-Niestety, jak najbardziej specjalnie, moja droga - powiedział z ciężkim westchnieniem, na chwilę unosząc wzrok ku niebu. -Czuję się przez to źle, bo kompletnie mnie sparaliżowało. Anthony się nim zajął, a potem wziął mnie na śniadanie.

Uniósł jedną brew, przesunął wzrokiem po całej sylwetce dziewczyny i mruknął w udawanym zamyśleniu.

-Nie wiem, na których miejscach stawiają Ritę, Morpheusa, Anthony'ego, ale oni wszystkich wrzucają do jednego wora. Myślę, że ten wasz mały konkurs moglibyśmy podzielić na kategorie i w waszej mogłabyś mieć wysokie miejsce - nie powiedział jednak które miał na myśli, żeby Electra nie pomyślała, że się podlizuje.

Jasper długo wierzył, że relacja między jego matką a ojcem chrzestnym była tak wyjątkowym rodzajem przyjaźni, że nikt nie byłby w stanie stworzyć takiej samej więzi. A potem pojawiła się Electra, wtedy na korytarzu w Hogwarcie, i została przy nim, chociaż Jaspera nie zawsze można było nazwać najmilszym. Została wtedy, została później i była teraz. Charlotte i Jonathan uczyli się na tym samym roku. Jaspera i Electrę dzielił jeden rok, ale to nie przeszkodziło im w nawiązaniu przyjaźni, którą udało im się kontynuować nawet wtedy, gdy Electra walczyła o wszystko na ostatnim roku nauki w Hogwarcie, a Jessie zaczynał swoją karierę zawodową. Udało im się utrzymać przyjaźń i teraz byli tu, razem, śmiejąc się i podejmując rożne tematy.

Jasper często zazdrościł matce jej relacji z Jeźdźcami - jej relacji z Jonathanem - i nie raz zastanawiał się, czy jego przyjaźń z Electrą mógł porównywać do przyjaźni Charlotte i Jonathana, a potem machał na to ręką. W końcu przyjaźń Charlotte i Jonathana była wyjątkowa.

Tak samo wyjątkowa była przyjaźń Jaspera i Electry. Jessie bardzo lubił tę myśl.

-Niby tak, ale chyba się ucieszyła, jak jej powiedziałem, że może kiedyś przedstawię jej synową - ale nie za szybko, żeby nie poczuła się staro.

A potem Jessie umilkł i potakiwał głową, słuchając opowieści o jej "drodze do zrozumienia".

-Zapamiętam to. Może kiedyś skorzystam.

Z pewnością byłoby to pouczające doświadczenie - odwiedzić gejowski bar, żeby sprawdzić, co faktycznie w sercu mu się kłębi - ale na razie nie był to odpowiedni czas. Może kiedyś.

-A to całkiem śmieszna, moim zdaniem historia - powiedział z błogim uśmiechem. -Jak wiesz, moja mama uwielbia przypominać ludziom, że jej pasuje absolutnie wszystko. W lipcu wybraliśmy się do Madame Malkin na zakupy. No i moja kochana matula powiedziała, że żółta koszula mi nie pasuje, bo w żółtym prawie nikt nie wygląda dobrze. Oprócz niej oczywiście, ale, i to są jej słowa, ona wyglądałaby dobrze nawet w worku na ziemniaki - krótka przerwa, bo Benji musiał obwąchać krzak, który zaraz podlał. -Poprosiłem Madame Malkin o jakiś worek, bo chciałem, żeby faktycznie nałożyła ten worek. I nałożyła worek. Co prawda nie był on po ziemniakach i trochę go przerobiła, ale nadal był to worek. Nadal żałuję, że nie miałem przy sobie wtedy aparatu.

I tak jak kochał swoją matkę, tak bardzo chętnie zrobiłby jej wtedy całą sesję zdjęciową. Zdjęcie w worku rozdałby wujkom i sam powiesiłby je sobie nad łóżkiem.

-Hm... A jesteście pewni, że on woli dziewczyny? Albo kogokolwiek?

-Spokojnie, wszystko było pod kontrolą - nawet jeśli wcześniej mogło na to nie wyglądać. -Anthony nie zrobiłby czegoś takiego, gdyby nie miał absolutnej pewności, że wszystko pójdzie gładko. Nie narażałby tak Morpheusa, uwierz mi.

Jego raczej też nie, ale w tamtym momencie Jessie był testerem, więc można było spodziewać się mniejszych lub większych nieprawidłowości. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze - Jessie nie był tam sam, a Anthony bez problemu rozprawił się ze swoich strachem. Poza dumą Jaspera nie ucierpiało nic ani nikt.

Och tak, Charlotte Kelly była naprawdę piękną kobietą i to nie tylko dlatego, że często o tym przypominała. Jej uroda była niezaprzeczalna, co czasami potrafiło być przekleństwem, szczególnie dla Jaspera, gdy obcy faceci (w różnym wieku i różne aparycji) oglądali się za nią. Ilu facetów oglądało się za nią, gwizdało, albo sugestywnie przygryzało wargi, patrząc na jej nogi, tego Jasper nawet nie miał zamiaru zliczać, a gdyby miał rozpamiętywać każdego z nich, pewnie by się załamał.

-Zobaczymy, jak będę chciał sobie kogoś znaleźć - wzruszył lekko ramionami.

Nie spieszyło mu się za bardzo do szukania sobie drugiej połówki, więc na razie próbował się na zapas nie martwić, czy jego matka zaakceptuje jego wybrankę albo wybranka. Na to było jeszcze mnóstwo czasu.

Wybuch śmiechu Electry wywołał również u niego śmiech i nawet nie zwrócił większej uwagi, że jacyś przypadkowi przechodnie zaczęli się na nich gapić. Dokładniej - zaczęli gapić się na Electrę.

-Zastanów się, kochana, w co ty się chcesz wpakować - zaśmiał się. -Próbowałem namówić mamę, żeby w tym worku poszła na urodziny Jonathana. Wiesz, co mi powiedziała? Że przyjdzie tak ubrana do mnie do pracy i moim współpracownikom będzie mówić, że musiała mi przynieść kanapki z galaretką, bo "nie mogę bez nich pracować" i "kanapeczki z galaretką od mamusi są najpyszniejsze i muszę ich dużo jeść, żebym rósł duży i silny". I wcale bym nie powiedział, że Madame była "biedna". Była raczej zaskoczona.

A jeśli Electra sama chciałaby kiedyś przymierzyć workową sukienkę, to mogli wybrać się do Madame Malkin i spytać, czy miała jeszcze na zapleczu tamten worek. Albo jakikolwiek inny.

-Nie chciałbym ostudzić twojego zapału, ale to, że czyta romansidła, niekoniecznie może znaczyć, że chce sobie kogoś znaleźć. Może po prostu lubi tandetne historie? Albo znalazł jakieś naprawdę dobre romansidło i się zaczytał? - albo faktycznie usychał z samotności. -Jeżeli chcecie, żeby się zabawił, to może zabierzcie go gdzieś? Do jakiegoś klubu, cyrku albo Wesołego Miasteczka? I może, jeśli uda wam się go chociaż trochę rozluźnić, uda wam się coś z niego wyciągnąć, co tam mu w serduchu buczy?

Niestety, nie znał Basiliusa, poza tym, co mówiła mu Electra, ale facet był szczęściarzem, że jego młodsze rodzeństwo tak się o niego troszczyło.

Z boginem łatwiej było się uporać, gdy nie było się samemu. Bogin musiał wtedy wybrać jedną z dwóch bądź więcej form, a wtedy druga osoba, której owa forma nie przerażała, mogła bez problemu rzucić zaklęcie. Działało to najlepiej wtedy, gdy strach paraliżował czarodzieja do tego stopnia, że nie był w stanie kiwnąć nawet palcem.

"Niezłe ziółko" to było trafne określenie na jego matkę. Charlotte była zdecydowanie wyjątkową osobą. Uwaga Electry rozbawiła go.

-Wierz mi, ja się nawet do mojej mamy nie umywam. Rita o wiele bardziej się w nią wdała - bardziej wygadana, bardziej pyskata, jakby została stworzona, by przemawiać i mówić. -Chciałbym czasem być tak pyskaty, jak ona.

Czy może trochę bardziej samolubny i nie tak miły, jakby to określiła właśnie jego kochana matula. Jessie zdecydowanie bardziej wdał się w swojego ojca, niż w matkę, jakby natura chciała zrównoważyć fakt, że Rita szła w ślady Charlotte.

Jessie zamyślił się na chwilkę, skupiając przed ten czas spojrzenie na Benjim, zachęcającym Cerbera do wspólnej zabawy w ganiankę (na tyle, jak bardzo pozwalały im smycze) i niegroźne podgryzanie.

A potem uśmiechnął się do Electry i podniósł rękę, by pogłaskać ją po głowie.

-To naprawdę urocze, że tak się o niego troszczycie i chcecie, żeby znalazł swoje szczęście - powiedział. -Jeżeli czytał właśnie takie romanse, to może faktycznie marzy mu się związek? Dobrze byłoby najpierw się upewnić, żeby go przypadkiem nie postawić w jakiejś dziwnej sytuacji, przez którą znajdzie się na pierwszych stronach Proroka Codziennego - tu, oczywiście, podkoloryzował możliwość. -Szczęściarz z niego, że was ma.