Zamrugał powiekami i jęknął, czując nieprzyjemne mrowienie w ręce. Czy to efekt magii ostrza? Przetoczył się, niczym foka na lodowym brzegu, na plecy, a później podniósł zdrętwiałe ciało do siadu i rozpalił światło swojej różdżki. Rozejrzał się z lekką paniką w głowie, nie bardzo orientując się przez chwilę, co się dzieje. Masował obolałą rękę, sprawdził stan głowy i z ulgą stwierdził, że nigdzie nie było krwi. Wspomnienia napłynęły gęstą mgłą, mrożącą krew w żyłach, świadomość wniknęła w niego boleśnie. Prędko sprawdził najbliższą leżącą osobę, ale widział wyraźnie unoszące się w oddechu klatki piersiowe. A później ujrzał podest, nóż i łańcuch.

Zrobił krok w stronę podestu, gdy już podniósł zziębnięte ciało. Skórę pokrywała gęsią skóra, włoski na karku jeżyły się, chociaż nie mógł stwierdzić, czy to przez obcowanie z artefaktem czy przez pierwsze oznaki hipotermii. Dotknął nieświadomie swojej twarzy i dopiero gdy nie wyczuł krwi na policzkach, jak ostatnim razem, gdy przechodził przez lustro, zauważył, że to zrobił. Szorstkość siwiejącego zarostu, który podrażnił jego palce, sugerowała mu, że zdecydowanie minęło więcej czasu, niż spędził we śnie. Zarost rósł mu bardzo szybko i w tydzień był w stanie zapuścić krótką brodę, co sprawiało, że golił się zwykle tuż przed wyjściem z domu. Fakt, że zrobił tak samo, a teraz już nosił więcej, niż cień, pospieszały w akcji.

Rozdarty, przez obecność reszty grupy, postanowił zrobić to, co umie najlepiej. Wróżyć.

Otworzył talię i poszukał karty Wisielca. Niektórzy nazwaliby to zbędnym marnotrawieniem czasu, ale palce Morpheusa poruszały się szybko; w kwestii kart był jak rewolwerowiec, karty prędko znalazły się w jego dłoni, a przetasowanie to tylko ułamek sekundy; Nie wybrał pierwszej z brzegu, nie potrzebował losowej wskazówki. Zamiast tego otworzył karty koszulkami do dłoni. Stara talia rozsunęła się z bliskim mu, przyjacielskim, pocieszającym szelestem niemal, w wachlarz; nosiła wyraźne ślady użytkowania, należała do tych talii, które można kupić za kilka funtów na straganach i księgarniach, nic wyszukanego i wyjątkowego. Mężczyzna, zwisający z drzewa za kostkę, Odyn w oczekiwaniu na wiedzę, czekał na niego. Wisielec oznaczał przeczekanie, bierność, ale też trwanie pomiędzy wyborami. Dlatego spojrzał na dwie karty, flanki Wisielca, prawą i lewą, prawą jako wskazującą na prawidłowe działanie, a lewą na działanie odradzane mu przez talię.

Zajęło mu to może minutę, zapewne mniej.

Zrobił kolejny krok w stronę noża, w końcu to po niego tutaj przyszli, nie zamierzał więc udawać, że jest inaczej. O, pijani bogowie rzezi, to ja, twój ukochany syn.

Z lekką niepewnością spojrzał w przyszłość, chcąc ujrzeć swoje wybory, konsekwencje podjętych decyzji, to, co się wydarzy, jeśli sięgnie po nóż, jeśli spróbuje zniszczyć zaklęciem łańcuch. Co, jeśli spróbuje rzucić zaklęcie rozproszenia na śniących? Czy usmaży im mózgi? W końcu, czego muszą się obawiać. Co jeszcze kryje się w ciemnościach? Poruszał się za zasłonę rzeczywistości rozmytym spojrzeniem, będąc tu i teraz oraz tam, w przyszłości jednocześnie, mając nadzieję, że tego co nadejdzie, nie ukrywał mrok. 

Widząc, że gdy sięgnie po nóż, ktoś więcej się obudzi, nie zwlekał. Skrócił dystans pomiędzy sobą a nożem i wziął do ręki ostrze wypełnione śmiercią, jakby był to zwykły kawałek metalu, którym zaraz pokroi chleb. Jakby ta metafora nie nosiła śladów ostatniej wieczerzy w domyśle.

— Jak sięgnę po nóż, to reszta się obudzi — odpowiedział Brennie jeszcze w pół kroku, z tą charakterystyczną pewnością siebie, przekonaniem, że świat ułoży się wedle jego rozkazów, tylko dlatego, że on tego chce. Tak, jak podpowiedziała mu przyszłość, gdy jego palce zacisnęły się na rękojeści miecza, reszta osób poruszyła się, wyrwana z tego, co dręczyło ich głowy podczas koszmarów. Zabawne, on, Morpheus, patronujący marzeniom sennym, budził słodkim dotykiem swoich rąk i to dedykowanym rękojeści. — Już raz to zrobiłem, we śnie... Słyszysz to?

Klekotanie kości, jakby wygrywano na nich muzykę ksylofonu, usłyszał za późno. Inferius rzucił się na Brennę. Morpheus zastygł, trzymając cały czas w ręku artefakt. Oczywiście, że nie było to takie proste, czemu miałoby być? Mógł spróbować zrzucić tamtego z bratanicy, ale reszta już powstawała, budziła się. Nóż za to pozostawał przyszpilony łańcuchem, a nie wiadomo, ile z tych stworzeń strzegło całej wyspy. Nóż stał się priorytetem. 

— Ogniem, atakujcie ich ogniem! — przyłożył różdżkę do gardła, aby na pewno go usłyszeli go budzący się wojownicy. On musiał wypełnić swoją część misji, jako ten, który prawdopodobnie miał największe życiowe doświadczenie z tajemniczymi, przeklętymi przedmiotami. Nie był wojownikiem, nie takim miecza, zresztą, przeciwko Inferiusom nic to by nie dało, spinała je magia, a nie żelazna logika motoryki mięśni i ciała. Dusza opuściła te ciała dawno i nie istniały poza celem, którym była najwyraźniej ochrona noża.

Skupił się. Przynajmniej próbował, aby rzucić zaklęcie niszczenia na łańcuch. Jeśli to nie podziała, będzie zastanawiał się dalej. Najważniejsza rzecz, uwolnić nóż i uciec z nim z wyspy, ukryć go w bezpiecznym miejscu. Cały czas dzierżył go w ręce, więc wyciągnął nóż, tak daleko, jak się dało, aby rozwinąć łańcuch na całą długość, a wtedy rzucić czar zniszczenia na samą nasadę, którą był przytwierdzony do postumentu. Wolał ciągnąć za sobą kawał łańcucha, niż narazić się na urwanie własnej ręki lub, co gorsza, uwolnienie tego, co zostało zaklęte w broni.

Już był niemal gotowy, gdy wyczuł kątem oka ruch w swojej okolicy. Inferius. Zamiast rzucać czar na łańcuch, prędko sięgnął po magię lewitacji, aby podnieść go w górę tak, aby stanowił łatwy cel i go nie rozpraszał.

Nie sprawdził, czy trafił. Zamiast tego wrócił do łańcucha, kontynuując swoją pracę. Głęboki wdech, mentalne przygotowanie na to, że może stracić swoją twarz od odłamków metalu. I zaklęcie:

— Expulso.

Jeszcze we śnie spróbowała dołączyć do Dory ze swoim zaklęciem. Nie zdążyła dokończyć ich rozmowy. Świat zawirował, oberwały wiatrem po twarzy i przepadły. Wróciły do jaskini.

Pobudka nie należała do tych przyjemnych. Wood otworzyła oczy. Nie miała jednak czasu na dyskusję, musiała działać szybko. Pierwsze, co rzuciło jej się w oczy to to, że nie byli tutaj sami. Pojawili się ludzie, a może nie byli to ludzie, nie miała pojęcia, z czym mieli doczynienia, bo nie widziała w tych ciemnościach zbyt dokładnie. Zauważyła sylwetkę Morpheusa, który stał na podwyższeniu, coś się do niego zbliżało.

Dostrzegła też Brennę na ziemi. - BRENNA! - Krzyknęła bardzo głośno. Była to dla niej najważniejsza osoba, która znajdowała się w tej jaskini, to, że Longbottom znajdowała się w niebezpieczeństwie skłoniło ją do szybkiego działania. Poderwała się na nogi i złapała różdżkę w dłoń. Nie miała pojęcia, co robił jej wujek na podwyższeniu, czy było to istotne dla ich sprawy? Skąd mogła wiedzieć.

Trzy postacie zaczęły zbliżać się w ich kierunku. Musiała się przez nie przebić, jeśli chciała przedostać się do swojej mentorki, jeśli trzeba będzie to wbiegnie w nie bez zastanowienia.

Do jej uszu doszły słowa Morpheusa. Ogniem.... Nie musiał jej powtarzać dwa razy. - No chodźcie kutasiarze, do mnie!!! - Nie miała pojęcia, czy ją słyszą, poruszały się dziwnie nienaturalnie, ale nie obchodziło jej to. Sama zrobiła krok do przodu, bo się nie bała, była gotowa do konfrontacji, ona zawsze była gotowa do walki. Machnęła różdżką i mruknęła pod nosem zaklęcie. Heather Wood chciała wyczarować kulę ognia, która poleci w stronę tej trójki, która szła w ich kierunku.

…przegrali… Z taką myślą otworzył szeroko oczy i usiadł do pionu. Jego rodzina zniknęła, Brenna nie żyje. Został tylko on i Erik, ale sekundę później dotarła do niego ta rzeczywistość. Niechybnie lepsza niż ta ze snów, bo nadal mieli szansę na zwycięstwo. Obślizgła jaskinia, w której mieli znaleźć broń tak potężną, że ludzie tracili zmysły, gdy byli w pobliżu tego miejsca. Trzeba to miejsce pogrzebać, trzeba zwyciężyć, nie wolno pozwolić nikomu umrzeć. Spojrzał w kierunku Brenny, ale jej bezpieczeństwem zajął się Erik i Wood, Dora zajęła się inferiusem atakującym Morpheusa, więc jemu zostały te trzy w dalszym zakątku. Kolejna sekunda; stał już na drżących nogach i celował w trupy swoją różdżkę. Następna sekunda; próbował podnieść trupy w powietrze, a następnie zaatakować je kulą ognia, która powinna je załatwić.

W jaskini zrobiło się gorąco, czuł pot na czole, ale się nim nie przejmował. Miał nadzieję, że nikt nie trafi w nieodpowiednią osobę, że wszyscy wyjdą cali, że nikt nie ucierpi na zdrowiu. Nie chciał też nikogo spalić tutaj żywcem, nie licząc inferiusów. Jego wyobraźnia podsuwała mu wspomnienia z tego jak kiedyś pomagał w opanowaniu jednego ze smoków. Tamto było gorsze i wyszedł tylko z jedną blizną, więc tutaj raczej nie będzie tak źle prawda? Próbował się pocieszyć, próbował myśleć pozytywnie.

Spoiler

Translokacja
[roll=O]

Kształtowanie
[roll=N]

Miała farta. Udało jej się wyczarować piękną kulę ognia, która uderzyła w inferiusy. Zdecydowanie wiedziała, co robi, może strach o to, co działo się z Brenną spowodował w niej taką pewność siebie, kto wie. Nie uspokoiło jej to jednak, bo zauważyła, co działo się dalej. Nie udało im się ich pokonać, przynajmniej nie wszystkich, a jej mentorka nadal była zagrożona.

Rudej zawsze brakowało rozsądku, pokazywała to już nie raz, może chodziło o to, że nigdy nie chciałaby, aby ktokolwiek z jej bliskich poległ kiedy była gdzieś obok. Co zrobiła Heather? Ruszyła przed siebie, zacisnęła zęby i biegła w stronę Brenny Longbottom, między te stwory, które zmierzały w ich kierunku. Musiała dostać się do swojej przyjaciółki, musiała jej pomóc, nie liczyło się nic innego. Nie pozwoli, żeby stała jej się krzywda. Nie na jej warcie.

Wood nie wątpiła w swoje ciało, wiedziała, że jest w świetnej formie. Nie bała się, że mogą ją złapać, jeśli tak, to co? Może będzie miała tyle szczęścia, że nim to zrobi uda jej się trafić w tego stwora, który atakował Brennę.

Biegła tak szybko, jak tylko potrafiła, zmniejszyła swoją odległość między Longbottom, infierusami, które chciały ich pożreć, a tym, gdzie wcześniej stała. Gdy znalazła się odpowiednio blisko, aby mieć pewność, że nie skrzywdzi Brenny swoim zaklęciem, próbowała wyczarować kulę ognia, która miała go oderwać od jej mentorki. Miała gdzieś to, że te pozostałe mogą jej zrobić krzywdę.