Wydawał się chyba bardzo niewdzięcznym synem, co? Kiedy mijały takie chwile zawsze sobie to wyrzucał. Że jest bardzo niedobrym synem, że się nie sprawdza, że powinien bardziej doceniać to, co ma i co dostał od Edwarda, że powinien go bardziej szanować i być bardziej posłuszny. Że jeśli nawet zrobi coś, z czego ojciec byłby dumny to zostanie to zaraz po tym uduszone i zgniecione przez jakąś z jego porażek, którąś z kolei, bo nie był tak doskonały, jak powinien być. Tak strasznie się starał... Chyba problem polegał na tym, że aż za bardzo, co? BO nie istnieją ludzie idealni, a ojcowska miłość może i chciała spoglądać na wznoszącą się latorośl, ale chciała spoglądać na niego całego. Dziecko, które wymknęło się już z domu, bo dorosło i prowadziło swoje życie. Chciał być jego częścią. Tak, Laurent tak sobie to powtarzał... a potem jego mózg produkował wszystkie te pełne niepewności myśli. Spoglądał na wspaniałą Pandorę, taką podziwianą i uwielbianą, która zawsze była przesuwana na pierwsze miejsce i czuł żal. Zazdrość. Gorycz. Kochał siostrę. Kochał Pandorę i dałby jej wszystko. Ale... tak bardzo chciał być na jej miejscu. Miejscu dziewczyny, którą kocha matka, ojciec i której czysta krew wyznaczała wartość dla tej rodziny i dla świata. Nie ważne, co by sam zrobił zawsze będzie przybłędą z jakiegoś bocznego romansu i tego już nie zmieni. Nie ważne, jak bardzo się stara, nie będzie taki zdecydowany, twardy i niewzruszony jak Edward. Zawsze więc będzie coś nie tak. On będzie nie taki, jak powinien.

- Nie chcę... chcę stąd wyjść... proszę, ojcze... chcę wyjść... - Płakał rzewnie i zsunął się w dół plecami po tych drzwiach. Odsunął się od skrzata jak spanikowane zwierzę, które nie chciało, żeby ktokolwiek go dotykał, więc może to i lepiej, że Edward nie wstał. Może zrobiłoby się tutaj naprawdę bardziej nieprzyjemnie. Bo chociaż Laurent często zaczynał zachowywać się nerwowo przy ojcu, choć potrafił płakać, to czegoś takiego, takiej... sceny, jakby to niektórzy określili jeszcze nie było. Takiej histerii, takiego ryku. Takiego napadu paniki, który szarpał jego klatką piersiową i czuł się już na tyle słabo, że podparł się ręką podłogi, bo brakowało mu tlenu. Pochylił się nieco do przodu, tak jak instruowała go Victoria, żeby spróbować nad tym oddychaniem zapanować. Na tej podłodze. Pod drzwiami. Chcąc uciec, ale nie potrafiąc wygrać z tymi słowami. Bojąc się wykluczenia i ojcowskiej złości.

- Nie chcę... proszę... - To nie tak, że nie chciał mu w ogóle mówić czegokolwiek... chciał. Chciał mu opowiedzieć bardzo dużo rzeczy, chciał... chciał mu opowiedzieć wszystko. Pokazać. Podzielić się. Chciał w nim znaleźć oparcie i chciał być doceniony i zaakceptowany ze wszystkim, co miał do powiedzenia. Teraz jednak jedyne, czego chciał to znaleźć się w bezpiecznym kącie własnego domu albo u Florence, żeby w końcu móc oddychać i poczuć się bezpiecznie. Umysł mu wirował i był napchany tylko jedną potrzebą - ukrycia się. Skulił się pod tymi drzwiami, podciągnął nogi pod klatkę piersiową i zaplótł na nich ręce, chowając w nich twarz.

Płacz, bo nawet nie szloch, trwał dalej, nawet kiedy koc opadł na jego ramiona. Wtedy przynajmniej uniósł wycieńczoną twarz i okrył się nim bardziej, owijając wokół siebie. Trzęsącymi się jak galareta dłońmi sięgnął po pudełeczko do kieszeni. Wyjął czekoladkę i wsadził do buzi, choć reszta pudełka poleciała na podłogę z tąpnięciem. Nawet nie próbował ich teraz zbierać.

Czekolada w jego ustach mieszała się z solą łez.

Nigdzie nie wyjdziesz. Zakrztusił się prawie tą czekoladką, wierząc święcie, że ona mu pomoże, tak tu i teraz, chociaż wystarczyłoby wstać i otworzyć te drzwi. Jeśli stąd wyjdziesz... Słowa miały moc. Za dużo mocy. Jeśli stąd wyjdzie to co? Naprawdę spełni groźbę - zamknie go w jednym z pokoi? Czy może jeśli stąd wyjdzie to stanie się coś gorszego niż kilka dni siedzenia z dala od kochanego szumu morza, usychania jak kanarek w złotej klatce? Rozkaz, by zwracać się do niego już tylko per ojcze grzmiał nad nim. Tak, to rzeczywiście były prawdziwe burzowe chmury. Wszystko było ciemne. Było przyjemne, letnie popołudnie, a tymczasem świat Laurenta był ciemny i rozmazany przez łzy. Sądził, że już nie miał na nie sił. Że już ta ściśnięta okropnie klatka piersiowa, przez którą każdy wdech był bolesny, nie zdobędzie się na kolejny szloch. Na szloch może się nie zdobyła, ale ta słona woda znowu mocniej popłynęła po jego policzkach, wypływając z zaczerwienionych oczu, gdy tak kulił się pod tymi drzwiami. Nie wiedział, co ze sobą zrobić. Nie wiedział, co mówić. Nie wiedział, gdzie podziać ręce. Tylko skupiał się na oddychaniu. Próbował oddychać, żeby nie zrobić sobie krzywdy.

rozchylił usta, żeby wydobyć z siebie dźwięk, ale nic z nich nie wypływało. Żadna głoska. Dławił się tym płaczem i struny głosowe nie chciały nadążyć za oddychaniem. Zamknął je więc, skupiając myśli i wolę na tym, żeby odpowiedzieć. Jeśli odpowiem przestanie być zły. Chciał tylko... trochę czułości. Delikatności. Akceptacji. Nawet nie zrozumienia - wiedział, że ojciec ma trochę inne wartości i zrozumienie dla niego tego wrażliwego i kruchego świata, z jakiego był zbudowany byłoby trudne, a może nawet niemożliwe. Dlatego chciał tylko trochę akceptacji. Chociaż odrobinkę... Zamiast tego było ponowienie propozycji, że może tu zostać nawet i na tydzień czy dwa. Żeby przemyślał swoje zachowanie wobec ojca - nie zostało to powiedziane, ale przecież to rozumiało się samo przez siebie, skoro na końcu i tak mieli wrócić do tej rozmowy.

- J...j...j-j...a... - Nie potrafił. Naprawdę po prostu nie potrafił. Kiedy już udało mu się wydukać to słowo to znowu zadławił się wręcz płaczem i powietrzem. Zsunął się bardziej na tych drzwiach. Przechyliło go trochę bardziej na bok i podparł się instynktownie na przedramieniu. Ciało jak z ołowiu przepływało samo z kąta w kąt, tak jak już nawet nie do końca kontrolował ruchu swojej głowy.

Nie. Mógł. Oddychać.

Przesunął ręką po panelach, przesuwając te śliczne pralinki, które dostał od Victorii w morskie motywy i wzory, gniotąc jedną z karteluszek, która była zaproszeniem do opery na The Flower Girl - coś, co musiało się spodobać Edwardowi Prewettowi kochającemu egzotykę. Koreańska opera zaś nie trafiała się tutaj często. Taki to był właśnie plan - pójść z nim. Wybrać się, skoro mogli spędzić trochę czasu razem, w końcu jutro był dzień ojca. Chciał go zaprosić. Wraz z jednym z biletów na podłogę wyślizgnął się i zadzwonił złoty galeon, kiedy Laurent tak coraz bardziej przechylał się do tych paneli, wysuwając z kieszeni różdżkę. Przed oczami miał ten piękny moment, kiedy był dzieckiem i ojciec wziął go na ręce. Nie było bezpieczniejszego miejsca w tamtym momencie. Nie było lepszej chwili niż kiedy go pochwalił, że jest dumny i że jest jego synem. Że zadba o niego.

Uniósł ją tak, jakby celował w samego Edwarda. Rozmazany obraz przed jego oczami, wirujący, zniekształcający się widział go ciągle takiego samego. Z jego różdżki wysunął się przejrzysty wąż, którego błękit rozjaśnił pomieszczenie. Ale zaraz je opuścił. Zniknął.

Pojawił się przed Florence.

- Gabinet Edwarda. Pomóż... - Wąż, słaby i niewyraźny rozpłynął się zanim dobrze dokończył wiadomość.

Właśnie dlatego, że gdzieś tam czaił się wielki, zły świat potrzebował objęć ojca. Właśnie dlatego, że tam czaiło się jakieś nieszczęście, błyszczał czyjś nóż, napinały się mięśnie zroszone już krwią. Jego własną krwią. Dlatego, że chodził teraz po tym świecie, uśmiechał się, nie mogąc być kimkolwiek wielkim to był chociaż kimś małym, ale prawdziwym, miłym i ciepłym. Tak, tam był morderca, a nawet i było więcej niebezpieczeństw, o jakich nawet Edward nie wiedział, albo które było ignorowane, bo przecież... ci, którzy wyznają czystą krew nie pójdą po tych, którzy czystość mają w żyłach, tak? Nawet jeśli byłeś jakąś dziwną mieszanką z inną krwią jak selkie. Ten zły świat go przerósł. Mimo wychodzenia mu naprzeciw i staraniom, żeby się prostować i żeby naśladować ojca uginał mu nogi. Gdyby nie eliksiry nasenne i pomoc Kaydena widziałby zamiast lustra dno własnej trumny. Nie, nikt nie wiedział, jakie to było trudne i jakim wielkim ciężarem potrafiło stawać się dla jego serca, kiedy tylko się zatrzymywał. Chciał, żeby Edward ujął to serce i je uniósł. Ale on spoglądał na niego i wzgardzał. Nie, to nie on wzgardzał, po prostu miał syna godnego pożałowania. Takiego, który nie wykazywał się siłą w obliczu zagrożenia. I cóż? Łzy płynęły w końcu mimo woli. Pewnie musiało się to robić nawet nudne, co, Edwardzie? Wszystko można przeczekać, jeśli tylko da się sobie samemu odpowiednią ilość czasu. Pewnie Laurent w końcu by się uspokoił, a może w końcu udusił przez panikę i brak zdolności do złapania odpowiedniej ilości tlenu przez płuca? Miłość potrafiła mieć okrutne oblicze. Kiedy ty tak bardzo chcesz lekkie tchnienie, a dostajesz w zamian mocne pchnięcie. Edwarrd chciał dojrzałe, silne wino cieszące oko głębokim kolorem i zapachem, a Laurent winem był słabym - wywietrzałym, zmieszanym z wodą. Do niczego się nie nadawał. Niewystarczająco dobry. Za słaby.

Opuścił rękę z różdżką, spoglądając w swojego wielkiego boga na złocistym tronie. Tato... ja naprawdę próbuję... Wydawało mu się, że to jedna z ostatnich wielkich myśli, jakim mógł się poddać. Albo i nie? Pomóż mi... Wyjątkowo nie myślał o tym, czy sprawi komuś kłopoty, czy Edward nie będzie za bardzo zły, że błagał Florence o pomoc, że może pogorszyć sytuację. Potrzebował pomocy. Prawda była taka, że to nie o pomoc Florence prosiły jego oczy. Że tkwił na tej podłodze i przede wszystkim pragnął, żeby to ojcowskie ręce zostały po niego wyciągnięte. Ale on się nie ruszał. Świadomość Laurenta się rozpływała, a on tkwił tam i pozwalał mu tonąć - tak, wśród tych demonów. Albo właśnie przez nie. Łapały go za nogi - i ciągnęły.

Te drzwi go w zasadzie przesunęły, kiedy Florence się pojawiła i wślizgnęła do pokoju, ale on to ledwo zarejestrował. Wyciągnął dłoń do Florence - bo jeśli ktoś miał mu pomóc oddychać, to tylko ona, tak? Opadła ona jednak zanim dobrze ją uniósł. Laurent już w zasadzie przelewał się przez ręce, nawet ledwo rozpoznawał ją w niej samej. Brak tlenu. Laurent już ledwo łapał powietrze w tej panice, w jakiej wpadł, a w której nie potrafił znaleźć pomocy i żadnego punktu oparcia.

Było coś strasznego w tym, że własny ojciec mógł patrzeć, jak jego dziecko się dusi. Na szczęście tylko małe coś. Bo w końcu - to była miłość, czyż nie?

Nabrał głębokiego tchu.

W końcu powietrze dostało się do jego płuc i rozlało po jego wnętrzu. Tlen. Bezcenny do funkcjonowania tlen. Nie zauważył tego momentu, w którym świat się wyciszył i w którym Florence zwróciła się do jej ojca, przegapił, kiedy usta Edwarda otworzyły się ponownie, nie dotarło do niego, że znów wszystko mogłoby podryfować mocniej na dno, docisnąć do podłogi. Nawet nie jak pięknego motyla pinezkami do tablicy, gdzie miał przygotowane miejsce. Jego miejsce było tutaj, na zimnej posadzce, pod drzwiami, w których teraz nie miał oparcia, więc w zasadzie to prawie leżał na tej podłodze, podpierając się jedną mdlejącą ręką. Brał te oddechy żarłocznie, głęboko, kiedy zaklęcie sprawiło... cokolwiek sprawiło - naprawiło problem. Przynajmniej część problemu.

Florence zasłoniła część jego świata. Przysłoniła część widoku na pokój, Edwarda, przysłoniła słuch. Zadbała o to, żeby odbiór bodźców był ograniczony. Potrzebował tego. Małego, ciasnego kąta, gdzie już nie będzie wbijanych w jego ciało gwoździ, gdzie nie będzie twardego, ostrego spojrzenia przeszywającego go na wskroś. Gdzie umkną oceny. Przy uldze, jaką przyniósł dostęp do tlenu jakoś nawet umknęło mu to wyciszenie. Serce kołatało się w bolącej piersi, gorące uderzenia zaczęły ustępować chłodowi, a chociaż nie potrafił skupić myśli to w jego głowie grzmiało. W końcu ten dziwny stan ustąpił chwili, w której został o coś zapytany i dźwięki wróciły.

Uparte utrzymywanie się nad ziemią, żeby nie położyć się na niej jak zupełny przegrany, godny pożałowania syn Edwarda Prewetta teraz było już odruchem, a nie celowym działaniem. Uniósł twarz na Florence, oddychając ciągle głęboko, wykończony walką z własnym ciałem, ale jego oczy nie mogły się skupić się w jednym miejscu, tylko na niej samej. Przetaczały się po pomieszczeniu jakby młody blondyn był pijany. Pytania, pytania... co się dzieje, czy robię ci krzywdę, czemu myślisz, że jesteś gorszy od Pandory? Zawód, poniżenie i rozczarowanie. I co jeszcze, co jeszcze..? Feniksy? Feniks. Fuego. Spopielające się stworzenie, które ożywa, według wielu nieśmiertelne, bo nikt jeszcze nie zapisał udokumentowanej śmierci tego ptaka. Czy miał teraz wyjść naprzeciw oczekiwaniom i się podnieść? Jak ten feniks? Nie chciał umierać. Tak bardzo przerażała go ta myśl, że zwrócenie się o pomoc do Florence było zupełnie instynktownym odruchem.

- F...f... niks... - Spokojnie. Niektóre słowa bardzo niewiele kosztowały. Że wszystko będzie dobrze, że nie masz się czym martwić, że nie ma potrzeby się bać. Jesteś bezpieczny. - F-feniksy? - Powtórzył, chociaż w tym powtórzeniu nie do końca było zrozumienie. Przynajmniej był w stanie wykrztusić z siebie jakieś słowo. Mogąc oddychać jednak nie uniósł się wyżej, żeby wyprostować się z godnością. Położył się całkowicie na tej ziemi i zwinął, chowając twarz w jednej ręce, drugą napinając w dłoni Florence. - P-p-przepra-aszam... - Nie, kontakt z selkie zdecydowanie nie był teraz prosty. Gdy feniks umiera, gdy feniks umiera.... Próbował się na tym skupić, ale myśli mu się rozpływały i nie potrafił się zmusić do współpracy. Co jeśli powie coś źle? Coś nie tak? Za mało? Za dużo? Czy musiał odpowiadać? Nie chciał odpowiadać. Chciał wtopić się w podłogę - i zniknąć. Cofnął ręce i zasłonił dłońmi uszy, zacisnął powieki. - S-s...p-pala-ają się... - I odradzają na nowo z popiołów, wyglądając prześmiesznie i bezbronnie w swojej malutkiej, nieupierzonej formie.