Chyba była w tym niesprawiedliwość - w tej fascynacji, w której między sobą zatańczyli. W tym pragnieniu, żeby się zbliżyć, choć zbliżali się na różne sposoby. Jeden obserwacją, drugi badaniem. Bardzo agresywnym badaniem, bo chociaż nie było tutaj ruchów fizycznych to Laurent był zwyczajnie natrętny, tak po prostu. Starał się taki nie być, ale właściwie Nicholas miał rację, że wiercił, szukał, dociekał. Dopóki nie było odpowiedzi, która by go zadowoliła. Czy dla wszystkich taki był? Blondyn dał mu odrobinę do myślenia na temat własnego egoizmu, który nakrywał wrażeniem, że robi coś dobrze. Miał wrażenie, że nie potrafił tego zmienić. Tej gorączkowej potrzeby zrozumienia niektórych ludzi, którzy byli tacy... specyficzni. Wyjątkowi.

- Obawiam się, że nie byłem elementem stałej sprzedaży. - Ulotny, enigmatyczny uśmiech przyozdobił na jego twarz. Była w nim nuta wdzięczności. Nie oczekiwał, że ktokolwiek zrozumie dziwną relację, jaka połączyła go z Dante, bo on sam jej nie rozumiał tak do końca. Nie pojmował, co ten chory człowiek miał w głowie. Pewny był jednak jednego - Dante by go nie wypuścił. Tak samo jak był pewny tego, że nie wypuści go tak po prostu teraz. I chociaż miał nadzieję, że skończ się na pieniądzach to sam w to nie wierzył. - Dziękuję za dobre chęci. - Teraz mógł się już z tym przywitać bez złości, jaką miał w sobie tamtego dnia w kawiarni i bez żalu. Było minęło. Ciągnęło się nadal, ale... może Crow miał rację. Po prostu ciągle wybierał złych partnerów. Może powinien postarać się o coś... o kogoś... o kogo? Nikt nie chciał być zwierzęciem na wybiegu do podziwiania... prawda? Z tym, że Laurent kochał skradać spojrzenia. Kochał być podziwiany. Więc czy powinien widzieć w tym coś złego?

Ciąg wyjaśnień zamkniętych pytaniem. Ach, Laurent się aż uśmiechnął z delikatnym rozbawieniem, bo to było w zasadzie wytrącające z równowagi. Nicholas był przystojny, pełen arystokratycznej dumy, ale piękno i uroda przemijały. Inteligencja pozostawała. A jego lotność mu się podobała. Nie był tylko przekonany, czy miał wystarczająco siły, żeby rozjaśnić ciemność po drugiej strony muru, gdy ta ciemność nie chciała zostać rozjaśniona.

- Owszem, smakowała. - Potwierdził, przechylając głowę. To było dziwne. Właśnie mu mówił, że nie będzie żadnej miłości, żadnego szczęścia, żadnej czułości. Ale... to wcale nie brzmiało prawdziwie. Przez moment pozwolił nastroić się ciszy między nimi. - Jestem na tyle arogancki, że sądziłem, że jestem w stanie ci pomóc. - Już o tym częściowo rozmawiali. - Teraz jednak uważam, że mógłbym zrobić tym więcej krzywdy niż dobrego. - Ale może to było nadal złe myślenie? Wybór tak naprawdę nie należał do niego. A przyzwolenie było. Leżało tuż przed nim. Laurent podniósł się ze swojego miejsca i powoli obszedł stolik, żeby podejść do Nicholasa i przesunąć sobie wolne krzesło. Tak, że teraz siedział tuż przed nim. - Ciekawe, że mówisz o szczęściu i czułości. - Sięgnął po dłoń Nicholasa, spoglądając na nią. Przesunął po niej delikatnie palcami. - Przecież sam tej czułości szukasz i ją zaoferowałeś. Nawet jeśli było jej tylko odrobinę. - Ostatnie przeciągnięcie palców i Laurent puścił jego rękę, wracając plecami na oparcie krzesła. - Każdy chce być o coś pytany. Nawet jeśli to proste "czy smakowała kolacja". A może nawet taka prostota jest najmilsza. - Nie to, że się tego domagał, bo tak nie było. W końcu celowo dopowiadał sporo rzeczy, żeby dać się poznać i dać się zrozumieć. Szczególnie, kiedy rozmówca był taki intrygujący.

- Coś - zaakcentował to słowo - więcej... - Odbiegł wzrokiem na moment od Nicholasa, zamyślony. - Od pierwszej chwili oczekiwałem czegoś więcej. Tak jak powiedziałem - jesteś dla mnie wyjątkowy. - Całkowicie nieświadomie mu pomógł - zmierzyć się ze swoim największym demonem. - Ale to, na ile naprawdę można liczyć, chyba wynika dopiero z długiego poznania. Prawda?

Ciekawe, że każdy ma odmienne pojęcie dbania o kogoś. Jedni uważali, że dając komuś jeść i szmaty - dbali o niego. Bo przecież miał co jeść, gdzie spać, w czym chodzić. Spełniali więc podstawowe, ludzkie potrzeby. Inni uważali, że kiedy dawali całą swoją uwagę, całą miłość, to wciąż było za mało. Nicholas wydawał się niezainteresowany troskami i miłostkami, a jednocześnie mówił o dbaniu i robił te wszystkie drobne gesty, które wprawiały w stan zastanowienia nad tym, czego ten mężczyzna tak naprawdę chce i do czego zmierza. Jakie ma intencje. Wierzyć mu - to byłby luksus. Nie oczekiwał jednak wypowiadania się z otwartością serca o całym jego życiu. Niektóre rzeczy mogły zostać niedopowiedziane. Byle tylko mógł zrozumieć...

- Lubisz sprośne zabawy? - Odbił trochę od tematu, a jednocześnie do niego nawiązał, przechylając głowę z nieco psotnym uśmiechem na ustach. Scałowywanie alkoholu ze skóry było ledwo małą igraszką z jego strony. Laurent miał potrzebę eksploracji i szukania nowych... doznań. Przynajmniej od jakiegoś czasu powróciło do tego to poczucie - przerwanie rutyny, codzienności, wspinanie się na nowe wyżyny przyjemności. Tak i było to pytanie do pytania apropo brutalności. Chociaż nieco wyprzedziło temat, a podobno nieładnie tak odpowiadać pytaniem na pytanie. - To bardzo urocze, że w kochaniu potrafisz tak gładko się dopasować do moich potrzeb. - Ale do wszystkiego, co miałoby sugerować zmianę poza łóżkiem był okoniem i mówił stanowcze NIE. - Ale z czułością chodziło mi o drobne gesty. Sposób, w jaki mnie przytuliłeś. Dotyk na dłoni. Pocałunek. To też jest czułość. - Wyjaśnił to, o co mu chodziło, bo jakoś chyba z płaszczyzny czysto uczuciowej ześlizgnęli się prosto do seksu. Nie uważał, żeby było coś złego w niezrozumieniu, dopóki to niezrozumienie nie powodowało cofnięć, upadków i negatywnych uczuć. Nie potrafił naprawdę powiedzieć, czemu Nicholas go nie stresował i nie wyciągał jego zwyczaju chowania się w bezpiecznej przestrzeni, kiedy przychodziło z jego strony coś negatywnego. - A w jaki sposób chciałbyś się ze mną obejść? Gdybyś mógł spełnić swoją fantazję. - Był ciekaw. I całkiem otwarty na eksperymenty. - Nie lubię bólu, ale jest taki rodzaj bólu, który jest całkiem podniecający. - Nie był masochistą, oj nie. Natomiast z wyczuciem można było sobie pozwolić na nieco więcej. On mógł na to pozwolić.

- Zasady. - Założył nogę na nogę, przesunął palcem po linii szczęki, spoglądając na odzianego w czerń Nicholasa. - Nie pomyślałem o ustalaniu zasad. Skoro o tym mówisz, masz coś konkretnego na myśli? Słucham.

Nie pomyślał o tym, że Nicholas uczył się od innych, że zaciągał z otoczenia to, jak powinny niektóre zachowania wyglądać. Wydawało mu się, że one wychodziły gdzieś od niego, tylko nieświadomie. Tu był błąd - bo były bardzo świadome. Jeśli jednak się uczył i wyciągał wnioski, to czy nie przeczyło to temu, o czym rozmawiali? Temu poznawaniu i uczeniu się kogoś? Może nie. Chyba nie. Obserwacja, rozmowa. A jednak Nicholas zadawał niektóre pytania i wciągnął się w tą rozmowę. Chciał rozmawiać? Czy może był tutaj znów ofiarą? Laurent miał małe ukłucie poczucia winy, że poszedł do Nicholasa szukając oderwania, że była to niejako premedytacja z jego strony, szczególnie po felernej kłótni z Philipem. Nie zmieniało to wyjątkowości tego człowieka, ale przyznał to - niejako wykorzystał sytuację. Przy tym zupełnie nie rozumiał i bał się tego, jakim poczuciem rozluźnienia obdarzał go Nicholas. Jak mu się to podobało, jak go... uzależniało. Czuł ekscytację rozmową. Czuł się wolny, na swoim miejscu, akceptowany, mimo tego, że niektórych rzeczy Travers jednak nie akceptował. Dziwne. Przyjmował to ze zrozumieniem i myślał: po prostu się poprawię. I nie była to ta sztuczna poprawa, gdzie czuł, że musi udawać kogoś, kim nie jest. Trochę go to przerażało, tak, Nicholas miał rację - pożądał i jednocześnie się bał. Bo to było coś tak nowego w jego życiu, że się tym zachłysnął.

- Dlaczego nie? - Przyznał z błyskiem w oku, nieco rozbawiony, odczuwając odrobinę podniecenia podjętą przekomarzanką. Z uśmiechem na ustach, który wpełznął tam mimochodem, filuternym. Pytanie na pytanie, na pytanie. A wszystkie były odpowiedziami twierdzącymi. Wystarczyło powiedzieć proste: tak. To proste tak nie miałoby jednak odpowiedniego wydźwięku.

Zabawne, bo Laurent uważał siebie samego za mistrza dopasowywania się do partnera. Poznawanie tego pod kątem drugiej strony było całkiem ciekawe. Sugerowało bardzo prostą rzecz - Nicholas nie lubił się bawić jednostronnie.

- Czyli wyciągasz satysfakcję z zadowolenia partnera. - Postawił swoją teorię, spoglądając teraz czujnie na mężczyznę, bardzo ciekaw odpowiedzi. Zaprzeczenia? Potwierdzenia? Laurent na szczęście nie miał problemów z myleniem się i ani trochę go to nie zrażało. Albo nieszczęście dla Nicholasa. Z drugiej strony - jakby mu to aż tak przeszkadzało to by tu teraz nie siedział.

- Idąc dalej tropem mojej tezy - spełniasz swoją fantazję podążając za zboczonymi wizjami drugiej osoby? - Delikatnie go to rozbawiło, bo w końcu pytał o jego fantazje... a on odbił piłeczkę, że to zależy, co jemu chodzi po głowie. - Możemy zacząć od krępowania. - I wędrować dalej dokądkolwiek by ich nie poniosła wyobraźnia.

- Relacja. - Dorzucił. - Zależy mi na tej... wyjątkowości, jaką ze sobą przynosisz. Jeśli to ma być relacja oparta na samy seksie to nie jestem zainteresowany. - Te rozmowy, te spotkania, te gesty. Był tego głodny i chciał więcej. - Ostatnim razem poprosiłeś o zachowanie tajemnicy z naszych spotkań. Jest to z mojej strony zagwarantowane. - Zapewnił go również apropo tej plecionej, słownej umowy.

Ta trudność rozczytywania tworzyła część ekscytacji. Może to było chore, a może nie. Dla Laurenta ludzie byli puzzlami, które chciał ułożyć. U których szukał ciągle nowych kawałków, by móc je dokładać. Szarość i czerń, które osnuwały obraz tworzący Nicholasa był tą właśnie ekscytacją, która pozwalała na eksplorację. Miał ostrzegawczy głos w głowie, całkiem głośny, który mówił, że w obliczu ostatnich wydarzeń, w obliczu tego przepytywania, które Nicholas zrobił, powinien się pilnować. Tak samo jak przed Leviathanem. Były takie zbiegi okoliczności, które wręcz tłukły po łbie znakami ostrożności. Różnica była taka, że Nicholas pojawił się na długo przed artykułem, który potrząsnął jego życiem. Cholerny Travers miał rację, że niektóre rzeczy nie dawały mu spokoju. Że wiercił, dopóki nie usłyszał tego, co go zadowalało. Co zaś zadowalało? Teraz zadawał sobie to pytanie. Odpowiedział mu, że to była prawda. Brzmiało bardzo idealistycznie, ale wcale nie był przekonany, czy nie było to aż nazbyt wyidealizowane. Czy nie było to coś, co chciał, żeby było faktem. Tak czy siak - odkrywał. I dobrze się przy tym bawił, a chyba o to chodziło?

Ach, jest, jest! Ten uśmiech! Był tak cenny, że Laurent mógłby zbierać te ułamki jak perły, żeby potem stworzyć z nich dla siebie naszyjnik. Dotykałby go palcami na swojej szyi, ciesząc się z każdego ich przebłysku, każdego blasku. Rozświetliły mu się oczy, otworzył je nieco szerzej - dziecko, dla którego Gwiazdka przyszła odrobinę szybciej. A to tylko powszedni dzień. Z całkiem niepowszednią rozmową wyszytą sprośnościami.

- Bardzo dyplomatyczna odpowiedź. - Zauważył z lekkim rozbawieniem, chociaż nie była ona zła. Jak zwykle jednak rodziło pytanie - jakich okoliczności? Tak, burdele. Płacisz - wymagasz. Chociaż i tam rządziły pełne normy. Rzeczy, których możesz wymazać od konkretnych kurtyzan, a których nie możesz od innych. Kiedyś przynajmniej był pewien, że Dante utnie rączki temu, kto go uderzy. Dzisiaj nie wiedział, czy sam nie straci tych dłoni od dawnego właściciela Rose Noire. - Tak... dla obu stron. - Przytaknął po momencie samorealizacji tego, o co zapytał, jakie twierdzenie tutaj postawił, ale faktycznie było ono niepoprawne w swoim brzmieniu. Nie ujmowało tego, co miał na myśli. Na szczęście Nicholas sam wniósł do tego poprawkę. - Zauważyłem całkiem zabawną tendencję, że mężczyźni bardzo zdecydowani w codziennym życiu są bardziej skłonni do uległości w łóżku. - Tendencję, nie regułę, to dość istotne. Choć - żeby pojawiła się reguła musiały istnieć wyjątki. Inaczej co to za reguła? Robiła się z tego zwykła codzienność, którą co najwyżej spisywano w encyklopediach. Tak przyszło mu to na myśl, bo właściwie nie spodziewał się tego po Nicholasie. Sprawiał wrażenie takiego mężczyzny, który bierze, czego chce i niekoniecznie interesuje go, co pozostawi za sobą.

Niby nie miał być to sygnał, ale dla Laurenta to był sygnał tak samo jasny jak latarnia morska dla statku w środku nocy, kiedy Nicholas przysunął się i usiadł w ten sposób. Znów - fascynujące, bo sam nie stworzył reguły ze swojej skłonności do pakowania się na nogi, ale właściwie - faktycznie. Lubił to robić. Zabawne było to, że Nicholas to podłapał. To... miłe. Nawet bardzo miłe. Laurenta rozbrajał ten dysonans między słowem i jego czynami. Łapało go to za serce. Sprawiało, że chciał więcej i był ciekaw, co więcej dostanie. Czym go Nicholas dalej zaskoczy. I czy nie da się zaskoczyć bardzo negatywnie. Podniósł się ze swojego miejsca i przysiadł bokiem na jego udach, wyciągając ramiona, żeby skrzyżować je za karkiem Nicholasa i złożyć na nich miękki pocałunek.

- And sealed with a kiss~. - Zanucił cicho. - A teraz, panie Travers, mam nadzieję, że jest pan gotowy na przejażdżkę. - Bo właściwie Laurent nie planował tego dnia zakończyć w łóżku. Ku swojemu własnemu zaskoczeniu, tak na dobrą sprawę.

Zaśmiał się perliście słysząc pytanie o to, czy samego siebie za takiego uważa. Rozbawiło go to jakoś - wizja samego siebie jako takiego zdecydowanego, wysoko noszącego podbródek panicza Prewetta. Owszem, starał się za takiego uchodzić. Starał się trzymać odpowiednią fasadę, spoglądać na świat z wysokości swoich wyprostowanych pleców, ściągniętych ramion. Nie wypadało paniczowi Prewettowi się przecież krzywić i ściągać ramiona. Ale to była fasada. Podstawa dla tych, których należało trzymać na odległość. Złudzenie. Z drugiej strony..? Z drugiej strony z pełnym powodzeniem dyrygował tutaj ludźmi i wskazywał kierunek rozwoju. Rozstawiał ludzi po kątach mimo swojej miękkiej natury. Rozróżniał dobroć i potrzebę bycia kierowanym w życiu prywatnym od dobroci i kierowania w pracy. Dlatego tak nie lubił łączyć tych obu rzeczy. Nie mógł ulegać bliskim w kwestiach biznesowych. Gdyby tak się zastanowić to przecież potrafił być paskudnie uparty w swojej nieprzystępności. W tym, jak potrafił się zamykać w sobie. Ale i tak określenie siebie samego jako zdecydowanego mężczyznę jakoś go bawiło. Sama sugestia tego. Nawet mimo tego, że przecież lubił stawiać na swoim w niektórych punktach, tylko prowadził do tego raczej nie żądaniem, a podprogowymi przekazami.

- Nie. Nie określiłbym tak siebie samego, chociaż może błędnie. - Może. Bo lubił w partnerstwie oddawać lejce kontroli. Lubił zrzucać z siebie ciężar decyzyjności. Przesunął palce na potylicę Nicholasa, pomuskał jego skórę, jego krótkie włosy i pochylił się ku niemu, żeby musnąć go leciutko ustami w policzek i przytulić się do niego na moment. Pogłaskać go po tej potylicy. Po karku. Delikatnie. Przyjemnie. Bardzo przyjemnie. To było niemal dziecinnie naiwne z jego strony - chcieć się oprzeć na tych silnych ramionach ze świętym przekonaniem, że ciężko je nagiąć. Ugiąć. Że wytrzymają jego ciężar. Przecież nie był wcale taki ciężki. Był wręcz absurdalnie lekki. Zsunął się w końcu z jego nóg i wziął łyka swojej kawy i wyciągnął dłoń zachęcająco do Nicholasa.

- Zapraszam.

Powędrowali w kierunku stajni, gdzie rzeczywiście czekały na nich osiodłane abraksany. Michael i drugi rumak - oba obróciły łby w ich kierunku, śledząc ich ruchy czerwonymi oczami. Mężczyzna, który zajmował się akurat końmi pozdrowił ich i życzył udanej przejażdżki. Laurent mu podziękował i stanął pomiędzy końmi, dotykając ich wdzięcznie wygiętych szyi. Oba rumaki się przywitały - tak Michael jak i drugi, którego Prewett przedstawił jako Gabriela i jednocześnie jako rumaka, który poniesie go na swoim grzbiecie.

- Bardzo miło mi poznać. - Gabriel spoglądał z ciekawością na Nicholasa, zdecydowanie nie było w jego spojrzeniu wrogości i nieprzystępności, jaką prezentował Michael. - Mam nadzieję, że będzie to miła przejażdżka, panie Travers.

- Jeździłeś już? - Zadał strategiczne pytanie Laurent, chociaż może głupie... a może i nie.