Błąd, błąd... jeden, wielki błąd w wykonaniu Hadesa. Stanleyowi mógł sobie grozić do woli. Mógł mu nawet sprzedać pstryczka w nos w formie ostrzeżenia. Nawet mogli się zacząć siłować, chociaż to McKinnon miał kategoryczną przewagę w tej kwestii. Była jednak rzecz, której nie należało robić - podnosić ręki, wyzywać czy grozić kobietom w otoczeniu Borgina, a już na pewno nie kobietom, które cenił i szanował... a jak na złości dla Hadesa, Persephona i Ambrosia znajdowały się na liście Stanleya. Po jego trupie będzie mógł im cokolwiek zrobić.

Zdawał sobie sprawę, że z Rosie można jeszcze pertraktować, ale Hades, z tym swoim zakutym łbem, to pojmuje tylko argument pięści na mordzie. Nic więc dziwnego, że do niej zwracał się z prośbą, a do jej brat ze swego rodzaju rozkazem. Próba wygaszenia konfliktu w jego zarodku się jednak nie powiodła - trzeba było przejść do działania.

To było bardzo miłe, że Ambrosia stanęła w jego bronie. Czasy się jednak nie zmieniły. To nie był już 1960, gdzie Stanley miał dobre 14 lat i był bezradny, a co gorsza - bezbronny. Teraz znał dużo więcej sztuczek i czarnomagicznych zaklęć, które pozwalały mu przeżyć z dnia na dzień. Nigdy jednak nie sądził, że kiedykolwiek przyjdzie mu z nich skorzystać w kwestii własnej rodziny. Cóż, czasem trzeba było dostosować metodę do przeciwnika. Skoro Hades był uparty, należało go sprowadzić do parteru i wyjaśnić kilka spraw.

Któreś z czaromagicznych zaklęć było oczywiście ostateczną formą, która miała zatrzymać McKinnona w tym pomieszczeniu. Nie mogli pozwolić, aby w tym stanie ruszył do swojej szanownej małżonki. Musiał odpokutować swoje grzechy i przeprosić Ambrosie. Kto to widział odzywać się w ten sposób do damy?

- Siadaj kurwa na tej dupie, bo inaczej zaraz ja użyje środków przymusowego morderstwa, jeżeli się nie posłuchasz - zagroził i nie czekając na jego jakiekolwiek dalsze działania, wycelował różdżką i ukształtował podmuch wiatru, który miał skierować tego przyjeba na kanapę - Chcesz, aby Megajra została połowiczną sierotą w wieku 9 lat? Bo jeżeli tak, wstań, ale gwarantuję Ci, że pożałujesz - ostrzegł go, a powieka zadrgała mu nerwowo. Żarty się skończył - Tobie się już styki do reszty kurwa przepaliły, jeżeli próbujesz podnosić rękę na własną rodzinę. Na swoją własną, rodzoną siostrę? Ty masz coś w godności w sobie czy tylko solidny wpierdol do Ciebie przemówi? - dalej trzymał różdżkę, które była skierowana na klatkę piersiową McKinnona. Przezorny, zawsze ubezpieczony. Cruciatus zawsze się sprawdza. Nie ma silnego na to przepiękne zaklęcie.

- Hades. Proszę Cię. Porozmawiajmy - spuścił odrobinę z tony, ciężko wzdychając - Nie chcemy od Ciebie nic więcej, tylko rozmowy. Kilka minut i będziesz wolny. Dobrze? - powrócił do próby perswazji. Stanley nie chciał, aby zaraz mieli tutaj brata Ambrosii, który tańczy breakdance'a w spazmach bólu. To by dopiero była pojebana akcja.

Ten nie okrzesany neandertalczyk dalej robił swoje. Krzyczał, pruł się i fikał. Mało brakowało, a ta McKinnonowska żyłka by mu pękła. Może to byłoby idealne rozwiązanie na ich sytuację?

Wejście w ręczne porachunki z mężem Persephony, nie wchodziło w rachubę. Nie miało to prawa bytu na blokach - tak się podobno mówiło na Nokturnie, więc idealnie pasowało do tej miejsca. Chodziło po prostu o to, że Hades, zrobiłby im remont twarzy i to pewnie za jednym zamachem. Ewentualnie ociepliłby relacje z nimi, a tego też przecież nie chcieli. Byli piękni i młodzi, więc lepiej, aby to tak zostało.

Posadził go. Spróbował go posadzić, licząc, że przyniesie to zamierzony efekt. Przyniosło - posadzenie go. Na długo? Nie. Co więcej, zadziałało jak płachta na byka. Borgin mógłby przysiąść, że widział nad jego czaszką jakieś dwa rogi, a z pyska zaczyna mu lecieć piana. No pięknie - będą mieli tutaj corridę.

Stary wstał i jak zajebał w te kanapę, to na szczęście nic się nie stało. Dobrze, że tylko ją nieco popchnął swoim kopnięciem, ponieważ inaczej miałby tutaj strike'a niczym w kręglach. To nie był jednak koniec wybryków Hadesa. Właśnie ruszył do przodu, a w głowie miał pewnie jedno - bomba na banie, kończymy balet. Szkoda tylko, że rozchodziło się o głowę Stanleya, która mogłaby załapać reset po takim strzale od niego.

W tle było słychać jakiś rzut kulą. Najpewniej to Rosie postanowiła też zrobić strike'a - niestety bezskutecznie. Te McKinnony to rzeczywiście myślały tak samo.

Pociąg śmierci dojechał do stacji Stanley i stali tak właśnie oko w oko. Powinien przeprosić i się rozejdą? Może ucałować go w czółko i zapomną o całej sprawie?

Musiał coś zrobić. Crucio ani avada to była ostateczność. Posadzenie go na kanapie nie działało. Rzut kulą Rosie też nie działał. Co mogłoby zadziałać na tego przychlasta.. em... to znaczy wspaniałego, kochanego i odpowiedzialnego męża ulubionej kuzynki Stanleya?

Nie mając innej możliwości, a nie chcąc jeszcze zmuszać go do breakdance'u, postanowił spróbować spętać go w jakąś sieć czy inną siatkę. Spróbować go jakoś złożyć niczym domek z kart. Sprawić, aby się zwinął w kłębek i posłuchał ich niczym jakiś potulny baranek.

- To nie takie proste - skwitował słowa Hadesa i czym prędzej starał się go unieruchomić. To była ostatnia szansa, zanim będzie zmuszony do wzięcia przymusowego, wolnego wieczora. Jeżeli po takim strzale, jego szczęka będzie cała - będzie to istny cud.

"Ence pence, chuj ci w ręcę Hades" - to była jedyna prosta rzecz z którą mieli styczność tego dnia. Ten dryblas już do reszty był przekręcony. Im dłużej trwała ich walka, tym Stanley stawał się bardziej przekonany, że są w głębokiej D.

Rosie starała się ile mogła - nie dało się ukryć. Nie dało się też ukryć, że pojedynek z Hadesem to była prawdziwa udręka. Jeżeli się nie rzucał do ludzi, rozstawiając ich po kątach to robił jakieś szczupaki czy kij wie co innego. To jednak nadal nie było najgorsze. Jego przepiękny umysł, nieskażony większym wysiłkiem intelektualnym, wpadł na pomysł jakim było zaprzyjaźnienie twarzy Borgina ze świecznikiem. Trzeba było przyznać - zasługiwał na największe oklaski i piękne noty za lot z telemarkiem.

W wielkim skrócie - Stanley musiał działać albo zaraz Ambrosia będzie zmuszona go wieźć do świętego Munga na szycie mordy. Równanie było proste. Coś metalowego z dodatkiem siły męża Persephony równało się tylko jednemu - bombą na bani i zakończonym baletem. I pomyśleć, że oni nawet nie zaczęli tańczyć! No chyba, że próbu unikania Hadesa można uznać za taniec, wtedy pierwszy taniec mieli za sobą i mogli przejść do ciekawszych zajęć.

Borgin czym prędzej spróbował transmutować świecznik w coś przyjemniejszego. Padło na gąbkę - taką zwykła i prostą. Pierwsza próba zakończyła się fiaskiem ale druga sukcesem. Dzięki Merlinowi odetchnął z ulgą pod nosem, chociaż musiał przyznać, że był to najsilniejszy cios gąbką, który kiedykolwiek dostał. Zważając na fakt, że nie dostał żadnego wcześniej - ten był pierwszy, jedyny i najmocniejszy na raz. Gdyby mieli bardziej przyjemną atmosferę, to mógłby mu uścisnąć dłoń i pogratulować. Może nawet dać jakiś dyplom? Kto wie.

Jak wyglądała teraz sytuacja? Hades był wkurwiony. Rosie była wkurwiona. Stanley też już zaczynał być wkurwiony. Jedno, wielkie wkurwienie. Świecznik rozwalony, kula rozwalona, morda Stanleya w całości. No! To był jakiś plus tej całej sytuacji. Mogli się już rozejść?

Borgin posłał spojrzenie McKinnon. Trochę jakby chciał jaj posłać sygnał S.O.S. - mogło mu też chodzić o sygnał SOS(!), chociaż nie jedli teraz żadnego makaronu, a szkoda. Wniosek prosty - chodziło o pomoc.

- Hades, ostatnia szansa. Zaraz będzie nieprzyjemnie. Nie każ mi sprowadzać Ciebie do parteru - ostrzegł. Cruciatus nie wybierał i wszystkich traktował tak samo... Pomyśleć tylko jak ten Nokturn wpłynął na Stanleya - masakra. Nagle stał się dobroduszny i wspaniały? Nie. Po prostu musiał się ratować przed wizytą w szpitalu, więc nie pozostało mu nic innego, niż ostatnia próba przemówienia mu do rozsądku.