Z odpowiedzi Olivii wychodziło, że nie mieli dzisiaj w rodzinie świętowania, z powodu pilnej interwencji jej ojca i przełożyli termin na świętowanie rodzinne. Tristan przyjął do wiadomości, skinieniem głowy, że rozumie. Jeżeli dziewczyna miała przy tym inne plany, to uszanuje. Choć pewnie miał nadzieję, że ten jeden raz, kiedy ma dla niej całą resztę dnia i wieczór wolne, spędzą go jakoś wspólnie.
Chciała zapłacić, co było dla niego zaskoczeniem, ale oczywiście nie mogły to być galeony. Mugole mieli inną walutę a Tristan posiadał obie. Ze względu na pracę w magicznej części Londynu, musiał jakoś załatwić sprawę z przemianowaniem waluty. Inaczej nie utrzymałby się, mieszkając w niemagicznej części Londynu.

Słysząc, że Olivia chce zapłacić, Tristan pokręcił głową i napisał na nowej stronie notesu: "Możemy iść później na jakiś spacer. Nie mam nic przeciwko. Co do zapłaty. Ja zaprosiłem, to ja zapłacę. Dużo mi ostatnio pomagasz."
Miał nadzieję, że go zrozumie i nie będzie się upierała. Nawet nie przyjął jej portfela, tylko sięgnął do swojej torby i zauważył coś, co zapomniał jej pokazać. Wyjął ulotkę, która była jakąś reklamą kursów kulinarnych, czy gastronomicznych. Mugolska. Podsunął Olivii zaraz na stole w jej kierunku, jeżeli cokolwiek zamierzała zrobić i zaraz napisał coś jeszcze w notesie: "Zapomniałem Ci to dać. Może Cię zainteresuje."
Zaraz po tym, wyjął swój portfel. Tak jak napisał jej w notesie, tak zamierzał zrobić. Opłacić zamówienie.

Nie mógł na to pozwolić. Nauczony był, że jak chłopak zaprasza dziewczynę, to on powinien płacić. Dlatego też tego się trzymał. Gdyby mieli się sprzeczać, to poszedłby wtedy na ugodę, że płaci każdy za siebie i wtedy by jej odliczył ile ma za siebie dać. I ten cały duży napiwek dla biednej kelnerki, której było jej żal.

Tak czy inaczej, sukcesem okazała się ulotka, reklamująca kursy gotowania i to mugolska. Zauważając, że koleżanka jest tym zachwycona niczym dziewczynka, która dostała talon na cukierki, Tristan wykorzystał sytuację i udał się z notesem do lady, aby przy kasie zapłacić, w notesie pisząc, iż prosi o rachunek. Osoba go obsługująca, zorientowała się najwyraźniej, że mężczyzna jest niemową.

Po dokonaniu należytej płatności, wrócił do stolika z uśmiechem zadowolenia, nie przejmując się jej niezadowoleniem. Szybko jej przeszło, kiedy poruszyła temat ulotki. Pochylił się, aby mogła dosięgnąć jego policzka, zauważając w jaki sposób chce mu podziękować. Mieszkał w Londynie, przemierzał ulice to i trafił na taką ofertę. Jako że Olivia robiła sobie z niego często królika doświadczalnego z jedzeniem, to nic dziwnego, że z tym kursem pomyślał o niej. Może tym razem jego żołądek nie będzie przeżywał rewolucji.

Na jej pytanie, odpowiedź zapisał w notesie: "Jeżeli zacznie palić się sala, to wezwą straż pożarną. Ale myślę, że nie dojdzie do takich sytuacji."
Pokazał jej, zapewniając iż nie powinna się niczym martwić. Mugole potrafią sobie poradzić w sytuacjach zagrożenia. Przy czym Tristan wskazał koleżance wyjście z kawiarni, patrząc na nią pytająco, jakby chciał powiedzieć „czy idziemy na spacer?” Tak jak sobie to przy stoliku ustalili. Pochłonięta chęcią udania się na kurs gotowania, Olivia musiała zapytać go, czy też pójdzie. On siebie w tym nie widział. Ręce mu opadły, na moment odwrócił głowę i westchnął. Ale zaraz spojrzał na nią z uśmiechem i pokiwał głową, że raczej nie widzi siebie w tym. Chcąc jeszcze coś dodać, napisał w notesie i pokazał jej: "Nie znalazłbym na to czasu. Chcę, abyś Ty poszła."

Żołądek Tristana zdążył się chyba już uodpornić na posiłki przygotowywane przez Olivię. Ale dla bezpieczeństwa innych osób, żeby nie zostały jej królikami doświadczalnymi, wolałby ją zapisać na jakiś kurs gotowania, aby sprawdziłam się, czy faktycznie do tego się nadaje.

Pocieszył przyjaciółkę uśmiechem, że nie spełni jej marzenia, o noszeniu białego fartucha oraz czapki kucharskiej. Był z nią jednak szczery i naprawdę czasu na kurs nie znajdzie, jeżeli ma też zająć się sobą. Miło było usłyszeć, że Olivia zgodziła się pójść na kurs jaki jej znalazł. Może jednak odnajdzie w tym swoje powołanie i otworzy kiedyś własną restaurację? Bar? Kawiarnię? Cukiernię? Być może to dalekie myślenie o jej zawodzie, kiedy przypomniał sobie jej problemy z klientami. Sam także miał z nimi styczność. Rozumiał ją.

Za jej zgodą, mogli opuścić kawiarnię i udać się na wspólny spacer. To co jednak się po chwili stało, było tak szybkie i zaskakujące. Nie widział, jak Olivia chcący, czy też niechcący, strąciła szklankę z wodą, która oblała kobietę o negatywnym nastawieniu do otoczenia. Czując chwyt za rękę, pobiegł za Olivią W przeciwieństwie do niej, miał znacznie lepszą kondycję, jeżeli chodziło bieganie. Musiał dotrzymać jej swojego tempa, aż zniknęli w zaułku między budynkami. Przyjrzał się dziewczynie, pokręciwszy głową za szalony pomysł. Pozwolił jej dojść do siebie a sam wychylił się lekko, aby zbadać teren. Kobieta ich nie goniła. Wyszło im na plus. Napisał pytanie na kartce notesu, który otworzył na pustej stronie: "Zrobiłaś to specjalnie?"
Pokazał Olivii, kiedy doszła do siebie, aby później wyjść na ten zaplanowany spacer. Czy pomyślała w ogóle jaka będzie reakcja tej kobiety? Co zrobiła? Mieli szczęście, że ta kobieta była mugolem. Bo jeżeli czarownica, to byłoby po nich a on musiałby zmusić się do bronienia drogiej mu przyjaciółki.

Właśnie też dlatego, że Olivia starała się przygotowywać dla niego posiłki, pomyślał o tym, aby zrobiła sobie chociaż podstawowy kurs gotowania. Mistrzem być nie musi, ale żeby umiała się nawet w gościnie postawić. Z drugiej strony, jeżeli w przyszłości przyjdzie ją nagle ochota na zwiększenie swoich umiejętności i odnajdzie się w kulinarii, to czemu nie?
Na odpowiedź poczekał aż przyjaciółka dojdzie do siebie. To co usłyszał, faktycznie brzmiało jakby cofnęła się do buntowniczego trybu nastolatki. Słyszał rozmowę tamtej dwójki przy sąsiednim nieopodal stoliku, jaki sami zajmowali. Ale nie zwracał na to uwagi. Społeczność mugoli bywała czasami problematyczna, co czarodziejska. Westchnął, widząc że zapaliła papierosa, a wolałby, żeby nie paliła.

Kiedy Olivia wypaliła papierosa, mogli wyjść z uliczki i ruszyć spacerem w dowolnym kierunku. Na pytanie o park, pokiwał głową, że tak, jest tutaj niedaleko jeden z niewielkich parków. Też lubił tam przychodzić i posiedzieć w otoczeniu małego skrawka natury w centrum miasta. Żeby mu się Olivia nie zgubiła w przejściach między ulicami, gdyż tutaj już prostej drogi nie było, objął ją ramieniem, chyba że na nowo postanowiła objąć jego ramie, to pozwolił. W godzinach szczytu popołudniowych, coraz więcej ludzi mogło się przemieszczać, wracających z pracy, lub do nich zmierzających, czy nawet robiących zakupy.
Ostatecznie dotarli do jednego z parków miejskich Londynu i weszli do środka. Pełno było liściastych drzew, dających cień i zatrzymujące ciepłe powietrze. Bardzo przyjemnie. Jakiś kawałek dalej była fontanna, a i ławek nie brakowało. Część zajęta, część wolna.

Widząc, jak Olivia odwraca głowę, Tristanowi opadły ręce. Na tyle ją już poznał, że wiedział, kiedy nie chce rozmawiać na niewygodne dla niej trochę tematy, mając swoje zdanie. Uparciuch z niej. Westchnął i zamknął notes. Nic więcej nie pisał. A jej słowa nie były do końca prawdą. Reagować w czynach powinno się w sytuacjach, kiedy rozmowa zawodzi. Ward miał z tym problem, że nie mógł głosem nic zdziałać. Ten temat mogli już zostawić. Olivia potrzebowała odreagować, uspokoić się przez zapalenie papierosa. Był chyba bardziej cierpliwy i wyrozumiały, nie próbując jej narzucać swoich racji. Sama dojdzie kiedyś do tego, czy postąpiła słusznie.

Obejmując ją, poczuł dziwne napięcie, mając wrażenie, że może narusza jej strefę komfortu. To by wtedy się odsunęła. Może miała inne obawy? Wracać do tamtej kawiarni nie zamierzał. Ludzie ich mogli zapamiętać. A tamta kobieta na pewno wróciła na swoje miejsce i dokończyła to, co tam robiła. Lepiej unikać stref konfliktowych, jakie się stworzyło. Dlatego obejmując, zaprowadził przyjaciółkę prosto do parku. On jako mężczyzna mógł jej okazać swoje wsparcie, zapewnić ochronę i poczucie bezpieczeństwa, mimo iż jego mózg był nieco przestawiony przez traumę przeszłości. Bez odznaki aurorskiej zapewne nie czuł w sobie tego, że może ją ochronić. Olivia jednak wtuliła się do niego, uspokoiła, jakby jego energia oazy spokoju do niej wpłynęła. Trzymał ją blisko siebie i zwracał uwagę na otoczenie, aby dziewczyna nie zgubiła mu się i żeby dotarli do miejsca docelowego.

Jej pierwsze pytanie zaraz po wejściu do Parku, było zaskoczeniem. Uniósł brew ku górze pytająco, o co jej chodziło. Zrozumiała? Uśmiechnął się do niej lekko i pogładził po włosach, jakby pochwalił dziewczynę za przyznanie się do częściowego przesadzenia swojego zachowania wobec klientki kawiarni, w jakiej byli. Rozumiał, że chciała pomóc, ale można było to także rozegrać inaczej. Do tematu nie zamierzał już wracać, dając jej odpowiedzi w czynach.

Puścił ją, kiedy Olivia zauważyła fontannę i cała jej uwaga powędrowała w to miejsce. Zgodził się zająć jedną z wolnych ławek, aby posiedzieli i ewentualnie o czymś innym porozmawiali. Tristan usiadł i poczekał, aż Olivia nacieszy oczy widokiem fontanny z bliska. Nie wszędzie ludzie wrzucali do fontann pieniądze. Wiele parków tego zakazywało.