Jeśli nie zauważyłam, że ktoś wziął wianek, to krzyczcie albo wymyślcie sobie efekt Odpisałam przed Ave, bo już interakcja się skończyła, a nie chciałam trzymać innych.

Wzięła od Brenny wianek z lawendą, bo naprawdę lubiła te kwiaty, a jej olejki zapachowe, które używała oraz perfumy zdecydowanie o tym świadczyły. Nie zauważyła zmartwienia na twarzy Nory, ale nie była w tym momencie w pełni skupiona na tym, co działo się wokół. Miała wrażenie, że jej umysł robił co chwilę jakieś drobne drzemki. Obecność wujka zdecydowanie pomoże jej nie zasnąć, ten mężczyzna był osobą, która dużo mówiła, więc czerpała w tym momencie z tego przyjemność. Zjadała powoli wypiek Nory, który złapała, aby dostać drobinę energii. Naprawdę bała się, że zaśnie tu na stole i zrobi tym przykrość swojej kuzynce. Starała się uśmiechać, starała się być jak najbardziej sobą i jak najmniej zmęczoną. Jej myśli jednak nie chciały współpracować, bo uciekły co chwilę do Augustusa i jego żony. Była na siebie zła, a jej serce cholernie szybko uderzało w jej piersi.

– Czasami przydaje się taka odskocznia, jeśli wujek nie będzie miał jak wrócić do domu może się u mnie do jutra zatrzymać – zaproponowała. Nie wiedziała w jakim stanie mogą skończyć tę imprezę, a zdecydowanie nie chciała, aby Otto wracał do domu pod wpływem wina, które zapewne tu wypije. Wiedziała, że był związany mocno ze swoją żoną, ale miała nadzieję, że miał sporo rozsądku w domu, a u niej był pokój wolny bo rodziców nadal nie było w mieście. Gdy kazał jej się pochylić do siebie uśmiechnęła się delikatnie i zrobiła, o co prosił. Zerknęła w stronę Nory, gdy wspomniał o tym, że prezentuje się dzisiaj lepiej i miał szczerą prawdę. Była prześliczna, Avelina sama nie raz zastanawiała się, dlaczego jeszcze nikogo nie znalazła. – To prawda. Nora jest promienna – wyszeptała. Nie czuła się urażona słowami wujka, widziała siebie w lustrze i była dzisiaj zdecydowanie bardziej bledsza, bardziej zmęczona i bardziej smutna, co z trudem ukrywała pod uśmiechem, aby nie odpowiadać na pytania pokroju czy wszystko dobrze, chcesz porozmawiać, czy coś się stało? Oczy jej się zaiskrzyły, gdy wspomniał o kawałku miejsca dla niej pod uprawę ziemi. Poczuła jak kamień spada jej z serca. To by rozwiązało jej problem na jakiś czas, a nawet na bardzo długi czas. – Z przyjemnością, naprawdę. Nie wie wujek ile to będzie dla mnie znaczyć – odpowiedziała z ulgą w głosie. Jeden z wielu problemów zostanie rozwiązany.

Dla ich drogiej Norki to rzeczywiście ten Londyn mógł być całkiem normalny, a nawet spokojny. Dla Otto stanowił wielki i nieznany świat w którym nie bardzo się odnajdywał... ale skoro odnalazł już ten lokal i siedział tutaj wśród tego zacnego grona, to czy było nad czym się rozwodzić?

- To bardzo miłe z Twojej strony - odparł na słowa Aveliny - Ale postaram się wrócić, co by Józia się za bardzo nie martwiła - dodał - Chociaż nie ukrywam, że gdyby zadziały się pewne rzeczy, jak na przykład to, że wino mogłoby mnie zmieć z planszy... to z na pewno skorzystam - przejechał kilkukrotnie po swoim podbródku. Abbott nie wiedział czy skończy dzisiaj imprezę pod stołem czy o własnych siłach. Mając z tyłu głowy to, że będzie miał gdzie spać w tym Londynie, kreowała się pewna wizja. Tylko nie był jeszcze pewien czy chce ją zrealizować.

Coś z ich Avelinką było nie tak. Wyglądała jakby brakowało jej słońca w życiu i może jakichś witamin. Czy wszystko z nią było w porządku? Może miała jakieś problemy? Z jednej strony Otto nie chciał naciskać ale z drugiej... chodziło przecież o jej dobro i wszystkim zależało, aby była zdrowa i pełna sił na kolejne wyzwania, które miało jej dopiero rzucić życie.

- Moja droga cieszę się, że przyjęłaś naszą propozycję - stwierdził rozradowany. Dlaczego mówił "naszą" propozycję zamiast "moją"? To było bardzo proste - decyzja została podjęta z jego wspaniałą małżonką, dobre kilka tygodni temu. Dzięki temu mogli nie tylko pomóc ich małej Kurce ale też niejako wymusić częstsze wizyty w Dolinie, wszak musiała sobie to poletko jakoś zagospodarować. Fakt - mogli to robić za nią ale mogli też jej tylko pomagać, niejako czekając na jej odgórne rozkazy, które mogłaby im wydać na miejscu.

- A powiedz mi słoneczko drogie... - kontynuował swój szept, kładąc swoją dłoń na dłoni Aveliny - Czy wszystko gra? Nie potrzebujesz jakieś urlopu? Uciec od tego zgiełku na jakiś czas? - zapytał z taką czystą ojcowską troską w głosie - Nie chcę się oczywiście narzucać ani nic z tych rzeczy... Ale wyglądasz jakbyś mogła zażyć trochę odpoczynku i to takiego dłuższego - przyznał, badając jej stan. Otto nie był lekarzem ani nawet ekspertem ale znał się trochę na ludziach - Po prostu się trochę martwię... Nie chciałbym, aby Ci się coś stało. Musisz być przecież w pełni sił, aby otworzyć tę aptekę - przypomniał gdyby Paxton miała okazję zapomnieć o swoich wielkich planach - Myślisz skarbeńku, że można tutaj zapalić? Czy to raczej nie będzie dobrze wyglądało? - rozejrzał się po sali, zerkając ukradkiem do kieszeni gdzie trzymał swoją fajkę. Chwilę później puścił dłoń  swojej chrześnicy, opierając się na krześle.