Co powinien zrobić skrzat domowy, kiedy dwóch domowników wydaje sprzeczne ze sobą polecenia? Selar była naprawdę przerażona. Gdyby tylko nie pojawiła się w jadalni, gdyby tylko posłuchała! Oj, panienka Sophie znów będzie się na nią nieszczęsną gniewała. Tak bardzo się starała, żeby tę słodką dziewczynę udobruchać i znów nic jej się nie udała! Zasłużyła, żeby dostać po rękach. Naprawdę zasłużyła.

Nie mając wyboru teleportowała się z powrotem do jadalni. Tym razem jednak zjawiła się bez talerza z ciastkami. Zmaterializowała się tuż przy pani domu, gotowa wysłuchać tego, co ta miała jej do powiedzenia. Żyła wszak, żeby służyć tej rodzinie. Była tej rodzinie szczerze oddana - od wielu lat.

Wyłupiaste oczy skrzatki spoczęły na niewysokiej, ciemnowłosej kobiecie.

- Selar słucha. Selar zrobi wszystko, co pani Lorien sobie zażyczy. - odezwała się. Może nie było to do końca prawdą, ale z grubsza oddawało to, jak miały się sprawy. Bo wciąż skrzatka była skłonna zrobić dla Lorien bardzo dużo. Tak samo jak i dla innych domowników. W zasadzie, to zrobiłaby dla nich wszystko, na co tylko pozwoliłby jej pan domu. Bo to on, Robert, grał tutaj pierwsze skrzypce.

Tak. Powinien być spokojny. Oczywiście. Tyle tylko, że usłyszenie tego od kogoś znacznie młodszego, a na dokładkę będącego jego synem - to nie pomagało. Potrzebował chwili, żeby kiwnąć głową. Zgodzić się. Zarazem jednak nie był w stanie skutecznie ukryć swojego niezadowolenia. Tej aż nadto bijącej od niego irytacji - widocznej dla osób, które miały możliwość go lepiej poznać. Bo przecież Robert miał czym być zirytowany. Miał ku temu solidny powód. Zwłaszcza w momencie, kiedy zamiast opuścić kamienice, Stanley postanowił przyjąć zaproszenie i dołączyć do nich wszystkich podczas wspólnego śniadania. W jaki sposób miał na to teraz zareagować? Jego spojrzenie zdawało się teraz mówić: mam nadzieje, że jesteś z siebie zadowolona, Sophie. Nie wypowiedział jednak tych słów na głos. Pokiwał jedynie głową. Wiedział, że Stanleya wyrzucić nie mógł. Bo to nie było tak proste.

- Skoro więc to nie problem, przejdźmy do jadalni. - jakimś cudem przeszło mu to przez gardło. - Miejsca wystarczy dla nas wszystkich.

Przynajmniej to ostatnie było prawdą. Jadalnia, w której jeszcze do niedawna posiłki spożywał sam, ewentualnie w towarzystwie Lorien, była w stanie pomieścić całkiem sporą liczbę domowników. Podobnie jak cała kamienica. Cóż. Przynajmniej wciąż to im pozostało, jako pamiątka po czasach, kiedy finansowo stali całkiem nieźle. A i wśród rodzin czarodziejów ich nazwisko znaczyło więcej niż obecnie.

- Pan Borgin to jeden z naszych klientów. Od lat prowadzimy interesy z jego rodziną. - wyprowadził córkę z błędu, gestem zarazem wskazując, żeby udali się w kierunku drzwi wyjściowych. Nie było potrzeby przeciągania wszystkiego dłużej. Zresztą, sam Robert potrzebował czym prędzej napić się herbaty.

Tym też sposobem dotarli wreszcie do jadalni. Zanim Robert zajął swoje standardowe miejsce, przywołał jeszcze do siebie Selar. Wcześniej zajęta Lorien, skrzatka znajdywała się wciąż na miejscu. Była tym samym pod ręką.

- Selar. Przygotuj nakrycie dla pana Borgina. - wskazał na jedno z kilku wolnych miejsc. W zasadzie było mu obojętne, które konkretnie Stanley dla siebie wybierze. Byle tylko nie było to te zlokalizowane u szczytu stołu. O ile dało się w tym przypadku popełnić aż tak duże faux pas. Zwłaszcza, że ledwie tylko Selar otrzymała swoje kolejne zadanie, Robert udał się właśnie w tym kierunku. Usiadł. Nie śpieszył się z tym, aby przywitać się z pozostałymi. Słownie. Pierw zlustrował ich wszystkich uważnym spojrzeniem. - Widzę, że nasze angielskie zwyczaje, nadal stanowią dla was nowość. - kiedy ponownie zabrał głos, na dłuższy moment skupił się na Leonardzie. Nie wypomniał mu jednak wprost tego, iż wypadałoby zaczekać aż zjawią się wszyscy domownicy. Aczkolwiek nie było to czymś, czego chłopak nie mógł się domyślić. Przekaz wydawał się jasny. - Wybaczcie nam spóźnienie. Miałem gościa. Pan Borgin dołączy zresztą do nas przy śniadaniu. Mam nadzieję, że to dla was nie problem.

Nawet jeśli dla kogoś byłoby to problemem, to Robert nie był typem człowieka, który się takimi sprawami szczególnie przejmował. On decydował, a to co do powiedzenia mieli ewentualnie pozostali domownicy... mógł od czasu do czasu wziąć pod uwagę. O ile uważał, że należało tak zrobić. Możliwe, że miał całkiem sporo z despoty, ale czy to coś, o czym powinniśmy mówić teraz?

Skupmy się może jednak na śniadaniu.

Złośliwe przekomarzanie się chłopaków, zaczynało być coraz bardziej denerwujące, pomijając zwróconą uwagę Leonardo, za nie poczekanie na obecność pozostałych członków rodziny. Być może pojawienie się Lorien w kamienicy, trochę wyprowadziło go z standardowej rutyny każdego dnia w tej posiadłości.

Zauważając, iż z kobietą jednak nadal nie było dobrze, choć próbowała to ukryć, próbami samo obsłużenia się kawą, Richard odebrał od niej naczynie.

- Wróciła. Parę dni temu.
Odpowiedział na jej pytanie, dość uważnie się jej przyglądając. Skoro pytaniem mu odpowiadała, to znaczy, że jeszcze z córką swojego męża się nie widziała. Tym samym wyjaśniła, że z Robertem wrócili w nocy. Szybko jednak ucięła temat, uwagę kierując do Selar, którą wcześniej zawołała. A skoro tak, Richard skierował surowe spojrzenie na chłopaków, aby przywołać ich do porządku.
- Chłopcy. Skończcie już tę dyskusję.
Rzucił dość stanowczo, poważnie do Charlesa i Leonarda, kierując na nich swój niezadowolony ojcowski wzrok, oceniający ich zachowanie. Dorośli, a nie umieją się przy stole zachować. Zirytował się. Jeżeli poskutkowało, nalał sobie kawy do kubka i odstawił dzbanek. Po chwili usłyszał znajomy głos. Skierował wzrok w kierunku wejścia do pomieszczenia.

Do jadalni na śniadanie, które dawno powinno się zacząć w rodzinnym komplecie, pojawił się wielce oczekiwany Robert. Tak. Richardowi ulżyło, widząc go całego, zdrowego w jednym kawałku. Choć nie okazał tego po obie, to jednak porozumiewawcze spojrzenie wymienił z Lorien, nic już nie mówiąc.

Niespodzianek nie było końca. Gdyż informacja o gościnności Stanleya przy stole rodzinnym, zaskoczyła Richarda, że spojrzał na brata pytająco "Co tu się odwala?", który zajął swoje miejsce u szczytu stołu. Pomimo upomnienia Leonarda, Robert wyjaśnił z przeprosinami obecność Borgina. Richarda zaczęło zastanawiać, czy coś się stało, że Stanley tutaj jest tak wcześnie z rana? Obecność Sophie Richard także zarejestrował. Czyli wstała, ale chyba długo ociągała się z przyjściem od razu do jadalni, skoro pojawiła się ze swoim rodzicem i… najpewniej nieświadoma tego, że i z przybranym bratem.

Richard, stojący wciąż przy swoim miejscu, jakie zawsze zajmował przy stole, obok brata, a obok jednego ze swoich synów (zapewne Charlesa), mając na przeciwko siebie szwagierkę, ruszył z miejsca, aby uściskiem dłoni przywitać się z gościem. Skoro tak Robert zaczął ”grę”, Richard ją pociągnął.

-  Miło Pana widzieć.
Kącik ust uniósł się ku górze w lekkim uśmiechu. Z jednej strony, dobrze było widzieć Stanleya w dobrym stanie, co znaczyło, że mimo sytuacji w Ministerstwie, daje sobie radę. Ale z drugiej, co on tutaj tak właściwie robił tak wcześnie?

Skoro Lorien go znała, podejrzewał, że i Sophie także został przedstawiony. Bratane nie znał jego synów. Wskazał mu wolne miejsca, aby wybrał gdzie spocząć, po czym wracając na swoje, zatrzymał się za zajmowanymi miejscami swoich dzieci, siedzących obok siebie.

- Leonard i Charles. Moi synowie. Nie miał Pan okazji ich jeszcze poznać.
Przedstawił swoich chłopaków, przy wypowiadaniu każdego z ich imion, kładł dłoń na ich barku. Jakby chciał w ten sposób wskazać, że ten jest Leonard, a ten drugi Charles. Uświadomił właśnie Stanleya, że przedstawił mu jego kuzynów.
Jak i to miał za sobą, wrócił na swoje miejsce i tym razem usiadł na krześle. Miał nadzieję, że już nikogo więcej się nie spodziewają i mogą w końcu zjeść to śniadanie.

Jako że Selar biedna usługiwała Lorien i zaraz też Robertowi, Belenos z tacą ciastek, ruszył za pozostałymi domownikami do jadalni, aby ów tacę z ciasteczkami wykonanymi przez Sophie, postawić na odosobnionym pod ścianą stoliku. Pozostał na uboczu, gdyby ktoś potrzebował jego usług. Biorąc pod uwagę liczebność lokatorów i gości przy stole, która w ostatnich dniach powiększała się.

Selar zdziwiła się, kiedy Lorien poprosiła ją o nową kawę. A do tego jeszcze kazała bardziej się postarać. Przecież robiła najlepszą kawę na świecie! Od lat w ten sam sposób i do tej pory nie zdarzyło jej się usłyszeć, żeby cokolwiek było z nią nie tak. Skoro jednak tym razem popełniła jakiś błąd, panią domu należało odpowiednio przeprosić.

- Selar bardzo panią Lorien przeprasza. Selar przygotuje dobrą kawę. – zapewniła kobietę. Zabrała też od niej filiżankę. I już chciała zniknąć, uciec do kuchni, kiedy na miejscu pojawili się Robert, Sophie oraz nieznany jej mężczyzna. Oczywiście mowa o Stanleyu.

Słowa wypowiedziane przez Roberta zatrzymały ją chwilę dłużej w jadalni.

- Selar zaraz wszystko przyniesie. Pan Borgin zajmie miejsce. – potaknęła, dając tym samym do zrozumienia, że usłyszała; że zamierzała wykonać również i to polecenie. Dopiero po tych słowach teleportowała się do kuchni. Będąc pewną, że nie zamierzali zrzucić jej na głowę niczego więcej. Nie, żeby skrzatka miała z tym jakiś problem.

Zajął wolne miejsce u szczytu stołu, po czym – w pierwszej kolejności – sięgnął po kubek z kawą. Nalał odpowiednią ilość do białej filiżanki. Odstawił naczynie we wcześniejsze miejsce. Zlustrował stół uważnym spojrzeniem. Ignorując słowa, jakie w jego kierunku wypowiedzieli Charles i Leonard, odstawił filiżankę na spodek i tak po prostu zajął się nakładaniem jedzenia na talerz. Najwyraźniej nie uznał za stosowne odczekania tych kilku kolejnych minut, potrzebnych na to, żeby Selar dostarczyła Stanleyowi talerz, sztućce, filiżankę.

Całe szczęście skrzatce nie zajęło to zbyt wiele czasu. Ledwie zniknęła, tak i wróciła do jadalni ze wszystkim tym, czego pan Borgin mógł potrzebować. Nie miała natomiast jeszcze kawy dla Lorien – ta rzecz miała zająć jej dłuższą chwilę. Kilka kolejnych minut. Bez słowa zniknęła, pozostawiając domowników i ich gościach samych.

- A więc znacie się z panem Borginem? – zainteresował się, kiedy Lorien w niemal serdeczny sposób przywitała się ze Stanleyem. Ot, zapytał żony, sięgając jednocześnie po gazetę, którą starannie sobie rozłożył. Ot, kolejny z rytuałów. Poranna lektura, od czasu do czasu przerywana po to, żeby zamienić z kimś tych kilka słów. Robert starał się uważnie śledzić to, co działo się w całym kraju. Nie tylko w samym Londynie. – Zakładam, że zapewne z miejsca pracy? – dorzucił, wyglądając zza gazety. Spoglądając już nie tylko na żonę, ale wędrując spojrzeniem także w kierunku Stanleya. Czy ten zdawał sobie sprawę z sytuacji? Jadł właśnie śniadanie z przedstawicielką Departamentu Przestrzegania Prawa. Będzie trzeba mieć to na uwadze.

Miał już wracać do gazety, ukryć się za nią ponownie, kiedy zarejestrował zachowanie Sophie. Całe te jej wiercenie się na krześle. I cóż, nie byłby sobą, gdyby w żaden sposób na to nie zareagował. Nie odezwał się choćby jednym słowem.

- Sophie. – ton głosu musiał być tutaj wystarczający. Nie było potrzeby wypowiadania konkretnych słów. W połączeniu ze spojrzeniem, powinien zostać należycie zinterpretowany. Dlatego też całe to: zachowuj się, z jego ust tym razem nie padło.

Wreszcie wróciła Selar. Z filiżanką kawy, teleportowała do jadalni. Pojawiła się tuż obok Lorien, blisko Roberta. Postawiła filiżankę na spodku, który przez cały czas czekał. Miała nadzieje, że tym razem pani domu będzie zadowolona. Nie chciała jej zezłościć. Ani rozczarować.

- Selar przygotowała kawę. Selar sama zmieliła ziarna. Kawa powinna być dobra. – zadeklarowała. I zamiast z miejsca opuścić pomieszczenie, czekała. Na co? Nie, nie na to aż Lorien ją odeśle. Czekała aż pani Mulciber spróbuje przygotowanej specjalnie dla niej kawy. Chciała mieć pewność, że tym razem odpowiednio się postarała.