Ona też nie była z takiej rodziny, ale wiedziała, że istnieją podobne. Tak naprawdę to jej matka miała ojca pod pantoflem, chociaż był potężnym łowcą, tyle, że nie w swoim domu. Zresztą nie zawsze to wynikało z pochodzenia, niektórzy po prostu mieli paskudne charaktery i wyładowywali swoją złość na najbliższych. Jej relacja z rodzeństwem była dosyć specyficzna, bo od zawsze szkolono ich razem do walki, ich zabawy polegały głównie na walce najróżniejszą bronią, nieraz któreś zostało draśnięte podczas tych aktywności, oczywiście nie na tyle, żeby było to specjalnie niebezpieczne. Byli wychowywani w specyficzny sposób, nie zmieniało to jednak faktu, że na braciach zależało jej okrutnie, w sumie dzieciństwo mocno ich do siebie zbliżyło. Nigdy też nie narzekała na to, jak wyglądało, wspominała je nawet z ogromnym sentymentem.

W jej oczach pojawił się błysk. Lubiła takie wyzwania, ba, był taki pewny siebie, że chciała utrzeć mu nosa i pokazać, że to ona nosiła spodnie. Lata praktyki robiły swoje, miała wrażenie, że zapominał o tym, że ona od dziecka była szkolona do walki, to był jej żywioł i nie zamierzała nawet udawać, że jest inaczej. - Oj, chciałabym, chciała. - Oczywiście, że na myśli miała tylko i wyłącznie walkę, nic innego, gdzie tam. Tak naprawdę to wydawało jej się, że nie zdążyłby nawet podnieść ręki w jej kierunku, gdyby faktycznie mieli się zmierzyć. Przeszywała go wzrokiem kiedy o tym myślała, to mogłoby być całkiem zabawne doświadczenie. Nie umknęło jej to, że nazwał ją swoją drogą, przez to wpatrywała się w niego chwilę dłużej, niż powinna. Co właściwie miał na myśli, pewnie nic takiego, przecież ludzie zwracali się do siebie ciągle. Szybko więc przestała o tym myśleć.

Geraldine nie miała problemu z tym, w jaki sposób ze sobą rozmawiali, szczególnie, że przestały im towarzyszyć te faktycznie nieprzyjemne zaczepki. Było lżej, może wieloznacznie, ale to tylko dawało im pole do popisu. Nie miała problemu z prowokowaniem go, on zresztą też robił to samo. Były to tylko słowa, za którymi nie szły żadne czyny, to lawirowanie między półsłówkami i niedopowiedzeniami wydawało jej się być bezpieczne. Przynajmniej jak na razie. Pilnowała się dosyć mocno, aby nie zrobić nic głupiego, co mogłoby niepotrzebnie namieszać, bo przecież i tak ich relacja była skomplikowana, nie do końca przez ich winę.

- Nie spodziewałam się Ambroise, że tak łatwo cię do czegoś zrazić. - Och tak, najlepiej uderzyć w jeden z czułych punktów. Mogła dodać coś więcej, na przykład to, że taki z niego duży chłopiec, a się cyka pójść z nią do lasu, ale tego nie zrobiła. Nie chciała przegiąć, ani rzucić czegoś, co wcale nie było potrzebne i mogło tylko zmienić ton tej rozmowy. Było zbyt przyjemnie, żeby chciała to popsuć.

Sama Yaxley przez ostatnie dwa tygodnie nieco się wycofała. Nie brała zleceń, nie łaziła po lasach. Skupiła się na ich problemie, bo najważniejsze aktualnie było to, aby ogarnąć umysł. Nie mogła sobie pozwolić na to, aby podobna niedyspozycja ponownie jej się przytrafiła, mogła kogoś przypadkiem skrzywdzić, w tym wypadku zdecydowanie wolała nie ryzykować, bo nie mogła być w pełni odpowiedzialna za swoje czyny. Tak jak wtedy, niby to jej ręka wystrzeliła z kuszy, ale nie do końca czuła, że to było jej dziełem.

- Szybko się uczę. - Dodała rozbawiona, w tonie jej wypowiedzi mógł wyczuć nutę dumy. Oczywiście, że zaatakowała go jego własną bronią. Była całkiem bystra i pojętna, chociaż mogło się wydawać, że wcale tak nie jest. Bardzo szybko odnajdywała się w nowych sytuacjach, potrafiła rozmawiać z ludźmi w sposób, który wybierali. To nie było dla niej problematyczne.

- Do końca twojego, czy mojego życia? Wiesz jak jest, w moim przypadku śmierć może przyjść dosyć szybko. - Chciała mu przypomnieć, że to wcale nie był najlepszy pomysł. Sama perspektywa tego, że mógłby utrzymywać z nią kontakt do końca jej życia, bez względu jak długie ono by nie było wydawała jej się być całkiem atrakcyjna, nawet jeśli wiązała się z wynagradzaniem mu tego jednorazowego błędu w tylko jemu wiadomo jaki sposób.

Problematyczne było to, że nie porozmawiali ze sobą otwarcie na samym początku. Tak naprawdę od tego powinni zacząć, dzięki temu mieliby jaśniejszy obraz na całą sytuację. Teraz? Cóż, zabrnęli w tym naprawdę daleko, najwyraźniej żadne z nich nie zamierzało się przyznać do końca do tego, co ich gryzło. Jasne, widzieli, że działo się coś dziwnego, ale nie mówili o tym. To wcale nie było dobre rozwiązanie, ale byli w tym do siebie bardzo podobni. Woleli dusić to w sobie, niż rozmawiać jawnie o uczuciach i nie do końca jasnych myślach. Póki co nie było dla nich ratunku. Powinni się nauczyć tego, że współpraca polegała przede wszystkim na wzajemnym zaufaniu i szczerości, a tego tutaj trochę brakowało.

- No tak, najważniejsze, że sami rozumiecie swój własny język, to ma sens. - Nie zamierzała negować tego argumentu, zrozumiała przekaz. Po co bowiem laicy mieliby czytać te ich lekarskie opinie? Pewnie i tak mało kto byłby w stanie cokolwiek z tego zrozumieć.

- Zapomniałam, że taka tajemnica istnieje. - Ciekawe ile skrywał ich Ambroise, dopiero teraz uświadomiła sobie, że musiał wiedzieć naprawdę wiele o różnych czarodziejach, te informacje można było wykorzystać w różny sposób.

- Nie, nie trzeba, bez sensu, żebyśmy przeglądali to samo. - Jasne, nie miałaby nic przeciwko temu, żeby jej poczytał, to mogło być całkiem ciekawe doświadczenie, bo nikt nie czytał jej od czasu kiedy była dzieckiem, ale musieli ruszyć te wszystkie książki. Zamiast tego wzięła do rąk jedną z ksiąg, które dla niej wybrał i zaczęła ją wertować, powoli, kartka po kartce.

- Zapamiętam to. - Pewnie sama wymieniłaby coś innego, jako jego największy atut, zresztą miał ich tyle, że byłoby jej trudno wybrać ten największy. Musiałaby się długo zastanowić nad tym, co faktycznie było w nim najbardziej wyjątkowe.

Faktycznie ostatnio był jeszcze bardziej nieprzewidywalny niż zazwyczaj, ale raczej w tą przyjemną stronę. Miała świadomość, że pewnie wiązało się to z tym, co się im przydarzyło. Trochę obawiała się, że jego sympatia do niej wynika tylko i wyłącznie z tego, że niedługo się to skończy i wrócą do tego, co było przed. Nie miała pojęcia, czy byłaby w stanie ponownie zaakceptować ten chłód, który między nimi był, zdecydowanie bardziej podobało jej się to, co działo się teraz, tyle, że no właśnie trochę kwestionowała zasadność tego, co się działo. Dlatego też nie pozwalała sobie na więcej, niż tylko wymienianie tymi dwuznacznymi zaczepkami.

Zamrugała pospiesznie, dwa razy, przetwarzała to, co jej powiedział. Widać było po niej, że bardzo intensywnie myślała. Nigdy nie wspominał o tym, że był chory, nie miała o tym pojęcia. Miała chęć wypytać go o to, przecież nie powiedział jej nic konkretnego, ale zabrzmiało to całkiem poważnie. Skąd mogła wiedzieć, na ile ta choroba była niebezpieczna? Co jeśli coś stanie mu się w jej obecności, a ona nie będzie mogła mu pomóc? Nie znała nawet podstaw medycyny, tych najbardziej przystępnych, głupiej pierwszej pomocy. Będzie musiała faktycznie zainteresować się tematem, żeby nie daj Merlinie kiedyś nie znaleźć się w chujowej sytuacji.

Spodziewała się, że może być od niej starszy, nie miała pojęcia ile lat, ale nie mogła to być zbyt wielka różnica, nie wyglądał jakby się miał niedługo rozsypać. Po chwili dotarło do niej, że skoro wiedział, że jest starszy, ton jego głosu wskazywał na pewność, to oznaczało, że miał świadomość ile ona ma lat. Nigdy mu o tym nie wspominała. Cóż, była też jego pacjentką, jej ojciec był jego klientem, na pewno w tej swojej dokumentacji medycznej mógł znaleźć takie informacje, jakby to miało jakiekolwiek znaczenie.

Nie zamierzała ciągnąć tej dyskusji na temat tego, kto umrze pierwszy, teraz to jej się zupełnie nie podobało. Nie odrywała od niego spojrzenia nawet na moment po tym jak powiedział jej o tym wszystkim, tyle, że też nie skomentowała tego w żaden sposób. Nie wiedziała, co ma powiedzieć, nie chciała wypytywać, dla niektórych choroba to był bardzo drażliwy temat. Pewnie do tego wróci, kiedyś, kiedy poczuje, że jest na to odpowiedni moment.

Nie wiedziała też, czy zaufa jej na tyle, żeby opowiedzieć o chorobie coś więcej. Nie ma się co oszukiwać, ledwie od dwóch tygodni spotykali się regularnie, to co ich łączyło było czymś nowym. Nie mógł mieć pewności, ze za chwilę nie zniknie z jego życia, jaki był sens dzieleniem się swoimi problemami z osobą jak ona, która właściwie ciągle była w drodze. Pojawiała się i znikała, nie umiała się zakotwiczyć, zazwyczaj, bo teraz potulnie siedziała na tyłku przez to, co się wydarzyło. Mało kto chciałby mieć kogoś takiego obok siebie, właściwie to nawet nie obok, po prostu w swoim życiu. Nie była tym, czego szukali normalni ludzie. Była chaosem, który niszczył wszystko wokół siebie. Nie potrafiła działać inaczej, niczym huragan, pojawiała się, brała to, czego chciała i pozostawiała ruinę. Zdawała sobie z tego sprawę, dlatego też próbowała nie zbliżać się do kolejnych osób, nie przynosiło to nic dobrego, przede wszystkim dla nich. Miała świadomość, że to się nie zmieni. Nie umiała żyć inaczej, nic nie było jej w stanie utrzymać w jednym miejscu. Nigdy nie marzyła o księciu z bajki, dzieciach i ładnym domu. To nie było w jej stylu. Ona chciała zdobywać świat, sprawiać, żeby płonął. Kto chciałby budować cokolwiek na zgliszczach mając świadomość, że bardzo szybko znowu się nimi staną?

- Talent... - Przeciągnęła to słowo, jakby się nad czymś zastanawiała. - Niech będzie, można to uznać za talent. - Najwyraźniej musiała chwilę pomyśleć, żeby wiedzieć, czy faktycznie może to zaakceptować jako dar.

- To dobrze o tobie świadczy. - Skoro restrykcyjnie podchodził do tego tematu, to oznaczałoby, że można mu zaufać, ciekawe, czy w innych sprawach też, czy tylko w tych medycznych. Cóż, powierzyła mu już kilka swoich tajemnic i póki co nikomu ich nie zdradził, co tylko upewniało ją w tych słowach.

Geraldine z początku całkiem aktywnie przeglądała kolejne strony tomu, który miała w ręce, tyle, że ułożyła się w tym fotelu tak wygodnie, zwinęła w kłębek niczym kot, a do tego była przykryta kocem, że dosyć szybko zrobiło jej się naprawdę błogo, nawet trochę za bardzo. Po przerzuceniu kilki stron jej głowa stała się bardzo ciężka i opadła na fotel, odruchowo zakopała się wtedy jeszcze bardziej w ten nieszczęsny koc. Cóż, już wiedzieli, kto wygrał te śmieszne przekomarzanki związane ze spaniem. Tak jak zakładała - nie była to ona, ona oddała się w objęcia Morfeusza.

Może tu był ich błąd, zamiast płynąć z prądem zastanawiali się nad wszystkim, analizowali. Nie pozwalali sobie w pełni oddać się temu, co się działo. Z drugiej strony lubili mieć kontrolę, panować nad swoim życiem, więc wcale nie było to takie proste jakby się mogło wydawać. Męczyli się przez to okropnie, ale co innego mieli zrobić?

Utknęli między rzeczywistością, a marą, jakby znajdowali się między światami, powątpiewali we własne uczucia, w realność tego na czym zaczęli budować nową relację. Chyba każdy miałby problem, aby odnaleźć się w tej sytuacji. Wbrew pozorom radzili sobie całkiem nieźle, postawili niewidzialne granice, których żadne nie zamierzało przekroczyć. To było bardzo rozsądne, szczególnie jak na Geraldine, która miała w zwyczaju po prostu płynąć, bez zastanawiania się nad tym co robiła, chociaż mogła utonąć.

Sporo ją to kosztowało, bo nie przywykła do takiego działania. Musiała naprawdę mocno się postarać, aby nie zrobić czegoś głupiego, nie wziąć tego, na co miała ochotę. Była przyzwyczajona do tego, że zawsze otrzymywała to na co miała ochotę. W tym wypadku jednak było inaczej, gdzieś w tle pojawiała się troska o to, aby go nie skrzywdzić, dziwne, bo nigdy się tym specjalnie nie przejmowała. Nie był też osobą, o której uczucia by się martwiła jeszcze kilka dni temu, nie po tym jak spektakularnie okazywali sobie niechęć. Zdawała sobie sprawę, że raczej nie było możliwe, aby zmienić o kimś zdanie w tak krótkim czasie bez mieszania w to jakiejś siły wyższej, która najprawdopodobniej postanowiła skomplikować im życia.

Czuła się w jego towarzystwie na tyle bezpiecznie, że odpłynęła, to też nie było dla niej typowe, bo nie miała w zwyczaju zostawać na noc u ludzi, którzy nie mieli dla niej znaczenia, którym nie ufała. Jasne, zdarzały jej się jednorazowe przygody, zupełnie przypadkowe, ale nigdy nie pozwalała sobie na sen, w towarzystwie osób, którym w pełni nie ufała. Mogła się z kimś przespać, ale nie spać u jego boku, dziwne miała zasady.

Nie poczuła, kiedy wziął ją w swoje ramiona i zabrał do łóżka, nie zarejestrowała tego momentu, nie ma się co dziwić, była zmęczona. Spała jak kamień. Mruknęła tylko cicho, przeciągle kiedy znalazła się w wygodniejszym miejscu.

Spała spokojnie, nie jak dziecko, bo dzieciaki miały w zwyczaju wybudzać się w czasie snu po kilka razy. Dawno chyba nie udało jej się ciągiem przespać tylu godzin. Było to nawet ciekawe, z racji na to, że zazwyczaj męczyła ją bezsenność.

W końcu się obudziła, kiedy pierwsze promienie słońca wdarły się do mieszkania przez szyby. Niemrawo otworzyła oczy, nie poruszyła się przy tym jednak. Przez dłuższą chwilę wpatrywała się w sufit, żeby dotrzeć do tego, gdzie się znajdowała i co właściwie się wczoraj wydarzyło. Nie pamiętała momentu, w którym zasnęła, nie kojarzyła też, jak znalazła się w łóżku. Musiało się tak jak zakładali, jak on zakładał. Odpadła, a później magicznie teleportowała się do łóżka, cóż, zdarzyło jej się to ostatnio w dzieciństwie.

Odwróciła się na bok, żeby zlokalizować swojego towarzysza niedoli. Nie miała pojęcia, gdzie spał, wiedziała, że jest tu jedno łóżko, uparł się, żeby ona w nim spała. Bardzo szybko uzsykała odpowiedź, znalazła go na ziemi. Postanowiła póki co się nie ruszać, aby go nie obudzić, zasługiwał na trochę odpoczynku. No i mogła się teraz w niego wgapiać, bo nie było możliwości, żeby ją na tym przyłapał, całkiem przyjemna opcja na spędzenie wczesnego poranka.

Trochę jej było głupio, że przez nią spał na podłodze. Musiało mu być kurewsko niewygodnie w takiej pozycji, wolała nie myśleć o bólu pleców, który mógłby się pojawić po takim śnie. Mógł zostawić ją w fotelu, było jej tam całkiem wygodnie, pewnie też by ją trochę poskładało, ale nie tak bardzo jak mógł poskładać sen na podłodze. Tak, miała doświadczenie i w tym i nie wspominała go jako jedno z tych miłych.

Parsknęła śmiechem, kiedy usłyszała, co powiedział. Oczywiście, każdy miał swoje priorytety, kolejny raz z nim przegrała, na szczęście o nic się nie założyli. Odwróciła wzrok, póki miał zamknięte oczy, aby nie przyłapał jej na tym, że się w niego wpatrywała. Nie miała pojęcia dlaczego tak bardzo nie chciała zostać na tym przyłapana, jakby co najmniej robiła coś bardzo nieprzyzwoitego.

- Gratulacje, na szczęście w tym konkursie nie ma żadnej nagrody. - Znaczy była i to najwyraźniej dla przegranych, bo ona spędziła te noc w całkiem wygodnym łóżku, kiedy on spał na podłodze. Tak to właściwie mogłaby przegrywać za każdym razem, oczywiście nie podzieliła się z nim tą złotą myślą, bo jednak normalnie lubiła wygrywać dla samego poczucia, że zwyciężyła.

Nie wydawało jej się, że mogła go obudzić. Jak na siebie zachowywała się wyjątkowo cicho, zakładała więc, że obudziły go promienie słońca, które wdzierały się do mieszkania. Swoją drogą były one całkiem urocze, Yaxleyówna lubiła gwar poranków, często obserwowała ludzi pędzących ulicami do pracy ze swojego balkonu.

Tym razem jednak nie była u siebie, aczkolwiek wcale nie czuła się nieswojo. Przywykła do tego miejsca, często tu przecież bywała, nigdy nie zdarzyło jej się jeszcze zostać tutaj na noc, ale spodziewała się, że kiedyś do tego dojdzie. Może nie do końca w takiej formie jak teraz, ale cóż, też wydawało jej się, że to lepiej.

Kiedy Ambroise się podniósł i ruszył w stronę aneksu kuchennego wreszcie postanowiła zmienić pozycję z leżącej na siedzącą. Jej ciało było wypoczęte, zresztą umysł też, naprawdę dobrze jej się tutaj spało.

Rozejrzała się w poszukiwaniu fajek, dotknęła dłonią kieszeni swojej koszuli, całkiem szybko je zlokalizowała. Wsadziła sobie papierosa do ust i odpaliła go zapalniczką. Wtedy przysunęła też nogi do klatki piersiowej, nadal nie zrzuciła z siebie koca, bo był jej pod nim naprawdę przyjemnie. Przeniosła ponownie wzrok na mężczyznę, to mieszkanie było na tyle mikroskopijne, że nie mogła udawać, że znajdował się daleko. Obserwowała go nie odzywając się przy tym ani słowem, rozkoszowała się dymem papierosowym.

Czy czegoś potrzebowała? Musiała się nad tym zastanowić, wydawało się, że powoli powinna się zbierać do wyjścia, nie chciała dłużej zaburzać mu przestrzeni, miała świadomość, że poranki bywają trudne.

Z zamyślenia wyrwał ją dźwięk gotującej się wody, drgnęła nawet zupełnie nieświadomie przez ten odgłos, a ponoź nie tak łatwo było ją wystraszyć, no, tyle, że tym razem nie spodziewała się tego, że przeszkodzi jej to w jakże intensywnym procesie myślowym, który zachodził w jej głowie.

Nie miała pojęcia, co tam przygotowywał sobie do picia, wspominał, że jest chory, dalej nie wiedziała na co, więc może musiał łykać jakieś medykamenty? Było to możliwe.

Wyłapała, że spojrzał w jej kierunku, przesunęła więc wzrok ku jego twarzy i posłała mu ciepły uśmiech.

Zmrużyła lekko oczy kiedy zaczął ją przepraszać za brak kultury. Mrugnęła też trochę szybko, kilka razy, nie, nie przesłyszała się. Nie wydawało jej się to przepraszanie jednak konieczne.

- Dzień dobry. - Tak, od tego warto było zacząć.

- Czy zasłużyłam na kawę? - O tej porze nie jadała, raczej typowo dla siebie jadła na śniadanie czarną kawę i wypalała papierosa, to drugie miała już prawie za sobą, bo kończyła palić szluga, którego miała w dłoni.

Przeniosła wzrok na podłogę, żeby zobaczyć, gdzie faktycznie stały jej buty, musiał je ściągnąć z jej stóp, kiedy ją tu położył. Oczy otworzyły jej się szerzej, kiedy wspomniał o kapciach, wpatrywała się w niego pytająco, ale z jej ust nie padł żaden komentarz. Kupił jej kapcie? Chyba nikt jej nigdy jeszcze nie sprezentował czegoś podobnego, bo nie bywała u nikogo na tyle często, żeby potrzebowała kapci. Zrzuciła nogi z łóżka, aby od razu wsunąć je na stopy. - Pasują. - Rzuciła tylko krótko, chwilę wpatrywała się w smoki na nich wyszyte. Cóż, naprawdę były w jej guście, ciekawe, czy ogarnął je od swojej Rowelowej części rodziny. - Jak się spało? - Spodziewała się, że niezbyt przyjemnie, bo przecież spędził noc na podłodze, ale wypadało zapytać.

- Nie wiem, czy można nazwać to wygraniem, ale jak lubisz, to spoko. - Zdecydowanie bardziej kojarzyło jej się to z przegraniem, ale no doceniała to, że dał się jej przespać w swoim łóżku. To było całkiem miłe, swoją drogą czuła, że ubrania przesiąknęły jej jego zapachem, co pewnie nieco umili jej dzień gdy stąd wyjdzie, będzie miała wrażenie, że znajduje się obok.

Przewróciła oczami słysząc jego pouczający ton. Miał rację. Zdecydowanie, oczywiście nie przyznała mu tego, bo może i ostatnio nie myślała jasno, jednak nie miała w zwyczaju aż tak komuś przytakiwać.

Nigdy nie przywiązywała wagi do śniadań, nie wydawały się jej być szczególnie istotne, chociaż wiele razy słyszała, że to ponoć najważniejszy posiłek dnia. Ona zdecydowanie wolała te popołudniowe, po polowaniach bywała głodna jak wilk i to głównie wtedy zaspokajała potrzebę jedzenia.

- Zrozumiałam sugestię. - Nie musiał się już tak na niej odgryzać, nie trzeba było. Skoro nalegał, to oczywiście nie mogła mu odmówić. W sumie dawno nie jadła z nikim śniadania. Wcale nie bała się, że ją otruje, a nawet jeśli tak, to byłby w stanie również znaleźć odtrutkę, więc nie było najgorzej.

Nie zamierzał jej odpuścić, w sumie widziała w tym analogię do jej wczorajszego zachowania. Troszczyli się o siebie wzajemnie, może faktycznie powoli to zaczynało przypominać przyjaźń? Może nieco pokręconą, nie do końca zrozumiałą dla każdej ze stron, ale jednak przyjaźń? Tak właściwie, czy w ogóle była potrzeba nazywania tej relacji? Wydawało jej się, że przekracza nieco ramy przyjaźni, można więc było nie korzystać z żadnego nazewnictwa i określać to, co się między nimi działo jako coś, bo zdecydowanie nie było niczym.

- Jest trzecia opcja? Bekon i bekon? - Och, tego mógł o niej nie wiedzieć, ale Geraldine była prawdziwym mięsożercą, nie przepadała jakoś szczególnie za warzywami, jasne jadła je, bo ponoć tam było najwięcej witamin, czy coś, ale mimo wszystko mięso miało specjalne miejsce na jej podniebieniu, jak przystało na prawdziwą łowczą.

Nie była szczególnie wybredna jeśli chodzi o jedzenie, naprawdę nie miała oczekiwań z kosmosu. Bekon wydawał jej się być naprawdę idealnym rozwiązaniem na to śniadanie. Podczas swoich podróży jadała często mniej wyszukane posiłki, jak kawałek mięsa, który smakował jak podeszwa od buta (nie, żeby faktycznie miała pewność jak smakuje podeszwa, bo nigdy żadnej nie jadła, ale gdyby miała sobie wyobrazić jej smak, to właśnie tak by wyglądał).

- To już są oszczerstwa, przecież widziałeś, że próbowałam. - Może z bardzo, ale to bardzo słabym skutkiem, ale nawet przejrzała jakieś dziesięć stron, z których niczego nie zapamiętała, ale na szczęście nie sprawdzał wiedzy, jaką udało się jej przyswoić.

- Nie przejmuj się, pijam czarną, tak czarną jak czarna jest moja dusza. - Przede wszystkim mocna, pijała kawę po to, aby się rozruszać, potrzebowała do tego sporej dawki kofeiny. Nie wyobrażała sobie rozpoczęcia dnia bez kawy.

Kończyła palić fajkę, postanowiła więc podnieść tyłek z łóżka, żeby poszukać popielniczki. Zlokalizowała ją na stole, przy którym wczoraj bawili się w kółko czytelnicze. Przygasiła tam peta, po czym udała się w kierunku aneksu kuchennego. Jasne, chciał jej zrobić śniadanie, nie zamierzała jednak wtedy jak księżniczka siedzieć w łóżku. To nie było do niej podobne.

- Dobra, co mam robić? - Zapytała jeszcze opierając sobie ręce na biodrach kiedy przystaneła obok niego. Geraldine nie odnajdywała się w kuchni, to nie było jej miejsce na ziemi, jednak gdy dostanie instrukcje to powinna sobie poradzić z jakimiś podstawowymi czynnościami. Nie miała zamiaru podpalić tej przestrzeni.

- Są bardzo urocze. - Dodała jeszcze ponownie rzucając krótkie spojrzenie na swoje stopy, na których znajdowały się smocze kapcie. Ten zakup sugerował, że spodziewał się, że będzie często tu bywać, znaczy już to robiła, ale skoro teraz miała własne kapcie? Cóż, mogła pojawiać się jeszcze częściej (jasne, potrzebowała do tego takiej wymówki).

Jego odpowiedź wcale jej nie zdziwiła, no może poza tą częścią związaną z fotelem, jej zdaniem to był zdecydowanie lepszy wybór od podłogi. Wystarczyło umiejętnie się ułożyć, miała wrażenie jednak, że nie wszyscy posiadali takie tajne moce. - Następnym razem śpisz na łóżku. - Dodała bardzo władczym tonem, takim który nie przyjmował sprzeciwu. Zabawne, że już myślała o kolejnym razie, zakładała, że ten nie był jedyny. - Zresztą mogłeś położyć się obok, było wystarczająco miejsca. - Jasne, nie była może zbyt drobna, ale na jej byliby w stanie położyć się tam razem w miarę bezpiecznej odległości, choć czy w ogóle taka istniała patrząc na to, jak na niego reagowała, szczególnie w łóżku? Pewnie nie. Odsunęła od siebie te niemoralne myśli i skupiła się na tym, o co faktycznie jej chodziło. Nie było nic złego w spaniu w jednym łóżku, prawda? Im dłużej jednak na to patrzyła tym była pewniejsza, że w ich przypadku mogłoby się to skończyć nieodpowiednio, przynajmniej z jej strony.