Wysokie mniemanie o sobie samym. Nie była to myśl krytyczna, która nawiedziła go po usłyszeniu, że Flynn uważa siebie za coś boleśnie autentycznego w nieznośnie zakłamanym życiu. Właściwie tak było. Co za różnica, w co zechcesz się z nim pobawić, co zechcesz zrobić, skoro w jego głodnym ciała spojrzeniu nie było słowa "nie"? Warte było grzechu poczuć jego palce na swojej szyi, nawet jeśli teraz bolała, bo wyniósł orgazm na zupełnie inny stopień doświadczeń. Dokładnie ten, za którym połamany umysł Laurenta zatęsknił. Tam, gdzie chciał się znaleźć, gdzie świętości się niszczyło i poniewierało po kątach. I tak bał się bólu i go nie chciał, a jednak go pożądał. W jakiej dawce? Najlepiej tej kontrolowanej. Najlepiej przy takim człowieku, który nie przekroczy granic. Granic... jakichś... granic. Tak, jakichś granic. Więc rzeczywiście - można być sobą przy Crowie... jak na niego w cyrku mówili? The Edge? Tak, tak to było. Rzeczywiście bardzo pasujący pseudonim go kogoś, kto rzucał nożami. Laurent nie mógł na to patrzeć, fatalna wizja tego, jak zaraz mogła zostać ta kruszyna, którą nazywał siostrą, skrzywdzona, bo akurat coś by źle poszło... Ludzie lubią uważać, że skoro tysiąc razy to zrobił i się udało to na pewno nic się już nie stanie. Nieprawda. Akurat za 1001 razem zdarzy się wypadek, którego wszyscy będą żałowali.

- Jesteś nienormalny. - Nie to, żeby zdarzało mu się obrażać ludzi - bo nie zdarzało. Niedowierzanie zabarwiło jego głos w pełni, to też odbiło się w jego oczach. Flynn był chyba tym rozbawiony, chyba żartował, ale wcale nie był pewien, jak i gdzie układała się granica jego postrzegania rzeczywistości, gdzie była linia tego, co brał za pewniki, gdzie czuł się pewny siebie, a gdzie już trzęsły nim niepewności i gdzie te żarty się kończyły, a zostawała tylko całkowicie poważna fasada. Dlatego jednak, że miał ten wyraz rozbawienia to Laurent lekko pokręcił głową z tego niedowierzania. Sam do siebie, nie do słów ciemnowłosego. - Zaciągnąłem cię tutaj, bo potrzebowałeś pomocy. - Tyle. Chcianej, niechcianej... już nie ważne. Nawet z perspektywą tego, że Fleamont po prostu nie potrafił utrzymać pozycji, w której nie zdzierał paznokciami z człowieka skóry, nie zmieniłby swojej decyzji. - Ależ to by było wielkie odkrycie... - Uśmiechnął się sam pod nosem. Że on? Okropnie zboczony? Ha... I Flynn tiwnkiem? Może bardziej fuck boy, bo określenie twinka by mu nie nadał. Pasowało jednak idealnie do całego kontekstu tych zdań, do tego pytania, do sytuacji. Choć kim był ten Widzący nie pytał. Pewnie jedna z tych genetycznych zmian w stylu aurowidzenia czy jasnowidzenia, z może okreslenie na ich zbiór. Nie skupił na tym skrawka myśli, bo te były za bardzo zajęte powrotem do słów, że przecież Crow ze swoimi skrzydłami, szponami i piórami był tą osobą, do której można było skierować słowa "duś mnie, bij mnie, rozszarp na strzępy", a on spełniłby chyba każdą... fantazję. Niemalże chciało się szukać granic tego człowieka i szukać nowych doznań, których sam jeszcze nie poznał. Przekonać się, czy w ogóle takie istniały. Laurent za mocno przesuwał swoją własną granicę, ale odczucie niebezpieczeństwa z tego płynące wcale go nie zatrzymywało. Odnajdywał w tym za mocny dreszcz emocji.

- Wystarczy tylko ruszyć głową, żeby to zauważyć. - Mało osób to robiło, a jeśli już zrobili to Laurent zwykł przepraszać i tłumaczyć się ze swoich małych manipulacji. Tłumaczył się w końcu przed samym sobą, usprawiedliwiał tym, że chciał dla innych dobrze, ale jeszcze lepiej wiedział, że chciał dobrze dla siebie. Że chciał karmić swoją próżność, swoją miłość do własnego ciała, żeby potem nienawidzić siebie i tego ciała jeszcze mocniej. Dlatego chciał, żeby traktowali go jak księżniczkę, jak najdroższą porcelanę, perłę wyciągniętą z morskich pian i chciał też, żeby przemocą doprowadzono jego ciało do drżenia. Chciał tego wszystkiego, a najlepiej - chciał tego wszystkiego pomiędzy. Miejsca, gdzie już nie musiałby tak mocno kochać, żeby potem nie musieć tak intensywnie nienawidzić. Pierwsza podniecenia przeszła i przez jego ciało wraz z naciskiem palców Flynna na jego nodze i przesunięciem jej. Ale teraz temu nie ufał. Nie ufał jego spojrzeniu. Nie ufał temu tonowi. Nie odrywał oczu od tego ciepłego brązu - i analizował. - Szczerze wątpię. - Czy nie byłoby jednak lepiej? Mógłby sobie znowu wybaczyć tak grzeszną pokusę i zadowolenie z tak wulgarnego doznania, jakiego tu doświadczył. Co za różnica jednak? Już i tak był zepsuty.

Zaskoczenie zadrżało w jego oczach, a oddech zmienił normę. Nie, nie spodziewał się tego, że ostre szpony wrony znowu wbiją się w jego skórę i przejdą do mięsa. Że dźwięk tego głosu znowu wtłoczy truciznę do jego serca. Bo tak, to brzmiałoby, tylko innymi słowami, jak coś, co chciałby usłyszeć, ale jednocześnie nie chciałby wcale. Co jest złego w tym, że się ślinią. Niech to robią. Niech podziwiają, bo z tym jednym by się zgodził. Był pieprzonym dziełem sztuki, więc NIECH PODZIWIAJĄ. Może to ton jego głosu, może to ten dotyk jego ust, a może poruszone szpilki wbite poprzedniego dnia. Bardzo felernego dnia, który miał być wspaniałą przygodą, a był osobistym dramatem. Wezbrała w nim fala ciepła, a mieszała ona okrutną gorycz podbijającą łzy w jego oczach z potrzebą tej bliskości. Przesunął nogę wyżej, żeby spleść ją z nogą Flynna, docisnąć się do niego jeszcze bardziej, jeszcze mocniej. Serce znowu uderzało mu rytmicznej wypełnione smutkiem i konkretną potrzebą. Słyszał wręcz ten tercet mięśnia sercowego przelewającego krew przez żyły w swoich uszach. Proszę... Zamknął oczy, spod powiek popłynęły mu łzy, a on zatopił się w tym pocałunku. Zabij mnie, zniszcz, utop, tylko nie zostawiaj w tej pustce. Uniósł na ramionach i naparł na ciało Flynna tak, żeby usiąść na nim i swoim ciężarem ciała (niewielkim) docisnąć go do łóżka. To nie było dobre, wcale nie było zdrowe. Chyba rzeczywiście było temu bliżej do koszmaru, albo... właśnie byli w rzeczywistości. Najprawdziwszej rzeczywistości, gdzie słodycz zawsze mieszała się z goryczą i nikt nie miał wyczucia zdrowej mieszanki w tym wszystkim. Zrób cokolwiek. Ujął jego twarz w swoje dłonie przyglądając mu się z góry, zatrzepotał rzęsami, żeby odzyskać ostrość widzenia od łez zbierających się pod powiekami, które zdobiły jego rumiane na nowo policzki. Przesunął czule kciukiem po kości policzkowej mężczyzny. Miał piękną twarz. Zniszczoną, ale piękną.

- Szkoda mi ciebie, Edge. - Może od początku było mu pisane to powiedzieć, żeby się nie udusił, kiedy teraz musiał nabrać nierównego wdechu od mieszanki emocji, która ściskała niebezpiecznie swoje szpony na jego sercu w znajomy i alarmujący sposób. Zamiast się jednak od Edga odsunąć i dać sobie przestrzeń - pochylił się do niego, żeby znów połączyć ich usta.

Kim byli, co robili i jaką mieli przyszłość nie miało znaczenia. To, co mogli mu zapewnić mu mężczyźni, za którymi się oglądał, też nie. Zazwyczaj dawali mu dokładnie tego, czego potrzebował. Czasem bywał zawiedziony, czasem przygoda okazywała się nieprzygodą, czasem było to za bardzo pracochłonne i męczące naprowadzać drugą stronę na właściwe punkty, żeby zyskać spełnienie, które nie sprawi, że właściwie to... będziesz musiał je zatkać papierosem, bo jeszcze nawiedzi cię myśl, że więcej było pracy, niż to było warte. Przemoc. Ach, ta przemoc..! Przecież jej należało się przestrzegać. Uważać na nią. Nikomu nie zaufał do tego stopnia, żeby wcisnąć mu tę możliwość w dłonie i niemal samemu wepchnąć potem jego ręce na swoje ciało. Skoro istniały granice, to musiały być wyraźnie pokazane, nie mogły opływać wodą, żeby w zmarzlinie zamieniać się w ostre sople lodu, o które jeszcze się poparzysz. Nie ufał, bał się, uważał. Wcale nie chciał być traktowany przedmiotowo i wcale nie chciał, żeby na co dzień obnoszono się z nim w sposób bolesny. Jak na księżniczkę przystało, aż chciałoby się powiedzieć, każda miewała swoje zachciewajki. I nagle z traktowania jak królewny, z chuchania i całowania każdego centymetra ciała, któremu lubił się przyglądać, przechodziło się gdzieś... do tego punktu. Siadało się na człowieku, od którego chciało się wyciągnąć nawet nie najwięcej, jak się da, ale wszystko. Żeby wydostać się z pustki, albo zostać w niej zatrzymanym. Ostatecznie stawało na tym samym - żeby wyciągnęli cię z pustki, w której byłeś sam i wtrącili do takiej, gdzie już nawet samotność nie istniała.

Tak się rozpływał. Rozmywał na granicach. W miejscu, gdzie już nie istniała żadna myśl i nawet ruchy stawały się bardziej mechaniczne, niemal nieporadne w ich impulsywności. Traciło się zupełnie kontrolę nad sobą, nad tym, jak trzeba wypadać, gdzie całować, gdzie dotykać, jak chce się być dotykanym, albo w jakim punkcie zabawę zakończyć. Malowany bezwład był żywy i jednocześnie wcale nie był bezwładny - bo był pełen ruchu. Przebodźcowany uczuciami i doznaniami, aż z gardła nie wydobywały się tylko jęknięcia, ale i krzyki. Nie o to, żeby przestać. O więcej.

Katharsis.

Zatopić się w czerni i wygrać z Otchłanią - o tym, zdaje się, pisano książki. Jednego sławnego filozofia z teorią otchłani znał dobrze, a jeszcze lepiej znał człowieka, który usłyszał historię, że nie nachyla się nad studnią dlatego, że można tam wpaść. Nie nachyla się nad nią, bo otchłań tej studni może wciągnąć ciebie. Tak pochłonąć grzechem siebie same mogło to dobre serce z nadmiarem miłości do ludzi, do ludzkości, do wszystkiego co ciepłe, pełne uczucia, pasji. Wynurzenie się z tego ogłuszającego świata czerni było rzeczywiście katharsis. Część ciebie tam zostawała - w pozorze nieistnienia, którego chciał zaznać. Nie, nie, to nie był pozór i to nie pozorów szukał. Rzeczywiście... coś bardzo boleśnie realnego. Otchłań nie odpowiadała mu spojrzeniem. Otchłań była obojętna. O wiele bardziej obojętna od Fleamonta, który ciągle tutaj był - dawała i brał dla siebie, spełniał swoje fantazje i karmił swojego własnego potwora hodowanego tuż pod żebrami. Odpłynięcie w niebyt, który całkowicie wygładzał anielską twarz, teraz przez wynurzenie się z niego poznaczył skórę zmarszczkami, bruzdami, niedoskonałością. Ale i w niedoskonałości było piękno. Jak w całej istocie Flynna. Laurent nabrał trochę głębszego oddechu w płuca, rozchylił wargi - tak, to było dobre porównanie: jakby był naćpany. Jakby wynurzał się z jakiegoś narkotycznego snu, który przecież nie miał prawa bytu, no bo nigdy by sobie na coś takiego nie pozwolił. Pozwolił. I to jeszcze jak pozwolił. Rozchylił powieki, chociaż były napuchnięte, bolały go nawet oczy od łez. I być może płakałby dalej zaraz po przebudzeniu, gdyby już nie wylał ich zbyt wiele. Był z nich zbyt osuszony. Zbyt wydrylowany ze wszystkiego. Syknął z bólu i od razu sięgnął ręką do dłoni Flynna, żeby go w nią pacnąć, złapać ją, odsunąć. Dokładnie w tej kolejności. Obrócił się ostrożnie, poruszył ciałem - to był zły pomysł. Tak, zdecydowanie bardzo zły pomysł. Przestał mieć ochotę na poruszanie, a mimo to zmienił pozycję, żeby spojrzeć nieprzytomnymi oczami na Flynna, a potem na samego siebie. Wrażenie, że widział siebie samego po raz pierwszy było na pewien sposób bardzo odkrywcze. Na drugi - całkiem druzgocące.

- Boże. - Wyrzucił z siebie na wydechu z nieszczęśliwą, cierpiętniczą miną. Opadł znowu na poduszki, chociaż chciał się podnieść. Przesunął dłońmi po twarzy i zamrugał parokrotnie, żeby potem znowu się ostrożnie poprawić na łóżku - cel był prosty: znaleźć pozycję, w której ciało będzie boleć jak najmniej. Przekręcił się i znowu zamknął oczy. - Cześć. Tak... - Wymruczał. Bo na pewno nie "dzień dobry". Już nie. To będzie zły dzień. Bo będzie musiał wstać z łóżka i zająć się poważnymi, dorosłymi rzeczami, a chciał w nim przespać i przeleżeć cały dzień. - I dobranoc. - Pomruczał dalej.

Nie, nie było tu bogów, ale nawet gdyby któryś z nich zajrzał do środka to musiałby się wstydzić. Niech się wstydzi ten, co widzi. Laurent też to zobaczy - i też będzie mu wstyd. Teraz był tak zmęczony, że nawet podniesienie ręki było wyzwaniem, a co dopiero mówić o denerwowaniu się, stresowaniu, zajmowaniu swojego umysłu tego, jakie to było brzydkie, brudne, wulgarne do cna - to, co zdarzyło się tu między nimi. Zupełnie się tym upił. Zdradliwe bąbelki uderzyły do głowy i przysłoniły wejrzenie na rzeczywistość. Niektórych rzeczy przecież nie tyle, że nie wolno - nie powinno się. Ktoś cię potem zobaczy, a nawet jeśli nie to widziałeś siebie samego, więc wstydzić się mogłeś. Potem rozpłynie się to po ciele, wypełznie mackami z umysłu i złapie za każdy wrażliwy kawałek ciała, wciskając się w zadane rany i wspomnienia dotyku, miejsca otarcia ciała, wędrówka ostrza po alabastrze skóry. Ile Flynn mógł z tego zapamiętać i ile mógł z tego wyciągnąć? Prawie jakby został wykorzystany... Po twojej głowie przeszła myśl, że mógłbyś teraz kazać mu spadać, jak pierwszej lepszej dziwce ściągniętej z ulicy, że mógłbyś poszczuć go psem, niech się wynosi, nie miałeś przecież siły na interakcje, ochoty na jego kolejny głupi wyrzyg słów, który na pewno się znów stanie. Teraz wypadałoby coś odnośnie tego świńskiego seksu, prawda? Kim właściwie czuł się w tym wszystkim Fleamont? Nie to, kim był w twoich oczach, bo to było przecież jasne - nieznajomym, który wybierał za każdym razem destrukcję i zniszczenie, bo tak jego spaczony żywot musiał nabierać większego sensu i oszukiwał siebie samego, że tak było prościej. Whatever. Mógłby się poczuć lepiej, jako ktoś wyjątkowy, jako jedyna osoba, dzięki której naprawdę sięgnąłeś w końu boskości. Więc wróć - nie było tu Boga? Teraz nie, zgoda. Teraz był tylko anioł wykończony wyniesieniem do progów boskości. Nigdy nie miał na tyle silnych skrzydeł, żeby się na niej zatrzymać. Tymczasem wszystko tutaj brnęło w zupełnie nie takim kierunku, w jakim popychać chciał to Laurent. Albo nie? Może to po prostu w nim tkwiło, ta brzydota? Destrukcja taka silna, żeby sponiewierzyć wszystko co dobre i piękne w swoich dłoniach?

Przylgnął do niego chętnie, kiedy dłoń nie dotykała przewrażliwionych miejsc, kiedy była chłodniejsza od ciepłego ciała i chłodziła wręcz zagrzane zakamarki skóry. Będąc tak blisko musnął wargami jego ramię, jego szyję, tak samo delikatnie jak delikatnie musiały latać motyle. Jego ciepły oddech rozbijał się na poznaczonej bliznami skórze Fleamonta. I wszystko było w porządku. Tak, w fizycznym nieporządku, w chaosie, w tej degradacji, która godna była potępienia, ale jednocześnie było w porządku, bo żadnego potępienia nie było. Bo był dotyk, bo była cisza, która teraz szumiała sama w sobie w uszach Laurenta i była ciągle osoba obok, która niekoniecznie chciała cokolwiek więcej. Szkoda, bo przecież chciałby mu coś dać. Coś lepszego. Nie mógł. Nieświadomie otwierał coś brutalnego i starego, zgniłego i zgorzkniałego, co powinno śmierdzieć na odległość. Smród mogła przynieść tylko woń papierosów we włosach Flynna, ale w tym momencie ten zapach był wręcz nęcący.

Uniósł głowę i rozchylił zmęczone powieki. Nie było teraz w tym wcale niczego ładnego - w twarzy Flynna, jakiejś zamyślonej, albo nieobecnej, ani w jego własnej z zaczerwienionymi od łez, suchymi oczami. Trzymał dłonie przy nim, na jego klatce piersiowej, teraz palce przesunął łagodnie na bok. Chciałbyś coś zobaczyć? Nie zadał tego pytania na głos. Po czymś takim nie można było już mówić o tajemnicach ciała między sobą. Oj nie... zdecydowanie się nie dało. Brak chęci do odzywania się sprzyjał tej chwili. Brak złości, brak miłości, brak żalu, skruchy. Miałeś poczucie, że mógłbyś teraz powiedzieć wszystko i zawyrokować o wszystkim - w końcu, W KOŃCU bez żadnego problemu. Bez pokory, bez strachu, bez złości i bez bezsilności. Dziwne ile siły można było odnaleźć w stanie, który przypominał bezsilność. Mogłoby to tak trwać, gdyby Flynn pierwszy tego nie przerwał grymasem bólu, który sprawił, że Laurent automatycznie cofnął swoje dłonie sądząc, że to jego ruch powoduje ten ból. Ale to nie było to. Odsunął twarz z jego dłoni, żeby spojrzeć na jego tors, przez moment wątpiąc w to, co sam mógł zrobić przy tej absolutnej ekstazie, która go opętała.

- Coś cię boli? - Zapytał nieco obcym sobie, trochę zachrypniętym głosem. Aż odchrząknął, przymykając oczy znów na krótką chwilę. Wciąż nie wszystko do niego nie docierało. Odsunął się trochę od Flynna, żeby na niego spojrzeć, kiedy ten wyraz twarzy wcale nie wydawał się polepszyć mimo cofniętych dłoni. Ten widok noża też nie dotarł do niego od razu. Patrzył. Spoglądał, jak człowiek tuż przy nim rozcina sobie nogę, jak grzesznik chcący wykrwawić się na ołtarz swego Pana. I w tym ciężkim, wrzuconym w tą pustkę umyśle Laurenta wydawało się to w tym ułamku chwili tylko poprawne. Prawidłowe w swojej nieprawidłowości. W tej krótkiej sekundzie... zanim mdłość uderzyła w jego podbrzusze, wykrzywiła jego twarz i on sam zerwał się, żeby złapać jego dłoń i położyć palce przy ranie, jakby chciał ją zszyć, zasklepić własnymi palcami. Poczucie bólu własnego ciała go przyćmiło, więc oparł się ciężej na biodrze Flynna. - Co ty robisz, Flynn... - Chciał zabrać ten nóż z jego palców i wyrzucić go na ziemię.

Czerń łatwo wkradała się pod powieki, kiedy koszmary powstawały z ziemi. Wypełzały spod łóżka i wpełzały pod pierzynę, wsuwały się na nogi i wrzynały pod skórę. Zakrywały świat czernią. Przez ułamek sekundy czuł tylko tą ciepłą, lepką maź, rozciętą skórę, w którą wsunął się jego palec. Był bliski wymiotów, wszystko zatrzymało się na poziomie jego gardła, kiedy żołądek wykręcony został jak szmata po praniu. Jeśli nawet mógł czymś rzygać to zawartość tego żołądka wróciła na swoje miejsce, a gdy czerń ustąpiła miejsca zamazanej rzeczywistości odkrył, że nadal siedzi, tylko podpierając się na Flynnie. Mógł się na nim oprzeć, prawda? Mógł wszystko, z nim, z Esme, pewnie z wieloma innymi, którzy oddaliby mu nóż w dłoń, żeby otworzył im żyły - dlaczego nie, mogliby się wykrwawić właśnie dla tego. Już słyszał te słowa i fantazjował nad nimi. Fantazjował również nad bólem, chociaż przeczył, że chce go zaznawać. Będzie też głośno przeczyć, gdy się ocknie, że chciał dać się tak potraktować. Ogłupienie emocjami prowadziło do wyborów, które niekoniecznie zostałyby podjęte na trzeźwo. Czy to oznaczało, że prawdziwie ich pragnęliśmy? Musiało. Zabrakło ci tylko wiary, że tak samo musiało znaczyć, że tego właśnie chciałeś.

Ręce mu się trzęsły, kiedy próbował nieporadnymi palcami zabrać ostre narzędzie, które raniło. Próbowałeś kiedyś zaakceptować to, co się dzieje? W trosce o mój zdrowy rozsądek. Ten dom nie pachniał teraz kwiatami ani morskim powietrzem, ukochanymi piżmowymi perfumami ani sosnami, bo przecież ich zagajnik był wręcz przytulony do tego domu i niektóre gałęzie czuwały nad dachem budynku. Teraz cuchnął krwią. Krwią, która tak samo barwiła skórę i białą pościel jak tamtego dnia, kiedy leżał tu sam i wiedział, że umiera. Tu i teraz to nie Śmierć, spokojnie, to tylko... Tylko co? Flynn spodziewał się trzęsących rąk i tak, takie dokładnie były. Nawet uścisk na rękojeści wydawał się tak słaby, że chyba prędzej to on straciłby ten nóż niż wyszarpnął go z dłoni Flynna. Trzymał go. Narzędzie zbrodni i rozkoszy. Coś, co dawało pozorną władzę nad ludzkim być albo nie być. Trzęsły mu się bardziej dłonie czy trzęsły się jego niepozbierane myśli, które tonęły w otchłani tworzonej przez lepkie przyjemności? Oddech przyśpieszył, klatka piersiowa unosiła się w głębszych wdechach. Już, dobrze? Pokiwał głową. Mógłbyś chociaż poudawać. Zwrócił powoli mętny wzrok z ostrza na Flynna. Mógłbyś poudawać, że rozumiesz. Nie wiem, czy potrafię udawać. Czasem nie trzeba udawać zrozumienia, czasem wystarczy zaakceptować. Uspakajał oddech. Rozmazał krew na jego ciele kolejnym ruchem dłoni. Zakręciło mu się znowu w głowie. To musi być koszmar. Albo fantazja?

- Pomóż mi zrozumieć. - Chciał spróbować. Co go napędzało do tego? Jaka kara? Co go napędzało ku temu, żeby z taką przyjemnością służyć Madame? Dlaczego wysuwał swoje ręce, by były przypalane papierosami? Uzależnienie od bólu? Tylko te słowa mieszające się z realiami snu zatrzymały go w miejscu, chociaż gotów był biec na drżących nogach po apteczkę, maść, miksturę, żeby mu pomóc. Powinien. Więc jakim pojebanym wyborem było w ogóle, wbrew sobie, zostanie w tym łóżku? TO miało mu pomóc? Bogowie... Trzymając ten nóż, jakby był tylko łopatką, a nie nożem, pochylił się, żeby się położyć. Nie przysuwając do siebie dłoni, która cuchnęła rdzą. Oszalał on, albo Flynn. Fleamont mógł być już wcześniej szalony. Albo to ty szalony byłeś, tylko lepiej udawałeś, lepiej się trzymałeś. Te ciepłe spojrzenie, te gesty... Sen? Jawa? Co gdzie było? Padły słowa, które zamieniły oczy Laurenta w dwa galeony.

Pamiętał to słowo.

- Przypomnę ci o jeszcze jednym słowie. Mizpah. - To również pamiętał. Skąd to uczucie, że ten człowiek chciał, żeby ktoś był świadkiem jego własnej destrukcji? Że potrzebował zniszczenia, upodlenia się? Tylko czemu miałby na to pozwolić? Dlaczego miałby uczestniczyć w tej chorej grze? Uniósł się, ale nie po to, żeby się szczególnie odsunąć. Dłonią z nożem oparł się o pościel po drugiej stronie Flynna, pochylając nad nim, drugą sięgnął do szuflady, żeby wyciągnąć z niej swój skarb. Był dziedzicznie obciążony krwią swoich przodków i choć mówiło się, że to smoki spały na złocie, to Laurent uważał, że robiły to prędzej selkie. Chyba nie było teraz niczego cenniejszego w jego kolekcji poza tym kamieniem. I to nie tylko dlatego, że był taki piękny. Laurent za mocno go ściskał w swoich dłoniach modląc się o cokolwiek lepszego na tym świecie. Wrócił na swoje miejsce i wyciągnął otworzoną dłoń z nim do Flynna. Kamień sam w sobie był jak skradziona gwiazdka z nieba.

On krwawi. Głowa nie pozwalała zapomnieć, skoro już mogła rodzić myśli. Potrzebuje pomocy. Potrzebował akceptacji. Zrozumienia? Czy zrozumienie był w stanie mu dać? Musiałby stworzyć całą mapę myśli złożoną z zachowań Flynna - jego gesty, szorstkie słowa, gwałtowny dotyk zaraz obok tego cudownego, ciepłego. Byłbym w stanie go skrzywdzić? Gdyby to właśnie tego potrzebował. Naturalne wydawałoby się postawić tutaj podważenie, że przecież nikt nie mógłby chcieć swojej własnej krzywdy! Nikt... a na pewno nie ten, który siada na kimś, żeby zanurzyć się w kolejnej ekstazie i szukający w tej przyjemności i bólu omdlenia. Nieee, no przecież to całkiem normalne, że nikt by tego nie chciał. Realizacja tego była wstrząsająca. Tak jak druzgocące było to pomieszanie, że to, co wyśnił... to chyba jednak naprawdę nie była tylko Piękna Fantazja i miała w sobie o wiele za dużo Crowa niż śmiałby przypuszczać. Wszystko, co słyszał, traktował przez palce - jak zupełnie inną istotę o tej samej twarzy. O skrzydłach prawdziwych, bo Flynn miał "tylko" tatuaż. O prawdziwej potrzebie uczucia, bo przecież Flynn nigdy by z tym nie przyszedł do niego. Owszem, na seks, jakoś w to nie wątpił, ale z uczuciem? Takim, jakie teraz lśniło w jego oczach z jakiegoś powodu i całkowicie już nakładało mu się na Fantazję. Takim, które kazało mu zranić siebie samego.

- Ból pomaga? Na oddech. - Mógł udawać, tak, starać się przynajmniej, mógł to dla niego zrobić. Włożył wysiłek w to, żeby jego głos brzmiał spokojniej, kiedy leżał z nim znów ciało przy ciele i czule i uspakajająco dotykał jego policzka, zagarnął jego kosmyki włosów za uszy, żeby nie przeszkadzały, nie wpadały do tych ślicznych, smutnych oczu. Ból to odpowiedź na smutek? Nie. Na pewno istniało inne rozwiązanie. Przejmowanie się tym przez kogoś takiego jak ty było nierzeczywiste, żeby nie powiedzieć: pierdolnięte. Przecież nie powinno się chcieć pomagać osobie, która szukała tylko sposobu na wbicie szpilek pod skórę. Chciał go czule jeszcze pogłaskać, ale spojrzał na te swoje umazane palce, krew zaczynała na nich zasychać i chociaż nie trzęsły się tak mocno to ciągle drżały. Ta, w której trzymał nóż i nie chciał go puścić, również. - Wiem, że lubisz nowe słowa, bo angielski nie jest w stanie wyrazić wszystkiego, co chciałbyś powiedzieć. - Mówił wolno i spokojnie. Zmusił się do tego, żeby mimo tego, jak poznaczona krwią była jego dłoń pogładzić go uspakajająco po tej twarz. Shhh... nic się nie dzieje. Myśl o tym, że to nie on powinien go uspakajać i rozmawiać z nim o tym wszystkim całkowicie zniknęła. - Uczysz się ich na pamięć. - Tak? Tak było? Bo jeśli tak... ale jakoś strach tym przestał go łapać za serce. Tak mocno skupił się na Flynnie, jego rozstrojeniu i strachu, że przeskoczył swój brak zrozumienia do tego, gdzie się znajduje i czemu się znajduje w sytuacji, w której nigdy by siebie samego nie wyobraził poza Rose Noire, bez narkotyków. - Ładne słowa. Tak, lubię. - Ponieważ jedno słowo potrafiło mieć tyle znaczeń. - Mizpah. Z języka hebrajskiego. To określenie dla osób, które zostały rozdzielone ze sobą, czasem rozdzielone śmiercią. Były ze sobą wcześniej mocno złączone.- Te dwa słowa, jak kłódka i klucz. Flynn podał mu kłódkę, więc on wsunął w nią kluczyk. Gdyby nie ta kłódka to chyba wspomnienie klucza rozmyłoby mu się w klepsydrze upływającej codzienności.

Nie wiedział, czego się spodziewać dając mu ten kamień, ale jeśli tak wiele rzeczy składało się w jedną całość to mógł być dla niego ważny, prawda? Albo chociaż dałby jakąś wskazówkę. To, co zobaczył na twarzy Flynna przerosło jednak jego oczekiwania. Może tak wyglądała jego własna mimika, kiedy wpatrywał się w tą gwiazdkę z nieba, kiedy spoczęła na jego dłoni. Chciał zapytać, kto właściwie je zniszczył, ale chyba nie musiał. Objął Flynna ostrożnie, rozluźniając w końcu palce na tym nożu, a potem on...

- NIE! - Wyciągnął ręce w górę chcąc złapać ten kamień, który poleciał w górę i aż serce przestało mu bić w momencie, gdy ten kamień się rozprysnął. Zabiło tylko dlatego, że rozprysnął się na coś wspaniałego. Olśniewającego, coś, za czym absolutnie tęsknił z czasów dzieciństwa. Jedyną w sumie rzeczą, bo naprawdę nie lubił Hogwartu, który był jak szkoła przetrwania. Pierwsze szeptanie, jakim jesteś aniołkiem, pierwsze siniaki i pierwsze poniżenia. Ale niebo takie jak to... opuścił ręce, opadając na łóżko z Flynnem. I całe szczęście, bo ten gwałtowny ruch znów wzbudził ból w jego ciele. - Nie zepsułeś go, prawda? - Zapytał błagalnie. Byłby bliski do wpadnięcia w płacz, a ten zmieniłby się w histeryczny, gdyby nie czułość rąk Flynna i ten pocałunek. Za wszystko, co się tu stało, za całe niezrozumienie tych snów i tego, co się dzieje między nim i Fleaontem. I czy cokolwiek się w ogóle dzieje, czy to nie kolejna wizja. Objął go, przylegając do niego. Zostawiając ten nóż na pościeli po swojej drugiej stronie. Spoglądał na niebo przez moment, ale w gruncie rzeczy bardziej od niego interesowała go twarz Flynna. - Piękne...