Isaac,

Czarownica? Jesteś pewny, że nie przeczyta tego ani mój wuj, ani ciocia Lorien? Nie mam pojęcia, co oni czytają bardziej prywatnie, kiedy nikt nie patrzy. To gazeta skierowana do dziewcząt? A co z moją kuzynką? Cholera, Sophie chyba mnie nie zdradzi.

Ale i tak nie mam wyjścia, prawda? Teraz już nie ma odwrotu.

Udzielę ci tego wywiadu, jeśli obiecasz, że podkreślisz na początku tekstu, na końcu i jeszcze gdzieś w środku, że to nie nie jest część rodzinnego biznesu. Może wtedy zachowam głowę. Fragment głowy, przynajmniej.

Powiedz kiedy i gdzie.

Charlie

Isaac,

Jesteś nienormalny.

Spotkajmy się w sobotę rano. Będę czekał pod Dziurawym Kotłem.

Charlie

Isaacu,

skarbie, nie rozpędzajmy się aż tak daleko z całą serią wywiadów. Póki co, daję Ci zielone światło na zrobienie pierwszego z tym od świeczek w kształcie fiutów, bo jak rozumiem to ten Cię zainteresował? Prawda? Tylko pamiętaj, że czytelników bardziej ciekawią pikantne szczegóły z życia twórcy, wojny rodzinne i złamane serca niż jakieś pitu-pitu o odlewach i o świeczkach.

Dałbyś radę pokierować wywiadem tak, żebyśmy my mieli mięcho a nie jakieś nudne wywody o wosku i o knocie? I zrób mu ładne zdjęcie. Najlepiej w otoczeniu tych jego świecowych fiutków. Czytelniczki będą zachwycone.

Jeśli materiał chwyci, będziesz mógł tworzyć swoją serię wywiadów dalej.


PS: Zapomnij o owocowych czwartkach, ale jeśli zrobisz dobry materiał, osobiście zamówię dla Ciebie tort.

Isaacu

skarbie, ja zawsze dotrzymuję danego słowa! Dla autora wywiadu o woskowych fiutkach, fiutkowy tort do zjedzenia. Smacznego!

Szkoda, że nie przycisnąłeś Mulcibera bardziej. Dobrze by było przeczytać, że nienawidzi się z ojcem i zrobił mu na złość albo, że drobnym skandalem liczył na szybki spadek po jego bracie. Albo chociaż, że wywalili go ze szkoły, bo romansował z nauczycielką. Wywiad od razu stałby się jeszcze bardziej mięsny. Czytelnicy uwielbiają takie brudki i smrodki, ale cóż, rozumiem, że nie można mieć wszystkiego...

Dobra robota. Następnym razem pokaż więcej pazurów.

S.

PS: Mam nadzieję, że jutro ruchome zdjęcia Ciebie odgryzającego którąś z główek nie będą fruwały po całej redakcji. Pilnuj się, skarbie, dziennikarze są zdolni do wszystkiego!

Isaac!

Wpadła mi w ręce ostatnia Czarownica. (Nie, żebym na co dzień czytała takie pisemka.) Udał Ci się ten wywiad z twórcą chujoświeczek, dostałam jedną od przyjaciółki, możesz mu przekazać, że sprawdza się nieźle. Może możesz mi załatwić zniżkę na kolejne zakupy?

Szanowny Panie Bagshot,

Od pewnego czasu śledzę Pańskie wydania, artykuły, książki. Jak na historyka, prowadzi Pan bardzo ważne badania. Szukanie zrozumienia w działaniach poszczególnych ugrupowań. Jest to godne podziwu. Ostatni wywiad jaki przeczytałam w czasopiśmie Czarownica, mocno mnie zaskoczył. Zastanawiałam się, czy ktoś podszył się pod Pana nazwisko? Czyżby zmienił Pan branżę? Sens swojej pracy? Pragnie Pan równości, wspierania się, zrozumienia w świecie czarodziejów bez podziałów. Bez przemocy i eliminacji. W ostatnim wywiadzie widzę coś innego?

Czy Pan chciał pomóc młodzieńcowi, czy mu zaszkodzić?

Takie tematy nie przystoją historykowi.

Patrząc na jego zdjęcia, śmiem stwierdzić, że nie jest do końca zadowolony z udziału w Pańskim wywiadzie. Nie chcę wiedzieć, co Pan uczynił, aby go przekonać. Ale wiem jedno. Jestem zniesmaczona tym wywiadem. Współczuję jego rodzinie i młodzieńcowi, że przez Pana musiał się tak poniżyć.

Podobno wartości rodziny się szanuje. Niezależnie od poglądów. Pan w tym przypadku zrobił zupełnie coś innego. Może się mylę.  Mam nadzieję, że na przyszłość wyciągnie Pan stosowne wnioski swojej pracy i przestanie dręczyć młodzież. Zajmie dalszą analizą problemów społeczeństwa, jakim jest wojna a nie świeczki.

Isaacu!

powiedzmy sobie szczerze, że pamiętam Cię trochę jak przez mgłę. Pewnie przez różnicę wieku między nami.

Ale zaintrygowałeś mnie na tyle, że chętnie zjem z Tobą obiad. Co do sztuki, proszę, niech to nie będzie nic patetycznego. Zanudzę się na śmierć oglądając jak z wielkiej miłości ojciec zabija córkę czy tam coś. Z jakiegoś powodu ludzie na scenie uznają takie opowieści za szalenie romantyczne i przejmujące, ale już w prawdziwym życiu dostrzegają jakie są obrzydliwe. Dla mnie zawsze są obrzydliwe.