Słowa płynęły, tak samo jak powitania, toasty, kolejne kęsy jedzenia, słowa płynęły łagodnością wieczornych cykad i jabłek, pachnących słońcem, aż zapach otumaniał i przywodził na myśl kolejne miesiące, gdy pożółkną liście i nadejdzie czas duchów. Nora radziła obie najlepiej z dziećmi, w końcu była matką, a oni z Shafiq'iem tylko dziwnymi wujkami, na szczęście osobno, wobec innych dzieci, bo mogłoby się zrobić nieco niezręcznie, gdyby ktoś zapytał szeptem, czy są parą. Jak wytłumaczyć, że pomimo podobnych upodobać, nigdy nie były one na nich wzajemnie? Widział pryszczatą twarz Anthony'ego i jego omdlewanie na pobliskie ławki, sofy i szezlongi, gdy widział pewnego Gryfona.

Wziął kieliszek szampana, najpierw podając jeden Norze, przecież dama nie będzie sama się obsługiwała, a później dla siebie i Antoniusza. Słuchał toastu z uprzejmą neutralnością. Mało miał wspólnego z pracami w sadzie Abotta, przynajmniej konkretnie fizycznie. Zainteresowanie pojawiło się wraz z pierwszym drżeniem ziemi. Odsunął się o krok od fontanny, czując, że to epicentrum drgań. Głos gospodarza nijak go nie 

Zasłonił sobą Norę i Antoniusza, jakby odruchowo, zdawało mu się, że widzi rozpryskujące się kieliszki na ułamek sekundy przed tym zdarzeniem, ale może to było wychowanie pośród braci i oczekiwania na cios w każdej chwili. Zimny szampan zaczernił głębszą barwą jego ubranie.

Jak doskonale naoliwiona maszyna, pozostawił pałeczkę dyrygenta Antoniuszowi. Wiedział, że tamten ma więcej drygu do dowodzenia niż on sam, ten chłód przewodnika przez ciemną dolinę, który nie klęka przed byle zagrożeniem. W nim płonęła aż nazbyt widoczna ekscytacja, lśniąca w ciemnych oczach, jakby zamiast katastrofy, w powietrzu unosiła się płynna ekstaza. Król i jego lwie serce.

Złapał różdżkę momentalnie, gdy zobaczył kwiecie. Mógł być kiepski z wiedzy o naturze, ale miał za sobą rozmowy o pszczółkach, kwiatkach i zapylaniu. Zdecydowanie nie interesowało go zapylenie morderczym pyłkiem. Dlatego chciał dookoła szczeliny utworzyć pole pulsującej energii, która zamiast odpychać przeciwników, będzie odpychała pył w głąb szczeliny, z daleka od gości. Starał się wypatrzeć inne znajome twarze, czy są bezpieczni? Jeśli nie widział jednymi oczami, to planował patrzeć w przyszłość tym trzecim. Więc rzucał się, jak spadająca gwiazda, ku przyszłości, aby zapobiec tragediom.

[roll=PO]
[roll=Z]

Dziecko obchodziło go tyle co zeszłoroczny śnieg, choć oczywiście uśmiechnął się odprowadzając ją wzrokiem, bo to zawsze dobrze wyglądało na zdjęciach. I już w głowie opracował, jak to zrobić z Morpheusem w okolicy, już miał zapytać Norę o preferencje żywieniowe ministerialnych pracowników, ze szczególnym uwzględnieniem, choć oczywiście miękko zaszytym w potoczystej mowie, grupy detektywów, gdy ktoś musiał wznieść toast. Westchnął przewracając oczyma, czego szczęśliwie nie było widać w jego lustrzanych, ciemnych okularkach, ale podniósł się z leżaczka, by toast przyjąć należycie, z szacunkiem (choćby tym na pokaz) do gospodarzy imprezy. Wszak panna Figg nie wydawała się nigdzie uciekać, będzie mógł wrócić do tematu, bo przecież był ciekaw o pączki, którymi osładzają sobie życie dzielni stróże prawa. Ona musiała to wiedzieć, skoro jeden z nich był z nią w tak bliskiej relacji...

Nie słuchał za bardzo słów, ale doskonale wyczuł drżenie ziemi.
I właśnie dlatego tak rzadko jestem w Dolinie! – chciał już powiedzieć do Longbottoma, a wtedy rozpętało się piekło, kamienie poszły w drzazgi a bunt roślin przeklęte chwasty dał im się we znaki z taką dosadnością. Garnitur do śmieci... Odrzucił kieliszek i wyciągnął cisową różdżkę. Oby dzisiaj go nie zawiodła.

– Morpheus widzenie! Isaak koordynuj ewakuacje, żeby ludzie się nie potratowali! Philip zajmij się tym żółtym gównem! Rozwiej to, w przeciwnym kierunku do nas!– natychmiast przejął inicjatywę, w końcu na co dzień zajmował się dowodzeniem. Jego polecenia były wydawane mocnym, szkolonym też do tego głosem. Były krótkie, bo i czasu nie było na głębokie tyrady, zwracał się do tych, których znał, ich osobiście jak i zakres możliwości. – Dzieci! Teleportować dzieci przed warownie! – to było skierowane ogólnie do pozostałych, celowo podał miejsce, by potem można było się wszystkich doliczyć, a warownia... cóż, zakładał cały czas, że jest najbezpieczniejszym miejscem w Dolinie, a jeśli nie i rośłiny oszalały i tam, to na szczęście mieszkają tam kompetentne osoby, by uratować też maluchy.

Finalnie zamierzał odbiec o kilka kroków od epicentrum ataku i roztoczyć nad nimi tarczę, jak parasol ochronny o możliwie szerokim rondzie, mogącym pomieścić jego, Norę i Morpheusa, ale może też i innych, którzy pragnęli jakoś ogarnąć temat, a nie ślepo uciekać za tłumem.

Czym się zajmujesz, Penny? Pytanie na temat, o którym mogłaby opowiadać godzinami! Zadając je, Philip nie do końca wiedział w co wdepnął.

- Tworzeniem przedmiotów o specjalnych właściwościach. – odpowiedziała, zaczynając od tej ogólnej informacji. Następnie upiła łyk czerwonego wina. Kiedy tylko była w stanie, kontynuowała wcześniejszą wypowiedź. – Przede wszystkim zajmuje się biżuterią oraz innymi dodatkami. Takimi bardziej… subtelnymi. – potrzebowała chwili, żeby znaleźć odpowiednie słowo. – Chodzi o to, żeby przedmiot spełniał swoją rolę w taki trochę mniej widoczny sposób. Nie rzucał się w oczy. Ostatnimi czasy zajmowałam się dla przykładu guzikami do marynarki, które miały pozwolić poczuć większą pewność siebie? Specjalne zamówienie. – doprecyzowała, choć nie zamierzała przy tym podawać szczegółów. Przecież nie wypadało tak rozpowiadać na prawo i lewo o tym, kto tego rodzaju wsparcia potrzebował. Ludzie prosili o wykonanie takich przedmiotów, licząc na to, iż ich wytwórca zachowa pewną dyskrecje. – W znacznej mierze działam na zamówienie, choć oczywiście w moim sklepie w Londynie posiadam sporo gotowych wyrobów. Naprawdę polecam.

Pewnie byłoby tego więcej, gdyby nie James Blunt oraz fanki, które ich w międzyczasie otoczyły. Albo raczej – dopadły Philipa. Kiedy wreszcie sytuacja się uspokoiła, Penny była już skupiona na Prewettównie.

- Wolałabym Penny. – zareagowała, przedstawiając Pandorze tę wersje imienia, którą posługiwała się od lat. Następnie wysłuchała reszty jej słów, kiwając przy tym głową. Ciężko było nie zgodzić się z Pandorą. – Słyszałam, że był z niego za młodu prawdziwy czaruś. Zmienił się dopiero przy żonie. Sama zresztą widziałaś, że ta potrafi go ustawić.

Dało się wychwycić, że choć wszystko nadal tłumaczyła, to była poniekąd tą sytuacją rozbawiona. Kącik ust rudej zbyt często wyrywał się ku górze. Nawet nie próbowała tego w jakiś sposób ukryć. Zamaskować. Bo i niby z jakiego powodu miałaby się w tym przypadku powstrzymywać?

Przechyliła lekko głowę, słuchając Isaaca. Tego całego wywodu na temat pochodzenia oraz znaczenia imion. Po prawdzie, to nawet było to trochę ciekawe. Zwłaszcza, że sama dotąd nieszczególnie się tym interesowała. Coś tam dzwoniło, ale jeśli miałaby określić, w którym kościele… niewątpliwie miałaby w tym przypadku mały problem.

Najbardziej interesującym był w tym przypadku fakt, że najwyraźniej cała ich trójka korzenie miała greckie. A raczej – takie korzenie zdawały się posiadać ich imiona.

- Dokładnie tak. Penelope. – potwierdziła, następnie skupiając uwagę na imieniu Pandory. Zarazem też na samej Pandorze. – Proszę, proszę. Mam nadzieje, że żadnych nieszczęść tutaj ze sobą nie przyniosłaś. – zaśmiała się, rzecz jasna nie mając przy tym na myśli niczego złego. Niewłaściwego? Oby inni tego nie odebrali na opak.

Nie to, że tego bycia odebraną na opak Penny się obawiała. Prawda była taka, że wcale o tym nie myślała. Po prostu mówiła. Słuchała. Reagowała na to, co akurat padło ze strony jej towarzyszy.

- Też podziękuje. Nie przepadam. – odmówiła papierosa. Nie narzekała przy tym na to, iż Isaac zdecydował się zapalić przy nich. Byli na zewnątrz. Mogła to więc zaakceptować. Co innego niż w przypadku palaczy, którzy bezczelnie sięgali po papierosy w pomieszczeniu zamkniętym. Chociażby taki Aidan… czasami chciało mu się wręcz łeb ukręcić.

Wreszcie ich rozmowę przerwał odgłos widelczyka uderzającego o w szkło, a następnie słowa Jamesa. Dla Penny dziadka. Wyraźny sygnał, aby podejść bliżej namiotu. Grzecznie przeprosiła towarzyszy. Chciała bowiem wysłuchać przemowy. Nie udało jej się jednak dotrzeć na miejsce. Zrobiła ledwie kilka kroków, zanim zadrżała ziemia. Zachwiała się pod jej wpływem. Otwierając szeroko oczy, próbowała utrzymać równowagę. Zamachała nawet rękoma! Po czym wpadła prosto w objęcia najpewniej nie spodziewającego się tego Isaaca. Przy okazji upuszczając kieliszek i oblewając nogawkę spodni mężczyzny czerwonym winem.

Jej spojrzenie zdradzało spore… zaskoczenie. Szok? Strach? Kompletnie nie miała pojęcia, co się właśnie wydarzyło. Aż straciła nagle język w gębie! Podtrzymując się Isaaca, starała się utrzymać pion. Jakoś to wszystko ogarnąć.

- P-przepraszam! – odezwała się po dłuższej chwili, odsuwając się naprawdę nieznacznie. Przecież się tu teraz do niego nie przyklei jak jakiś rzep. To tylko normalne wstrząsy, jak to właśnie powiedział jej dziadek. Nie było więc powodów…

Nie zdołała dokończyć tej myśli. Ziemia ponownie zadrżała. Drugi raz. Trzeci. Wreszcie zaczęła pękać, a z powstałej tym sposobem szczeliny wydobyła się macka, uderzając w piramidę kieliszków. Wszystko działo się naprawdę szybko, zmuszając do podjęcia jakiejś decyzji; jakiś działań. Penny jednak zamiast zareagować, stała niczym słup soli, ograniczając zarówno możliwości jakimi dysponował w tym momencie Isaac. Wciąż bowiem była względem niego bardzo blisko, nawet jeśli nie wspierała się na nim rękoma.

Chyba, że ten ją po prostu bezczelnie i jakże niedelikatnie odepchnie.

Ręką zasłoniła twarz, nie mając dość czasu na to, aby sięgnąć po różdżkę i tym samym uchronić się przed ewentualnymi odłamkami szkła. I całe szczęście, ponieważ już po chwili czuje jak fragment kieliszka zderza się z jej ręką w okolicy łokcia. Krzywi się. Coś przeklina.

Kompletnie nie wie co teraz powinna zrobić.

Wspaniały początek sezonu przyjęć dla niego, musiał przyznać. Liany, dziwny pył, całkowity chaos. I wizja. Zobaczył rude dziewczę, które znał. Zręcznopalca wytwórczyni, u której zamawiał projekty. Nie znał jej dobrze, właściwie nie wiedział, że ma w sobie krew Abottów, nie był zainteresowany drzewami genealogicznymi rodów, jeżeli nie dotyczyły bezpośrednio dziedzictwa jasnowidzenia. Przeoczył tę nitkę, jednak to nie był czas na rozmyślanie. Widzenie przyszło z oporem, jakby wyjątkowo tego wieczoru uznało, że nie może liczyć na jego pomoc. Ostre smagnięcie, krzywda. Gdy tylko obrazy przestały się na siebie nakładać, a spojrzenie powróciło do swojej ostrości, znał rozwiązanie swojego problemu.

Najskuteczniejszym sposobem na pozbycie się roślin był ogień.

— Nott! Tarcza na Penny! — krzyknął do Philipa, widząc go obok panny Weasley, . Nie mógł stracić tak dobrego rzemieślnika, jakbym była młoda kobieta, pomijając fakt, że nie chciał, aby ktokolwiek jeszcze zginął. Martwił się również, czy coś podobnego nie pojawiło się w Warowni. Tam jednak zdecydowanie było dość kompetentnych osób, aby poradzić sobie z dzikimi mutacjami.

Przyjął swoją standardową pozycję do rzucania zaklęć. Twarz przyjęła marsowy wygląd, brwi ściągnęły się, usta wygięły się w arogancki, zdeterminowany wyraz. Nie będzie mu jakaś roślina psuła przyjęcia i biła jego towarzyszy, bez względu na to, jak bardzo wściekła. Dobrze, że nie było z nimi Samuela McGonagalla, jeszcze próbowałby walczyć o prawa obywatelskie dla tego monstrum.

Morpheus rzucał zaklęcia bojowe z tą samą manierą, z jaką walczył rapierem, jak zapalczywa żmija. Zamierzał spalić paskudztwo, celując w centrum rośliny, aby jak najszybciej ją zabić.

Rzut na Kształtowanie (N) na ogień w centrum i korzenie rośliny
[roll=N]
[roll=N]

[roll=N]
[roll=N]