Za pierwszym razem był absolutnie strwożony tym, co zrobił.

Strwożony tym całkowitym bałaganem, tą agresją, której nie kontrolował zupełnie, jakby Flynn naciskał jakiś pstryczek w jego głowie i całkowicie odcinał go od czegoś tak błahego jak zdrowy rozsądek. To nieważne, to tylko powierzchowne człowieczeństwo, nie przejmuj się tym! Zapomnij. Zrobił to, a potem oczy Flynna mówiły to wszystko oprócz tego "zapomnij". Ten chłopak nie chciał zostać zapomniany. Widział w jego oczach więcej niż tę jakże pieszczotliwą dziwkę czy sukę, jak z rozpędu potrafił go nazwać i jaki to odzew potrafił dostać z powrotem. Widział pragnienie, by zostać zapamiętanym. I gdybym był kamieniem - pokochałbyś mnie tak samo? Głazem, w którym możesz na zawsze i na wieczność wyryć swoje imię? Zostawiłbyś mnie potem, bo tak to jest z monumentami, co trwają przez wieki - one mają zapamiętać, nie muszą zostać zapamiętanymi. Gdybym więc wymazał twoje istnienie z własnej głowy, które było jak płomień ukradziony z Olimpu, ten pierwszy, ten najcieplejszy, czy byłbym tym monumentem, którego znaków już nawet uczeni nie rozpoznawali? Pismo dawno zapomniane, widzisz - pragnąłeś przetrwać, ale ludzka pamięć była właśnie taka głupia, taka złudna. Za łatwo zapominali to, co ziemia pamiętała na zawsze. Ta potrzeba, żeby coś znaczyć, a znaczenie odnajdował w dotyku, była silniejsza od wiekowych ruin, z których czytano historię tego świata. To właśnie ten chłopak miał w dłoniach władzę nad tym przyciskiem. I to on mógł się śmiać ze zszokowanego i zdziwionego Caina, który z takim przestrachem upewniał się, że nic się nie stało. Było takie piękno, które odnajdywaliśmy tylko w zniszczeniu.

Takie wspomnienia, które zbierano z rozbitych kamieni.

Każdy następny raz wpisywany był w okrojone marginesy zrozumienia. Z tym, że margines Flynna stanowił w zasadzie całą stronę. Człowiek, który chciał zostać zapamiętany, miał tak, że chciał zostać zapamiętany jak najlepiej. I jak najgorzej zarazem. Nie było jedności podziału bodźców. Było tylko to, co miał najlepszego w sobie, co chciał przekazać swoim Kochanie i to najgorsze, co niósł na wronich skrzydłach, z których spadał deszcz czarnych piór. Tymi piórami mogliśmy po tym marginesie pisać i przekonać się, jak wiele zrozumienia znajdowało się w człowieku, którego o zrozumienie nigdy byś nie oskarżył przy pierwszym kontakcie. Nie przy agresji, która buzowała w nim i piła z niego, zbierając się i wybuchając naprzemiennie, w prędkim i niepowstrzymanym nurcie. Górski strumień, co drążył skałę. I miał taką Pańską moc, że miał ją drążyć. To dobrze. Jeśli nikt nie mógł zapisać jego historii, to musiał zadbać o to sam. Z tym, że Cain naprawdę chciał go spisać. Całego. Nagiego, takim jak Matka Natura go stworzyła. Pokrytego bliznami. Ze zniszczoną skórą używkami. Z tymi spieczonymi papierosami ustami. Z lekko przekrwionymi oczami, kiedy akurat była zła faza, ale mogli się nią podzielić, bo mógł go trzymać w objęciach i chronić przed tym światem. Chciał, mógł, musiał.

Powiedzenie, że Diabeł czasem wstępował w Anioła było dobrym powiedzeniem. Bo były właśnie te chwile, w których Cain mógłby powiedzieć, że nie byłem sobą, ale to byłoby największe kłamstwo tego świata. Powiedziałby to każdemu, ale nie Fleamontowi Bellowi. Bo to właśnie w tych chwilach był sobą najbardziej.

Mimo tego wszystkiego nadal spoglądał na to... to wszystko wokół nich, czy raczej - wokół niego, kiedy Flynn poszedł pod prysznic - z lekkim zrezygnowaniem. Z taką jakże ludzką myślą w tej omawianej trywialności: czy dlatego, że taki jestem, skończyło się to wszystko między nami? I kiedy tak spoglądał na własne dłonie nie wydawały mu się jego własnymi. On - ale w innej skórze. Diabeł, nie Anioł. Samael, nie Raziel. Rano powiemy, że to tylko myśli pijanej głowy. Zgiął te palce, zmieszał wino z przyjemnością i zamiast przyjemnością się delektować - sięgnął po różdżkę, by nadal z niespokojnym oddechem, wsłuchując się w rytm własnego serca (bo winyl się skończył) ostrożnie namówić szmatki i szufelkę do posprzątania tego bałaganu za pomocą magii. A sam sobie usiadł. Świat wydawał się teraz stanowczo za mocno i za szybko wirować przed jego oczami. Oczami, przed którymi teraz nie miał już swoich dłoni, a plecy Flynna. I dusił się z poczucia, że mógłby dusić go jeszcze raz. Że zabiłby dla tego uczucia. Zabiłby dla tego człowieka.

Nie każdą myśl dało się zmyć. Nie każdy obraz mógł zostać wytarty spod powiek jak wino z blatu stołu i drewnianych paneli. Nie wszystkie obrazy chciało się zmyć tak jak plamy. Mógłby teraz siedzieć przez godzinę pod tym prysznicem, zamknąć oczy i myśleć o niczym. Albo myśleć o zielonej trawie, szumie drzew, słodkim cieście i nieporadnym Flynnie, który tak nie chciał być zapewniany, że jego nieidealność nie przeszkadzała Cainowi, jak i nie chciał słuchać, że spierdolił. Do tych przykrych słów. Do tego okropnego nieszczęścia, w których łzy potrafiły zmieszać się z wodą, ale pod prysznicem i tak się wyróżniały. Te krople były słone. I były niezwykle gorące na policzkach.

Potrzebował kilku chwil dłużej, żeby doprowadzić się do porządku i zakręcić korek przepływu emocji, który Flynn tak lubił naciskać. Dla kogo? Dla nich? Czy może tylko i wyłącznie dla własnej zabawy i satysfakcji? Nie. Na pewno nie. To tylko produkcja głupich myśli, które płynęły jak ciepły, alkoholowy oddech. Taki człowiek nie zapraszałby cię do swojego umysłu, żebyś poznał jego historię i mówił, że będziesz żałował, że jej nie poznałeś. Fleamont jednak się doczekał - zarówno dźwięku zatrzymania wody jak i dźwięku zamykanych drzwi od łazienki. Cain wyszedł z niej przebrany w ciemnobrązowe spodnie i rozpiętą koszulą, przecierając włosy ręcznikiem zarzuconym na barki.

- Tak. - Szedł wolno w kierunku Flynna, gotów wyjrzeć za okno razem z nim. - Zapytałeś mnie, czy wyglądasz na kogoś, kto mógłby być czyimś ojcem. Odpowiedź brzmi: tak. - Nie to, że Cain zawsze odpowiadał na pytania, które zbył czy nie odpowiedział wprost, ale... jakoś tak przesmyknęło się to przez jego głowę wśród wielu innych myśli.

Jego muzyka grała dalej. Mimo tego, że winyl się zatrzymał, że nie było już odpowiedzi tego mechanicznego grajka złożonego na komodzie, który nie został spakowany pomimo jego wyprowadzki to muzyka nadal grała. Była bezgłośna. Była szeptem, jękiem i krzykiem zaciśniętym na dnie bezdechu, który został wygrany na tym stole ze złożonymi teraz kartami. Tylko lampka nadal paliła się tak samo. Tylko wstyd by pozostał z niezamkniętego okna, żeby unikać spojrzeń sąsiadów. Niewygodnych pytań. Groźby... nie. To nie ta muzyka. Ta muzyka opowiadała o brązowookiej słabości, która zbudowana była z tego, co tworzyła dla niego. Słabość stworzona ze słabości - przed Państwem wielki The Edge! Gwiazda cyrku Bellów! Przed panem, panie Bletchley, mężczyzna zagubiony w swoim świecie, który usłyszał irracjonalną odpowiedź, która ze wszystkich słów, pytań i myśli wydała się tak bardzo istotna. Bo chciał powiedzieć przez to coś więcej niż zwykłe "tak", a kiedy przyszło co do czego to znów się zepsuł widząc nagiego Flynna przy oknie, z tym papierosem. Powstała ułomna odpowiedź jego ułomnej uczuciowości. Powinno go to frustrować, że rozkładał ludzi na części pierwsze, ale Flynna nie potrafił. Albo nie chciał? Chciał - tylko nie potrafił? Nie. Chciał - tylko się bał.

Przechylił lekko głowę, idąc nieśpiesznie w kierunku człowieka pragnącego bliskości do chorobliwego stopnia. Chyba nie byli tu kompatybilni? Cain czuł, że po tak dzikim seksie MUSIAŁ z siebie to wszystko zmyć, zrzucić do końca przepocone ubrania, umyć się, doprowadzić siebie samego do jakiegokolwiek względnego porządku, żeby tworzyć złudzenie uporządkowania. Żeby się uspokoić w pełni. Tak, faktycznie - ze wszystkich dziwnych rzeczy ta była jedną z dziwniejszych. Taka brzydka. Zamiast "kocham cię", czy "było wspaniale". Co ludzie mówili po seksie? Potrafiłby przywołać dziesiątki odpowiedzi, ale on pomyślał, że te słowa będą tutaj odpowiednie. Bo chciał powiedzieć, że widzi go jako ojca. Że wierzy, że potrafi być za kogoś odpowiedzialny, że wierzy w jego miłość i w szczere intencje. Że jest zagubiony, że jego zaufanie jest potłuczonym kryształem, ale to dziecko - dziecko kocha bezwarunkowo. I to dziecko pozwoliłoby mu uwierzyć. Chciał mu powiedzieć tak wiele rzeczy i tak wiele zapytać... A zamiast tego powiedział tylko "tak". Tracił rezon, a teraz i tak ciągle pływał z pomocą wina, które przestało już grzać jego żyły w pełni, ale wcale go nie opuściło.

- Przepraszam. Naszło mnie dużo chujowych myśli. Tych dobrych też. - Taka równoważnia. Cain musiał kontrolować swój umysł. Swoje emocje. Musiał. Ten brak kontroli kiedyś był przy Fleamoncie absolutnie zbawienny. Chciał go odnaleźć znów... tylko się bał. Bo teraz to nie była w jego oczach taka lekka znajomość, gdy znów ten mężczyzna wkradł się do jego życia, podarował mu tak cenne lusterko i... to wszystko...

Zsunął ręcznik z ramion i zarzucił go na głowę Flynna, żeby delikatnie zacząć wycierać jego barki z kropel i ostrożnie przyciskać materiał do włosów, by ich nie wzburzyć, nie poplątać, ale materiał miał wchłonąć trochę wody. Pieczołowita czułość jego dłoni mogła za to być wchłonięta przez skórę Flynna. I równie czule zamknął go w swoich ramionach, w swoim uścisku, przytrzymując jego głowę, trzymając jego plecy, rzucając ręcznik na parapet. Zamknął oczy. Odciął kurtynę czerni od świata, ale czerń nie gościła pod jego powiekami. To były TE obrazy. Dokładnie te obrazy, które przynosiły mu tyle ciepła w tym smutnym jak porzucony szczeniak życiu. Taki smutny szczeniak, jakiego trzymał w rękach.

- Dzieci kochają bezwarunkowo. - Kontynuował swoją odpowiedź, jakby wcale jej nie przerwał tak długą chwilą. - To dziecko nauczyłoby cię, że niektórzy mogą być zawsze przy tobie bez względu na wszystko. Wiem, że kochałbyś je i dbał o nie. Poświęciłbyś mu najlepszą część siebie i tę najgorszą też. Bo kocha się nie za coś, ale pomimo. Myślę, że byłbyś wspaniałym ojcem. - Gdybyś tylko sobie na to pozwolił. To wszystko, co myślę i Boże, wybacz mi, że jestem ogarnięty takim smutkiem. Że to nie ze mną. Przygładził jego włosy, pogłaskał czule, myśląc, że naprawdę mógłby go obronić przed całym złem. I że mógłby wyjść naprzeciw jego demonom i spróbować je ukoić. - Chciałbym ci powiedzieć tyle rzeczy i zapytać o jeszcze więcej. Chciałbym wiedzieć o tobie wszystko i dowiadywać się czegoś codziennie. Mógłbym cię tak trzymać nawet cały dzień. Tylko że żyjemy w słodkim kłamstwie. Co się stanie, kiedy ono runie? - Odsunął się o tyle, żeby spojrzeć w tę śliczną twarz, pogładzić ją, pogłaskać, odgarnąć włosy w jednej ze swoich nieskończonych fantazji, że naprawdę mógłby (chciałby!) to robić cały czas. - Boisz się odrzucenia. A ja wiem, że nie przeżyję drugiego odrzucenia przez ciebie. Więc jeśli będę grał do tego kłamstwa, to przetrwamy chociaż chwilę dłużej. - Spojrzał na ciuchy Edga, które złożył na krześle, a potem na niego samego. - Chodź, wykopiemy ci coś do ubrania. Chyba że nie chcesz?

Tak, dzieci kochały warunkowo. Potrafiły nazwać ojcem tego, kto więcej się nim zajmował i to jego za rodzica uznać. Kto dawał im więcej miłości. A potem była miłość patologiczna, w której kochałeś rodzica, chociaż był zwykłą kurwą. Chociaż nie wiesz, czemu i jakim cudem w ogóle cię wykarmił i odział, bo wychowałeś się sam, zasłaniając się rękoma przed latającymi talerzami. Dziś znaleźliby na to mnóstwo usprawiedliwień. Choroba tarczycy, hormony, stres, depresja. Biedna matka, ma jeszcze takiego męża, nic dziwnego, że odreagowuje... a dziecko na pewno kocha, bo przecież mówi wszem i wobec, jakiego ma wspaniałego synka. I to nie tak, że Cain naiwnie wierzył we wspaniałego ojca Flynna. On wierzył, że Flynn miałby szansę, gdyby miał pomoc. A za tą pomoc, arogancko, uważał siebie samego. Pomógłby mu. Nauczył. Zapewnił stabilność. Tak, tak, byłby tym, co daje ryby, ale wędki nie pomijał - ją też by przynosił i namawiał namolnie, żeby połowili razem. Był tak zapatrzony we Flynna, że tak, jak zawsze wypatrywał własną śmierć i niepowodzenie, tak w jego oczach widział nadzieję na coś lepszego. Dla niego. I dla samego siebie też.

Nauczenie się kogoś nie było minutą. Nie było nawet całym dniem. To były całe miesiące, które rodziły w swoich związkach lata. Takie to niepokorne i niegrzeczne dzieci, że pozwalały nam więcej cieszyć się sobą wzajem i jednocześnie zamieniały piękne twarze, znacząc je zmarszczkami. Sprawiedliwość była sprzedajną ladacznicą, której omyłkowo wręczono miecz i wagę, by mogła ścinać głowy tych, co padali przed nią na kolana jak i tych, którzy próbowali uciekać. Cain nie próbował. Zamiast tego mówił: nie, to nie tego Caina Bletchleya szukałaś" z tym swoim niezmiennie sympatycznym uśmiechem, który mógł sprzedać każdemu. Flynnowi też mógłby go sprzedawać. Mógłby sprzedawać mu swoje usta i mógłby cieszyć się fizycznymi zbliżeniami, a potem nie myśleć o tym, żeby wytrzeć mu włosy, nie zastanawiałby się, czy jednak nie było mu chłodno, albo co mógłby zrobić, żeby było lepiej. Jak blisko musiał być i jak często, żeby było najlepiej. Odpowiedzialność za drugiego człowieka, nad którą Fleamont poświęcił chwilę (wiele chwil) zastanowienia była bezradna w obliczu tej pannicy Sprawiedliwości. Wzruszała ramionami i spoglądała od jednego do drugiego. Chcieli wziąć za siebie odpowiedzialność, ale czy w zasadzie potrafili? Miecz lśnił na górze. Dzisiaj mogły się posypać głowy pod nogi tej Ślepej Kurwy o dźwięcznym, nadanym przez Greków imieniu Temida.

Brzmiało to strasznie dramatycznie, a wyglądało jeszcze gorzej. Och, nie... Brwi Caina opadły w dół w zmartwieniu. Tak jak ze zmartwieniem teraz przesunął dłońmi po ramionach tego kruchego człowieka, który zawsze potrafił być taki pyskaty. Chciał złapać go za nadgarstki, żeby nie chował twarzy, żeby nie chował się tak, jakby było przed czym. Ale może tego właśnie potrzebował? Nie, nie chciał pozwolić mu na ucieczkę, nie teraz, nie tu.

- Flynn, nie... - nie płacz. Zdanie nie zostało dokończone, tak jak nie oderwał od głowy czarnowłosego jego własnych rąk. Fleamont uciekł przed dotykiem i uciekł przed odtrąceniem. Tak, dystans potrafił być bardzo zimny. Tak zimny, że Caina przeszedł dreszcz, choć przysiągłby, że to przez chłód nocnego powietrza wpadającego tu z okna. I tak z tym chceniem było, że chce się bardzo wiele. Zmartwione oczy wbite w Edga mówiły bardzo wiele słów, które były zmiętą papką w jego głowie. Krążyły tam będąc wszystkim i będąc niczym jednocześnie. Chciał wybrać odpowiednie słowa, chciał teraz podejść, objąć go znowu, uspokoić, powiedzieć, że przecież niczego nie kończy, tylko mówi, że chciałby nawet więcej. Tylko to wszystko było za wolne wobec huraganu, którego wycie zapowiadały słowa Flynna. I potem ta groźba. Groźba, która go przeszyła. Już był pewien, że to wcale nie było zimno powietrza, bo nawet ta wyciągnięta za Fleamontem dłoń mu lekko drżała. Cisza zabijała. Odpowiedź była taka prosta i oczywista. Milczał nie dlatego, że nie znał odpowiedzi, a dlatego, że nagle te wszystkie słowa, jakie miał, zostały rozbite w pył. Zniknęły. Już nie było kotłowaniny, z której trzeba wybrać perły, które byłyby (jego zdaniem) dla Flynna najcenniejsze, a i tak na nic ten wybór, bo naprawdę ten mężczyzna go otępiał i robił z niego jakiegoś nieporadnego kalekę we wszystkich jego staraniach i próbach poruszania się w czymś... nowym. W relacji, w której dopuszczał kogoś tak boleśnie blisko siebie, jak nikogo na świecie. W relacji, w której machał ogonem, gdy po tylu latach mógł go zobaczyć i znów z nim porozmawiać, ale te słowa "bo stąd wyjdę" wyły w jego czaszce wściekle, bez opamiętania. - Chciałem ci powiedzieć - zaczął cicho, ostrożnie - że chciałbym ci oddać wszystko. Próbuję dać ci wszystko. Ale ty mi nigdy wszystkiego nie oddasz. - Był o tym święcie przekonany. Bo Flynn był kotem, a koty chodziły swoimi ścieżkami. Więc tak - musiał pozwalać temu odchodzić i wracać, ale Dobry Boże, nie chciał wpaść w pułapkę własnego mózgu. - Kocham cię, Fleamoncie. Nigdy nie było takiego dnia, w którym bym przestał. - Opuścił dłoń, mając wrażenie, że Flynn jest dla niego nieosiągalny. Nie chciał pożądać czegoś nieosiągalnego i nie był na tyle marzycielem, żeby snuć sobie ułudne historie o happily ever after. - Robisz ze mnie obrzydliwie nieporadnego człowieka. - Chociaż alkohol robił swoje. Cain był teraz cały napięty, starając się kontrolować bodźce i emocje, które w niego próbowały uderzać i doprowadzić go... do czegoś. Sam nie wiedział, do czego. Pewnie do stanu podobnego, w jakim stykali się ze sobą czasem z matką.

Spokojnie. Powtarzał sobie jak mantrę w głowie. Trudne tematy zawsze wywoływały reakcję zwrotną, podnosiły ciśnienie krwi, Flynn zawsze był wybuchowy i nerwowy, teraz jest jeszcze równie pijany co ty. Weź wszystko na spokojnie i nie myśl nadmiernie o tym, że to, co zostanie tutaj powiedziane czy szarpnięte w gniewie może być bardziej poważne, może być tak "naprawdę". Z drugiej strony przecież on sam mówił całkiem poważnie. I wiedział, że ta reakcja była równie poważna.

- Kto kogo zostawi? - Stał w tej samej pozycji, w tym samym miejscu, czując mocniejsze uderzenia serca i zmęczenie zacinającego się umysłu, nie bronił się nawet przed ręką, która szarpnęła go za koszulę. Stał tam też wtedy, kiedy go odepchnął i kiedy w swoim zwierzęcym wyciu cofnął się do reszty pokoju. Stał tak, kiedy w drugim mrugnięciu okiem był przy ścianie, przy oknie i spoglądał, jak to zranione zwierzę rzuca się po klatce, którą pozornie było jego mieszkanie. Prawdziwą klatką była tylko głowa Flynna. - Nie mów tak do mnie. - Nie chciał tego zapamiętywać. Nie chciał tego pamiętać. Nie chciał potem powtarzać w głowie tych obelg i gniewu, jakiegoś rodzaju nienawiści prowadzącej Flynna do autodestrukcji, która była w niego wymierzana. Jego własne demony, które wyciągał i obdarowywał nimi świat. Wtedy mniej bolało. Ale Cain nie chciał żyć jak jego matka, a miał wrażenie, że w tym momencie ta scena za bardzo to wszystko przypominała. Popychanie, napinanie pięści, jakby zaraz ktoś miał ci przywalić w twarz, krzyki i obelgi. Wyrzucanie gówna na drugą osobę, bo samemu nie chciało się słuchać i przyjąć niektórych rzeczy na fakty. Starał się akceptować i rozumieć, ale była taka granica, której naprawdę nie chciał przekroczyć, bo za nią... za nią już nie było niczego. Mógł prowadzić zjebane, nic nie warte życie, ale nawet w tym syfie miał minimalny szacunek do statusu Nikogo. - Nie, nie mówię o dziecku. - Odpowiedział ciągle tym samym przyciszonym, spokojnym głosem. Względnie spokojnym, bo wkładał wiele wysiłku w zachowanie odpowiedniego tonu. Gdyby powiedział coś głośniej to ten głos drżałby mu tak samo jak dłonie. Chciał podejść do tego odpowiednio, odpowiedzialnie, opanować sytuację, ale czuł się jak dziecko we mgle. Nie wiedział, czy krzyczeć, czy mówić coś mądrego, czy podejść do tego człowieka i go przytulić, czy może wyrzucić go za to, że zamieniał to wszystko w koszmar. W jego oczach niczym nie różnili się od jego rodziców w tym momencie. Ach... tak działają te dzieci z patologicznych rodzin? Pomyślał, zamykając w końcu okno, żeby te krzyki nie były słyszalne. Jakby w ogóle teraz cokolwiek miało to zmienić. Jakby nagle prywatność stała się istotna. Oni obaj. Choć w przypadku Flynna czy w ogóle można było mówić o rodzinie?

A potem trzasnęło szkło i Cain się aż skulił, chowając instynktownie głowę między ramiona, jakby ta butelka miała się rozbić tuż obok niego. Albo co gorzej - na nim. Dopiero po pięciu sekundach zorientował się, że wstrzymuje oddech i nabrał głębszej dawki tlenu, szerzej otwartymi powiekami wpatrując się w podłogę. Uniósł głowę. Uniósł spojrzenie na Fleamonta, który przy tym trzasku się zatrzymał. Zatrzymał się też Flynn. W zastoju nie była tylko resztka wina spływająca po ścianie.

W ciszy obserwował, jak ten się ubiera, czekając na cokolwiek. Znak od Boga, chichot Diabła, trzaśnięcie drzwi, jak Fleamont sam poradziłby sobie z wyjściem. W końcu, w tej pustce swoich myśli, białym szumie dudniącym w bębenkach usznych, doczekał się słów. Ale jakich! Jakież to były słowa, jakież żądania! Cain bardzo chciał niedowierzać, chciał być bardzo zdziwiony, ale właśnie - nie dziwiło go to wcale. To było właśnie to kłamstwo, którym oplatał się i ten brak odpowiedzialności z jego strony, że jak zbity psiak w ogóle postanowił spojrzeć na Flynna.

- Pierdol się, Flynn. - Spoglądał teraz na niego z urazą. Nie mylić z: odrazą. To było poczucie zranienia, to szarpnięcie serca. - Nie potrafisz poradzić sobie z własnym brakiem zaufania i przerzucasz wszystkie oczekiwania na drugą osobę. TY tego potrzebujesz. Pomyślałeś, czego JA potrzebuję? - Był zły. Teraz był zły i to było widać w jego twarzy, która się napięła w rysach, w ściągniętych brwiach, w nerwowym ruchu rąk, kiedy pokazał na siebie samego. - Chciałbym żyć tak... tak codziennie jak ci opisałem. Poznawać cię, żyć... żyć. Chciałbym żyć i pomóc tobie. Sobie. Nie z dnia na dzień. - Sam zaczął się coraz mocniej trząść. Czuł, że stracił kontrolę - i teraz już sam też płakał. - Nie obracaj teraz kota ogonem, że to ja chce ciebie zostawiać! To wy nigdy niczego, kurwa, nie pamiętacie! Kurwa, niczego! Pierdolone uczucia są dla was jak pstryknięcie palcami. Obrażasz się i obrażasz mnie za to, że nawet nie potrafisz zaufać moim słowom, bo ty... ty mi po prostu nie ufasz. Nigdy nie ufałeś, bo nie ufasz sobie samemu. I jak JA mam ufać? Jak mam myśleć, że ty pokochasz mnie, skoro nienawidzisz i brzydzisz się samym sobą? Wyjdziesz stąd i pewnie pójdziesz do pięciu innych swoich kochanków, a ja będę musiał forsować swoje myśli do ucinania niewygodnych prawd, że... że jestem dla ciebie używką na dowartościowywanie się. Bo TY potrzebujesz. - Obrócił się, oddychając ciężej i wytarł twarz w koszulę, żeby potem potrzeć ją rękoma. - Widzisz... znalazłem cię po tylu latach i czekałem jak pies. Ale dla ciebie byłem tylko kimś, kto pewnie przyszedł sprawić kłopoty. - Dodał już ciszej, po wydechu.

- Nie, nie ulżyłem. Bo... bo... - Dobry Boże, chyba nigdy w życiu się nie zająknął. Nie, zgoda, zdarzało mu się kiedyś. Kiedy kłótnie w domu były o wiele bardziej namiętne i o wiele mocniej wyduszały dech z piersi. Wychodziło się z nich z siniakami albo nacięciami i leczyło je potem okładami, żeby czasem nie zostały żadne blizny. Teraz to zająknięcie nie było nawet zająknięciem per se, a koniecznością nabrania głębszego powietrza. Serce waliło, oddychało się niespokojnie, ciało się trzęsło, widok był niewyraźny od łez i oczy piekły. No już, uspokój się! Ile razy mógłby to sobie powtarzać? Potem przyjdzie poczucie winy, że dał się wytrącić z równowagi, że uległ tym emocjom i nie potrafił nad nimi zapanować. Że ten alkohol jednak podbił wszystko, podfiksował. Miało być fajnie i miło. Nikt nie skończył nad kiblem, ale każdy skończył we łzach. Mogliby inaczej. Na pewno mogliśmy... Moglibyśmy być czymś więcej. Kimś więcej. Stać się lepszymi wersjami siebie i być sobą jednocześnie. Bo przy Flynnie stawałeś się lepszym człowiekiem. Przynajmniej do momentów, w którym ten mężczyzna nie dokręcał śrubki ciągle i uparcie, namawiając go do tego, żeby zmodyfikować plany na wieczór z żarcia słodyczy i grania w karty do dzikiego seksu. Przynajmniej Cain szalał. Nie miał pojęcia i nawet nie potrafił sobie wyobrazić, ile Flynn miał tu kontroli i ile kontrolował samego siebie. Przed momentem Bletchley przesuwał palcami po włosach, a teraz te włosy potarmosił nerwowo jak i ze zdenerwowania. - Kurwa, nooo..! Flynn, ja ci tu prawie oświadczyny chciałem składać, dlaczego ty musiałeś z tego wyciągnąć takie tragiczne wnioski! - Kurwa, w którym momencie zabrzmiał tak, jakby chciał go rzucić! Okej, może był w tym kurwa niezborny, ale chciał mu przekazać, że naprawdę tak bardzo, bardzo go kocha, że po prostu bez Flynna to życie było puste. To, co sobie uroiłeś. Czy naprawdę to był miraż? Kochał człowieka, który nie istniał? Nie. Przecież to widział, teraz tylko wkradł się w to chaos, którego nie kontrolował i nie powiedziałby nawet połowy z tych słów, gdyby mógł. Niczego by nie powiedział. Chciał cofnąć czas, nie poddać się emocjom, które wypluwały z człowieka gówno. Nie lubił tego. Nie znosił wręcz. Lubił tylko te momenty, kiedy to Flynn tworzył tę strefę komfortu, w której mógł się zatracić. Tylko on, jeden jedyny, przez całe te lata. Ten niepewny siebie, pełen sprzecznych emocji i niepewności człowiek. - Bo jesteś idealny. - Wszystko jakoś cichło i stygło, zmierzało ku jakiemuś wielkiemu finiszowi. Czułby się chyba źle z samym sobą, gdyby znów leciał za Fleamontem jak pies i błagał go o uwagę i zostanie. Jeszcze gorzej się czuł z myślą, że mógłby go stracić. Żałosne. Spoglądał na Flynna i myślał, że jest żałosny. Zakochał się w osobie, która nie była w stanie tego udźwignąć, tak? Tak - podpowiadała pijana głowa. A imię jego Nikt. - To nieprawda, Flynn. Nie mów tak... - Och, czemu on ciągle musiał tak źle myśleć o tym wszystkim, o sobie, o relacjach... wszystko na raz potrafiło zostać obrócone o 180 stopni. Kurwa. Miał być tą ostoją, tym spokojnym elementem w jego życiu - a przynajmniej chciał nim być dla Flynna. Właśnie tym, po którym przesunie się jego sztorm bez wzruszeń. Tymczasem tylko sprawił mu przykrość. Cain zamknął oczy na moment. - Kocham cię. Twoje wady, twoje niedoskonałości, twoje błędy. - Miłość naprawdę była niedopowiedzeniem. Stawała się za słabym słowem. - Ciebie i tylko ciebie. To nie wobec ciebie mam urojenia. To wobec samego siebie, bo chciałbym być dla ciebie idealnym oparciem, a kurwa jestem za słaby i potem dzieją się takie... rzeczy... - Wyciągnął rękę, jakby chciał pokazać tę sytuację. Fotografia nie była potrzebna. Przecież obraz był bardzo wyraźny.