[05.08.72, koło 10] Śniadanie to najważniejszy posiłek dnia

Cóż, Erik na pewno nie zwrócił większej uwagi na to, że Brenna jeszcze chwilę wcześniej przytulała się z Samuelem. Bądź co bądź, nie byłby to pierwszy raz, kiedy siostra rzucała się w ramiona pierwszej osobie, jaka potrzebowała akurat pomocy. A noc w stodole zdecydowanie należała do takiej pełnej wrażeń, biorąc pod uwagę, że stolarz opuścił imprezę jako jeden z ostatnich. Może czuł się w obowiązku rozmówić z organizatorką i przekazać, jak to dobrze się bawił? Wszystko było możliwe!

— A z tych winyli to się przypadkiem nie słucha muzyki? — Zamrugał, wyraźnie zbity z tropu, gdy Morfeusz zasugerował mu, gdzie powinien szukać chętnych do kolejnej współpracy. — One są chyba dosyć duże... Jak miałyby się zmieścić pod oczami albo na czole?

Może rzuca się na nie zaklęcie zmniejszająco-zwiększające, pomyślał przelotnie, jednak zanim zdołał mocniej zgłębić ten temat do reszty domowników dołączyła także Longbottomówny. Uśmiechnął się minimalnie na jej widok. Bądź co bądź, powinna być z siebie dumna; wyprawić takie przyjęcie i jeszcze urządzać śniadanie w podobnym gronie? Wspinała się na wyżyny swoich możliwości. Oby tylko nie spadła z nich w najmniej spodziewanym momencie.

— Drugą paczkę fajek, siostro — rzucił niezobowiązującym tonem, wskazując wymownym kiwnięciem głowy w stronę Morfeusza. — Jednego papierosa mi brutalnie odebrano, więc chciałbym dostać coś z nawiązką.

To była chwila, nawet nie miał, jak się obronić, gdy Nora spróbowała kopnąć go w kostkę pod stołem. Co dziwne, nawet jej się to udało. Erik syknął z bólu, mimowolnie pochylając się mocniej nad blatem stołu. Ta to była precyzyjna, jak jej na czymś zależało.

Zmierzył pannę Figg pełnym pretensji wzrokiem, a wszelkie oznaki pozytywności jakie okazał w stosunku do swych krewnych, przygasły, gdy zbierał siły na to, aby jej odpowiedzieć. Uniósł filiżankę z herbatą i przyłożył ją do ust, siorbiąc przy tym cicho. Dopiero, gdy odstawił naczynko na spodek, uśmiechnął się do przyjaciółki.

— Cenię sobie własne zdrowie. — Zgaszony chwilę wcześniej papieros był tego wyraźnym dowodem. — Szkoda, że niektórzy biorą je za pewnik. Nigdy nie wiadomo, kiedy powinie się komuś noga, Eleonoro.

!roślinywarowni

Niepewnie spojrzała na Brennę, bo ta była świadkiem jej powrotu. - Cześć. - Rzuciła, a potem szybko uciekła wzrokiem. Wróciła do swojej herbatki, która wydawała jej się być najbardziej ciekawą rzeczą na świecie.

W przeciwieństwie do Morpheusa, który wydawał się mieć z tego dziwnego napięcia panującego przy śniadaniu całkiem niezłą zabawę ona ledwie to znosiła. Panna Figg nie przywykła do takich sytuacji, walczyła więc ze sobą, żeby nie pęknąć i nie wybiec stąd z płaczem, bo robiło się naprawdę nieswojo.

Thomas za to wydawał się być najzwyczajniej w świecie skacowany, co nawet ją bawiło, zważając na to, ile się w nocy wydarzyło, przynajmniej u niej. - Powiedzmy, że ci wierzę, ale jak coś, mogę na szybko zrobić ci jakiś eliksir. - Do tego akurat się nadawała, może powinna przygotować taką mini apteczkę na kacowe poranki, żeby w przyszłości jej przyjaciele mogli od razu się nimi raczyć i unikać konsekwencji wlania w siebie zbyt wielkiej ilości alkoholu.

Jej krótkie nóżki jakoś poradziły sobie z odległością dzielącą ją i Erika. Nie umknęło jej jego syknięcie, bardzo dobrze, że zabolało, przecież o to jej chodziło.

Chyba nigdy przyjaciel nie spoglądał na nią z taką pogardą, jak tego poranka. To bolało. Bardzo bolało.

Prychnęła po uwadze na temat cenienia swojego własnego zdrowia, już ona wiedziała, jak je ceni. - To ciekawe, bo mam nieco inne wrażenie. - Powiedziała bardzo obojętnym tonem.

Oczy jej się rozszerzyły, kiedy nazwał ją Eleonorą, wyciągał najsilniejsze działa. To zaczynało się robić coraz gorsze. Zbliżyła wtedy filiżankę do ust, żeby upić z niej kolejny łyk tej przepysznej herbatki.

— Nie jestem botanikiem, ale z tego co wiem, tulipany to kwiaty z okolicy kwietnia. — Dookoła jego nóg oraz Erika wyrosło mnóstwo kwiatów tego gatunku, chociaż mógłby przysiąc, że ich wcześniej tu nie było. Mógł nie znać się na egzotycznych gatunkach, ale na cycki Wenus, wiedział kiedy rosną i jak wyglądają tulipany. Zerwał jeden, piękny, żółty okaz i położył go koło swojego talerza.

Morpheus przyjrzał się Samowi. Czy jego teoria była niesłuszna? Puzzle nie układały się w swoje miejsca. Młodzieniec nie wyglądał jak ktoś zadowolony z towarzystwa, jakie zapewniła mu noc, prędzej jak ktoś, kto zobaczył ukochaną osobę w ramionach innej. Jednak czy... Nie sądził, aby Nora była zdolna do tego, aby poić Erika amortencją, zresztą Erik nie wyglądał szczęśliwie. Co tu się działo...

Nagle jego wzrok rozmył się, krojona kiełbaska na chwilę zawisła zbyt długo między ustami, a talerzem. Tłuszczyk pozwoli skapnął na porcelanę talerza z lśniącej skórki, chociaż cała reszta świata dalej trwała. Jego już nie było do końca przy stole. Ciepły poranek zmienił się w gęstość kwiatowych toksyn.

Ogród tonął w roślinach, stoliki zostały wywrócone, zastawa rozbita, wszędzie panoszyły się rośliny, pożerając dosłownie wszystko na swojej drodze i pnąc, pnąc się do nieba, a między nimi on, niedźwiedź, na wpół szalony, w koronie z kolczastych, ledwie zakwitłych róż, a do jego pleców, linami z powojów, przywiązana omdlała dziewczyna...

— To jak nie masz apetytu, to mógłbyś mi pomóc w jednej sprawie? Złamałem wczoraj deskę w łóżku, dociąłbyś mi nową? Najlepiej jeszcze dzisiaj.

Wstał i wziął ze sobą filiżankę. Niech zmienią temat, skoro złamał deskę, a wcale nie spał. Septima raczej już nie dołączy, więc ominą ją głupie uśmieszki. Prawdopodobnie. Trudno, to dla wyższej sprawy.