Uśmiechnęła się promiennie, kiedy usłyszała słowa padające z ust Erika. zawsze umiał ją wprawić w dobry nastrój. Na szczęście nie śmiał jej zwrócić uwagi, że przesadziła, bo wtedy to odwróciłaby się na pięcie i poszła stąd sobie, a on poszedłby do środka sam!

Wyciągnęła z kosza szal, który mienił się niczym prawdziwe gwiazdy - dokładnie tak, jak sukienka, którą założyła. - Nie ma zbiegów okoliczności, wszystko to znaki. - Póki co, wszystko układało się aż nadto idealnie. Może naprawdę, miał to być spokojny wieczór. Postanowiła też narzucić sobie ten szal na ramiona, najwyżej później w tańcu się go pozbędzie.

- Wolę więc nie zastanawiać się, co będzie za jakieś dziesięć lat, chociaż myśli podsuwają mi jakieś latające projekty, czy inne cuda. - Jeśli każdy kolejny musiał być lepszy, to kto wie, do czego posunie się Brenna.

Usłyszawszy komentarz Erika wyłapała wzrokiem Brennę, aby zobaczyć o czym mówi. - Jest królową tego miejsca, może okazać się łaskawa dla wielu osób. - i wtedy, coś do niej dotarło.

Kolor włosów mężczyzny, który przed nią klęczał wydał jej się być znajomy, tak samo jak jego sylwetka, chociaż może nieco dotknięta czasem. Zupełnie nieświadomie złapała Erika za nadgarstek i zacisnęła na nim swoją dłoń, może nawet trochę za mocno. Spięła się przy tym również i wyprostowała niczym struna. Miała ochotę cofnąć się o krok, później następny i zmierzyć w kierunku wyjścia.

To był Sam. Jej Sam, którego nie widziała od pamiętnego momentu, kiedy bez żadnych konkretnych wyjaśnień ją zostawił. Sam, do którego ostatnio w nocy wysłała list pod wpływem chwili, zamroczona alkoholem. List wrócił, wydawało jej się, że nie trafił do odbiorcy, skoro jednak był teraz tutaj, to dlaczego sowa, go nie znalazła? Wydawało jej się, że czuła na kartce zapach tytoniu, kiedy mięła i rwała ten kawałek papieru, który do niej przyniosła, kawałek papieru, który świadczył o jej słabości. Świat zawirował.

Serce zaczęło bić jej mocniej, wrażenie miała, że zaraz wyskoczy jej z piersi, twarz zrobiła się blada, niczym ten kawałek papieru, który mu wysłała. Nie spodziewała się, że spotka dzisiaj tutaj księcia z Kniei, niedźwiedzia, który kiedyś owinął ją sobie wokół palca, a później bez ostrzeżenia wyrwał jej serce.

- Hmm, tak, jeziorko, jest wspaniałe. - Wróciła do Erika, złapała się na tym, że wbiła mu paznokcie w nadgarstek. - Przepraszam. - Skomentowała to cicho, bez żadnych wyjaśnień.

- Idziemy się napić? - Alkohol lekarstwo na wszystko, przynajmniej tak mówili.

Spóźnił się.

I to wcale nie dlatego, że zbyt długo wybierał koszulę, ale tak właśnie zamierzał mówić, w końcu podobno to modnie przyjść nie o czasie. 

Pierwszy raz od dłuższego śmierci Derwina, założył coś kolorowego i pozwolił sobie na ekstrawagancję. Porzucił czerń na rzecz soczystych fioletów spodni i kwietnych wzorów rajskiego ptaka, tylko lekko tłumionych dlugim szalem z półprzejrzystej czarnej organzy, który udrapował na sobie niczym indyjskie saree, zaczepiając jeden koniec do paska w formie długiego ogona przy biodrze, przekładając na skos przez jedno ramię i pozwalając swobodnie zwisać reszcie materiału na plecach, aż do połowy piszczeli. Nie lubił rozdzielać się z nieco eteryczną formą, jaką dawały magiczne szaty jego codziennego ubioru. Wyglądał wreszcie normalnie, wyglądał jak on. Biorąc przykład z gwiazd glam rocka, podkreślił nieco oczy czarną kredką. Złoty łańcuszek czasozmieniacza lśnił na jego szyi, ukryty pod koszulą, wraz z drugim, podobnym, na którym wisiała nieduża zawieszka w kształcie piórka. Nawet na małym palcu lewej ręki błyszczał się na powrót rodzinny sygnet. Przez cały okres żałoby Morpheus przypominał tylko cień, ale teraz przemieniał się na nowo w motyla.

Wiedział, że będzie imponująco, ale nastawiał się na nieco niższe standardy. Brenna, jak zwykle, zachwyciła swoimi pomysłami i pięknem przestrzeni. Zwłaszcza podobało mu się jezioro, przemienione w parkiet. Wychwycił wzrokiem siostrzenicę i z daleka jej pogratulował spojrzeniem, aby dalej eksplorować przestrzeń lekkim krokiem. Prawdziwa Utopia, kraina elfów i czarów innych niż ich własne, bardziej kojarzących mu się z dziką magią. Uczta dla zmysłów.

Starał się nie spoglądać w przyszłość, raczej łagodnie bujając nadchodzące wizje przyszłości tłumu do snu. Zupełnie jakby przez sito, tak że opadał na niego tylko puder wrażeń, gotowy wyłapać gorycz jakieś tragedii, lecz nie zamazywać mu głowy ciągłymi płonącymi iskrami. Ta noc była dla niego łaskawa.

—Czy jeśli przewidzę, co wylosuję, będę mógł wybrać drugi? — zapytał z jasnym uśmiechem i figlarnością w głosie kobiety, która rozdawała podarki.  Kiedy ta się zgodziła na to, nachylił się i szepnął jej do ucha, że będzie to kryształ zwierzęcia totemicznego.

Dziewczyna, zachwycona, pozwoliła muna drugie losowanie. Lusterko okazów się być psztyczkirm w nos od losu. Westchnął, spoglądając na ułamek sekundy w jego taflę i schował je do kieszeni spodni. Posłał dziewczynie od podarków całusa i odszedł.

Obracając w dłoniach kryształ, przeskanował wzrokiem twarze i oto był. W kilku krokach przeniósł się do Neila, Effie i Dory.

— Neil! Dora! Effimery! — uściskał najpierw swoją krewniaczkę, nawet jeśli widział ją przy śniadaniu, nachylając się do niej serdecznie,  następnie z racji na lokalizację, tylko lekko objął ramieniem jej koleżankę z dystansem, a na końcu Neila, kładąc mu jedną rękę na karku i lekko przyciskając do jego skóry paznokcie, w skrytym geście bliskości. Otoczył ich ciężkim, śliwkowym zapachem perfumy z nutami wiśni, które już ulatywały. Musiał kupić coś nowego. Morpehus oparł się biodrami o stolik obok trójki.

— Widzę, że poznałyście mojego znajomego. Też interesuje się zielarstwem i nie ma zbytnio przyjaciół w Dolinie. Neil, to ta Dora, której ziołami się zachwycałeś. Słowo Niewymownego — położył na sercu otwartą dłonią, aby zapewnić: — Niczego tam nie ruszaliśmy. Przynieść wam drinki?

Effie podchodzi do Neila i Menodory.

Gdzieś pomiędzy miałkimi spojrzeniami uchodzącymi z błękitu tęczówek, nerwowego odgarniania złocistych loków opadających falą po ramionach i plecach, przygładzania sukienki, w którą odziała ją Brenna – Effie w końcu nie posiadała wyjściowych szat, na ogół ubrana jak elf, który uciekł z leśnych odmętów – rozglądnęła się po wnętrzu. Weszła krokiem spokojnym, zupełnie nieprzystającym jej burzliwej, radosnej osobowości, dłonie zaciskając na materiale sukienki. Gdzieś wewnątrz rozlegały swoje poły myśli wszelakie i niepewność, która przecież tak dosadnie jej nie pasowała. Posłała jeden z urokliwych uśmiechów Brennie, zupełnie jakby emocje grające w niej nie były tak buńczucznie nieposkładane i nieposłuszne.

Czy Billy miał zamiar się pojawić? Och, na bogów, oby – nie wystroiła się przecież tak wyłącznie dla siebie. Szminka jawiąca się czerwienią, wyglądała na niej bardziej karykaturalnie, aniżeli dostojnie – została jednak zapewniona, że ten odcień szkarłatu idealnie podkreśli jej rumiane policzki i piegi okraszające pajęczynką nos. Miała prezentować się ładnie, ale nieprzesadnie – definitywnie w tej odsłonie nie była widywana; można było wręcz stwierdzić, że zaistniała jako zgoła inna osoba. Nie wyglądała jak Effimery na rozciągłości codzienności, nie wyglądała nawet jak Effimery widywana rzadziej. Była przerysowaną wersją siebie, jednak w żaden sposób jej to nie ujmowało przecież.

Chciała być ładna i chciała być jak te bogate panny.

Uniosła dłoń do Alastora, gdy dostrzegła go ponad ciżbą ludzi i już miała kierować ku niemu swoje kroki, gdy jej oczom rzuciła się czupryna Meandory.

Wcześniej jednak, zechciała wylosować jeden z upominków – a wierząc we wszelkie łuty przeznaczenia, spodziewała się czegoś, co będzie mogła przeanalizować; w końcu co nie było zapisane w odmętach gwiazd?

Obracając w dłoniach prezent, ruszyła wreszcie ku niej, dostrzegając także w jej towarzystwie nieznajomego mężczyznę. Speszona odrobinę, nie chcąc wcinać się w konwersację, podeszła jednak do siedzącej Dory, układając dłonie na jej barkach, a podbródek na czubku głowy.

– Dzień dobry, kochana! – zaczęła jowialnie, po chwili jednak przeniosła wzrok na Neila.

– Dzień dobry, nieznajomy! – rzuciła z jeszcze większą emfazą, aby po chwili wyciągnąć ku niemu dłoń. – Effimery – przestawiła się, oblewając dziecięcym rumieńcem.

Uśmiech naturalny niej samej prędko rozlał się na obliczu, gdy odgarniała za ucho nieposłuszny kosmyk loków.

– Och, Morpheus! Bardzo miło cię widzieć – rzuciła, przyklejając się prędko do jego ramienia, tak jakby znali się od podszewki, a przecież kojarzyli się jedynie mikro z widzenia. – Chętnie się czegoś napiję – dodała po chwili, przybierając na wargi nader urokliwy, rozbrajająco szczery uśmiech.