Dziewczyna nie potrafiła w głowie ułożyć sobie obrazu Crowa. Zatracał się, zmieniał i nie mógł ukształtować w jedno, stawał się odległa dusza, bezkształtem, czymś nienamacalnym i niezrozumiałym. Nie potrafiła go określić jako potwora, ale nie mogła też określić jako kogoś dobrego. Był człowiekiem zagadką, śmiał się pomalowany krwią, zdawał się udawać, że wszystko było w porządku, a ciemne, brązowe oczy Aveliny uważnie wbijały się w niego i próbowały zrozumieć z kim miała do czynienia. Wiedziała, że nie powinna tego robić, nie powinna zadawać pytań i nie powinna nawet o nim myśleć, ale jego aparycja powodowała, że czuła ludzką ciekawość. Może potrzebowała poczuć adrenalinę, zagrożenie i strach? Tkwiła za kociołkiem z wywarami i czuła często nudę, mimo że kochała to robić.

– Wiem – odparła krótko nie przerywając czynności. Musiała to zrobić, musiała zrobić cokolwiek nawet jeśli było to tylko zmywanie krwi z twarzy człowieka, który z łatwością pokonał trzech oprychów. Nie myśl o tym, próbowała wyrzucić to z głowy, aby uspokoić rozkołatane serce, a gdy odmówił wzięcia eliksirów nic na to nie powiedziała. Jedynie zostawiła je obok niego, mógł je zabrać, mógł je sprzedać, mógł zrobić z nimi co chciał.

– Możesz zapalić – odparła patrząc na papierosy, ale po chwili znowu spojrzała na jego twarz. Zagryzła wargę i odsunęła się na odpowiednią odległość wbijając wzrok w jakiś bliżej nieokreślony punkt. Nie należała do rozmownych osób, raczej stroniła od wypowiadania słów, wolała milczeć, więc dlatego też tak bardzo ukochała sobie swoją kocią wersję, w której nie musiała mówić. Mogła leżeć, obserwować i słuchać, ale nigdy nie musiała mówić o sobie i o tym jak się czuła. – Chodźmy stąd – spojrzała znowu na niego. – Nie chce tu być, raczej byliby debilami jakby wrócili, prawda? – zapytała zaczesując kosmyk włosów za ucho.

A jednak to robisz – na policzkach dziewczyny pojawił się rumieniec. Tak, robiła to; tak, poczuła lekkie zawstydzenie, ale nie przerwała. Starała się nie patrzeć mu w oczy. Nigdy tego nie lubiła, nigdy nie patrzyła w oczy innych osób, bo ją to przerażało jak wielu z nich potrafiło czytać z niej jak z otwartej księgi. Sama twarz nie wyrażała zbyt często emocji, ale oczy? Oczy nimi wręcz świeciły. Mama zawsze jej powtarzała, aby uważała na ludzi, aby ostrożnie dobierała tych, których do siebie dopuszczała. Avelina jednak wybierała zawsze źle. Kilka lat temu tym złym wyborem był Augutsus, a teraz miała przed sobie jego – Crowa z ciemnej uliczki. Nigdy nie lubiła tego, że niektóre gesty, tony głosu, słowa sprawiały, że się rumieniła. Zawsze przyrzekała, że nauczy się nad tym panować, ale to nadal było trudne.

Dała mu wolną rękę, ale nie usiadła, a jego dotyk na jej włosach sprawił, że gdzieś po karku przeszedł ją dreszcz. Nie potrafiła określić, czy było to dobre, czy złe uczucie, ale wolała o tym nie myśleć. Nie miała do tego nawet głowy. Problem był rozwiązany, a został po nim jedynie bałagan tu na miejscu i we wspomnieniach. Czuła jak wszystkie jej mięśnie drżą i się spinają, więc musiała się jakoś rozluźnić. Gdy Crow zajął się sprzątaniem obserwowała go ukradkiem, a sama napisała krótką wiadomość do swojego szefa i jego syna o zaistniałej sytuacji, ale nie potrafiła odpowiednio dobrać słów, więc ostatecznie karteczkę spaliła za pomocą różdżki. Będzie musiała jutro przyjść tu przed nimi i jakoś się z tego wytłumaczyć, ale tak, aby nie wmieszać w to samego Crowa. Raczej nie była na tyle głupia, aby robić mu problemy.

Zmarszczyła brwi widząc, że rzucił coś pod regał spojrzała na niego pytająco, a potem ujęła jego dłoń. – Co to jest? – wróciła na chwilę wzrokiem do regału, a potem machnęła jeszcze różdżką, aby zamknąć pomieszczenie i zabezpieczyć na noc w miarę możliwości samego miejsca, wyszła z nim tyłem po drodze zgarniając kurtkę oraz swoją torbę.

Chłód grudniowej nocy idealnie schłodził jej twarz, idealnie zamroził emocje i wsunął jej do głowy jedynie to, że zimno było przyjemnie niekomfortowe. Otuliła się kurtką trzymając jego dłoń, nie patrzyła na niego, starała się opanować głowę, opanować myśli, opanować istnienie swoje w tej konkretnej chwili. Zagryzła spierzchnięte usta w zamyśleniu, gdy zadał jej pytanie o samopoczucie. Jak się czuła? Jej wargi drgnęły jakby chciała się uśmiechnąć, ale nie miała na to siły, albo miała wrażenie, że było to niestosowne.

– Dobrze – skłamała. Czuła się dziwnie, ale nie chciała mu tego mówić, czuła dyskomfort i zmęczenie, ale nie chciała o tym rozmawiać. Poradzę sobie. Zawsze radziła sobie z własnymi problemami, albo je chowała gdzieś głęboko z dala od światła dziennego. Nie potrzebowała jego troski, ani opieki. Nie było to teraz jej potrzebne. – Tak – znowu krótka odpowiedź. Nawet nie potrafiła się zbesztać za to, że odpowiadała tak krótko. Ludzie w jej otoczeniu zwykle gadali więcej, prowadzili monologi, a ona się im poddawała. Crow był człowiekiem wprowadzającym chaos, dyskomfort i ciszę, którą Avelina ubóstwiała, ale teraz potrzebowała czegoś nowego, czegoś, co zabierze myśli, odurzy wspomnienia i da odrobinę zapomnienia.

– Co jesteś w stanie zaproponować? – nie pytałby w końcu, gdyby nie miał niczego do zaproponowania prawda? Nie ciągnąłby jej poza to miejsce, gdyby nie chciał spędzić z nią czasu? Mógł ją łatwo spławić, pozbyć się jej wychodząc i nigdy nie wracając, a zamiast tego trzymał jej dłoń i ciągnął w noc grudniowych uliczek.

Gdyby. Słowo, które określa możliwość wykonania czegoś, ale niekoniecznie wpłynięcia na to w tym momencie. Nie można było zmienić przeszłości i Avelina doskonale o tym wiedziała. Wiele rzeczy zrobiłaby inaczej, aby móc być inną sobą – bardziej otwartą, bardziej spontaniczną, bardziej odważną, gdyby tylko mogła. Zamiast tego szła za rękę z obcym mężczyzną, który przed chwilą brutalnie pozbył się problemu z jej życia, zostawił bałagan w aptece i jej głowie. Jej dłoń zacisnęła się na jego własnej jakby próbowała sobie uświadomić, że nie były to omamy, że Crow był prawdziwy. Zerknęła na niego krótko, aby spojrzeć jak wyglądał, ciemne oczy, kręcone włosy, przystojna twarz. Znowu wróciła do patrzenia przed siebie, do zerkania pod swoje stopy, aby się nie wywrócić.

Cisza. Otaczała jej życie od zawsze, odkąd nauczyła się samodzielności, odkąd mogła sama robić sobie kanapki, odkąd wystarczyło, że sąsiadka raz na godzinę zajrzała do jej mieszkania i sprawdziła, czy czasem czegoś nie spaliła – była sama. Jej rodzice wiecznie w podróży, wiecznie w zabawie i łapaniu chwili zostawiali ją samą sobie. Nauczyła się żyć w ciszy, nauczyła się w niej pracować i z nią egzystować. Gdy robi eliksiry też wymaga, aby wokół była idealna cisza, nie lubiła przy warzeniu ich hałasu, bo rozpraszał, bo nie potrafiła się odpowiednio skupić. Gdy trafiła do Hogwartu poczuła się okropnie zagubiona, okropnie przerażona, że nie ma już jej ukochanej ciszy, zniknęła, uciekła, porzuciła ją.

W końcu zdobyła na to, aby się uśmiechnąć, unieść kąciki pełnych ust ku górze i skinąć głową. Czy powinna coś mówić, czy powinna się odezwać? Czy on z nią flirtował? Nigdy nie była w związku, nigdy z nikim nie flirtowała, to co łączyło ją z Augustusem było dziwne, ale na pewno nie było prawdziwym flirtem. Próbował ją zawstydzić? Miała już zaróżowione policzki, ale to mogło być od zimna, prawda?

– Jakie masz jeszcze talenty oprócz czytania z oczu? – odparła i spojrzała mu w oczy z zadziornym uśmiechem. Już dawno to zauważyła, że miał zaskakująco ładne oczy, ale nic na ich temat nie powiedziała. Miała wrażenie, że nie było ją stać na ten rodzaj odwagi.

Zatrzymała się, gdy tylko on wykonał gwałtowniejszy ruch. Brwi uniosły się ku górze, ale nie było w jej oczach strachu, pogardy, obawy. Raczej zaciekawienie. Chciała zaszaleć, ale nie wiedziała, czy to był właśnie odpowiedni moment na takie szaleństwo, więc po prostu zmrużyła oczy słuchając jego odpowiedzi i przyglądając mu się z uwagą. Paxton była jeszcze młoda, jeszcze naiwna, jeszcze bardziej ufna niż będzie w przyszłości. Rodzice zawsze powtarzali o tym, aby łapała się chwil, aby nie rozmyślała, aby nie planowała. Może to był ten moment? Gdzieś głosik rozsądku krzyczał do niej słabo z kątów podświadomości, że nie o takie szaleństwo chodziło jej rodzicom, ale jaka nastolatka posłuchałaby się w takiej sytuacji wyimaginowanego głosu w głowie?

Nie przestawała się uśmiechać, gdy mówił o końcu świata, gdy zbliżył się do niej w pozornie niewinny sposób po prostu patrzyła w jego oczy, a gdy wspomniał o całowaniu jej wzrok na krótką chwilę spoczął na jego ustach. Sugestia. Poddanie się chwili. Zapomnienie. Odrobina obawy, której nie chciała czuć, chciała się jej pozbyć. Czy dzisiejszy dzień można uznać za koniec świata? W końcu dla niej coś się skończyło, nie? Ten dzień mógł być jak koniec świata, więc po prostu poddała się sugestii i przysunęła się do niego czując jak serce łomoce jej w piersi, a twarz jeszcze bardziej zalewa się ciepłem zawstydzenia. Pocałowała obcego mężczyznę, bo chciała, aby dzisiaj skończył się świat.