Skupiona na Owenie, na udzielaniu mu pomocy, nie zwracała uwagi na to, co w tym czasie robiła Millie. Nie była więc w stanie zareagować na to, co ta postanowiła zrobić. Powiedzieć jej, co na ten temat myślała. Bo z perspektywy Penny, narażanie się ich obu na atak tych przeklętych korzeni, było głupotą. Może nawet skrajną głupotą. Co gdyby z sąsiedniego korytarza nikt nie przyszedł, a one dwie tak po prostu zawisłyby tuż obok Bagshota? Ruda była zbyt młoda, żeby tutaj umrzeć. A do tego zbyt łatwa i za bardzo utalentowana. Takie tam bla bla bla.

- Wolę swoją pracownie. – odpowiada. Nie jest w stanie wyobrazić sobie samej siebie w BUM. No i przede wszystkim nic ciągnie jej do narażania własnego życia dla innych osób. Najczęściej obcych osób i do tego pewnie nawet nie będących w stanie należycie tego poświęcenia docenić. A Penny uwielbiała być doceniana i chwalona. Łechtało to przyjemnie jej ego. – Przykro mi, że muszę pana rozczarować, ale pracownicy naszego Ministerstwa są ostatnimi czasy na tyle nieporadni, że wyciągnąć z tej pułapki musiała pana zwykła jubilerka. – nie pomyślała, że ten przytyk mógł zostać źle odebrany przez Millie? Albo może była na nią trochę zła i powiedziała to celowo oraz świadomie? Nie miało to większego znaczenia. Słowa padły. Wybrzmiały. Cofnąć się ich nie dało.

Czy ruda faktycznie tak myślała? W zasadzie nie do końca. Ostatnie miesiące nie świadczyły co prawda na korzyść tych u góry, ale też nie były szczególnie łatwe. Sprawy w kraju jakoś tak mocno się skomplikowały. Zapewne podjęcie właściwych decyzji musiało stanowić pewne wyzwanie. Może nawet całkiem spore wyzwanie? Penny starała się jednak zbyt dużo o tym nie myśleć. I tak była tylko zwykłym zjadaczem chleba i nie jej zadaniem było wygłaszanie na ten temat opinii.

- Panie Bagshot, w jaki sposób próbował pan wydostać się na powierzchnie? Zrobić te przejście? – sama miała co do tego kilka pomysłów. Widziała kilka opcji. Nadal jednak za mało wiedzieli na temat tego na co reagowały korzenie; jakich rozwiązań powinni unikać. Bo to, że były niebezpieczne… na to wskazywało wiele.

Cofnęła się krok i drugi. Patrzyła jak mężczyzna wpada na Millie. Podtrzymuje się jej. Kiedy im podziękował, jedynie kiwnęła głową. Nie uśmiechnęła się, bo jakoś tak sytuacja jej do posyłania uśmiechów nie zachęcała. Nawet tych bladych, bardziej niewyraźnych.

Kiedy do kawerny dołączyło dwóch mężczyzn wyglądających znajomo, odetchnęła z ulgą. Nie znała ich co prawda dobrze, w zasadzie to nie znała ich wcale, ale nie sądziła żeby mieli być problemem. Isaaca spotkała kiedyś na przyjęciu u swoich dziadków, a Basiliusowi… powiedzmy, że towarzyszyła jeszcze kilka godzin temu. Choć też ciężko to nazwać towarzyszeniem. Podczas całej tej wyprawy do miasta, mocno bowiem odczuwała, iż jest tylko kolejnym kołem u wozu i komfortowo poczuła się dopiero w momencie kiedy razem z Peppą udały się do biblioteki.

Nadal jednak jego towarzystwo zdawało się teraz bardziej komfortowe niż kogoś obcego.

- Pan Bagshot potrzebuje pomocy medycznej, możliwe iż całkiem długo wisiał w tej kawernie, przytrzymywany przez korzenie. Udało mi się go uwolnić, ale nic więcej nie jestem w stanie zrobić. – poinformowała medyka, jak tylko dotarł na miejsce. Liczyła, że ten zajmie się poszkodowanym historykiem. Pomoże mu dojść do siebie. Trochę wody. Może jakiś eliksir, który pomoże mu odzyskać choćby część sił? Nie znała się na tym, ale Terry, jej Terry, tworzył różne takie rzeczy. Miała nadzieje, że Basilius coś przydatnego będzie miał pod ręką.

Nieszczególnie zwracała uwagę na to, co mówili w tym czasie Isaac i Owen. Część słów jednak do niej rzecz jasna dotarła. Nie wydawało się, aby ktokolwiek musiał się tutaj z czymkolwiek wtrącać. Dopiero kiedy padło pytanie o pomysły, Penny spojrzała przelotnie na Millie. Później na pozostałych, wracając koniec końców do Owena.

- Nie mam pojęcia, ale skoro nie zareagowały agresywnie na transmutacje, może w ten sposób pozwoliłyby nam stworzyć przejście? – zawahała się. Nadal było to bowiem dość ryzykowne. A i ona sama, choć z transmutacji korzystała w swojej pracowni, to nie była też w tym na tyle biegła, żeby się tego podjąć. – Moglibyśmy spróbować zabezpieczyć się jakimiś zaklęciami ochronnymi. Albo może runami? Znam się na runach.

Nie zamierzała jednak przy żadnej z tych opcji się upierać. I łatwo było się tego domyślić. Brak pewności siebie był możliwy do wychwycenia w jej postawie i wypowiadanych słowach.

Nie taka zwykła jubilerka? Gdyby okoliczności były inne, zapewne by ją nawet ucieszyły te słowa. Zwróciłaby na nie odrobinę większą uwagę. Teraz jednak sytuacja temu nie sprzyjała. Penny była w stanie więc jedynie wysilić się na nieco blady uśmiech.

- Penelope Weasley. - odpowiedziała. Dokładnie tak jak miała w zwyczaju. Przedstawiła się swoim pełnym imieniem. Tym razem nie dodała jednak nic na temat możliwości posługiwania się zdrobnieniem. Tak po prawdzie, to nawet jej to nie przeszło przez myśl. Być może stało się tak z tego względu, że ona... że Penny również odczuła różnice. Nagle dotarło do niej, jakie to wszystko było dziwne. Nieracjonalne. Naprawdę mocno na wyrost. Przesadzone. Niby ruda nadal była obecna fizycznie w tej kawernie, pośród wszystkich innych czarodziejów, którzy zostali wciągnięci pod ziemię, zarazem jednak w myślach odpłynęła nieco dalej.

Umknęła jej z tego względu część wypowiedzi Owena. I pewnie nawet dało się zaobserwować, że choć sama o to zapytała - teraz nagle przestała słuchać.

- Uhm. Czyli korzenie. - posłała w stronę historyka przepraszający uśmiech.

Nie prosiła o to, żeby cokolwiek powtórzył. Uznała, że zapewne inni zdołali się w tym odpowiednio połapać. Może nawet udało im się wyciągnąć pewne wnioski? Sama postarała się natomiast trochę ogarnąć i wrócić do rzeczywistości. Skupić na tym, co było tu i teraz. Na wszystko inne przyjdzie czas, kiedy uda im się wydostać z powrotem na powierzchnie.

Skupiła się wreszcie na kolejnych słowach Bagshota, na jego nieco obszerniejszej wypowiedzi. Tej wypowiedzi, która miała im znacznie więcej wyjaśnić na temat tego co działo się w tym miejscu. Część z tego wydawała się oczywista, zwłaszcza w świetle wcześniej zebranych informacji, reszta natomiast wypełniała luki. Pozwalała na lepsze zrozumienie tego, co miało tutaj miejsce. Skupiona na tym wszystkim, sięgnęła do swojej torby, w której w dalszym ciągu znajdywał się notes z wcześniejszymi notatkami. Tymi, które Penny zrobiła wcześniej z Peppą.

- A te daty? Czy to ma jakieś większe znaczenie? - zaprezentowała Owenowi to, co udało jej się ustalić przy pomocy drugiej, nieobecnej tutaj czarownicy. Chodziło jej o cały ten podział na dwa okresy, ale też i o miejsca, które specjalnie wynotowała. Znaczenie zdawały się mieć katedra, wyspa i ośrodek. - Byłam wcześniej w bibliotece i widziałam mapę. - wyjaśniła jeszcze.

Uwaga dotycząca potencjalnej obecności czarnoksiężnika, który miałby żerować na tym dawnym rytuale... to nie brzmiało dobrze. I Penny nawet pobladła. Ale przynajmniej mogła spróbować pozyskać więcej informacji. Tym bardziej też chciała jakoś wszystkim pomóc. Być może zapewnić jakąś ochronę? Tylko co mogli w tym momencie zrobić?

- Mam w torbie długopis, ale nie sądzę... może atrament. - zapytana przez Millie, raz jeszcze zaczęła przeglądać zawartość swojej torebki. Kiedy wreszcie udało jej się znaleźć coś, co nadawało się do naniesienia run, jeśli nikt nie protestował i wszyscy zgadzali się, że może być to dobrym posunięciem, to Penny zabrała się do działania. - Nie wiem czy to za działa. Nigdy nie próbowałam w ten sposób. To z reguły kombinacje znaków, które są nanoszone na jakiś trwały materiał, kamień czy metal, i wtedy można nadać przedmiotowi właściwości, ale... może się uda. Czegoś musimy spróbować. Po prostu nie mogę zagwarantować, że cokolwiek z tego w ogóle zadziała. - trochę jej się załączyła papla. Chciała wytłumaczyć, że tu nie ma żadnej gwarancji. Usprawiedliwić się gdyby nic z tego nie wyszło. Bo faktycznie nigdy dotąd nie robiła tego w ten sposób. Zarazem jednak każda z run miała przecież znaczenie. Pewne właściwości.

Nie mazgaj się, Penny, tylko działaj! - upomniała się w myślach - Chyba, że chcesz dać się tutaj wykończyć jakimś korzeniom i paskudnym, śmierdzącym czarnoksiężnikom. Bo przecież każdy czarnoksiężnik był brzydki, szczerbaty i okropnie śmierdział. Z takim to wstyd wyjść pomiędzy ludzi.

- To tak. Z jednej strony bym naniosła runę szczęścia, a z drugiej coś co miałoby działanie typowo ochronne. Thurisaz to symbol siły, ochrony i pokonywania przeszkód. Sowilo prowadzi do celu i pomaga rozwiązywać problemy. Algiz to ochrona oraz bezpieczeństwo, ale w innym zakresie niż Thurisaz... raczej bym wybrała tą pierwszą opcje. Hm... - prawdopodobnie za dużo teraz mówiła, paplała, ale potrzebowała to przeanalizować i wybrać opcje, która będzie najlepsza w ich sytuacji. - Wunjo to runa kojarzona ze szczęściem, radością, spełnieniem. Niby potrzebujemy szczęścia, ale... wydaje mi się, że lepszym wyborem byłyby Thurisaz i Sowilo.

Na ile za tym wszystkim nadążali pozostali? Czy w ogóle byli w stanie za tym nadążać? Penny przedstawiła im dostepnę opcje. Tak na szybko, w miarę ogólnikowo. Sama decyzji podejmować jednak nie chciała. Wolała, żeby było to coś, co wybiorą wszyscy, w stosunku do czego wszyscy będą zgodni. Wyraźnie dała im to do zrozumienia i czekała na jakiś znak. Słowo. Nawet polecenie. Cokolwiek.

Kiedy decyzja została podjęta, dwie wybrane runy naniosła przy pomocy palców zanurzonych w atramencie na twarz każdej spośród obecnych w kawernie osób. Swoje natomiast umieściła na rękach. Tak było łatwiej, bo widziała co robi. Miała pewność, że robiła to wszystko tak, jak było trzeba.

Po wszystkim mogła ruszyć kolejnym tunelem, w poszukiwaniu wyjścia na powierzchnie.