Empatia Neila wobec kreatury rozczuliła Longbottoma. Może, gdy się postarasz. Zupełnie, jakby istoty tego pokroju mogły wzrastać i rozwijać się w swoich umiejętnościach. Wątpił w to dogłębnie. Gdy istoty chciały wyglądać dokładnie, jak ktoś inny, robiły to z chirurgiczną precyzją, do ostatniego szczegółu. Tutaj musiało chodzić o zwabienie, o ciekawość, wybicie z rytmu, niemal jak zabawa w kota i myszkę. Kojarzyło mu się to trochę z jednym rodzajem ryb głębinowych, które za pomocą słodkiego światełka wabią ofiary do swojej paszczy. Tutaj było to dziwne podobieństwo, wabiące ku większemu zagrożeniu, jednak spodziewał się, że to wabik bez wędki.

— Zdecydowanie ojciec Neila mnie nie przeraża — rzucił z nonszalancją w głosie Morfeusz. Bliżej było temu do świadomości, namacalnego przypomnienia, że Enfer mógłby być synem czarodzieja, o głębokiej przepaści lat pomiędzy nimi, które składały się na nierówność w ich dynamice, dokładając jeszcze do widocznych różnic klasowych. Rzeczy, które przerażały Morpheusa znajdowały się w dalekich zakątkach ludzkich umysłów. Przestrzeń, ogrom przestrzeni nad głową, pod stopami, dla której nie ma znaczenia, kim jesteś. Nie możesz latać, nawet gdy jesteś animagiem, nawet gdy jesteś ptakiem, w końcu wiatr, powietrze, pochłaniają życie, tak jak uczyniły to z nierozsądnym Icariusem. Obawiał się, że któregoś dnia wyjdzie i wróci, ale nie taki, jak powinien. Wróci niepoprawnie. Obawiał się utraty swojego daru prekognicji.

— Rzeczywiście pachnie plastikiem — przytaknął Antoninuszowi, po czym miękkim spojrzeniem obrzucił Neila. — Nie musisz patrzeć.

Rozumiał, że patrzenie na płonące podobieństwo swojego rodzica może nie być najprzyjemniejszym obrazem. 

Zamachnął się różdżką, tak jakby miał dekapitować istotę, ruchem ostrym i szybkim, wysuwając tułowie lekko do przodu, razem z krokiem. A wtedy z końcówki wytrysnął płomień, który uderzył zatrzymane w czasie i przestrzeni wynaturzenie. Okrutne, mechaniczne wycie poniosło się po pomieszczeniu, zacinając się, jak płyta na gramofonie, odtwarzając cały czas ten sam dźwięk, przerywając i rozpoczynając od początku, aż umilkło. Plastik topił się czarnym dymem, rozmazując pożyczone rysy twarzy manekina, ukazując puste wnętrze i pozytywkę z runami wewnątrz, jedyną metalową część oprócz guzików. Ogień był zbyt zimny, aby podpalić cokolwiek innego,  czarny dym zakręcił się przy suficie i Morpheus zasłonił połą swojej szaty twarz, aby nie wdychać oparów.

Pozostała tylko pozytywka.

[roll=N]
[roll=N]

Decyzja o nawiedzonym instrumencie przyszła szybko, nie był koneserem tego typu sztuki, a muzycznie dźwięk brzmiał ordynarnie i zdecydowanie zbyt głośno. Jeśli chciałby, aby Anthony mu grał, kupi sobie fortepian z klawiaturą z kości słoniowej.

— Zamówić klątwołamacza i sprzedać — zadecydował, wyciągając z kieszeni rękawiczki z miękkiej skórki króliczej, barwione na czarno. Czubkiem buta rozkopał roztopioną bryłę manekina i wyjął z niej pudełko, które tworzyło dźwięk i zaczął je oglądać. Metalowe, przetrwało ogień z ledwie smugami sadzy i przyklejoną skorupą z plastiku, zastygniętego w czarną breję. Stuknął w nie różdżką, a pudełko znów zaczęło mówić: Tego się nie... Morpheus ponownie stuknął w nie i zamilkło. Antoniusz mógł rozpoznać głos nestora rodu Longbottom. Niewymowny parsknął, rozbawiony i odstawił pudełeczko na Calliope.

Na wspomnienie Lozanny i niedźwiedzia, twarz Morpheusa okrył welon obrzydzenia. Zmarszczył czoło i nos, zmrużył oczy, a usta skrzywiły się wyraźnie. Przebiegł go też dreszcz, który nie pochodził od lekko wilgotnego z wierzchu ubrania.  Lozanna była... Na szczęście zakończona, z zamkniętym rozdziałem, z Diukiem dosłownie, za swoje czarnoksięskie praktyki.

— Cała Lozanna znajduje się wysoko na liście najbardziej obrzydliwych rzeczy, jakie widziałem — odrzekł z humorem. — Niech będzie wieża. Może znajdziemy jakąś księżniczkę. Byle nie smoka, chociaż ciebie by to ucieszyło, czyż nie?

Przeszedł do Neila i ułożył mu rękę na ramieniu pocieszająco. Zastanawiał się przez chwilę, jak dziwna jest ta wycieczka dla kogoś, kto raczej stronił od całkowicie magicznych społeczności i wzbraniał się przed asymilacją, nawet poznali się całkowicie przypadkiem, w mugolskim barze. Dopiero śledztwo wskazało na to, że córka właściciela chodzi do Hogwartu i też jest mugolaczką, jak Neil, dlatego miejsce stało się celem ataku Śmierciożerców. 

Wyraźnie odetchnął z ulgą, gdy Morpheus zakomenderował sprzedanie upiornej maszyny. Jej obecność w nowym domostwie zawsze stwarzała okazję, że ktoś chciałby poruszyć mechanizm, dać wybrzmieć źle wyprofilowanym piszczałkom.

Słowa Isaaca zaciekawiły go na tyle, by puścić tak Morpheusa i Neila przodem po schodach, a samemu skupić się na swoim stazyście.
– Coś nie tak?– zapytał cicho, póki jeszcze byli obok siebie. Twarz miał zatroskaną, przejętą nawet wobec okoliczności spotkania z upiorną machiną. – Jak wnosisz w ogóle tę posiadłość? Podoba Ci się moje sąsiedztwo? – nie podnosił tonu, raczej szeptał, ale też jeśli Isaac zechciał mu odpowiedzieć, a w tej odpowiedzi pojawiłoby się cokolwiek nie po jego myśli uciąłby ją natychmiast, na wypadek, gdyby pewien jasnowidz swoim Trzecim Okiem zamierzał ją podsłuchiwać. Anthony, pomimo licznych opowieści, nie był do końca pewien jak to działa na krótkim dystansie, wierzył jednak, że jeśli podejmie zdecydowaną decyzję w tej nitce czasowej, to w każdej zachowałby się tak samo.

Wchodząc ku górze pozwolił sobie na jeden bardzo krótki komentarz:
– Wszyscy już wiemy gdzie schowasz swoje tajemnice Longbottom, moja noga postanie na szczycie tej wieży dzisiaj pierwszy i ostatni raz, na bogów, może zamontujemy tu windę, błagam powiedz tak... – mówił to z zadyszka, jego słabe serce, czy może chroniczny brak dbania o kondycje, odezwały się teraz bardziej niż podczas wędrówki po parterze. Dlatego też dystans jaki tworzył się między nim a Neilem zdawał się być oczywisty. Jakież było jego zdziwienie gdy okazało się, że Isaac zamykający stawkę badaczy tajemnic jest... równie daleko.

Przylgnął do ściany słysząc głos, oddychał ciężko i ostatecznie wyciągnął różdżkę, którą najwidoczniej trzeba było w tym miejscu mieć zawsze przy sobie:
– Somnia trzymasz się?! Nie patrz w dół. Skup się na dotarciu do schodów ja... spróbuję ściągnąć dywan.– Krzyknął w przestrzeń wysoce niezadowolony z faktu, że nie wpadł na tą magiczną "windę" wcześniej.

– Accio dywan! – krzyknął, licząc, że uda mu się ściągnąć tą materiałową platformę ze swojego domu. W końcu to nie było aż tak daleko...

Jasnowidzenie miało jedną, przeogromną wadę (oprócz wielu innych wad, nierelewantnych w tym momencie, jak łatwość popadania w uzależnienia), widzisz nawet wtedy, gdy masz zamknięte oczy. W przypadku Longbottoma zadziałało to jako młyn samonapędzającej się histerii. Niewymowny panicznie bał się wysokości i o ile schody przed upadkiem ich, stanowiły niedogodność, którą zamierzał zaaranżować w trakcie remontu tak, aby zapewnić sobie komfort, tak wątłe podparcie i magicznie rozszerzona przestrzeń wywoływały w nim zimne poty i nienaturalną bladość.

Morfeusz miał kolor świeżego wapna, zaciśnięte oczy i palce jednej dłoni wczepione w kawałek ściany, do którego próbował przylgnąć.

Szumiało mu w uszach, a wizje, głównie lękowe, tylko wprawiały serce w jeszcze większe palpitacje. Oto jak umrze Niewymowny Longbottom, podczas zwiedzania nieruchomości, na zawał, z powodu strachu przed wysokością. Co prawda Morfeusz zapowiadał swoją śmierć przynajmniej trzy razy w tygodniu, a jako nastolatek mówił nonszalancko, że umrze młodo, ale tym razem miał wrażenie, że Anthony będzie musiał wejść w rolę egzekutora ostatniej woli czarodzieja.

Na dodatek jeszcze to. Okropny głos, uczucie oddechu na karku, płachta, która zajmowała zbyt dużo miejsca na schodku, utrudniając pewnie stanięcie w przestrzeni. Teraz rzeczywiście potrzebował swojego rycerza na białym koniu. Albo wilkołaka na ratunek.

— Czy jeśli panią pocałuję, to zmieni się pani w księżniczkę? — zapytał, próbując być dowcipnym, pewnym siebie, ale absolutnie nie brzmiał tak, jak zwykle. Uleciał z niego wola walki, brawura. Pozostałe jedynie strach. Nawet nie próbował rzucić zaklęcia i zapomniał, że może się po prostu teleportować gdzieś indziej.