Przedzierając się przez gęste chaszcze jednego z londyńskich parków, próbował poskładać sobie w głowie wszystkie zdobyte jak dotąd informacje do kupy. Zeznania kasjerki nieco rozjaśniły sprawę, ale nie na tyle, aby wnieść do sprawy nowe fakty. Dowiedzieli się, że Catherine faktycznie kręciła się po dworcu. Była też roztrzęsiona; musiała być, skoro zaczęła grozić różdżką pracownikowi stacji. Odruch? A może coś ją powstrzymało?

Zamrugał, gdy Mavelle się zatrzymała i wskazała mu jedną ze spacerowiczek, która przysiadła na ławce. Przechylił głowę w bok, starając się wytężyć wzrok. Z daleka można było równie dobrze pomylić materiał koszuli z cienkim swetrem, jednak wystarczyło nieco opuścić wzrok... A brak jednego buta dawał do myślenia, że coś było tutaj nie w porządku. Zerknął kontrolnie na kuzynkę.

— Zaklęcie duplikujące? — zasugerował bez większego namysłu. — Przecież to nie może być dokładnie ta sama koszula. Zakładając, że faktycznie opuściła Londyn pociągiem. — Zmarszczył brwi, gubiąc się poniekąd w tym, co właściwie Barlow wyprawiała w mieście. Poza tym, czy zaklęcie kopiujące przeniosłoby też zapachy z oryginalnego ubrania? — Chyba że nie dojechała na miejsce, a wysiadła w trakcie i potem wróciła tutaj, żeby...?

Nie zdołał nawet dokończyć na głos swego monologu, bo kuzynka pomknęła ku obcej. Erik uśmiechnął się krzywo. Może chodziło o jakieś zmylenie potencjalnego pościgu? Z drugiej strony, zaczynał mieć wrażenie, że nie do końca jest w stanie ułożyć w logiczną całość trasę Catherine. A może w działaniach kobiety na próżno było szukać rozsądku? Jeśli była w szoku, to mogła równie dobrze miotać się po okolicznych dzielnicach, próbując zmylić absolutnie wszystkich, czy to przyjaciół, czy wrogów.

— Czy wszystko z Panią w porządku? — spytał, przysiadając na ławce, licząc, że dzięki temu sens jego słów lepiej wybrzmi. Miał wrażenie, że ich nowa znajoma była nieco niezorientowana w tym, co się działo wokół niej. Chyba, że codziennie przesiadywała w takich miejscach w pidżamie.

— Rozumiem z tego tyle, co i ty. — Na jego twarzy zawitał lekki grymas. Gdyby nie to, że działali pod presją czasu i poza jurysdykcją Ministerstwa Magii, to mogliby sobie pozwolić na poważne przesłuchanie. Wtedy mogliby poznać więcej szczegółów. A tak operowali na podstawie wyrywkowych informacji, które otrzymali w biegu. — Może ta kasjerka coś źle usłyszała od swojej koleżanki?

Jako detektyw powinien czuć się jak ryba w wodzie, pracując z urywkami prawdziwych faktów i cierpliwie podążać za nitką aż do samego kłębka, jednak... Nie znosił, gdy nie miał pełni obrazu. Zostawiało to zbyt duże pole do niedopowiedzeń i sprawiało, że aż nazbyt łatwo ludziom przychodziło kreowanie własnych teorii opartych na wybujałej wyobraźni i własnych doświadczeniach. A te potrafiły się skrajnie różnic; każdy bowiem mógł spojrzeć na dane śledztwo z zupełnie innego punktu widzenia.

— Nie, nie jestem — odparł ze spokojem, uśmiechając się ciepło do kobiety. — Ale znam dziewczynę, którą Pani spotkała. Dobrze wiedzieć, że spotkała na swojej drodze kogoś, kto tak chętnie zaoferował jej pomoc.

Wyjaśnienia kobiety rzuciły nowe światło na sprawę. Wprawdzie Erik w dalszym ciągu miał wątpliwości co do dokładnego przebiegu przygody skaczącej z miejsca na miejsce Catherine, jednak przynajmniej poznali szczegóły jej wizyty w parku. A to już było coś. Teraz wiedzieli, że zaginiona faktycznie opuściła dworzec przed tym, jak wsiadła do pociągu. Cenna informacja. Może gdyby zestawić ją z innymi wskazówkami i omówić w szerszym gronie, to poprowadzi ich ona dalej?

— Proszę na siebie uważać — dodał od siebie, gdy Mavelle przejęła stery w dyskusji. Nie wiedział, jak silne było zaklęcie Barlow, toteż nie chciał ryzykować, że jeśli postawią kobietę przed ogniem krzyżowym pytań, ta nagle wybudzi się z tego... oszołomienia. Lepiej dla niej będzie, jak wróci z własnej woli do domu i tam odzyska zmysły.