- Moje koty mają skrzydła, ale nie potrafią mówić. Jakby się tak nad tym zastanowić to może faktycznie lepiej, że posiadają tylko jedną umiejętność, więc chyba rozumiem co masz na myśli. - Dodała jeszcze z uśmiechem. W sumie  to na pewno nie narzekałaby na to, że jej bracia mogą rozmawiać, tyle, że wtedy nieco mogłoby to skomplikować jej sytuację. Wolałaby jednak, aby nikt kto nie powinien nie wiedział o tym, że została rzucona na nich klątwa. Tak chyba było wygodniej.

Nie spodziewała się, że kocur może się na nią obrazić o to, że wspomni, iż jego właściciel też był całkiem zabawny. Jak widać bardzo chciał być w centrum zainteresowania, cóż, koty takie już były, a przynajmniej tak się pannie Bell wydawało. Zupełnie nie przejęła się więc jego fuknięciem, chociaż miała nadzieję, że nie będzie żywił do niej urazy. Może następnym razem przekupi go jakimś jedzeniem - to działało na wszystkich.

Nie zauważyła tego, że Thomas chował się za kubkiem herbaty, bo w tym momencie wpatrzona była w butnego kocura. W sumie to nawet podobało jej się, że miał swoje zdanie i nie bał się dyskutować, lubiła charakterne istoty, mimo że samej należała raczej do tych bardziej łagodnych, nie miała problemu aby dzielić się swoim zdaniem, jednak robiła to raczej dosyć delikatnie, nie brakowało jej ogłady, chociaż pochodziła z dosyć specyficznego środowiska, po którym nigdy nie wiadomo, czego powinno się spodziewać.

Nie mogła się nadziwić na kolejne komentarze Pazura, najwyraźniej bardzo lubił pokazywać kto tutaj rządzi, chociaż nie chciało jej się wierzyć, że Thomas był w stosunku do niego taki uległy. Przeniosła wzrok na mężczyznę, aby spróbować wyczytać z jego twarzy, czy bardzo obchodzi go to, co mówi kocur. Na pewno było to dosyć niewygodne, szczególnie, że nie była nikim specjalnie mi bliskim, a musiał sobie przy niej radzić z kotem który zachowywał się niczym rozwydrzony nastolatek.

- Nie musisz przepraszać, mam dużo młodszego rodzeństwa i oni zachowują się podobnie do niego. - Rzuciła jeszcze przy okazji sama dopiła zawartość swojego kubka. Całkiem przyjemnie jej się gawędziło z Thomasem, więc kiwnęła głową, że może dolać jej kawy. - Nie przeszkadzam ci w niczym? - Zapytała jeszcze przezornie, bo nie miała pojęcia, czy nie miał żadnych planów, a nie chciała też go niepotrzebnie kłopotać swoim towarzystwem. Na pewno zrozumie, gdyby musiał zająć się czymś innym.

- Z tego, co się orientuję do końca wakacji, ale to nigdy nie wiadomo. Właściwie to kręcimy się po całej Wielkiej Brytanii, zostajemy w różnych miejscach na chwilę i ruszamy w drogę. - Nie było to szczególnie wygodne, ale przywykła do tego, że tak wygląda jej życie. - A co, już masz dość mojego towarzystwa i czekasz aż stąd zniknę? - Dodała z rozbawieniem, chyba znowu próbowała zażartować, ale te jej żarty nie zawsze były śmieszne.

- Tak, to prawda. To byłoby zbyt wiele. - Najgorsze w tym wszystkim było to, że Fiery dokładnie wiedziała, co mówiłyby jej lwy, w końcu jej bracia kiedyś byli zwyczajnymi ludźmi, czasem nawet brakowało jej ich gadania, mimo, że często ją drażnili. Póki co, może lepiej, że akurat tego nie potrafili, mogliby być jeszcze bardziej wkurzający. Miała nadzieję, że kiedyś uda jej się z nich zdjąć klątwę, mimo, że wtedy straci swoje najbardziej spektakularne zwierzęta, nie było to jednak dla niej najważniejsze.

Panna Bell nie wydawała się jakoś szczególnie przejmować zachowaniem kocura, ot, zwierzę, jak zwierzę, typowy kot - miewał swoje humorki. Nie zrobiło to na niej wrażenia, no może poza tym początkowym, kiedy okazało się, że potrafi mówić. Takiego czegoś bowiem jeszcze nie widziała.

- Na spokojnie, nie był przecież niemiły, czy coś. Całkiem grzecznie się zachowywał. - Nie wydawało jej się, żeby Thomas musiał tłumaczyć się za Pazura, w końcu nie zrobił nic złego.

Faktycznie póki co nikt nie wchodził do środka. Thomas utwierdził ją w tym, że nie ma nic ciekawszego do zrobienia, co właściwie przekonało ją do tego, aby spędzić z nim jeszcze chwilę i raczyć się tą smaczną kawą. Nie trzeba było jej też jakoś specjalnie namawić, sama nie miała nic lepszego w tej chwili do roboty. - Dziękuję. - Rzuciła jeszcze gdy dolał jej kawy.

Uniosła kubek do swoich ust, wpatrywała się w Thomasa dłuższą chwilę. Czyli jednak nie chciał się jej pozbyć. Trochę jej ulżyło. - Aż tak to nie, zawsze można nas jakoś złapać, chociaż ta zmiana miejsc zamieszaknia czasem trochę komplikuje różne sprawy. - Cóż, mało kto był w stanie przywyknąć do tego, że żyje w drodze, niby można się do tego przyzwyczaić, ale nie oszukujmy się, to naprawdę niosło ze sobą pewne niedogodności. Jak chociażby to, że trudno w jej otoczeniu było znaleźć kogoś, kto nie należał do trupy cyrkowej. Ludzie pojawiali się w jej życiu i znikali, chyba musiała się z tym pogodzić, jakoś tak zawsze się wszystko rozmywało. Nie powodowało to jednak, że postanowiła nie nawiązywać kolejnych znajomości, bo niby dlaczego? Zawsze może się coś zmienić.

Parsknęła śmiechem, kiedy usłyszała jego kolejny komentarz. - Czekaj, czekaj, mam nadzieję, że to dla siebie widzisz przyszłość w chlewie, ja nie zamierzam tam wracać, na pewno nie sama, nie poradziłabym sobie z kolejnym, wkurzonym rolniem. - Nadal strasznie bawiła ją okoliczność w jakiej się poznali.

- Spokojnie, nie jestem specjalnie przewrażliwiona, ale nie da się ukryć, że twój kot ma charakterek, mówią, że zwierzęta upodobniają się do swoich właścicieli. - W sumie to nie znała Thomasa na tyle, żeby stwierdzić, czy w tym przypadku to ma jakiś sens. Póki co nie widziała go jeszcze z tej bardziej złośliwej strony, pewnie jeśli poznają się bardziej to będzie miała szansę to sprawdzić. Nie, żeby jej taka złośliwość przeszkadzała.

- Możesz się domyślić? Masz w tym jakieś doświadczenie? - Była ciekawa. W sumie prawie nic o nim nie wiedziała, poza tym, że teraz pomagał siostrze w cukierni, zresztą sam wspomniał o tym, że nie było go tu na samym początku, więc musiał być gdzieś indziej. Była ciekawa, czy robił też coś innego. Musiał mieć jakieś swoje zajęcie, poza tym, że pomagał właścicielce tego miejsca. Czy żałował, że zdecydował się w to zaangażować? Pojawiało się w jej głowie dużo pytań, ale w sumie nie do końca skłonna była je zadać, bo tak naprawdę były to jedynie domysły.

- To prawda, na szczęście póki co nie ma takiego pomysłu. Trochę się już przyzwyczaiłam do tego, że jestem w okolicy. - Nawet dobrze jej było na Wyspach, więc wolała nie opuszczać tego miejsca. Spędziła sporą część swojego życia podróżując po różnych krajach, ale wtedy była młodsza, podróżowała z braćmi, nie z cyrkiem, może wraz z upływem czasu potrzebowała jakiejś stałości w swoim życiu? Kto ją tam wiedział.

- Widzę więc, że łączy nas też pewien uraz do chlewów, teraz w sumie jest to nawet śmieszne, ale na samym początku nie było mi do śmiechu. - Gdyby znalazła się tam zupełnie sama pewnie by spanikowała, miała szczęście, że Thomas był tuż obok niej, bo zdecydowanie inaczej ta pobudka by się skończyła. Miałaby pewnie problem, żeby sama poradzić sobie ze zirytowanym rolnikiem.

Uśmiechnęła się nieco niepewnie, bo nie do końca o to jej chodziło, ale fakt, mogło to być odebrane różnie. Dopiero teraz to do niej nie dotarło. - Powiedzmy, że chodziło o futerko. Czy to odpowiednia odpowiedź? - Najlepiej było zostać przy tej wersji, najbezpieczniej.

- Tak naprawdę, to wydajesz się być równie błyskotliwy co twój kocur, a może on równie błyskotliwy co ty. - Sama nie wiedziała kto się od kogo uczył, chociaż w tym przypadku to chyba zwierzę od właściciela, kot nie wyglądał na starego, nie, żeby Thomas wyglądał... Wolała się w to nie zagłębiać, aby nie palnąć czegoś głupiego po raz kolejny.

Kiwnęła głową na potwierdzenie, że pamięta. Podparła sobie brodę dłonią i uważnie słuchała tego, co miał jej do powiedzenia, była ciekawa tej historii. Wpatrywała się w niego swoimi ciemnymi oczami, nawet nie mrugnęła.

- Nie brakuje ci tego? W sensie to brzmi, jak dosyć intensywne życie, dużo przygód, czy nie jesteś za młody na emeryturę? - Wyobrażała sobie, że raczej trudno jest przywyknąć do spokoju. Łamanie klątw na całym śmiecie brzmialo jak niebezpieczne przygody. Fiery wydawało się, że jak już zaczerpnęło się takiego życia, to raczej trudno wrócić do normalności, bo może się nieco nudzić.

- To w takim wypadku musisz odwiedzić Antarktydę, żeby mówić, że byłeś wszędzie. To zawsze brzmi bardziej efektownie. - Dodała jeszcze z uśmiechem, ciekawa, jak się na to zaopatruje. Czy faktycznie zrezygnował z tych przygód, czy to może chwilowe.

- To chyba jeszcze trudniejsze od tego, jak my żyjemy. W sensie, mamy pewne miejsca, gdzie udaje nam się zostać chociaż na chwilę. Trochę podziwiam. - Dodała jeszcze, sięgnęła w końcu po kubek z kawą i upiła z niego łyk. Po takiej dawce kofeiny, jaką dzisiaj w siebie wlała pewnie szybko nie zaśnie.

- Wiesz, w twoim towarzystwie mogłabym to powtórzyć, ale tak, to wolałabym jednak nie. - Uniosła i swój kubek, coby dołączyć się do tego toastu.

- Czyli nie ma w tym jednej wersji. - Ciekawe, bardzo ciekawe. Mimo wszystko miała wrażenie, że to zasługa Thomasa, że jego kocur był właśnie taki. Na pewno wychował go po swojemu, co teraz przynosiło pewne skutki. Nie, żeby jej ten kot szczególnie przeszkadzał, był całkiem uroczy jak na zwierzę no i miał bardzo miłą w dotyku sierść, widać było, że ktoś o niego dba.

- To trochę zmienia postać rzeczy, jak się ma dla kogo zostać. - W sumie ten argument do niej przemówił. Sama raczej miała najbliższych tyko i wyłącznie w swojej trupie cyrkowej, więc nigdy nic nie było w stanie jej zatrzymać gdziekolwiek na dłużej. Mimo, że nie miała podobnego doświadczenia, to wydawało jej się, że rozumie pobudki swojego towarzysza.

- Czyli tutaj też się coś dzieje, w sumie niezłe rozwiązanie, znaleźć sobie wykopaliska na miejscu. - Rozsądne. Nie musiał zupełnie rezygnować ze swoich pasji, to miało sens. Mógł pomagać siostrze, wspierać ją, a przy okazji robić to, co faktycznie lubił.

Fiery zapewne chętnie by posłuchała o wykopaliskach, bo dla niej był to zupełnie obcy temat, a lubiła dowiadywać się nowych rzeczy. Nie była szczególnie zamknięta na wiedzę, zresztą członkowie jej rodziny zajmowali się naprawdę różnymi rzeczami, więc pewnie znalazłby się tam i ktoś o podobnych zainteresowaniach do Thomasa.

- Tak, przyzwyczajenie na pewno robi swoje, ale no nie każdy jest w stanie się do czegoś takiego dostosować. Sama kiedyś dużo podróżowałam, moi bracia żyli w ten sposób, jednak to nie do końca było dla mnie. - Na pewno nie odwiedziła tak wielu miejsc, jak Figg, ale miała podobne przygody za sobą. Trafić do danego miejsca, oswoić zwierzę, oddać je zainteresowanemu i zniknąć. Nie chciałaby do tego wrócić. Znaczy na pewno brakowało jej różnorodności jeśli chodzi o stworzenia, z którymi przyszło jej pracować, ale nic poza tym.

Uśmiechnęła się jeszcze do niego, gdy usłyszała śmiech mężczyzny. Cóż, dobrze było wiedzieć, że też się dobrze bawi, bo chyba nie udawał? Miała taką nadzieję, bo ona dzięki temu spotkaniu miała wyśmienity humor.