Murtagh lubił pozostawać w kontroli nad sytuacją. Cokolwiek się nie działo, dopóki wiedział jak zareagować na zachowanie ludzi, a konkretniej dopóki wiedział że jest w stanie to zachowanie dość dobrze przewidzieć, to czuł się panem sytuacji. Gorzej, jak ktoś odstawiał taki shit jak przed chwilą wydarzył się w efekcie ataku Warda na jego przyjaciela. Wtedy Murtagh nie czuł się już wcale tak pewnie i często tą niepewność maskował agresją.

Czy był zadowolony z tego jak Alex odpłacił matce Aurora za krzywdę dokonaną przez syna? Jeśli tak, nie dał tego po sobie jakoś szczególnie odczuć. Z drugiej strony nie było w jego ruchach czuć też dezaprobaty. Jako "mistrz ceremonii" nie chciał być tym który rozstawia wszystkich po kątach i kontroluje każdy najmniejszy detal. Było to dla niego jednocześnie przerażające i indukujące dreszczyk ekscytacji, kiedy musiał zrobić krok do tyłu i po prostu pozwolić wydarzeniom toczyć się swoim torem.

Tymczasem sam skupił się na Tristanie, który w końcu był ich głównym celem. Zabicie jego rodziców miało być tylko takim gratisem do tego, co mieli zrobić młodemu aurorowi. Jego odpowiedź wcale się Macmillanowi nie spodobała, ale opuścił różdżkę, przerywając działanie klątwy crucio na jego ojca. Nie dało się w sposób cywilizowany porozmawiać, przy akompaniamencie tak rozdzierających wrzasków starszego mężczyzny.

- Widzi pan, panie Ward. Właśnie tego chcieliśmy, żeby przyznał pan, że nie ma z tymi szmatami nic wspólnego. Skoro jednak idzie pan w zaparte, nie pozostawia nam pan za wiele wyboru... - Murtagh wyjął z kieszeni w płaszczu nóż, a właściwie kordiał. Porzucił go lekko i złapał za ostrze, wysuwając trzonek w stronę młodego Warda.
- Ma pan ostatnią szansę. Proszę wziąć ten sztylet i umieścić jego ostry koniec w sercu jednego z dwojga obecnych tu z panem ludzi, a drugie z nich pozostawimy przy życiu. Jeśli pan tego nie zrobi, albo spróbuje w jakikolwiek sposób zaatakować nas - zginą oboje. - oczywiście, było to kolejne z jego kłamstw. Nie planował pozostawić przy życiu któregokolwiek z jego rodziców, ale wciąż miał nadzieję że Tristan się złamie i zrobi coś co na zawsze spaczy jego duszę. Byłoby to dla nich podwójne zwycięstwo. Jeśli nie, miał gotową różdżkę, która znów skierowała się w stronię Adama Warda. Wystarczyło jedno jej machnięcie, żeby uśmiercić mężczyznę na tysiąc różnych sposobów. Na ten moment Macmillan poważnie rozważał spalenie go żywcem.

Popełnili jeden błąd, atakując jego rodziców. To ich powinni zapytać, aby wyrzekli się syna, że nie jest ich i doszło do nieporozumienia. Nie mogli oczekiwać od Aurora tej odpowiedzi, skoro wychowywał się w tym domu. To ich mogli zmusić do gadania i patrzenia jak syn cierpi. Zrobili to jednak odwrotnie. Może tak miałoby to wyglądać?

Crucio zostało wycofane i ojciec mógł odetchnąć. Niestety stan matki był bardzo poważny i Tristan już czuł wewnętrznie, że dla niej może nie być ratunku. Poderżnięcie jej gardła sprawiło, że w tym momencie zamknął oczy. Łzy spłynęły po policzkach. Zacisnął dłonie w pięści słuchając słów przewodzącego grupą (Macmillan). Drżał z bezsilności ale i wzbierającej się wściekłości.

Murtagh wiedział, że wręcza Wardowi broń. Wbrew temu co zapewne sądzili o nim jego towarzysze, nie był też kompletnie szalony ani nie miał tendencji autodestrukcyjnych. No, może odrobinę. Sęk w tym, że to co robił wcale nie miało na celu narazić kogokolwiek z obecnych, choć był świadomy, że tak właśnie mogło się stać. Była to raczej analiza natury ludzkiej, a w szczególności tego konkretnego człowieka, który siedział w fotelu przed nim. Macmillan pragnął udowodnić, że instynkt samozachowawczy Tristana będzie silniejszy niż więzy rodzinne. Że Ward w końcu zdradzi rodziców, staczając się tak nisko jak tylko istota ludzka mogła.

W całej swojej przebiegłości, Murtagh nie przewidział jednak do końca, że dla Warda utrata swojego człowieczeństwa mogła okazać się gorszą perspektywą niż utrata życia rodziców czy nawet własnego. Kiedy więc Ward przyjął od niego nóż, po czym się na niego rzucił, mężczyzna mógł zareagować jedynie zdziwionym spojrzeniem jasny oczu, które widać było spod maski. Uderzenie rozpłatało jego czarną szatę, przebiło się też przez noszoną przez niego pod spodem białą koszulę i nie zatrzymało się nawet tam. Ostrze cięło dalej, niczym płoza łyżwy przemykająca po tafli lodu - wnikając w tkanki jego ciała, posyłając przez niego całego gorącą falę bólu. Co więcej, przez ich bliskość, sama siła ciosu odrzuciła mężczyznę do tyłu, sprawiając że upadł, uderzając tyłem głowy o kamienny kominek.

Murtagh poczuł tańczące mu przed oczyma cienie i na kilka sekund wyłączony został z walki, mogąc tylko obserwować roztaczającą się przed nim scenę. Czuł jak krew - ciepła i lepka - wypływa z rany, plamiąc koszulę. Na szczęście ostrze zsunęło się po żebrach, nie robiąc mu żadnej poważnej krzywdy, ale sam ból i fakt tego, że Wardowi udało się go zranić go irytował. Wiedział już, co powie na ten temat blondwłosa pół-wila, kiedy nieuchronnie pojawi się na progu jej mieszkania i to sprawiało, że cała ta sytuacja jeszcze bardziej go irytowała.

Powoli podniósł się do góry, opierając jedną dłoń na kolanie, w drugiej zaś wciąż dzierżąc różdżkę. Ona też miał już dość i jak dla niego Lestrange mógł zrobić z aurorem co tylko zapragnął - niech mu utnie język, rękę czy jądra, tylko niech sprawi, żeby tamten pożałował, że odważył się zaatakować jednego ze Śmierciożerców. Świadomy, że długotrwała utrata krwi może mu zaszkodzić, nawet jeśli rana sama w sobie nie była śmiertelna, uniósł różdżkę i wycelował ją w starego Warda.
- Lacera maxima. - wykrztusił, patrząc jak setki większych i mniejszych cięć zaczynają znaczyć całe jego ciało, a w ich efekcie na ubraniu mugola pojawiają się czerwone plamy, wykwitając niczym osobliwe róże. Mężczyzna krzyczał i wzywał pomocy syna, ale było to zupełnie bezcelowe z dwóch powodów. Po pierwsze Tristan miał teraz bardziej palące problemy z Rudolfem a po drugie zaklęcie raz rozpoczęte, nie mogło już zostać przerwane.

Po około dwóch minutach, rozciągających się w wieczność krzyków, jęków i błagań, Adam Ward znieruchomiał.

Udało mu się zranić śmierciożercę. Przeciął nożem jego ubranie, rozcinając mu także skórę na klatce piersiowej. Koszula jego zabarwiła się krwią. Nie miał tylko pojęcia, jak głęboka mogła być ta rana. Oby bardziej. Niestety kolejnych planowanych akcji nie zdążył wykonać. Tristan dotknięty zaklęciem legilimencji, nie był wstanie się jej oprzeć, mimo iż z tym walczył. Rzucający zaklęcie (Lestrange) mógł odczuć, że chłopak próbował walczyć, lecz bezskutecznie. Nie był oklumentą. Nie miał żadnej ochrony umysłu. Padł jego ofiarą. Obraz ciągle torturowanej matki, był niczym pętla niekończąca się, atakująca jego umysł. Zostaną mu po tym koszmary. Oparł na kolano puszczając nóż z obu dłoni, związanych ze sobą. Gdyby nie więzy, złapałby się za głowę. Mógł jedynie zamknąć oczy, ale to i tak nic nie dawało. Ile to trwało? Nie miał pojęcia. Mało tego, wspomnienia się mieszały. Uśmiech matki, a później jej śmierć. Pocałunki, rozmowy o uczuciach i znów tortury. Jeżeli śmierciożerca (Lestrange) chciał sięgnąć głębiej, mógł doszukać się najgorszych wspomnień Warda z czasów Hogwartu. Gdzie i tam był nękany, wyśmiewany, zaczepiany. A jednym z tych, którzy tego dokonywali byli tutaj obecny ich kolega -Murtagh Macmillan. O którego obecności tutaj Tristan nie miał pojęcia. I tego, że to właśnie jemu odpłacił się niespodziewanie za przeszłość i obecną sytuację.

Wydarł się na całe gardło, czując ból umysłu jaki powodowała legilimencja. Jeżeli w ogóle mógł cokolwiek pod jej wpływem powiedzieć. Krzyknąć. Czy to on krzyczał w swojej głowie? Być może w tym momencie zaklęcie zostało przerwane. Gdy próbował otworzyć bardziej oczy czuł, że kręci mu się głowie. Nie był przyzwyczajony do ataków umysłowych. Coś jak przez mgłę słyszał ich rozmowy. Otrzeźwiły go słowa zaklęcia crucio. Tym razem to on oberwał. Wygiął się do tyły zamykając mocno oczy, zaciskając zęby. Padł na bok, wijąc się z bólu. Niemal skulił się, czując jak wnętrze go rozszarpuje. Coś mu zaciska. Coś pali? Druga dawka zaklęcia od kolejnego śmierciożercy sprawiła, że zaczął krzyczeć z bólu. Jakby też ten ból go paraliżował. Drżał na ciele. To było nie do wytrzymania. Miał wrażenie, że zaraz go rozszarpie na żywca. Ze względu na związane ręce w nadgarstkach, miał ograniczone możliwości nim poruszania. Słyszał, że i ojciec krzyczał. Błagał. Jakieś zaklęcie na niego rzucono. Nie zarejestrował do końca. Nie widział akurat tej sceny. Nie mógł mu pomóc, samemu nie mogąc się uratować.

Jedno z zaklęć torturujących jakby zostało zdjęte, ale zaraz pojawiły się liny owijające wokół jego ciała. Poczuł, że nie może poruszać za bardzo nogami, które zostały ze sobą złączone. Że związane wcześniej ręce, ma oplecione liną do reszty ciała. Nie wiedział, czy to były niewidzialne więzy czy widzialne. Im mocniej się zaciskały, tym bardziej bolało. Mogły naciąć ubranie i skórę, aby zaznaczyć ślady wiązania. Tristan leżał na plecach, z bólu możliwe przekręcając się na bok. Wijąc, niczym wąż. Na jego twarzy malował się bardzo widoczny grymas bólu. Słyszał co mówili. Nie zabiją go. Zrobią z niego kalekę. To było najgorsze, co może spotkać osobę pozostawioną przy życiu. Wolałby, aby go zabili. W tym właśnie momencie, poczuł naprawdę przerażający strach. Drżał na ciele. Trudno ocenić, czy jego ciało reagowało tak na ból, czy strach. Z kącików oczu spływały łzy. Bólu, bezsilności, bezradności.

Kiedy do uszu Tristana doszły słowa o wycięciu przyrodzenia, zadrżał jeszcze bardziej. Nie potrafił w tym momencie wydusić z siebie żadnego głosu. Zacisnął mocniej powieki, walcząc z bólem, czekając na swój koniec. Rana na ręce bardziej zaczęła krwawić, kiedy liny zaciskały się także mocniej na jego kończynach. Nie była zatamowana, brudząc jego rękaw nie tylko płaszcza, marynarki i koszuli bardziej, co miał pod odzieniem wierzchnim. Zdany teraz był dosłownie na ich łasce. Na ich litość. Oszczędzą go, czy zabiją?

Murtagh czuł ból promieniujący z jego piersi na cały tors i rozlewający się powoli aż do kończyn. W pierwszym momencie ból go zelektryzował, sprawił, że adrenalina w zdwojonej ilości popłynęła w jego żyłach, dzięki czemu mógł się podnieść i rzucić zaklęcie, które skończyło życie ojca Tristana. Teraz znieczulające i energetyzujące działanie adrenaliny zaczęło powoli znikać, a on sam zachwiał się lekko na nogach.

Wyglądało na to, że obaj jego towarzysze byli wciąż bardzo żadni krwi. Gdyby im na to pozwolił, mogliby prawdopodobnie znęcać się nad samym Wardem jeszcze przez wiele godzin, zamieniając jego życie w agonię. Sprawiało mu to satysfakcję, szczególnie, że Ward naznaczył go swoją magią - mszcząc się za te wszystkie lata wyśmiewań i prześladowań, choćby w takim niewielkim zakresie.

On sam jednak czuł, że chociaż rana mu zadana nie zagrażała w żaden sposób życiu, to psuła mu zabawę i niszczyła jego kontrolowany, schludny i okrutny teatrzyk, odsuwając go na drugi plan. Poza tym, oboje rodzice mugolaka już nie żyli, więc Śmierciożercy zdawałoby się spełnili misję z którą tutaj się pojawili.

- Musimy zatrzeć ślady. - dodał, rozglądając się po zdemolowanym pomieszczeniu. - Serpens, myślę że bombarda powinna zrobić dobrą robotę. Vipera, dopilnuj, żeby panu Wardowi włos z głowy nie spadł, myślę że wystarczy go wywlec na zewnątrz. Spotkamy się, żeby zdać raport. - polecenia wydawał spokojnym, wyważonym głosem. Mimo to widać było, a raczej słychać w jego głosie zmęczenie obecną sytuacją. Pobawił się, wyżył, teraz chętnie zapaliłby i wsunął się do łóżka w towarzystwie jakiegoś ciepłego, kobiecego ciała. Myślami był już pod prysznicem, dodatkowo rozważał jak najlepiej byłoby pozbyć się dokuczliwej rany. Sam nie był zbyt wybitnym medykiem, ale znał parę osób na Nokturnie, które opatrywały różnorakie rany, nie pytając o ich pochodzenie. Wyglądało na to, że właśnie kogoś takiego będzie musiał odwiedzić.

Zaszczyciwszy całą scenę jeszcze jednym spojrzeniem, skupił się na miejscu w które chciał się teleportować i już po chwili jego sylwetka rozwiała się w czarnej mgle, jak gdyby nigdy go tu nie było.