– Smutni, zniechęceni, niezadowoleni – zaczęła wymieniać, rzecz jasna robiąc sobie oczywiste żarty. – Leta i Nell to inna bajka. Zresztą były już wtedy w Egipcie, nie? Słońce naładowało je energią – i złością, na to by wychodziło. Tylko dlaczego, wedle tej dziurawej teorii, Guinevere nie była nerwowa? A to już tajemnica. A potem po prostu zachichotała, słysząc ten zbolały ton głosu Cathala. Trochę mu współczuła, że potrafił się tak zezłościć na jedną jak i na drugą. W głębi ducha miała też nadzieję, że ona sama go tak nie drażni sobą i swoimi nieszkodliwymi (według niej) żartami.

Nie oponowała, gdy pociągnął ją z powrotem do baru. Zdążyła już zresztą w trakcie tego czasu i zabawy na parkiecie z Cathalem zapomnieć o niedawnej porażce. Ten drink i dla niej miał być już ostatnim. Prawdę mówiąc, te tańce ją uratowały, bo gdyby nie one, to pewnie już dawno miałaby odcinkę od ilości, jaką wypiła (po prostu była nieprzywykła i nie miała mocnej głowy).

– Bo życie mamy jedno. Kto wie? Może coś, do czego dodano skarpety, to jakieś przełomowe w życiu danie? – oczywiście, że dorabiała teorię do rzeczywistości, sama doskonale wiedziała, że nie wszystko powinno się jeść, łatwo się można było czymś zatruć, albo uszkodzić swoje miękkie i wrażliwe wnętrze… Ale słodyczy się nie bała, nawet jeśli miały się okazać najohydniejszą rzeczą, jaką w życiu miała w ustach. – No dobrze już dobrze, dobrze – uspokoiła go (zamarudziła?), żeby się tak nie denerwował. Oboje mieli świadomość, ze ten zakład to byłaby dla niego przegrana sprawa, bo faktycznie zrobiłaby wszystko, by wygrać akurat tę konkurencję. – Martwisz się o mnie? Czy bardziej o swoją skórę, jakby cię Nell wzięła w obroty? – potencjalne obrzydliwe fasolki o smaku wymiotnym, jeśli miały ją odstraszyć, to nie zrobiły oczekiwanego efektu. Albo był to wpływ alkoholu, albo Ginny naprawdę czasami gubiła instynkt samozachowawczy.

– Może… Może się przejdziemy? Chyba jednak trochę za dużo wypiłam. Wiesz. W Egipcie się tyle nie pija – mruknęła i była gotowa do wyjścia, ale gdy wstała z krzesła przy barze, po tej chwili odpoczynku, to dopiero poczuła tę ilość i wręcz wolała się złapać Cathala za ramię. – Taak… Zdecydowanie się przejdźmy…

To dość zabawne stwierdzenie, powiedzieć, o kimś tak mikrutkim, że ciężko go było nie zauważyć. Ale jeśli Leta była choć w połowie tak głośna w Hogwarcie, jak była teraz, to łatwo można było to sobie wyobrazić.

Skoro to przez skarpety Bott tak się dorobił, to fasolki o smaku skarpecianym, musiały być prawdziwym hitem i czarnym koniem. Za punkt honoru Guinevere obrała teraz to, by zjeść tyle fasolek, żeby trafić na tę jedną, mityczną, i przekonać się na własnej skórze. I tylko jej zmieniający się uśmieszek mógł świadczyć o tym, że właśnie coś błyskotliwego wpadło jej do głowy…

– Mogę ci zamienić uszy w rzepę, wtedy efekt zwiędnięcia będzie lepszy – zaproponowała w swoim stylu, ani trochę na poważnie. – Może tak ją przerazi, że już więcej nie będzie ci tak paplała – kontynuowała, a na ile to było wynikiem wypicia zbyt dużej (ale nie na tyle, by zacząć bełkotać) ilości alkoholu, a ile jej głowy pełnej absolutnie dziwacznych pomysłów… To była zagadka, która miała pozostać bez odpowiedzi. Nie przejęła się natomiast tym, że Cathal bardziej cenił sobie swoją skórę od jej zdrowia, bo nie wzięła tej pyskówki na poważnie. Sama zresztą na poważnie nie mówiła, to wszystko, to miały być żarty.

Z wdzięcznością przyjęła, że Cathal ją podtrzymał, a potem skorzystała z podstawionego jej ramienia i złapała się go, tym samym zachowując równowagę. Mogła sobie być wysoka, ale przy tym była raczej chuda, może nie koścista i bezkształtna, ale nie miała żadnej posągowej figury. Bardziej mogła się kojarzyć z trzciną na wietrze.

Jej kroki nie były teraz zbyt długie, ani szybkie, za to gdy już faktycznie wyszli z klubu i odeszli tak kilka kroków, a jej twarz owiał chłodny podmuch powietrza, aż się zatrzymała, zmuszając Cathala do tego samego, i przymknęła oczy, wyciągając twarz w stronę nieba. To miało być jak otrzeźwienie, aż cicho westchnęła. To nie była taka noc, jak w Kairze, ani w ogóle gdziekolwiek w Egipcie, to była prawda. Było chłodniej, jaśniej, niebo nie było tak czarne, gwiazdy nie były tak łatwo dostrzegalne. Ale teraz, w jej podchmielonej głowie, nie robiło to większego problemu, chociaż zdecydowanie ta londyńska noc była pozbawiona pewnego uroku. Za chwilę ruszyli przed siebie, a Ginny całkowicie pozwoliła, by Cathal prowadził i wybierał drogę.

– Całkiem podoba. Mogłoby być trochę cieplej i odrobinę mniej deszczowo, ale podoba mi się ta całkowita odmienność kulturowa – do jedzenia, dużo cięższego i tłustszego, ciągle się przyzwyczajała i to była chyba najtrudniejsza dla niej rzecz. Poza tym było tu wszystko, czego szukała; zdecydowanie bliżej do legend o królu Arturze, Pani Jeziora i Świętym Graalu, które fascynowały ją, odkąd dowiedziała się, skąd w ogóle pomysł na jej imię. – W Walii podoba mi się bardziej, wolę pustsze tereny niż ten dziki Londyn.

Czasami zastanawiała się, jak wyglądało życie szkolne jej kolegów i koleżanek z grupy archeologicznej. Dla kogo było zwariowane, dla kogo było tylko epizodem nad książkami i pergaminami (choć w jej głowie toczyły się papirusy, tych tutaj jednak nie mieli), ile w tym było zabawy i beztroski, a ile ambicji i powagi. Choć jak tak spojrzeć na nią i na Jamila… nie było to najspokojniejsze życie, ale ludzie dorastali i się zmieniali. Ona się zmieniła na pewno – uspokoiła, chociaż ta psotnica nadal w niej siedziała. Teraz była jednak uśpiona i ukołysana spokojem i powolnością miasta, gdy tak niespiesznie szli chodnikiem. Może i plotła trzy po trzy, ale niezbyt się tym przejmowała, podchmielone głowy miały swoje inne problemy i inne priorytety.

– Na pewno. Ale wtedy przestałaby paplać, więc przemyśl to jeszcze. Może rzepa to odpowiedź na wszystkie twoje problemy – paplała dalej. Chwila wstydu i zdjęcia rozdane reszcie ekipy kontra wieczny ból głowy paplającej ze złośliwością Nell… Ginewra roześmiała się nawet cicho, wyobrażając sobie Cathala z tymi rzepami i zwisającymi z nich liśćmi, że aż poczuła, że oczy jej łzawią, więc uniosła dłoń, by przetrzeć oczy. To ją rozbawiło bardziej, niż powinno, ale z drugiej strony ten alkohol… I chłód wieczoru – chyba właśnie ze względu na rzekę – sprawił, że Ginny zrobiło się zimniej. Była wszak wychowana w gorącym Egipcie, a chociaż to lato było (dla niej) wyjątkowo łaskawe, to jednak takie noce… Aż przysunęła się bliżej do Cathala, gdy tak szła z nim pod ramię. Tak było lepiej, tak było przyjemniej…

– Musisz mi to wszystko spisać, bo pewnie zapomnę. Zacznę powoli odhaczać z listy, bo chętnie bym pozwiedzała – chciała się Anglii nauczyć, chciała jej doświadczyć. Niby była tutaj od niecałych trzech miesięcy, ale w większości kręciła się po określonym obszarze, pomalutku go powiększając. Ale była ciekawa, ciągle chciała badać, widzieć, poczuć, doświadczyć… I z każdym dniem radziła sobie tutaj coraz lepiej – tak jej się przynajmniej wydawało.

– O tak. To koniecznie muszę zobaczyć – oczywiście, że nazwa była jej znana. Ale póki co była w tych wolnych chwilach dla siebie bardziej skupiona na tych czarodziejskich ośrodkach i miejscach, nie mugolskich. Ale Wzgórze Glastonbury zdecydowanie było wysoko na jej liście miejsc, które chciała zobaczyć.

A najlepiej to i zbadać.

Przymknęła na moment oczy, gdy tak szli, otulona chłodem i ciepłem, sennością i cichymi hałasami miasta. Otworzyła je dopiero, gdy Cathal znowu się odezwał.

– Żadnej teleportacji – wymamrotała. Bez alkoholu źle ją znosiła, a po nim… Przecież to by się tak bardzo źle skończyło i to nawet niekoniecznie dlatego, że mogliby się rozszczepić. Sieć Fiuu była znaczne bezpieczniejsza i choć miała wrażenie, że też ją zemdli po wirowaniu w kominku, to chyba wolała to, niż szaloną jazdę autobusu. – Do kominka. Mam wrażenie, że jak wrócę do domu, to padnę. Chyba jednak za dużo… za dużo wypiłam – gadała dalej, a to głównie po to, żeby nie zasnąć. Z drugiej strony jak źle wypowie nazwę w kominku, to może ją wynieść… gdziekolwiek. Ale liczyła, że jednak jeszcze tę chwilę wytrzyma i jakoś sobie poradzi.