Poltergeist, jaki był, każdy doskonale widział... Psotny, denerwujący i ponad miarę wręcz rozbawiony całą sytuacją, w jakiej się znalazł. Zachowywał się tak, jakby starcie z czterema oponentami było dla niego co najwyżej zabawą niż poważnym zagrożeniem. Taka była jego natura, że wszystko traktował jak grę? A może po prostu nie zdawał sobie sprawy z zagrożenia, jakie na niego czyhały, gdy tylko połknie haczyk i pomknie za Moody na górę?

Chociaż Erik nie zdołał powstrzymać zaklętej kołatki przed wykonaniem kilku celnych uderzeń o głowę Figga, tak postanowił zrobić coś innego - przywrócić ją do porządku za pomocą magii rozpraszającej. Widząc, że Thomas sam próbował rozwiązać problem, co niestety mu się nie udało, Longbottom wziął sprawy w swoje ręce, aby pozbyć się tego natręctwa. Wprawdzie było to irytujące, że nie mogli skupić całej swej uwagi na jednym duszku, jednak... Prędzej czy później skończą mu się pociski i go dorwą, czyż nie?

[roll=N]

Potem kilka rzeczy wydarzyło się po kolei: poleciał ku niemu odłamek poręczy, który jednak doleciał jedynie do podeszwy jego butów oraz... balony zaczęły pękać, drażniąc jednocześnie uszy Longbottoma. Wzdrygnął się na ten nagły trzask, kuląc się na chwilę w sobie, dopiero po chwili zdając sobie sprawę z tego, że ich przeciwnik posłał w ich stronę kolejną porcję balonów, tylko po to, aby zaraz skupić się na pannie Moody. Longbottom już szykował się do rzucenia kolejnego przeciwzaklęcia, aby unieszkodliwić drzwi, które poleciały w jej kierunku, jednak... Wcale nie musiał tego robić. Millie poradziła sobie z tym doskonale.

Gdy rozpoczął się dziki bieg na wyższe kondygnacje posiadłości, Erik zdecydował się zaufać własnym nogom i nie ryzykować wskakiwania na żadną miotłę, po czym pognał za Hardwickiem i Moody, zerkając tylko co jakiś czas, czy Figg także dołączył do pościgu.

[roll=PO]

Jak na razie szło im całkiem nieźle! Nie wiedział, jednak czy powinien się cieszyć z tego, jak łatwo przeszło im sprowokowanie psotnego duszka. Może to kwestia pracy w Brygadzie Uderzeniowej, a może nieufność rozbudzona w nim po wyprawie na wyspę razem z członkami Zakonu Feniksa, jednak... Wolał z góry nie zakładać, że wszystko ułoży się po ich myśli. Plan był genialny w swej prostocie, jednak ludzie bardzo często wywalali się właśnie na podstawach. Byłoby to nadzwyczaj smutne, gdyby w tym przypadku ta reguła by się potwierdziła.

Szaleńcy bieg po schodach na wyższe piętro został dosyć szybko udaremnione, gdy przy próbie przeskoczenia dodatkowego schodka Longbottom potknął się o wyższy stopień. Zadziałał automatycznie; wyciągnął rękę ku balustradzie tylko, że... jego ręce napotkały na pustkę, co poskutkowało dalszą utratą równowagi, która doprowadziła do jakże dramatycznego upadku Erika ze sporej wysokości.

Kalectwo. Pierwsza myśl, jaka zaświtała w głowie Longbottoma. To znaczy, dopóki nie zorientował się, że spotkania z twardym parkietem nie okazało się tak drastyczne, jak by tego podejrzewał. Zamiast tego wylądował na materacu. Opłacało się jednak zainwestować w szkole w znajomość paru zaklęć transmutacyjnych! Niestety nie było zbytnio, kiedy świętować tego małego triumfu, bo zaraz magia, która zmieniła mebel, ulotniła się pod wpływem naporu ciała detektywa oraz jego wagi. Erik krzyknął głośno, gdy poczuł, że róg komody wpił mu się w bark.

— Nic mi... Nic mi nie jest — wystękał, zsuwając się niezgrabnie z komody na podłogę. — Leć!

Próbował go ponaglić, chociaż nie było w gruncie rzeczy ku temu większej potrzeby; drugi czarodziej doskonale wiedział, co należało zrobić. W trakcie, gdy reszta drużyny domykała na strychu rytuał mający na celu pochwycenie poltergeista, Erik zbierał się z podłogi. Materac zdecydowanie uchronił go przed poważną kontuzją.

W przeciwnym wypadku nie wróciłby do starego kształtu, pomyślał trzeźwo, rozpoczynając ponowną wspinaczkę po schodach. Tym razem każdy krok stawiał ostrożnie, trzymając się też ściany. Lepiej było nie ufać balustradzie, skoro była tak... niestabilna. Erik starał się jednak zrobić co w swojej mocy, aby dotrzeć na piętro w jednym kawałku.