Coś w tej nocy sprawiało, że ludzie wydawali się bardziej miękcy. To przez ten olejek? Palce aż ślizgały się po jedwabiu skóry, przyjemny aromat działał na zmysły. Zapach - zapach człowieka bardzo łatwo ginął w parze. Czy to pomagało? Odprężysz się bardziej, jeśli pokusa nie będzie prowadziła prosto do Piekła, z którego wyciągaliśmy ślamazarne i niechętne wnioski o tym, że bezsens tego wydarzenia powinien nas skłonić do refleksji. Bezsens tego, że wampir - łowca - leży tutaj z selkie. Chce mieć przyjaciela, ale czy to na pewno tak działa, że "chcieć" znaczy "mieć"? Żeby chociażby znaczyło, że da się "móc", a niekiedy nawet tyle nie dostawaliśmy z inwestycji zwrotnej, jaka była przekładana na codzienność Astarotha. Chciałeś zapełnić jakąś lukę w sercu - i to w porządku. Naprawdę okej. W końcu bezinteresowność nie wpisywała się teraz w zaplątany liniami wysokiego napięcia życia Laurenta. On też czegoś chciał. Czegoś nieobjętego słowem, co było niczym konkretnym, a konkretnym zarazem. Gdzieś w swojej części chciał uwagi i bliskości, w drugiej udowodnienia samemu sobie, że słodycz już nie istnieje - wszystko jest gorzkie, albo przynajmniej goryczą zaprawione. Para wiele kryła - zaczynała też skrywać jog myśli w magii odprężenia.

Spojrzał na niego z lekką konsternacją po tym okrzyku o dzikim człowieku z Azji. Niekoniecznie połączył to ze swoimi wcale nie do końca zgrabnymi wygibasami. Odpowiedź, jakiej szukał w jego oczach, szybko umknęła przez pojawienie się Migotka, który przyniósł tacę z herbatą i położył ją na półce przy wannie. Ukłonił się, patrząc jednym okiem na Astarotha tylko przez ułamek sekundy. Jego drugie oko było zakryte opaską. Zeskoczył na dół i pozbierał ciuchy obu mężczyzn, żeby znowu zniknąć z cichym kliknięciem teleportacji.

- Tylko że Duma tresowany był do tego, by zabijać. - Laurent go tak tresował. Tak, by gotów był polować na ludzi, jeśli sytuacja będzie tego wymagała. Jeszcze nigdy nie miał tak niebezpiecznej sytuacji jak ta, kiedy napadł na Astarotha. - Instynkt... to instynkt. Zawsze będzie wodził za nos. Mantykora jest niebezpieczna dlatego, że jest inteligentniejsza od większości ludzi, ale nie chce walczyć ze swoimi instynktami i naturą. To dlatego została zakwalifikowana do grupy zwierząt, a nie istot. Ponieważ zawsze wybiera brutalność. - Czy to miało drugie dno? Laurent rozpatrywał to na płaszczyźnie wampiryzmu, wokół którego kręcił się temat. Ale może niepotrzebnie do tego wracali ciągle i wciąż? Może dobrze byłoby zapomnieć - na chwilę, dwie? Zająć się czymś innym. Wrócić do wspominek i porozmawiać dalej o rodzinie, ale, och, moment... tu też było o krwi i jej rozlewie. Przemocy.

- Zupełnie jakby śmierć cię uwrażliwiła. Nie sądzisz, że to tragedia? - Bo gdyby tylko wyłączył te wszystkie emocje, wątpliwości, gdyby oswoił się z samym sobą i pogodził ze swoją naturą, ukochał ją jak ta mantykora... w zasadzie to opowiadał mu o niej, a pewnie dobrze wiedział. Ach, już za późno... może się nie zirytował, że należał do tych osób pieprzących rzeczy zupełnie oczywiste. Większość jego przyjaciół i znajomych nie miało szerokiej wiedzy z zakresu istot magicznych. - Niektórym wydaje się, że są nieśmiertelni, bo nie zaznali śmierci. I to sprawia, że króluje ich lekkomyślność. - Albo było jeszcze więcej powodów, dla których Astaroth właśnie tak postrzegał swoje rodzeństwo. To było ciekawe - odkrywać jego świat od drugiej strony. - Podchodzisz rozsądnie do swojego pragnienia. Nie ma się czego wstydzić. - Wspomniał jeszcze apropo tego, że niekoniecznie był z siebie zadowolony, że "wykorzystywał dobroć Kim". Czymś się pożywiać musiał, tak? Laurentowi brakowało złotego środka. Chciał go ciągle zapytać jak tam mikstury z Victorią, czy coś się udało osiągnąć, ale ciągle coś innego łapało jego uwagę już i tak rozpływającą się przez zmęczenie.

- Nie bij się. - Odpowiedział na ten żarcik tak, jakby wydawał jakiś nienachalny i oczywisty rozkaz, a ta wesołość wpłynęła do jego świadomości dopiero po chwili. - Taaak... - Mruknął na to pytanie o przysypianie. Tak i nie zarazem. Coś kryło się pod tymi powiekami. Coś strasznego, co sprawiło, że znowu zadrżał i złapał głębszy wdech. Nie potrafił tego zapomnieć - widoku głowy odrywanej od ciała. - To zadbaj, żeby nie była zimna. - To wydawało się bardzo proste. Ale mimo swoich słów odsunął się ze zmęczeniem od wampira, żeby sięgnąć po filiżankę z herbatą. Uśmiechnął ulotnie od tego ruchu jego biodra, który był zachęcający do podniesienia się. Nieco mu drżała dłoń. Ale chciało mu się pić - dopóki nie zanurzył ust w ciepłym naparze nie był tego świadom. - - Nie mogę pozbyć się tego widoku. Tych ciał. Tej brudnej wody. - Wyznał cicho, wpatrując się przez moment w swoje odbicie w herbacie.

Wtedy byłeś potworem, dziś jesteś potworem, który odnajduje w sobie człowieka. I to jakiego! Kogo! Nieprzeciętnego - takiego, który zwie siebie samego księciem i rozważa o swojej szlachetności. Wzbrania się przed tym, że coś może brzmieć godnie. Wada? Skąd. To były cechy, które nawet nie można nazwać skromnością. Były tak boleśnie ludzkie, że Laurent zapatrywał się na to przez firanę swoich rzęs i widział piękniejszą wersję niż nagość dobrze wyrzeźbionego ciała, które zbadał swoimi palcami. Do którego przylegał. Myślał, że gdyby dostał szansę, zacząłby się uczyć zagięć tych mięśni. Bo to było przyjemne, tak? Kiedy coś jest przyjemne - pragniesz tego. Gorzej, kiedy odwzajemnienie pragnienia może ze sobą przynieść coś, na co niekoniecznie jest się gotowym. Na cokolwiek ta bestia czekała - była zasypywana pytaniami przez człowieka. Cóż za tragiczna koegzystencja... W której formie tej zawiłości rodził się Jeckyll i Hyde?

I pocieszał go. Siedział tutaj, w cieplutkiej wannie i pocieszał go. Mówił brutalną prawdę, której Laurent słuchać nie miał ochoty. Chciał usłyszeć kłamstwo. Chciał słuchać, że to przejdzie, że przeminie, że to wszystko straci na znaczeniu i że naprawdę uda się z tym zasnąć. Zakrztusił się łykiem tej herbaty, ale tylko trochę. Na tyle, że parę kaszlnięć później i z dłonią na klatce piersiowej, z łzami w kącikach oczu, było po wszystkim. To nie przeminie, to się nie skończy, po prostu przeminie i przejdzie do obojętności.

Laurent zaczął płakać. Opuścił głowę z pierwszymi kroplami na policzkach, starając się trzymać trzęsące się na nowo dłonie w stabilności, ale nie próbował nawet tego płaczu powstrzymywać. Płakał. Ponieważ mógł, ponieważ nie wiedział, jak ma inaczej radzić sobie z tymi wszystkimi obietnicami, z tym, że nic nigdy nie jest lepiej - jest tylko coraz gorzej. Brakowało mu już sił na utrzymanie siebie na powierzchni. Był selkie, a wrażenie tonięcia było wszechogarniające. Nie radził sobie z bezpieczeństwem swoim, New Forest, z relacjami z ludźmi, z tym swoim ułomnym ciałem, które go zdradzało, bo ciągle potrzebował bliskości jak szalony, inaczej nie potrafił funkcjonować. Już było mu niemal obojętnie, kto go obejmie w nocy, byle objął. Żeby tylko nie budzić się znów samemu w tym przeklętym domu, który inni nazywali Rajem.

Dla tego Anioła był Piekłem.

- Czyli na czym... na czym mam się skupić. - Zmusił się do tego, żeby odstawić tę herbatę - trochę ją rozlał, ale nie przejął się tym zanadto. To tylko herbata. Oparł się brzegu wanny. - Ty chciałeś ją ugryźć, a ja ugryzłem. Ugryzłem rękę Blacka. - A ich krew była trująca i halucynogenna, ale to nie miało nawet znaczenia. To była łagodna i dobra osoba - nie powinien go krzywdzić. Cokolwiek by się nie działo nie miał takiego prawa. Oparł czoło na przedramieniu, płacząc rzewnie, aż drżały jego wątłe ramiona. Pokręcił lekko tą głową, nie potrafiąc się zdobyć na jakieś wielkie, mądre słowa dla Astarotha - to za każdym było straszne, kiedy człowiek stawał się marionetką w rękach drugiego człowieka. Mimo to legilimencja była zakazana, a jej groźniejsza wersja - hipnoza - nie. - Przepraszam, Astaro-thcie. - Zachłysnął się powietrzem i w końcu uniósł głowę, przecierając przekrwione, przemęczone oczy. Zaczął wycierać sobie twarz ze słonych łez, zastępując je różaną wodą z wanny. - Mam już dość. Jestem zmęczony tym światem. - Tym bólem, który zadrą tkwił w ranie świata. Chciał się ewidentnie podnieść i wyjść z wanny.

Ideały były fundamentami światów, na które Laurenta było stać. I jednocześnie nie mógł sobie na nie pozwolić. Nie powinien sobie na nie pozwalać. Dzieląc świat i życie na bajki i fakty, mity i historie, musiał szukać złotego środka, który pozwoli nie oszaleć. Więc starał się spoglądać na świat trzeźwo, a jednocześnie pływał w złoconych rzekach i oglądał tęczę z kwiecistych pól, nad którymi górowały białe zamki i dumne proporce łopotały na wietrze. To był świat dnia. Był jak róża z ogrodu Małego Księcia - potrzebował czystej wody, potrzebował ciepła słońca, potrzebował komplementów i uwagi. Jego arogancja i narcyzm przecież dorównywały tej róży - ta, którą Astaroth słusznie zauważył, ale które były ledwo kropelką w tym, jak Laurent potrafił funkcjonować. Na zmianę zalewać się łzami i nienawidząc swojego ciała, jak i oglądając się w lustrze, żeby stwierdzać, że jest piękny. Tu nie było żadnego sensu. Ale nie było też sensu w dzieleniu myśli na "chcę mu pomóc" i "chcę go zjeść".

Miał za co przepraszać. W tej swojej głowie wiedział, że powinien poświęcić mu więcej uwagi, ale nie potrafił, nie chciał, nie mógł. To wszystko - to było już za dużo. Za wiele. Tragiczna historia i tragiczne uczucia błąkające się na dnie przeklętego jeziora, w której wziął udział wampir, powinna zostać pogrzebana wraz z mułem - ale nie zostanie. Nie zostanie, bo przecież to nie byłoby sprawiedliwe - Adria i trytony, które za nią wędrowały, miało takie samo prawo do trwania jak każda inna osoba. Miały prawo, żeby nie zostali zapomniani I pewnie nie zostaną. Ulth będzie pielęgnować historię kobiety, która miała być jego następczynią i nie zapomni o nich też Cyril - selkie, którego spotkali. Więc - miał za co przepraszać. Za siebie, za swoją niemoc, egoizm, słabość, jaką się wykazywał, bo chociaż chciał to nie potrafił się już zmusić do mentalnego wysiłku i pozwolić Astarothowi na emocjonalnym oparciu się o niego.

Cierpienie więc hartowało, ale im mocniej hartujesz stal, tym bardziej jest podatna na złamania. Tak samo było z człowiekiem. Niektóre złamania leczyły się dobrze, inne nigdy nie mogły wygoić się do końca. Bolały, przeszkadzały, ludzie nie byli w stanie dalej trenować, ćwiczyć, niektórzy tracili większą władność w nodze czy ręce. Potem okazywało się, że to nie jest tylko jedno złamanie. Ich było kilka. W różnych częściach ciała, w różnych miejscach. I ciągle boli. Jak blizny, które zadane zbyt głęboko bolały w deszczowe i burzowe dni. Astaroth znał smak złamania, które próbowało sparaliżować. Znał smak blizny, która ciągle doskwierała.

- Już... już i tak po wszystkim. - Spróbował się uśmiechnąć między innymi próbami - tymi powstrzymywania łez i wycierania ich. Zatrzymał się jednak w swoim podnoszeniu się - poczekał, aż Astaroth wstanie pierwszy i dopiero wtedy się wygramolił. Mimo ego, jak ważył swoje gesty, jakiej staranności dokładał do swoich kroków, teraz były one wręcz pokraczne. Nawet nie próbował się kryć,
że szukał oparcia w Astarothcie i od razu przyjął chętnie jego pomoc. Pokiwał twierdząco głową. Chciał spać. Chciał się położyć, chciał, żeby nastał nowy dzień. Kolejny poranek. żeby ten dzień się skończył. A może skończy się ten świat? Ale to były zbyt ponure życzenia, żeby zawitały do świata, w których trzymały go nagrzane od kąpieli ramiona.

- A t-teraz potrzebujesz sp-spać? - Przytrzymał ręcznik wokół siebie i skierował się wolno do wieszaka, gdzie wisiał jego szlafrok. Drugi wyciągnął dla Astarotha - cienki kaszmir, bo w końcu było lato. Podał świeży ręcznik ze szlafrokiem wampirowi. Co prawda proponowany szlafrok był za mały - jak na szlafrok, który powinien oferować dużą swobodę. I nawet nie chodziło o wzrost - 10cm robiło różnicę, ale nie aż tak diametralną. Raczej chodziło o różnicę ich budowy ciała. Szerokości ramion Astarotha - chociażby. Pokiwał znowu twierdząco głową, kiedy powiedział, że zostanie i będzie mu słodko szeptał do uszka. - Tak, zostań, proszę... proszę... - Przytrzymał jego dłoń. - Kosmate... myśli? - Powtórzył trochę nie rozumiejąc o co chodzi. - Hipisów? - Oj, trudne się wylosowało.

- Przeprasza, że przeszkadza... - Migotek pojawił się znów. - Migotek przygotował Pana ubrania. Migotek je wyczyścił i wyprał, wysuszył i złożył. Czy panu ma Migotek przynieść?

Niewinność była kłamstwem. Nie istniały istoty niewinne. Istniały tylko istoty, które bardzo ładnie wyglądały w opakowaniu niewinności. W ich pozorze. Biel materiału i urocze falbanki. Kilka wstążek i platynowe włosy. Niewinność miała jeden uśmiech i duże oczy. Pozór. Ułuda. Laurent nie myślał teraz o tym, że może stać się ofiarą i dołączyć do ciał, które leżały w tamtym miejscu i sprzątano je jak śmierci - pet wyrzucony na drogę, przygnieciony butem, żeby już nie płonął i dogasnął dym. Nie myślał o tym, że przecież to nieodpowiedzialne, że powinien poprosić Astarotha, żeby stąd poszedł i nie narażał ich obu na konsekwencje tej głupoty, na którą blondyn gotowy nie był. Może nawet nigdy nie będzie. Myślał głównie o tym, że nie chciał zostać sam. Gdzieś tam w sobie wiedział, że to odpowiedzialne nie było, ale świadomie rezygnował z ostrożności. Z paskudną myślą wykorzystania, że skoro tak tańczył ten świat to Astaroth mógł równie dobrze wydrenować jego krew, pozbawić go jej - może wtedy lepiej uśnie? Już na zawsze - niech Bóg błogosławi chwile, w której dobry sen się nie kończył. Miał ochotę nad tym płakać - że jednak otworzyć te powieki przyjdzie i kurtyna rzęs znów odsłoni świat. A wampir? Czy wampiry w ogóle sypiały..?

Schował twarz, wstydliwie, pochylając głowę w dół, przyciskając ją do barku Astarotha po dotyku jego ust na swoim policzku. Pociągnął nosem. W płaczu nie było niczego eleganckiego, ludzie wcale nie byli wtedy piękni. Byli brzydcy. Słabi, o czerwonych oczach, z nosa ciekło. Tacy niedoskonali, tacy... tylko niektóre z płaczy miały znamiona werterowskiego pociągnięcia piórem. Ten nie był jednym z nich. Niepotrzebne kłamstwo ze strony Astarotha - a jednak było na nie zapotrzebowanie. Bo Laurent przestał próbować go w sobie dusić i pozwolił sobie na kolejne pociągnięcie nosem i łkanie. Przyłapani na złym, dramatycznym śnie rozegranym w rzeczywistości mieli czasami tylko to - kilka łez i jeden pocałunek. Łowca jednak nie płakał. Nie płakał nawet wtedy, nad Tamizą. Mało Laurent wiedział jeszcze o tym, że wampiry płakać nie mogły.

- Lepiej... bez niego. - Kiwnął głową, spoglądając na wampira - wyglądał dość śmiesznie, bo ewidentnie ten szlafrok się na nim za bardzo opinał i pewnie jakby mu przyszło do jakichś gwałtowniejszych ruchów to byłby z tego problem pękających szwów. Na razie ten problem (na szczęście) nie istniał. Istniały za to jego mięśnie, po których jeszcze płynęła woda. Na których Laurent opierał palca przed paroma chwilami. Po których sunął. Istniała myśl, że wzięcie go między swoje nogi byłoby dokładnie tym, czego potrzebował - nie ważne, jakby się to skończyło. Tak jak egoistycznie myślał, że nie ważne, jak dla niego mogłaby się skończyć ta noc. Chciał tylko, żeby się już skończyła.

- Migotek zrobił, co mógł dla Pana ubrań. - Skrzat się skulił, spoglądając z pokorą jednym okiem na Astarotha. - Ubrania zniszczone. Ale Pan prosił, żeby przygotować. Migotek przygotował świeże ubrania i wyczyścił stare. - Podniósł swoje nietoperzowe uszy, licząc na to, że ta odpowiedź była zadowalająca. Tak jak i poczynione starania w celu ubrania gościa jego Pana. - Migotek przygotuje. - Zniknął, a Laurent przestał na niego spoglądając, zerknął na Astarotha i obrócił się powoli w kierunku drzwi po osuszeniu się i wciągnięcia ramion w szlafrok.

- Za bohaterstwo twoje i Geraldine na pewno warto wypić. Pokonaliście złą królową. - Zmęczony głos w połączeniu z jego słabością i brakiem nuty rozbawienia, brakiem dźwięku kawału, mógł zabrzmieć sceptyczne, sarkastycznie, ale nie myślał tak o tym wcale, kiedy już otwierał te drzwi. Mówił to szczerze - nawet jeśli nie było chwilowo w jego sercu miejsca na admirację tej walki.

Prawdę mówiąc Laurent niewiele widział z tego, co się dzieje. A może raczej - widział, ale nie do końca rejestrował. Jego oczy widziały te ciała poruszające się w rytmie fal, ale nie widział czyje ręce zniszczyły kogo. Czyje zęby ugryzły kogo. Po tym, jak ugryzł Perseusa, widział jeszcze mniej. Nie był wcale pewien, czy to wszystkich zniszczyła Geraldine, czy może większą partię odegrał Astaroth. Zdobył się na słowa, które były szczere, ale jednocześnie brzmiały pusto w jego własnej głowie. Tak samo pusto, jak pusty i głupi był fakt, że gościł wampira w domu. Tak samo puste jak to, że chciał spać, a jednocześnie chciał spać tak głęboko, żeby się nie obudzić. Chciał, żeby Astaroth trzymał swoje kły z daleka i jednocześnie eksplorował nimi jego ciało. Wiele rzeczy sprzecznych ze sobą mogło być upragnionymi chwilami. Czasem obie były tak samo grzeszne i tak samo nie powinny mieć miejsca w świecie, w którym żyjemy.

Nie myślał nawet o tym, jak kroki stawia. Były inne niż zazwyczaj, ale dla kogoś, kogo dopiero poznajesz - czy to w ogóle było zauważalne? Nie stawiał kroków jak zazwyczaj - jakby był na wybiegu. Wyuczone ruchy, które dopracowywał latami, prostując plecy, uśmiechając się niewinnie, przeciągając po ludziach spojrzeniami jakby jego oczy mogły być kremem dla spieczonej, popękanej skóry. Teraz spojrzenie było mętne, czerwone, nijakie. Astaroth zaś w ogóle wydawał się zmęczony nie być. Jak to działało? Jak krew napędzała wampiry, czy po tak intensywnym dniu, po nocy, był zmęczony? Co się w ogóle u niego działo, jak trafił do Windermere? Okazanie ludziom zaufania było często doceniane, tym bardziej kiedy akceptacja była tak mocno poszukiwana. A ten mężczyzna jej poszukiwał. Było coś akceptującego w fakcie, że potencjalne zagrożenie zostawił za plecami, prawda? Była w tym jakaś ufność, musiała być! Ufność lub ignorancja. Ignorancja lub... przyzwolenie sobie na obojętność.

Zatrzymał się na chwilę przy komodzie, żeby sięgnąć po chustkę z szuflady i otrzeć swoje łzy, otrzeć nos. To chyba nie była żadna magia, ten pocałunek na policzkach, ale magicznie te policzki mu wyschły. Olejny zapach róż ciągnął się za Laurentem, wsiąknął w jego włosy, teraz wilgotne, skapujące krople na ręcznik na jego ramionach były oznaczone tym zapachem. Wstążka dla nosa łowcy, dla którego zawsze człowiek będzie ofiarą. Ta myśl zawsze będzie kręciła się w kącikach myśli. Zawsze będzie zapisana w mięśniach.

- Jestem narcystyczną, egoistyczną kreaturą. - Odłożył chustkę na blat stołu i podszedł do blatu kuchennego, na którym Migotek właśnie lał ostatnią szklanicę alkoholu, o którą poprosił Astaroth. Skrzat stał na blacie, dyrygując magią - idealnie schłodzone drinki, z których jeden skończył w palcach Laurenta. A zmartwione oko Migotka strzeliło w kierunku jego Pana. - Pomyślałeś, że trzymam cię jak egzotyczny gatunek psa w swoim domu? - Jednocześnie wcale tak o tym nie myślał, z drugiej strony właśnie o to siebie samego oskarżał. Wypił szklankę na raz, dobrze wiedząc, że nie powinien. Duszkiem. Zakaszlał parę razy, kiedy alkohol zapalił w gardle, skrzywił się, wzdrygnął i odstawił szklankę na stół. Nie zerknął na wampira tylko dlatego, że czuł na sobie jego wzrok. Był jeszcze cieplejszy niż alkohol. - Nie chcę być sam. Nie lubię być sam. Co za tragedia... - Złapał drugą szklankę. - W końcu ktoś, kto nie myśli o tym, żeby mnie zerżnąć, ale za to myśli o tym, żeby mnie pożreć. - To było wręcz śmieszne, ale nie było w nim siły na śmiech. Dopiero propozycja Astarotha sprawiła, że obrócił się w jego kierunku, podpierając ciężko o kuchenną wyspę. - A ty, Astaroth? Czego szukasz u selkie, odmieńcem nie należącym do świata ludzi, którą gardzisz i chciałeś zabić? Czemu ciągle przepraszasz? Czemu trzymasz mnie w ramionach w wannie? Czy to jakaś forma manipulacji, czy poszukiwanie ludzkiego ciepła? - Tego, które powoli będzie schodzić z Astarotha poza wanną.