobie przypomnieć. Odkąd jednak pojawił się w jej życiu Augustus te troski spadły na koniec listy zmartwień.

– Dobrze – uśmiechnęła się do niego ciepło, kącikami ust, bo mimo wszystko dzisiejszy wieczór bardzo ją wyczerpał, bateria interakcji społecznych była wręcz na wyczerpaniu. Potrzebowała kąpieli i snu. – Teleportacja po alkoholu to nie jest dobry pomysł – przyznała.

Jak zwykle Augustus nie był w stanie dopatrzeć się w jej twarzy jej myśli. Skutecznie maskowała ją delikatnym uśmiechem i obojętnością. W oczach był strach, ale mógł być spowodowany obecnością nocy, a nie minionych wydarzeń. W końcu dotarli pod wejście do magicznej części Londynu.

– Najlepiej będzie jeśli się tu rozdzielimy. Lepiej by nikt nas nie zobaczył razem – odpowiedziała i lekko się skłoniła uciekając w głąb baru, za którym znajdowało się przejście.