Zdaniem Leona cała ta wymiana zdań nie miałaby w ogóle miejsca, gdyby mąż Ambrosii nie postanowił otworzyć ust po tym jak zakomunikował wszystkim tu zebranym osobom, że jeśli będzie wymagać tego sytuacja to jako ministerialny egzorcysta zamierzał wykonywać swoje obowiązki.

— Taki, że komuś najwyraźniej nie odpowiada, że jako pracownik Ministerstwa chcę wykonywać swoje obowiązki z ramienia tego organu, jeśli będzie wymagać tego sytuacja oraz taki, że nie opowiadam o swojej chorobie każdej napotkanej osobie a ty właśnie wyjawiłaś to naszym towarzyszom. Dobrze, że nie wykrzyczałaś tego na cały ośrodek. — Odpowiadając na pytanie swojej krewkiej kuzynki, której nawet nie zamierzał obrazić, miał na myśli to, że głównie to jej mężowi nie odpowiada, że zamierza wykonywać swoje obowiązki. Życie z tą chorobą genetyczną było dla niego wystarczająco trudne i dlatego nie opowiadał każdemu o tym, że jest tak poważnie chory - za każdym razem, jak to wychodziło na jaw, wszyscy ludzie w jego otoczeniu zaczynali patrzeć na niego przez pryzmat włochatości serca, jakby obawiali się, że będzie potrzebować ich pomocy albo, że ta choroba go wykończy go tu i teraz. On też zamierzał zakończyć tę dyskusję tu i teraz. On też potrzebował świętego spokoju, o który teraz było trudno. Nie dało się żyć ze wszystkimi w zgodzie i nie dawało się wszystkim dogodzić. Niech idą. Leon nie zamierzał ich zatrzymywać. W dalszym ciągu zamierzał robić swoje, starając się uczestniczyć w przeprowadzanych przez nich poszukiwaniach i w ewentualnym przeprowadzeniu egzorcyzmów z ramienia Ministerstwa Magii.

Może się okazać, że te będą potrzebne szybciej, niż myślał. Jego uszu, jak i uszu wszystkich tutaj zgromadzonych, dotarły podniesione kobiece głosy. W pewnym sensie obie kobiety można było uznać za opętane, niekoniecznie przez jakiekolwiek duchy. Podczas obserwowanej przez niego sceny wzbierało w nim niedowierzanie i zażenowanie. Nie pośpieszy rozdzielać ścierających się ze sobą kobiet, tym bardziej, że do tego doprowadziło podejrzenie o odbicie narzeczonego. Wpadnięcie z impetem w krzaki przekwitłego bzu wydawało mu się dobrym powodem do zaprzestania szarpaniny. Najwyraźniej tylko on tak to postrzegał. Wydany przez jedną z kobiet zduszony dźwięk oraz kolejny krzyk świadczył o tym, że sprawy zaszły zdecydowanie za daleko. Chciały się pozabijać, przynajmniej wydawało się tak w pierwszej chwili. Na całe szczęście się rozeszły. W tym czasie zdążył zauważyć, że bezimienna kobieta miała zniszczoną podkoszulkę, za co odpowiadał przekwitły bez.

— To nienaturalne, że roślina atakuje kogoś, kto w nią wpadnie. Krzak Bzu to nie wierzba bijąca. — Stwierdził po chwili milczenia, przeznaczonego na zanalizowanie tamtej sytuacji. Dla wierzby bijącej atakowanie każdego, kto znajdzie się w zasięgu jej gałęzi było naturalne, gdyż to stanowiło cechę rodzajową tego drzewa. Konkluzja była taka, że otaczająca ten ośrodek wypoczynkowy roślinność prezentowała się naprawdę doskonale i zdawała się mieć własną wolę, jak kilka rodzajów magicznych roślin.

— Zauważyliście jakiekolwiek odstępstwo od normy w przypadku waszego zachowania? — Decydując się zadać to pytanie, podobnie jak Mulciber, spoglądał po swoich towarzyszach. Z tą różnicą, że nie zatrzymał spojrzenia na kimkolwiek z nich. Jako empiryczny dowód wpływu tego miejsca na samego siebie mógłby przywołać to, jaką irytację wzbudziła w nim Sophie. Problematyczne było jednak to, że przyczyn swojego zachowania mógł upatrywać w osobie dziewczyny, w samym sobie zamiast w wpływie wywieranym przez ten ośrodek na odwiedzających go. Za to z prawdziwą uwagą wsłuchiwał się w głos swojej kuzynki, z którą łączyła go luźna, zielona nić powiązań. Taka sama łączyła go z Ambrosią, nawet jak czasem dochodziło pomiędzy nimi do spięć na tle zawodowym. Z pozostałymi nie łączyły go wyraźne nici powiązań - te dopiero mogły powstać. Z Alexandrem będzie mieć znikome albo niezbyt pozytywne relacje. Jeśli chodzi o Morpheusa to trudno powiedzieć - z wyraźnym zaskoczeniem przyjął to, że ten czarodziej nałożył mu na głowę wianek.

— Nie chcesz go zatrzymać? — To pytanie skierował do tego mężczyzny, który w tak bezpośredni sposób podarował mu ten wianek. Niewykluczone, że doszło do jakieś pomyłki. To wszystko na moment straciło na znaczeniu. W tym momencie doświadczył wizji, przychodzącej jak zawsze niespodziewanie. Uciekające do góry oczy, odmawiające posłuszeństwa i zderzające się z twardym podłożem kolana, z których trudno będzie mu wstać o własnych siłach. Od uderzającego w nozdrza zapachu dymu zrobiło mu się niedobrze. Od tych płomieni nie było ucieczki. Niemożność zaczerpnięcia powietrza stanowiła bardzo niekorzystne połączenie ze słabymi płucami i krwią płynącą z nosa. Unosząca się w powietrza sylwetka nieznanego mu mężczyzny, rozbrzmiewający w jego głowie głos i drzewa wyciągające ku niemu swoje gałęzie niczym dłonie i wzbijające się ku górze korzenie. Będąca esencją wszelkiego życia krew... tak dużo krwi, dla niego za dużo. Za dużo połamanych kości. Krąg życia, którego motyw często do niego powraca.

Pozyskany i omawiany przez nich ogrom informacji zdaniem Leona wymagał odpowiedniego uporządkowania. Wszystko wydawało mu się chaotyczne. Zdawał sobie z tego sprawę, że uporządkowanie tego wszystkiego może nie być takie łatwe. Jak to mówią, co dwie głowy to nie jedna. A ich była tutaj piątka.

— Zwykle ludzie chcą otrzymać najprostsze rozwiązania, zamiast doszukiwać się skomplikowanych wzorców w mających miejsce wydarzeniach. — Leon pozostawał przekonany co do słuszności swoich słów, jednocześnie zgadzając się ze swoją przedmówczynią. Wysnuwanie rozmaitych teorii i szukanie dla nich uzasadnienia było domeną wszelkich badaczy, których to mogłoby zainteresować. Dalej byli Brygadziści i Aurorzy, choć do ich obowiązków należało przede wszystkim praktyczne działanie.

— Wszystko na to wskazuje, na całe szczęście. Myślicie, że możemy zacząć się zachowywać tak jak oni? Nie chciałbym tego, choć biorąc pod uwagę to, że to miejsce skutecznie manipuluje emocjami, to rozsądnie będzie wziąć pod uwagę. — Zastanawiał się na głos, mając nadzieję, że nie zaczną zachowywać się względem siebie jak te dwie kobiety. Nawiązał do wypowiedzi Alexandra. Przejawianie nieufności wobec innych przy czymś takim wydawało się być czymś niekoniecznie istotnym. Niekiedy mogło być uzasadnione. W opinii Leona ekspertem od postrzegania aur jest jego kuzyn, Cain, będący przy okazji Aurorem. Choć nie wątpił w umiejętności bojowe obecnych tu czarodziejów, tak w starciu z ożywieńcami Cain mógłby okazać się właściwym człowiekiem na właściwym miejscu. Niewykluczone, że odnalazłby się w ich rozważeniach odnośnie aury tego miejsca. — Jesteśmy czarodziejami i z tego względu nie powinniśmy wykluczać jakiegoś zjawiska tylko dlatego, że uchodzi za nietypowe. Przyjmuję ten pomysł. — Podzielił się z zebranymi tu osobami swoim poglądem na tę właśnie sprawę. Nawet jak potrafili dokonywać rzeczy niezwykłych, wręcz przeczących prawom fizyki, tak z pewnością nie odkryli wszystkich aspektów magii czy konkretnych granic zdolności. Nie zaprotestował przeciwko pomysłowi, jaki został w tym momencie zaproponowany przez Rosie. Decyzja nie należała wyłącznie do niego.

Dotarł do niego głos Ambrosii, pytającej o to czy nic im nie jest. Z powodu swojej choroby pozostawał przyzwyczajony do spontanicznych krwotoków z nosa. Po ustąpieniu wizji zabrakło mu tchu, zupełnie tak jakby słabe płuca odmówiły mu na parę chwil posłuszeństwa. To wrażenie ostatecznie go opuściło. Trawione chorobą serc w tym momencie się nie poddało. Za to kręciło mu się w głowie.

— Będę żył. To było intensywne... doświadczenie. — Wymruczał niewyraźnie w swojej kuzynki. — Kopnąłeś mnie. — Skierował następny niewyraźny pomruk w stronę Alexandra, odczuwając to leciutkie kopnięcie, które zostało wymierzone w jego bok. Nieznacznie zmieniając swoją pozycję na stabilniejszą, pochylił się do przodu i ucisnął skrzydełka nosa. Drugą dłonią szukał materiałowej chusteczki do otarcia nosa albo oczyszczenia go z pozostałości krwi. Nie może tak chodzić po terenie ośrodka. Minie jeszcze parę chwil, zanim zdecyduje się podnieść z ziemi i ruszyć dalej na poszukiwanie wyjaśnienia tego, co miało miejsce w tym ośrodku. Słowa, jakie wypowiedziała Millie, przepłynęły przez jego głowę bezwiednie. Tak jak odgłosy awantury między brygadzistą, a uzdrowicielką. Wydawało się to zbyt odległe i będzie wymagać dodatkowego omówienia.

— Miałem... nie powiedziałbym aby były szczególnie znaczące i tak intensywne, jak ta. — Odpowiedział na pytanie starszego mężczyzny, który podarował mu ten wianek. Odpowiedni czas i miejsce miały niebagatelne znaczenie - tutaj znalazł się w samym sercu niezwykłych i niepokojących wydarzeń, jak widać mając do odegrania w nich jakąś rolę. Nie było to proroctwo zmieniające losy świata, jednak wizja była nad wyraz istotna. Poklepanie go po ramieniu odebrał znacznie bardziej pozytywnie, niż tego bardzo lekkiego kopniaka, którego wymierzył mu mąż jednej z jego kuzynek.

— Widziałem... czułem płomienie liżące moją twarz, brakowało mi tchu. Też widziałem mężczyznę, poderwanego w powietrze, sięgające po mnie konary i dużo... czerwieni. Słyszałem głos... — Wypowiedział te słowa bezbarwnym głosem, starając się powstrzymać jego drżenie. Do pewnych rzeczy nie dało się przywyknąć. To nie były wizje niosące pozytywny ładunek emocji. On nie był pewien, czy chce oglądać to wspomnienie oczami tego starszego mężczyzny, jednak zdawał sobie z tego sprawę, że to może pomóc.