Morpheus odchrząknął, aby zwrócić na siebie uwagę. Wyprostował plecy, splótł dłonie w koszyczek. W międzyczasie spalił papierosa, strzepnął popiół do popielniczki i zgniótł peta, jakby potrzebował wolnych rąk do opowiadania. Nie wstał jednak, żeby jeszcze bardziej nie pogarszać swojego statusu geriatrii pośród bardzo młodej rzeszy Zakonników. Zabawne, że czasami wyglądał starzej od swojego brata, na przykład teraz, jemu lat obejmowała twarz nieskażona myślą. Jonathan natomiast był młodszy, realnie i miał więcej wigoru, niż Longbottomom.

— Zacznę od najmniej nas zajmującej. Thoran to nie jest brat Geraldine Yaxley, to demon, który ją prześladuje, zmienia wspomnienia i prawdopodobnie próbuje przejąć jej miejsce. W normalnych warunkach zaproponowałbym, żeby Erik wziął z nią ślub, ale w tym momencie to zbyt duże ryzyko. Podobno działa coś na froncie pozbycia się go, ale jeśli jej się nie powiedzie, zgłoszę to do Departamentu Tajemnic, bo demon nie może biegać po ulicach Londynu samopas. Ah i uważajcie, nosi twarz Samuela z Kniei. Geraldine nic mi nie mówiła o tym, jak dalej toczy się poszukiwanie rozwiązania, ale z mojej wiedzy wynika, że powinno się go ponownie zapieczętować.

Podsumował sprawę, aby ją wyklarować, zwłaszcza, że istota mogła być bardzo niebezpieczna, na pewno Thoran był przeklęcie przebiegły.

— Drugą sprawą, o której jeszcze żadne z was nie wie, jest Fortinbras Malfoy. Zauważyłem jego dzieci na przyjęciach związanych z Zakonem, Eden i Elliota. Natomiast na przyjęciu Muzy, patrząc na niego miałem niepokojącą wizję związaną z jego intencjami. Podczas gdy panna Avery mówiła swoje dość pro-mugolskie zakończenie, w jego głowie pojawił się obraz związany z puklem blond włosów i bardzie niepokojącej wersji mugolskiej rymowanki... London bridge is falling down... — zanucił na końcu, fałszując okropnie, jednakże wystarczająco, aby rozpoznać utworem, znany bodajże na całym świecie, również w czarodziejskim. — Jego córka zaś była przykładnie u jego boku, więc należy ją sprawdzić. Nie jest to żaden dowód, ale sugestia rzucenia klątwy i owszem. Warto młodych prześwietlić, aby wykluczyć ewentualność szpiegostwa. Zakładam, że Atreus jest zinfiltrowany, skoro był na roku z Borginem, a Florence z nami współpracuje?

Ostatnią część skierował już bezpośrednio do Brenny.

— A teraz przejdźmy do meritum. Podczas rytuału na Lammas doświadczyłem epifanii. Prawdopodobnie siła wyższa zesłała mi wizję, w której w momencie, gdy liście w dolinie zmienią swój kolor na pomarańczowy, Dolina zapłonie, a nad nią zawiśnie znak naszych wrogów. — Ominął fragment o tym, że nad nim bezpośrednio wisiało zagrożenie śmierci w ogniu. Z kieszeni wyjął fiolkę ze srebrną zawartością, która poruszała się, jak mała rybka. — Mam jej wspomnienie tutaj, gdyby ktoś chciał do niego zajrzeć. Nie jestem jedynym, który miał podobnie pokrzepiające wizje. Drugą osobą była wspomniana wcześniej Florence Bulstrode. Jej wizja dotyczyła jakiegoś miasta, podejrzewamy, że może to być Londyn, ale nie mamy żadnego potwierdzenia. Widziała cienie, śmierciożercę w mrocznym zaułku, a wreszcie wbiegła do domu, w którym były dzieci i kobieta. We śnie byli znajomi, ale stanowiły tylko symbol dla mózgu. Do środka za nią wtargnęły cienie i zaatakowały ogniem kobietę. Cienie weszły w ściany i wszystko zajęło się ogniem. Będę próbował znaleźć jeszcze jakieś inne proporctwo, wiarygodne, ale... — rozłożył ręce w bezradnym geście. — To wizje. Rzadko bywają dosłowne, ale mają kilka wspólnych cech. Nadchodzące ataki i ogień.

— Jeszcze nie wiem...? — poinformował powoli Erik, pozwalając, aby w powietrzu zawisł znak zapytania. Skinął głową w stronę Heather.— Jak widać po poruszanych sprawach, może to nawet lepiej, że nie wybiegałem myślami zbyt daleko w przeszłości.

Uśmiechnął się kwaśno. Nie był jeszcze pewny, co dokładnie zrobi z tym fantem. Wolał też nie popełnić jakieś gafy i nie zarezerwować jakiegoś pawilonu pod Londynem, tylko po to, aby okazało się, że we wrześniu połowa zaproszonych gości będzie kurowała się w szpitalu i zwyczajnie nie znajdzie czasu na to, aby wraz z nim obchodzić urodziny. Najłatwiej chyba będzie po prostu poczekać do ostatniej chwili, napomknął się bezgłośnie. Pięć dni? Siedem dni wcześniej? Będzie musiał wydać więcej kasy, ale przynajmniej będzie lepiej zaznajomiony z sytuacją znajomych.

Wysłuchał kolejnej litanii zarzutów wobec Borgina i Lestrange'a, postanawiając jednak nie wtrącać się w te kwestie. Teoretycznie mógł spróbować bronić pewnych postaw, jakimi wyszczególniali się co poniektórzy aurorzy i brygadziści w Ministerstwie Magii, ale nie widział w tym na ten moment zbyt dużego sensu. Nie mieli dostatecznie dużej ilości informacji, aby rzucić komukolwiek w twarz konkretnymi dowodami. Mieli tylko poszlaki i domysły, a to jednak... Nie było jakoś dużo.

— He? — podniósł nagle głos podczas przemowy Morfeusza, gdy ten nawiązał do ślubu z Geraldine. Zmarszczył brwi w niemalże dziecięcym zdziwieniu.

Rozejrzał się czujnie po reszcie zebranych, jakby spodziewał się, że zaraz ktoś poinformuje go, że od lat próbowano go zeswatać z Yaxley i że byli dla siebie idealną parą. A przecież to by było po prostu niemożliwe. I nie chodziło nawet o jego związek z Anthonym! Chociaż dogadywał się z Ger bardzo dobrze, tak oboje nie wyobrażali sobie, aby kiedykolwiek spotkać się przed ołtarzem i wspólnie wygłosić przysięgi przed kapłankami kowenu. Po prostu nie pasowali do siebie w ten sposób. Na kilka sposobów. Przyjaźń była o wiele lepszym układem.

— Czyli trzeba będzie po prostu zaprosić Malfoyów na obiad. — Oparł dłonie na kolanach, zerkając na Brennę. — Eden na pewno się stęskniła za wspólnymi lunchami z tobą, nie sądzisz?

W końcu doszli do najważniejszej części zebrania. Pożaru. Ognia, który miał pochłonąć Dolinę Godryka. Skrzywił się na wspomnienia wizji, jakiej doznał na zaklętej wyspie w towarzystwie Vinzenta Prewetta. Ponownie skupił swe spojrzenie na Brennie. Ciekawe, czy teraz przechodziło jej przez myśl, że widziadło jej brata jednak mogło okazać się nie być tak dalekie od prawdy, jak się początkowo wydawało?

— Cóż, były pewne znaki, że szykuje się coś większego — podjął Erik, strzelając kostkami dłoni. — Śmierciożercy nie byli zbytnio aktywni od Beltane. A przynajmniej nie robili tego tak jak w maju czy jeszcze pół roku wcześniej. — Westchnął cicho. — Martwi mnie to, że w ogóle mogą mieć zasoby, aby zaatakować w kilku miejscach jednocześnie. Sam atak na Polanę Ognisk był dosyć brawurowy, a tutaj Dolina Godryka, potencjalnie Londyn i inne ościenne miejscowości, w których mieszkają czarodzieje? Brzmi podejrzenia. Wzmogli rekrutacje w ostatnich miesiącach? A może wtedy mieliśmy do czynienia z ograniczonym zespołem czarnoksiężników?

Maledis na to nie wskazywał, dodał w myślach Erik, przypominając sobie starcie z anty-patronusem podczas walk razem z Heather i Charlesem. Mimowolnie zerknął w kierunku rudowłosej dziewczyny. Ta to była bardzo narwana, a skoro Louvain rzucił jej się w oczy, to może i w tej sprawie miała coś do powiedzenia? W tej chwili każda teoria mogła ich naprowadzić na jakiś lepszy trop, póki nie mieli konkretnych danych.

— Jeśli faktycznie zaatakują w kilku miejscach na raz, to podejrzewam, że Londyn może najbardziej oberwać. O ile skupią się stricte na magicznych dzielnicach i nie wyściubią nosa do niemagicznego Londynu — kontynuował pewnym głosem. — Na Pokątnej czy Horyzontalnej już dużo większe zagęszczenie budynków. Lokal przy lokalu, mieszkanie przy mieszkaniu... Jak coś zajmie się ogniem, to płomień zaraz przeskoczy dalej.

— Postaram się z nim porozmawiać w nadchodzących dniach — odparł z wahaniem w głosie, bo w gruncie rzeczy w ostatnich miesiącach miał dosyć ograniczony kontakt z Malfoyem. Może być nieco... szorstko, biorąc pod uwagę chociażby rytuał miłosny, który połączył go wraz z Elliottem i Norą. Wypuścił powoli powietrze z ust. — Chociaż wątpię, aby mógł być w coś zaangażowany. Wolałbym myśleć, że po takim czasie bym coś zauważył. Akurat my zbytnio się nie hamujemy ze swoimi poglądami.

Mówiąc ''my'' miał na myśli przede wszystkim Longbottomów. Zwłaszcza siebie i Brennę, bo ich promugolskie i antyczystokrwiste poglądy można było wysondować stosunkowo łatwo, jeśli wdało się z nimi w dłuższą rozmowę.

— Nawet anomalie nie powinny brać się znikąd, prawda? — napomknął Erik, prostując się niepewnie na krześle. Rozejrzał się po zebranych, zatrzymując na dłużej wzrok na osobach, które były obecne na Polanie Ognisk podczas Beltane. — Skoro ma dostęp do dodatkowych zasobów energii z Limbo, to... Jeśli planuje ją wykorzystać, to chyba powinien być obecny przy jej hmm emanacji? Oczywiście, może skakać sobie z miejsca na miejsce, używając teleportacji, ale skoro ma w planach coś tak ''widowiskowego'' jak pożary w kilku miejscach na raz, to musi mieć jakiś plan. — Wzniósł oczy ku niebu, rozmyślając nad porównaniem, które łatwo by było mu zobrazować przy pomocy kilku słów. — Może... Coś w rodzaju wisienki na torcie w jego wykonaniu? Zbiór ładunków magicznych, który musi odpalić swoimi zaklęciami. Wtedy nie musiałby odprawiać jakiegoś wielkiego rytuału, żeby rozpalić pożar i zasilić go dodatkową energią. Po prostu dawałby od siebie ten kluczowy element.

Wzruszył ramionami. Nie miał bladego pojęcia, czy był to dobry trop. Równie dobrze mógł iść w złym kierunku. Skoro po zaczerpnięciu magii z zaświatów Czarny Pan był w stanie wyczarować sobie bez trudu armię żywych trupów, to czemu marnowałby tego rodzaju magię na rozpętanie kilku pożarów? Równie dobrze wystarczyłoby kilka Iscendio posłanych w odpowiednie miejsce lub wypuszczenie Szatańskiej Pożogi. Tak, to mogłoby narobić szkód. Może nawet na tyle, aby ostrzeżenia na ten temat przekroczyły granice nurtów czasu i przestrzeni, aby wylądować w wizjach jasnowidzów na terenie kraju. Ale czy to było wszystko?

Zawsze to może być zmyłka. Próba wywiedzenia nas w pole, tak jak mówi Menodora, kontynuował w myślach, tym razem powstrzymując się przed kolejną falę ciężkich westchnień. W sumie zgadzał się z Crawleyówną. Podczas działań Śmierciożerców na Beltane, Czarny Pan też nie dopuścił wszystkich swoich zwolenników do ''głównego zadania'', relegując co poniektórych do walki z siłami Ministerstwa Magii na Polanie Ognisk. Czy tym razem miało być podobnie? Czy agenci Czarnego Pana mieli wznieść pożary w przypadkowych punktach, aby zmylić służby, podczas gdy Voldemort otrzymałby dostęp do innego miejsca i mógł w spokoju działać? W głowie Erika zapaliła się czerwona lampka.

Wiedza na temat Zakonu Feniksa nie była informacją powszechną. Może podejrzewano, że zbierają się jakieś grupy, które pragną działać poza systemem, ale raczej nikt z szeregów wroga nie wiedział jeszcze o zasięgu zakonników. Czyli ewentualny chaos miałby na celu przede wszystkim rozproszenie sił Ministerstwa Magii. Jakie były kluczowe plany Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów na nadchodzące miesiąca? Zdecydowanie ochrona Mabon i Samhain. Po ostatnich wypadkach nie wchodziło w grę, aby po prostu oddać kontrolę nad zabezpieczeniami sabatu nowemu arcykapłanowi.

— Zgadzam się z planami na zabezpieczenie poszczególnych społeczności, jednak tak teraz pomyślałem — zawiesił na moment głos, nie chcąc przez przypadek zasiać niewłaściwych podejrzeń w umysłach reszty członków Zakonu. — Nadal działamy tajnie, prawda? A to znaczy, że w znacznej większości przypadków Śmierciożercy skupiają się przede wszystkim na ewentualnym kontrataku ze strony Brygady Uderzeniowej, Biura Aurorów i ludzi, którzy na miejscu będą gotowi do walki. — Chrząknął znacząco. — A to sugeruje, że chodzi o rozproszenie sił Ministerstwa i ludzi, którzy chcieliby bronić swój dobytek. Więc nasuwa się tutaj pytanie... Gdzie powinno nas wówczas nie być?

— Pasował do jej włosów, na tyle ile porównywałem wspomnienia. Ale równie dobrze mogła to być Eden, to podobna brawa, a może jemu się nie podoba jej kontakt z nami — wyjaśnił. Bardzo wiele padających  stwierdzeń zgadzało się z tym, co myślał on sam, dlatego zbierał je w głowie. W pewnym momencie nawet wyjął pióro i pergamin, w odwiecznej zagadce, gdzie on te wszystkie bibeloty trzymał i jakim cudem nie wpływało to na układanie się materiału i runicznie zaczął zapisywać różne podpunkty, aby uporządkować sobie to w głowie. Borginowie. Greengras. Malfoy.

— Jak słusznie zwróciła uwagę Dora i Brenna, musimy przygotować się w okolicach świąt. Również uważam, że ten pożar może być wynikiem innych działań, niż tylko ataki śmierciożerców, w tym przypadku może rzeczywiście to płomienie zaczną zachowywać się abnormalnie. Potrzebujemy jasne procedury, na czas gdy rozpęta się piekło. W ostatni dzień sierpnia mają odbyć się kursy teleportacyjne w Dolinie, a w jesieni w Hogsmeade i Londynie, na początku, one na pewno pomogą oraz zbiórka wody. Oba te działania wychodzą... Z powodu wizji. [/b] — ponieważ działanie Zakonu to nie było, ale Morpheus już zdążył zauważyć, że Klub Książkowy Brenny działał dużo lepiej w sytuacjach doraźnych, gdy należało spuścić komuś łomt, zetrzeć się z wysysającą życie ciemnością i zaklętym mieczem. Długotrwałe planowanie? Otaczali go głównie wojownicy, osoby związane z egzekucją prawa, nie jego tworzeniem i to go przerażało. Potrzebowali więcej siły pióra i rozumu.

Pewne zdanie, raczej sposób w jakiś się urwało, zwróciło jego uwagę.

— Victoria nie jest w klubie? — zdziwił się Morpheus i powiódł ze zmarszczonymi brwiami po zabranych. — Chciałbym więc zgłosić jej kandydaturę. Może pomóc wzmocnić nasze wpływy w Mungu, przez... To chyba jej babcia jest szefową, niech mnie ktoś poprawi, jeżeli się mylę. I Anthony'ego Shafiq'a. Ma szerokie znajomości na wysokich szczeblach zarówno w kraju, jak i za granicą, jest ładną twarzą, umie mówić. Zostaliśmy właśnie sąsiadami.

Zostawił  po swoich słowach ciszę.