Miał być wsparciem, dodatkowym, ale gdy starał się dojrzeć przyszłość, tylko więcej krwi wypływało z jego nosa, co skrzętnie wycierał. Już nie przejmował się chusteczką, tylko używał do tego rękawa, nie było czasu na takie fikuśne przyjemności, jak wykrochmalona i haftowana inicjałami lniana chustka. Czasoprzestrzeń kpiła z niego wyraźnie, nie pozwalając mu na używanie własnych talentów w jakikolwiek pomocny dla drużyny sposób, pozostając kulą u nogi. Chciał ponownie rzucić zaklęcie, swoje ulubione zresztą, zatrzymujące obiekt w czasie i przestrzeni, zwalniając dla niego czas, ale tu znów, tylko kolorowe iskry i cisza. Miał ochotę zagryźć zęby na różdżce, ale zaraz pomyślał o tym, z jaką delikatnością obchodziła się z nią Septima i frustracja zgasła. Pozostało mu jedynie obserwować otoczenie i szukać drogi ucieczki.

— On będzie wiedział, gdzie jest wyjście, jeśli jest twórcą tego... Wymiaru — rzucił do Lestrange'a podążając za nimi i osłaniając tyły na ile się dało. Zerkając kontrolnie za siebie, aby nie złapano ich w ogień krzyżowy.

Podeszwy butów Morpheusa były ze skórzane, bo nie kupował gotowego obuwia, każde zostały uszyte przez szewca specjalnie dla niego, na miarę. Zarówno niewysoki obcas, jak i cała reszta wykonana z cielęcej, licowej skóry, sprawiała, że jego kroki nie piszczały na deskach podłogi i w przeciwieństwie do niektórych modeli wieszcza, z drewnem, nie stukały. Nie znosił dźwięku, jaki wydawały na obsydianowych posadzkach Departamentu Tajemnic, więc do pracy ich nigdy nie nosił, tylko na potańcówki, jak widać całkiem słusznie. Poirytowany działaniem swojej magii, czy raczej jego brakiem, szedł dokładnie za Rodolphusem, zmuszając się do widzenia, a im bardziej się zmuszał, tym gorzej się czuł. Z zadyszką dotarł do miejsca, gdzie Brenna szczerzyła swoje kły

— Zabierz mu różdżkę — rzucił do Rodolphusa, właściwie w tym samym momencie, gdy drugi Niewymowny się nią zajął, czując, że coś spływa mu po policzku. Wytarł to i spojrzał na swoją rękę, na której pojawił się kolejny krwawy ślad. Nie, nie, nie. — Lustro, wszystko jest odwrócone — próbował jeszcze coś dojrzeć, zarówno w rzeczywistości, jak i w niciach przyszłości, ale jego wzrok rozmywał się, napływała na niego karmazynowa ciemność, a po policzkach spływały kolejne krople krwi. Trzecie oko nie chciało czytać dla niego świata, a jego twarz przyjęła groteskowy obraz świętych chrześcijańskich. W ustach czuł też smak krwi, która spływała z jego nosa do ust.

Po omacku znalazł ścianę i oparł o nią ciężko, łapiąc oddech, nie tylko dlatego, że schodach pokonały jego płuca, ale też z narastającej paniki. Przeciążył się, zwłaszcza po ostatnim... Jego dar był operowany przez inną duszę w jego ciele, co nieco rozstroiło samego Longbottoma po powrocie, gdy sam pławił się w ciszy i normalności. Normalność skończyła się. Nawet jakby miał walczyć na ślepo, zrobi to. 

Na szczęście nie ważył aż tyle, aby Rodolphus sobie z nim nie poradził. Czasami żartował, że większą część jego wagi stanowią ubrania, chociaż nie była to do końca prawda, bo nie należał do smukłych osób. Siła młodości i determinacji, tak sądził Morpheus, gdyby miał ocenić tężyznę fizyczną Lestrange. Dawał mu raczej wrażenie, kogoś, kto spędza więcej czasu przy biurku, niż goniąc za błotnymi potworami, trollami czy innymi paskudami, a większość wysiłku to przenoszenie wielkich tomiszczy oraz słoików z parafiną. Dodałby do tego zapewne jakieś ćwiczenia tańców towarzyskich, aby nie wyjść na ostatnią gapę i to tyle. Zaskoczyła go za to sama oferta pomocy, bardzo miła, więc bez protestów oparł się na Niewymownym, licząc, że nie pochlapie mu ubrania swoją juchą. Byłoby to niefortunne.

— Albo znajdziemy tam klucz —  powiedział Morpheus, wspierając się na Rodolphusie. —  Możesz mnie puścić. Tylko daj mi swój łokieć, żebym wyczuwał, gdzie idziesz. To nie pierwszy raz — powiedział, dodając końcówkę, jakby chciał podnieść resztę na duchu, stając pewniej na nogach po kilku krokach. Krew dalej płynęła, powolutku, ale słabość całego ciała odeszła, gdy zorientował się w sytuacji. — Brenno, musisz nas wyprowadzić.

Uśmiechnął się do bratanicy, chociaż wyglądało to raczej groteskowo, bo krew z nosa zabarwiła jego zęby, a oczy, nieruchome, były pokryte cieniutką zasłoną krwi. Jak na dłoni widziała, że przebywanie w pułapce czasoprzestrzennej nadwyrężyło, lekko mówiąc, wujka. Musiał zdać się na nią w kwestii rozwiązania całego galimatiasu. Cóż, dwójka czarodziejów oraz dwa bagaże, jeden bardziej chętny do współpracy, drugi mniej.

— Panie przodem — jeszcze dodał, jakby ból wcale nie rozsadzał mu czaszki. W tym momencie bardzo mocno miał ochotę, aby Lestrange otworzył mu głowę, wyjął z niej jego mózg, naprawił, a później wyrzucił daleko za okno tego przeklętego budynku, aby nie musiał stresować się więcej tym, że świat, w którym istniał, był odmienny od tego, jak widziała reszta. Mógłby go oddać później, bo jednak lubił go, pozbierać te roztrzaskane kawałki, może coś poprawić. Morpheus jednak lubił życie, a ktoś w tej rodzinie musiał myśleć.

Przejdź przez lustro, usłyszał chichot losu w uchu, ale nie wiedział, czy mu się przesłyszało, czy to instrukcja od Rodolphusa, czy może jeszcze coś innego. Skąd miał wiedzieć, że to świat, wyczuwał, że powraca do odpowiedniej linii rzeczywistości, wyrywa się z innego snu, aby przynieść mu przedwcześnie ostatnie znane słowa Charona, którego jeszcze nie poznał. Tak proste zdanie, tak adekwatne w obecnej sytuacji, zupełnie umykało percepcji, gdy krew płynęła po policzkach, skapując mu po szyi, wsiąkając w czarny kołnierzyk koszuli. Kadzidlany zapach Morpheusa i jego wody kolońskiej zmieszał się z krwią i wsiąkał w materię ubrania Lestrange, tak samo jak do niego przylegały wonie tamtego, wraz z wdzięcznym uściskiem, gdy wsparł się na młodszym czarodzieju. Musiał wyglądać gorzej, niż się czuł, skoro słyszał pauzę przed wyborem, jakiego dokonała Brenna, brzmiącą dla niego wątpliwościami, całkowicie zrozumiałymi.

Biedna Brenna, filar, liderka, usposobienie ognia i wolnej woli, przeznaczona do podejmowania trudnych decyzji, nawet jeśli tego nie chciała. Nikt, kto jest stworzony do dowództwa, nie pragnie go, lecz jest do niego wezwany. Wyczuwał to wołanie w przyszłości Brenny. Jej karty urodzeniowe były nieoczywiste, bo pozornie zupełnie niepasujące do czarodziejki, Umiarkowanie i Papież. Razem jednak tworzyły ścieżkę odziedziczonych tradycji i zachowania ich. Darami jej drogi było otwarcie na innych, dogłębne zrozumienie i synteza większych rzeczy z małych (chociaż czasami to były również problemy). Największe wyzwanie na takiej ścieżce? Osoby nią kroczące miały tendencję do nadmiernego poświęcania się dla innych. Córka swojego ojca.

Miękkie poczucie przenikania, błony rozchodzącej się po twarzy, jakby zbyt gęstej wody, zniknęło ze znajomym wirowaniem teleportacji, gdy powietrze zmieniło smak i znów wydawało się takie, jak być powinno. Ułamek sekundy oddechu i upadek.

Na całe szczęście dla niego i dla Rodolphusa, Morpheus miał duże doświadczenie w upadaniu, zwłaszcza jak ćwiczył z braćmi i zostawał powalony przez nich w pierwszych sekundach, bo był wiotki jak trzcina i zdecydowanie nieprzeznaczony do bójek. Ułożył się tak, że chronił odruchowo głowę i przestrzeń miękkiego brzucha, minimalizując swoje obrażenia oraz dodatkowe urazy, które mogli sobie zrobić wzajemnie z drugim Niewymownym. Nie podnosił się jednak, bo wraz z przekroczeniem granicy, jego głowę zalały wizje. Przebłyski miejsc, osób, krwi, iskrzących się zaklęć, okrzyków, które miały dopiero nadejść, Rodolphus staje w płomieniach, chyba komuś na złość, Rodolphus czyści sobie koszulę, Rodolphus... Brenna krwawi w jakimś domu, Brenna gdzieś idzie, Brenna... Apollo wzywa klątwołamaczy, Apollo kupuje kawę i robi błąd w imieniu Morpheusa pisząc raport... Kolejne wizje samochodów, pieszych dookoła domu zalewały jego myśli. Widział czarownika, jak próbuje ugryźć Brennę i zostaje spacyfikowany przez Apollo, widzi czarownika przed sądem...

Nadal widział tylko Trzecim Okiem.

— Wezwijcie kogoś z Komnaty Czasu — wychrypiał, chwiejnie wstając. — Potrzebuję medyka. Nic nie widzę.

Brzmiał, jakby wcale się tym nie przejmował, jakby to była kolejna, nudna robota, którą trzeba odbębnić, ale w rzeczywistości obawa pożerała go od środka, nigdy tak długo nie zamgliło mu wzmysłu wzroku, Bogowie zwykle karali go jedynie na kilka chwil ciemnością, jakby Atena zasłaniała mu dłonią oczy i szeptała żartobliwie: Nie podglądaj, nie psuj niespodzianki. Teraz nie było tego pieszczotliwego pstryczka w nos, a ostre ostrzeżenie Bogini Łowów, aby nie nadużywać błogosławieństw od jej brata.