Na całe szczęście, aż tak groźnych przypadków alergicznych Laurence nie miał. Dzięki temu mógł normalnie i bez problemów podejmować się pracy w swoim zawodzie. Choć nieuniknione, że pracując w terenie jako uzdrowiciel, był narażany na nieświadomą obecność kocich stworzeń. Wtedy musiałby przerwać i pozwolić swoje zadanie dokończyć komuś innemu. Jeżeli ktoś mu towarzyszył. Póki co, eliksiry jakie stosuje, bardzo mu pomagają. Znalazł odpowiednie mieszkanki ziół i przyrządził sobie kilka egzemplarzy, mając awaryjnie jeden przy sobie. Na wypadek, naprawdę nieprzyjemnego ataku alergicznego, objawiającego się dodatkowo łzawieniem oczu.

Swój płaszcz, Laurence powiesił na oparciu krzesła, na którym usiadł przy stole. Wolał mieć przy sobie swoje rzeczy, niż wieszać gdzie indziej. Co innego, gdyby była to dość luksusowa restauracja. Kelnerzy wtedy czy pracujące skrzaty, odbierały odzienie wierzchnie i przechowywały w szatniach.

Siedząc już przy stole, Laurence ujął w dłonie kartę menu i przejrzał, co ogólnie oferują. Bardziej zaś skupił się na dziale z wegetariańską kuchnią tutaj serwowaną. Nie było za wiele do wyboru, ale nie gardził. Makaron z warzywami. Doczytał jeszcze, czy miało to jakieś jeszcze dodatki, które zmuszony byłby akurat dla swojej porcji wykluczyć.

Na słowa odnośnie sińców pod oczami, Laurence przeniósł wzrok z uniesioną brwią na Camille. Złapał o co jej chodzi. Tak. Kobiety miały z tym przypadku sposób, ukrywając wszystko pod toną makijażu. On jako mężczyzna, również mógłby, ale różne charaktery ludzi, inaczej mogą to odebrać. Posłał jej lekki uśmiech.

- Jeżeli mówisz o sposobie zakrycia ich pod makijażem, to czy mam iść w tym samym kierunku i pożyczyć puder od jednej ze swoich sióstr?
Zażartował w odpowiedzi, wracając do przeglądania napojów. Miał aż trzy siostry, od których mógłby taki przedmiot pożyczyć. Lecz czy warto?
- Jeżeli nie dojdę do siebie, to wezmę wolne albo przyjdę później.
Oznajmił. I westchnął. To by znaczyło, że jako Lestrange, może przychodzić jak chce. Byle być i pracować. Niby na swoim stanowisku miał różne prawa co pozostali pracownicy, to jednak był jeden element, wywyższający go w nazwisku. Na pewno poszliby mu na rękę, jeżeli przepracowywał się.

Stwierdzając, że już w sumie też wybrał co by chciał zjeść i wypić, spojrzał na Camille, która nie ukrywała zaskoczenia jego decyzją o zjedzeniu posiłku tutaj, niż w domu. Dość dobitnie zwróciła uwagę na jego domową pracę, kamuflując słowem „spania”. Podążył za jej wzrokiem na swoją teczkę i ponownie się uśmiechnął, powracając wzrokiem na jej oblicze.

- Chwila oderwania od pracy też dobrze mi zrobi. Sama wspomniałaś, że nie mamy za wiele czasu, aby spędzić go ze sobą i porozmawiać. Do sprawdzenia wziąłem tylko jeden raport pacjenta siostry, do analizy. Chciała poznać moje zdanie i upewnić się, że dobrze analizuje przebieg leczenia i choroby.
Wytłumaczył się, choć nie musiał. Ale doceniał troskę ze strony koleżanki. I to wymowne spojrzenie, jakim obdarzyła jego osobę i torbę z dokumentami. Zdawał sobie sprawę z tego, że jest późno. Ale jedna lampka wina nie zaszkodzi im przed jutrzejszą pracą.

Rozbawił ją. To był dobry znak, że Camille przy nim dobrze się czuła i sama atmosfera była luźna, pomimo zmęczenia dzisiejszą pracą. Z uśmiechem udzielił jej odpowiedzi.

- Tak. Poprosiłbym. Szanuję cudzą własność. Taki już jestem. Zapewne dostałbym sto pytań od nich, po co mi to. Albo same zechciałyby mnie upudrować.
Jako najstarszy miał też dawać przykład młodszemu rodzeństwu. Z charakteru także był tym spokojniejszym i opanowanym starszym bratem, do którego rodzeństwo zawsze mogło zwrócić się o pomoc czy wsparcie. Laurence nie robił różnicy. Mógł nie zgadzać się z ich wyborami, ale nie ingerował w ich decyzje i działania. To był ich wybór.

W przeciwieństwie do panny Delacour miał znacznie większe rodzeństwo i tylko pomyśleć, jak różne charaktery przebywały pod jednym dachem. Jak pełno ich wszystkich było wakacje, kiedy wracał do domu po każdym roku szkolnym. Choć musieli przestrzegać pewnych zasad w rodzinie, to jednak nie było miesiąca, aby coś się nie wydarzyło. Skaleczenia, bójki, szarpania, podbieranie miotły aby sobie polatać, próbowanie rzucania zaklęć. Dużo by wymieniać.

- Zdawało mi się, że już ktoś taki jest.
Odparł na jej słowa, kiedy wzrokiem szukała kelnera, chcąc przywołać go do ich stolika, aby mogli złożyć zamówienie. Mówiąc o kimś, Laurence miał namyśli właśnie Delacour. Ostatnio jakoś zauważała brane nadgodziny, podejrzliwie spoglądała na jego tłumaczenia się. Jak dzisiaj. Mówił to nawet szczerze. Bowiem równie dobrze ojciec czy babka mogli reagować. Ale że nie dawał sygnałów takich, co ich kolega dzisiaj w pracy, nie reagowali.

Kelner, ten sam co ich przyjmował, podszedł i zapytał o zamówienie. Camille złożyła jako pierwsza, Laurence zrobił po niej. Wybrał danie wegetariańskie z prośbą o nie dodawania czegoś, na co miał uczulenie. Nawet jeżeli w spisie nie było na karcie menu, wolał osobiście zakomunikować. Bo raczej nikt nie chciałby go tutaj na miejscu ratować. Wino wziął to samo dla siebie. Podziękował i kelner mógł odejść. Choć jeszcze przez moment Laurence mu się przyglądał, po czym spojrzał na Camille, powracającą do tematu. Oczywiście pracy.

- Powiedzmy, że to sprawa czysto zawodowa. Jak w czymś mamy wątpliwości, to się wzajemnie doradzamy.  W tym przypadku, mamy ukończoną tę samą specjalizację.
Właściwie to powinna Camille kojarzyć jego siostrę Annaleigh, o dwa lata młodszą. Była też na stażu w szpitalu, ale ostatecznie założyła swoją klinikę uzdrowicielską.

Laurence nie widział powodu, aby oddalać się od swojego rodzeństwa. Jako rodzina powinni sobie pomagać i wspierać. Jeszcze nie wiadomo czy młodsi będą szli w ślady starszych czy rodziców. Pozostawali jeszcze uczniami, edukującymi się w Hogwarcie czy podejmującymi staż w pracy.

Z jednej strony Laurence mógł wydawać się poważnym człowiekiem, z nazwiskiem rodziny szanowanej zarządzającej całym szpitalem Św. Munga. To z drugiej momentami nie brakowało mu dobrego humoru. Nie był dosłownym sztywniakiem z kijem w dupie. Umiał rozmawiać nawet na wesoło. Sięgając wspomnieniami do dawnych lat. Jak dzisiaj. W restauracji z Camille, czekając na posiłek. Nadrabiając czas, jaki praca im zabierała, że nie mieli kiedy tak sobie swobodnie porozmawiać od wspólnego ukończenia Akademii Munga, pomimo różnych specjalizacji.

- Obawiam się, że gdyby do tego doszło, Loretta zechciałaby uwiecznić to na swoim obrazie. Więc chyba spasuję.
Dodał z nutą żartu. Jego najmłodsza siostra lubiła rozwijać się artystycznie w dziedzinie malarstwa. To i jeżeli siostry obrałyby sobie za cel upudrować go, to zechciałby to uwiecznić. Na szczęście do tego nie dojdzie. Byli już wszyscy dorosłymi osobami i poważniej podchodzili do życia.
- Potrafię sobie wyobrazić, dlatego też nie ma mi czego zazdrościć. To, że ja mam szacunek do innych, nie znaczy, że takowy miałem od części swojego rodzeństwa. Nie zliczę ile razy znikała mi z pokoju miotła, różdżka czy jakiś podręcznik szkolny. Bądź inne osobiste przedmioty.
O ile z miotły Laurence prawie w ogóle nie korzystał, tak przekazana została kolejnemu rodzeństwu, które lepiej sobie z nią radziło niż on sam. Powodem był lęk wysokości. Dlatego nie zaliczył latania na miotle, ale przynajmniej z bólem żołądka – teleportację.

Zapewnił koleżankę, że nie tylko ona miała upierdliwe rodzeństwo. Wakacje bywały ciężkie w rodzinnym domu. Kiedy wracając, siostry i bracia w różnym wieku atakowali go o opowiadanie o szkole czy rozrabiali na swoje sposoby.

- Owszem. Mam na myśli Ciebie. Twoje gadanie jest skuteczne. Uświadamia mi niejednokrotnie, że nie postępuję dobrze. To dlatego, że…
Westchnął, kiedy zaczął udzielać jej odpowiedzi na pytanie, dotyczące nie brania pracy do domu.
- Chcę... Próbuję… Udowodnić, nie wiem czy sobie, ale może ojcu, że potrafię radzić sobie w każdej sytuacji. Chwili. Żeby mnie docenił.
Trochę zawiesił się w dokończeniu swojej myśli. Jako dziedzic chciał, aby ojciec był z niego zadowolony, dumny. Starał się cały czas osiągać jak najwięcej może. Ale zostając już oficjalnie z uprawnieniami uzdrowicielem specjalizacji od otruć, czuł barierę? Zamknięcie w jednym pudełku rodzinnego biznesu. Chciałby spróbować czegoś więcej.
- Tak to jest w rodzinnym biznesie.
Nie odniósł się do tego, czy to miłe uczucie. Wsparcie co prawda było. Po to większość z nich miała się szkolić w medycynie magicznej. Przynajmniej ich pierwsza w kolejności czwórka poszła w tym kierunku.

Dalsza ich rozmowa na moment została przerwana, pojawieniem się obsługującego ich kelnera, który przyniósł wino i kieliszki. Napełni je i oddalił się. Mogli więc wrócić do dalszej rozmowy, którą Camille dokończyła.

Kariera zawodowa. Skoro kontynuowali temat pracy.

- Myślę o zmianie pracy.
Podzielił się z nią swoimi planami. Myślami. Również spróbował wina, upijając łyk. Delektując się i przełykając. Spojrzał na nią, jakby chciał sprawdzić reakcję. Na razie nic więcej na ten temat nie dodał.

Obraz z jego upudrowaną osobą? Nie chciał sobie pozwolić na takie skompromitowanie, jeżeli ów obraz ujrzałby światło dzienne. O ile szanował swoją siostrę, jakkolwiek była z charakteru, to jednak nie zgodziłby się na uwiecznienie dziwacznego portretu ze swoją osobą. Co innego, jakby malowała normalne obrazy, z członkami rodziny. To już inna sprawa.

- Nie zaprzeczę. Ma talent. Ale niech skupi się na ciekawszej sztuce malarskiej, niż upudrowany starszy brat.
Odpowiedział z uśmiechem. Cieszyło go, że Camille czuła się w jego obecności swobodnie. Ta wspólna droga przez szkolenia uzdrowicielskie nieco zbliżyła ich do siebie. Rozumieli się i pomagali sobie. Choć inne kierunki wybrali, tak pracę podejmowali w jednym miejscu.

Wspaniałe było także to, że znaleźli czas dla siebie, po pracy, aby go wspólnie spędzić. Widocznie i on tego potrzebował. Czyjegoś towarzystwa. Odskoczni. Dlatego zgodził się na wspólne zjedzenie posiłku z panną Delacour.

- Niestety to prawda.
Cóż miał innego dodać, jak tylko zgodzić się z jej stwierdzeniem, odnośnie bycia najstarszym w rodzeństwie? I mieć na głowie całe młodsze grono w dużej ilości? Tak to już bywa w tych rodach czystokrwistych. Rodzice porządnie się widocznie zabezpieczyli, mając taką ich gromadkę. Zabezpieczyli ród głównej linii. Teraz kolej na niego i w przyszłości jego braci.

Może i powinien udowadniać coś sobie, dla siebie. Nie dla rodziny. Wiedział to, ale robił inaczej? Nie zmieni już kierunku kształcenia, skoro został uzdrowicielem. Opanował sztukę tworzenia eliksirów i robi to nadal, po pracy. Doskonalił się, dla siebie. Czy może nadal dla ojca? Dla innych?

Sam powiedział, że chciał coś udowodnić ojcu. Że jest gotów mu pomagać, przejąć interesy w przyszłości. Był przykładem dla swojego rodzeństwa. Od dziecka wkuwano mu niemal wszystko, co powinien znać, wiedzieć, zachowywać się, rozumować, jako przyszła głowa rodu. Jak nie zawieść ojca. Choć był taki jak ojciec chciał go widzieć, to jednak w pewnym stopniu Laurence pozostawał sobą. Nie miał dosłownego kija w dupie. Wiedział, kiedy gdzie i jak się zachować i pozwolić sobie na odrobinę luzu.
Powinien także szukać partnerki. A może już ją znalazł? Choć nie miał pojęcia, że jego małżeństwo było już przez ojca zaaranżowane. Przygotowywane?

- Podstawy swoje osiągnąłem. Ale wiem, że mogę więcej.
Odpowiedział na jej stwierdzenie, że powinien udowadniać sobie. Co rodzina pamięta, to będzie pamiętać. Może właśnie mówiąc o tej zmianie pracy, chciał do tego nawiązać? Że może osiągnąć więcej? Być wyżej niż swoja rodzina? Tylko czy to możliwe?
- Ojciec chce, abym został ordynatorem. Ja jednak tego nie czuję. Nie chcę być wciąż uwiązany z rodzinną tradycją. Chcę zrobić coś więcej. Nie zmienię zawodu, gdyż mam już dyplomy z uzdrowicielstwa. Ale mogę pójść dalej, lecz w nieco innym kierunku. W Ministerstwie też przyjmują uzdrowicieli. Równie dobrze, mogą swoją klinikę założyć.
To drugie, raczej było dalekim planem. Ale pierwsza opcja, była jakby jego celem w życiu. Dostać się do Ministerstwa Magii na stanowisko uzdrowiciela. Piąć się po szczeblach kariery aż na szefa Departamentu Magicznych Wypadków i Katastrof. Czy nie byłoby to także dobrą okazją na to, że rodzina Lestrange, kierowałaby nie tylko szpitalem, ale i całym Departamentem w Ministerstwie?

Mierzył wysoko. Nie był pewny, czy mu się to uda. Być może zrobi dodatkowe szkolenia i kursy na wykładowcę. Ale dalej, nie da rady, aby zostać ordynatorem. Może później. Za kilka lat? Dodatkowy tytuł. Nie wiedzieć czemu, podzielił się swoimi planami z Camille. Może jej ufał? Potrzebował rady od osoby, która nie jest mocno związana z jego rodziną?

Nie da się ukryć, że przez nazwisko mógł w tym szpitalu osiągnąć wszystko. Tylko, czuł, że to było zbyt proste. Zbyt łatwe? Nie miał wyzwań, jakich by chyba oczekiwał. Co prawda, nie miał tu na myśli niezliczonej ilości chorujących pacjentów, aby mieć co robić. Nie o to mu chodziło. Mógł zostać ordynatorem, ale co dalej? Wciąż byłby uwięziony w jednym miejscu. Chciał spróbować czegoś nowego. Nie rezygnując może dosłownie ze szpitala. Chcąc zostawić sobie furtkę do ewentualnego powrotu, gdyby mu się nie udało. Jeszcze z ojcem nie rozmawiał na ten temat. Nie miał pojęcia, jak zareaguje.

Akurat w momencie tej rozmowy, kelner dostarczył ich zamówienie. Makaron w sosie z warzywami, pojawił się przed Laurencem. Pachniało dobrze. Oby tak samo smakowało. Lecz nim on podjął się skosztowania, musiał pierw odpowiedzieć na pytania Camille.

- Myślę, że na początek spróbowałbym w Ministerstwie. Jeżeli się nie uda. Zostanie mi założenie kliniki i zrobienie dodatkowych kursów.
Odparł, choć było pewne ”ale”, o którym zaś nie wspomniał. Być może przywiązanie do rodzinnego biznesu. Nie chciał sobie tego odcinać dosłownie i może zostałby wykładowcą? Jako dodatkowy zarobek. Miałby też jakiś punkt zaczepienia, na przyszłość, gdyby w Ministerstwie mu się nie udało i zaczynał od nowa ze swoją kliniką? Miał jeszcze czas na podjęcie odpowiednich kroków.

Skoro już był wyuczony w tym, co umiał dobrze i w jego żyłach płynęła krew uzdrowicieli, nie będzie się marnował. Równie dobrze mógłby zarabiać na tworzeniu eliksirów i maści. Rozwiązań miał przed sobą wiele.

Mimo iż byli w tej restauracji razem, nie musieli aż tak sztywno trzymać się zasad etyki przy stole. Odpowiedniego siedzenia i używania sztućców. Lecz nie tylko te nawyki miała Camille. Również Laurenca tego uczono. Siedzieć prosto, serweta na kolanach. Mężczyzna powinien obsługiwać kobietę. Nalewać wino, odsuwać i przysuwać krzesło. Otwierać drzwi. Tych manier odpowiedniego wychowania, jako facet musiał znać więcej. Nie tylko w teorii, ale i w praktyce. W większości sytuacji kobieta nie musiała nic robić, tylko czekać. Aż dżentelmen zrobi swoje. Tutaj, znając siebie już tyle lat, od niektórych nawyków odeszli. Laurence ujął widelec i nałożył sobie warzywa, skosztował i także był zadowolony. Smakowało dobrze. Gotowane, nie smażone. Dobrze doprawione, nie było za ostre. Wspaniale. Jak na ten odstęp czasu, spisali się odpowiednio.

- To prawda. Również zdecydowałaś się na zmianę kierunku kariery.
Przyznał jej rację. Delacour. Nazwisko mówiło niemal wiele. Wywodzą się z Francji. Nie tylko zajmują się wytworem eliksirów, ale także win. Zupełnie inny kierunek, niż u Lestrange. Ale jednak coś wspólnego ich łączy. Kraj. Korzenie jego rodziny także zahaczają o tamte rejony. Nie bez powodu, Laurence wyuczył się do perfekcji języka francuskiego. A jego brat, chciał podejmować nauki w Instytucie Badawczym we Francji.