Rzuty

Percepcja ◉◉○○○ + Klątwołamanie - szukanie magicznych zabezpieczeń
[roll=N]
[roll=N]

Wiedza o świecie ◉◉◉○○ - postać badała niejeden grobowiec
[roll=Z]

Dodatkowy rzut k100
[roll=1d100]

Ambroise

Miałeś tylko chwilę, nim przewodniczka grupy ruszyła dalej, ale rozpoznałeś, że to nie porost tylko grzyb. Pomimo różnic, instynkt badacza podpowiedział Ci jego nazwę. Czarci grzybek spotykany był zwykle w miejscach, które tradycja uznawała za miejsca przyzwań i nekromanckich praktyk. Patrzyłeś na te zabobony z politowaniem, wiedząc, że nekromancja to tylko i aż przepływ energii, a nie konszachty z piekielnymi siłami. Na powierzchni wyglądał inaczej, był większy i bardziej zasuszony. No i zdecydowanie nie był grzybem świecącym. Ta odmiana zaś, zdawała się zdecydowanie mniejsza, lepiąca i liczniejsza niż leśnych miejscach kultów. No i zdecydowanie była bardziej świecąca, ale instynkt naukowca i znawcy podpowiadał Ci tą hipotezę za całkiem zasadną. Ten grzyb po prostu miał co zassać, na czym się żywić. I zdecydowanie nie pachniał nekromancją. Niósł ze sobą dziwne, nienaturalnie kwaskowate wrażenie, ale nie byłeś pewien, w końcu nie polizałeś tego obiektu. Różnica była subtelna, ale im szliście głębiej tym było ich więcej i zdawały się jaśniejsze. Bardzo. Subtelnie.

Thomas

Krzyk przeszedł w płacz, w łkanie, stłumione, jak przez lekko zbutwiałe drewniane drzwi. Poczułeś dreszcz w kręgosłupie, gdy dopasowałeś głos do twarzy, kątem oka zobaczyłeś w świetle wypuszczonym przez Edga jej wątłą, skuloną postać, która spłoszona poderwała się i zaczęła uciekać. Czarne, rozpuszczone włosy przesłaniały jej twarz, ale nie miałeś wątpliwości kim była. Emocje zacisnęły Ci gardło, gdy pobiegłeś za Millie, nie mogłeś przecież zostawić jej samej. Nie mogłeś znowu jej zawieść.

Czuła dokąd powinna zmierzać. Była pewna, że podjęła dobrą decyzję. Nie zawahała się, nie zwróciła uwagi na kamień Edga, który potoczył się w zupełnie innym kierunku. To jej nie zmyliło, wiedziała, gdzie ma się kierować. Instynktu nie da się oszukac, prawda?

Szli w ciszy, przynajmniej na początku. Nie przeszkadzała jej ona. Zupełnie. Przerwał ją jednak Edge. Wcale nie pomagały. Wiedziała, że zaprowadziła ich do pułapki, że mogli tu umrzeć. Wystarczył jeden źle postawiony krok, a mogli by skończyć na dnie jakiegoś tunelu, chuj wie gdzie pozostawieni sami sobie. Nie była to do końca smierć, o której marzyła. Zawsze twierdziła, że jeśli umrze, to zginie podczas walki. Nie specjalnie więc podobała jej się perspektywa utknięcia w jakimś korytarzu.

Znaleźli się w końcu w jamie, którą obeszła, aby upewnić się, w którą stronę mieli zmierzać. Czuła, że są niedaleko, że była bliska dopadnięcia bestii. Powinni iść dalej, jak najszybciej dotrzeć do tego, który zamierzał odebrać jej życie. Już miała się odezwać, kiedy uświadomili jej, że zgubili kogoś po drodze.

Wpatrywała się to w Crowa to w Ambroisa, trwało to dłuższą chwilę, nim się odezwała.

- Nie wiem, gdzie on jest, ale chyba gdzieś indziej. - No skoro nie było go tutaj, to musiał się zgubić po drodze. - Jakim chujem nie zobaczyłeś, że go nie ma? - Tak, Roise szedł ostatni, najwyraźniej jego teoria o tym, że najniebezpieczniej jest na początku i na końcu szyku się nie sprawdziła. Oczywiście, że zamierzała to wyciągnąć. Szczególnie, że tak bardzo chciał jej udowodnić jeszcze przed wejściem do jaskini, że to jest zajebisty pomysł.

Decyzja, którą miała podjąć wcale nie była dla niej taka łatwa. Była tak blisko tego, który chciał odebrać jej życie, no kurwa mać, czuła, że ma go na wyciągnięcie ręki. Tyle, że nie miała w zwyczaju zostawiać ludzi za sobą, jej moralność istniała, chociaż mogłoby się wydawać, że nie. Thomas wlazł do tej jaskini tylko dlatego, że go o to poprosiła, inaczej nigdy w życiu by się tutaj nie znalazł. To była jej wina.

Widziała, że zależy im na tym, aby po niego wrócić. Domyśliła się, że Figg był kimś istotnym dla Greengrassa, to był chyba ostateczny powód, który pomógł jej podjąć decyzję, z której nie do końca była zadowolona. Ambroise pewnie nie zdawał sobie sprawy z tego, że nadal jego słowa miały na nią taki duży wpływ, że potrafił do niej dotrzeć pomimo tego, co się między nimi ostatnio wydarzyło, albo nie wydarzyło.

Zdziwiło ja też to, że Edge bez żadnego oporu zadecydował się wracać, bo wydawał się jej mieć raczej wszystko gdzieś. Cóż. Niech im będzie.

- Tylko szybko. - Mruknęła cicho.

Jeśli Roise był chłodny, to ona aktualnie była jego przeciwieństwem. Paliło ją w środku, irytowała się tym, że tak naprawdę zaplanowali jedną rzecz, to, że mają się nie rozdzielać i to jebło już na samym początku.

Sięgneła po tę linę, złapała ją prawą ręką, bo w lewej, silniejszej nadal trzymała różdżkę. Musieli sobie oświetlać drogę i mieć możliwość na szybką reakcję, gdyby coś wyskoczyło im z któregoś z korytarzy.

Ku uldze Ambroise'a grzyby nie zachowywały się dziwnie. Były dziwne, ale nie ruszały się, nie uciekały przed ostrzem noża, ani nie próbowały go aktywnie "widocznie" gołym okiem zaatakować. Robił to ostrożnie i z wprawą botanika, wiedział jak uniknąć ewentualnych zarodników, by mieć próbkę wystarczającą do dalszych badań. W związku z tym nie ostrzegł pozostałych o nietypowej roślinie.

Wzięli sznur i ruszyli z powrotem w poszukiwaniu zagubionego. Byli w połowie korytarza, gdy idąca w środku Geraldine zachwiała się i oparła o ścianę.

Geraldine

Gdy tylko opuściłaś wnękę, usłyszałaś w swojej głowie głos. Smutny, znajomy, tęskny.
Głos znany Ci przez całe życie.
Głos nieznany Ci wcale.

– Jak to już idziesz... obiecałaś, że się ze mną pobawisz... nawet przyprowadziłaś kolegów, żeby było weselej, a teraz mnie porzucasz? Znowu...? Siostrzyczko, takich rzeczy nie robi się bratu...

Z każdym słowem, z każdym stęknięciem miałaś wrażenie, że coś Cię dotyka, najpierw delikatnie, ale potem coraz mocniej i mocniej. Nie... nie po ubraniach, nie po skórze... a pod nią: lodowate dłonie przesuwały się od nasady czaszki w górę pod skalpem, pod włosami, skrobiąc pazurami o twardą kość.

– Wracaj – padło twardo słowo rozkazu, które ugięło Ci kolana.

Edge

Te korytarze wyglądają jakby były ukształtowane przez naturę a nie człowieka. Przychodzą Ci pomysły jak można byłoby zamaskować tego typu pułapki, ale przyglądając się pod tym kontem przejściu nie dostrzegasz śladów, które mogłyby wskazywać na to, że jakiekolwiek tu są. Myśli natomiast wracają Ci do dziur we wnęce, którą opuściliście, ale nie mieliście czasu by bliżej im się przyjrzeć.

Twój rzut na Aktywność Fizyczną będzie obowiązywał w następnej kolejce, jeśli zdecydujesz się odłączyć od grupy.

Morale w ich jakże cudownej drużynie zdecydowanie nie należały do pozytywnych. Brakowało tylko tego, aby zaczęli się obwiniać o to, czyją winą było zgubienie Thomasa. Jak widać była zajebistym liderem grupy, skoro sama wywołała ten temat, cóż widać, że miała ogromne doświadczenie w pracy w zespole, tak, jasne.

Znowu nazwał ją w ten sposób, musiała go wkurwić, bo nie zwracał się tak do niej nigdy, no prawie nigdy. Spojrzała tylko na Ambroisa, nie skomentowała tego, co powiedział. Zamknęła się, bo wiedziała, że jak zaczną wchodzić w dyskusję, to będzie mogło się źle skończyć, nie byłby to ich pierwszy raz.

Podjeli decyzję, postanowili pójść poszukać Thomasa, tyle. Nie zamierzała się wyłamywać, to nie był na to odpowiedni moment, chociaż trochę ją to wybiło z rytmu, bo przecież chodziło jej przede wszystkim o dopadnięcie bestii.

Głos, który pojawił się w jej głowie wzbudził w niej niepokój. Jak do tej pory, zrobił to tylko raz, w tym śnie, kiedy wyrywał jej serce. Mówił jej o tym, że jej życie należy do niego. Bardzo dobrze znała tę barwę głosu, zabawne, że najpewniej i ona nie była prawdziwa. Nic nie było prawdziwe, to wszystko było halucynacją, chociaż może nie do końca, bo przecież on pojawiał się między ludźmi, oni też go widzieli, to, co robił ich dotyczyło, to nie była tylko pojebana wizja.

- Odpierdol się ode mnie, wypierdalaj z mojej głowy. - Wysyczała przez zęby, mrużąc oczy. Nie mogła pozwolić, aby mieszał jej we łbie, nie, żeby miała na to jakikolwiek wpływ. Wiedziała, że nic nie może zrobić, aby pozbyć się tego głosu. Dopóki go nie zabiją, to będzie mógł dalej to robić.

Nie mogło być jednak zbyt prosto, poczuła znany tylko sobie dotyk, ten sam, obrzydliwy dotyk, który przyszedł do niej we śnie, śnie na jawie. Tyle, że tym razem mogła się ruszyć, nie sparaliżował jej, aczkolwiek zaskoczył. Przez co zachiwała się na nogach. Wystraszyła się, lodowate dłonie wydawały się dotykać jej najgłębiej, gdzie się dało, pod samą skórą, zaczęła panikować, coraz szybciej oddychać, bo nie mogła sobie z tym poradzić.

Była bliska upadku, ale Ambroise złapał ją nim uderzyła w ścianę, przez co również pociągnęła linę, i pewnie Edga, który znajdował się na początku ich skromnej grupy.

Miała ochotę wydrapać to okropne uczucie spod swojej skóry, właściwie to praktycznie nic ją przed tym nie powstrzymywało. Nie chciała, żeby się nią bawił, musiała się tego pozbyć, tylko nie do końca miała pomysł w jaki sposób mogła to zrobić. - On każe mi wracać, jest w mojej głowie, mówi do mnie, i mnie dotyka, dotyka moich kości. - Wyszeptała cicho, zaciskając oczy. - Muszę tam wrócić. Nie pozwoli mi z wami szukać Thomasa. - Czy tego chciała, czy nie, nie sądziła, że uda jej się wrócić z nimi. Thoran zdecydowanie chciał się z nią spotkać, jak najszybciej się dało. - Idźcie po niego, ja muszę się wrócić, muszę iść dalej, w głąb jaskini. - Rozkazał jej, żeby wróciła, mógł atakować jej ciało, nie bardzo była w stanie z tym walczyć.