- Nie zamierzam usilnie zmierzać do ich poznania. - Wolała mu to wyjaśnić. Nie miała w zwyczaju włazić tam, gdzie nie powinna. Skoro mówił, że miała się od nich trzymać z daleka to z pewnością zamierzała zostawić to gdzieś z tyłu głowy i o tym nie zapomnieć. Może nawet odrzucić okazję, jeśli kiedyś by się nadarzyła. Mogła decydować o tym z kim współpracowała, nie była szczególnie zdesperowana. To nie tak, że nie miała zamiaru brać pod uwagę jego zastrzeżeń, musiała jednak zaznaczyć, że nie mogło to wyglądać tak, że nagle będzie musiała odmawiać każdej współpracy, bo nie będą mu się podobały osóby, które będą potrzebowały jej usług. To nie mogło się zdarzać nagminnie.

- Jasne, będę się od nich trzymać z daleka, szczególnie, jeśli dzięki temu masz być spokojniejszy. - Tak, zamierzała podkreślić, że robi to dla niego, nie widziała w tym nic złego, mogła przystać na takie pojedyncze prośby, które się pojawiały. Nie miała za tym większego problemu, chociaż początkowo zareagowała dość nerwowo, bo nie spodziewała się tego, że dzisiaj wejdą na ten nie do końca wygodny temat.

Wiedziała, że Ambroise miał swoje tajemnice, ona póki co wolała w nie nie ingerować, wystarczało jej to, że wiedziała, że też lawiruje na granicy prawa. Łączyło ich to, powinni więc rozumieć siebie wzajemnie jeśli chodzi o tę część ich życia. Zauważyła, że ostatnio mniej wychodził, ale też nie wspominał jej o tym, że zamierza z tego rezygnować i nie wymagał tego od niej, więc musiała jakoś wywarzyć na ile faktycznie powinna sobie pozwalać.

Nie podobało jej się, że tak lekceważąco ją potraktował. Nie była pannicą, wiele razy musiała udowadniać swoją wartość, zachował się teraz jak jedna z wielu osób, która nie do końca doceniała jej umiejętności. Nie spodobało jej się to lekkie podejście. Miał przecież świadomość, że od lat pracowała na to, aby mieć to wszystko. Nie tak łatwo było dorobić się szacunku w tej części Londynu o której rozmawiali. - Mam nadzieję, że naprawdę tak myślisz. - Wolała powiedzieć to na głos, żeby upewnić się, że odebrała to opacznie, nie chciała wątpić w to, że traktuje ją poważnie, bardzo. Raczej zazwyczaj czuła od niego wsparcie, teraz jednak pojawiły się wątpliwości, pewnie zupełnie niepotrzebne, ale zbyt wiele razy kwestionowano jej zdanie. Właściwie nadal nie była specjalnie pewnym siebie człowiekiem, stąd się to brało.

- Rozumiem, próbuję ci tylko powiedzieć, że nie zawsze to jest możliwe, czasem przecież nawet nie wiem dla kogo realizuję zlecenia. - Nie chciała mydlić mu oczu, nie zamierzała teraz obiecywać, że nie będzie tego robić, bo nie była w stanie mu tego zapewnić. Nie miała zamiaru go okłamywać, jasne, zastanowi się nad tym, spróbuje znaleźć jakieś rozwiązanie, może jeszcze bardziej się odsunie na bok, ale no nie miała do końca pojęcia, jak to będzie wyglądało.

- Tak, tak będzie lepiej. - Miała nawet cichą nadzieję, że nie wrócą do tego tematu, że może jakimś cudem uda im się zapomnieć o tej nieprzyjemnej wymianie zdań. Wiedziała, że warto by było uporządkować te sprawy, ale aktualnie nawet nie miała pojęcia, jak mogliby to zrobić. To nie było dla niej proste. Powinna bardziej wszystko przemyśleć i może określić swoje priorytety. Ambroise znajdował się na samej górze hierarchii, jednak nie oznaczało to, że wszystko inne nie miało dla niej znaczenia. Trudno jej było się póki co odnaleźć w tym wszystkim. Chciała spełnić jego oczekiwania, bo zależało jej na nim i na tym, co razem budowali, na pewno jakoś się w tym wszystkim odnajdzie.

- Próbuję. - Może za słabo się starała? Mogło tak być. Powinna sobie zrobić rachunek sumienia i zastanowić nad tym, co mogłaby robić inaczej, to nie był głupi pomysł. Nie chciała spieprzyć tego, co ich łączyło, a że była chodzącym chaosem to miała świadomość, że to była jedna z możliwości, chociaż bardzo nie chciała do niej dopuścić. Poczęstowała go szlugiem, chyba nie do końca mu podpasował, bo bardzo szybko się go pozbył. Nie miała zamiaru się teraz jeszcze tłumaczyć z tego, że najwyraźniej co do tego też nie miała gustu. Wszystko dzisiaj nie szło po jej myśli.

Westchnęła ciężko. Gubiła się w tej rozmowie. Ona również nie miało jasno określonej jednej strony, nie umiała trzymać się przy nim swojego zdania. Próbowała negować swoje decyzje, próbowała się dostosować, a później wracała do punktu wyjścia, bo on też to robił. Starali się najwyraźniej do siebie docierać, patrzeć na sprawy inaczej niż zazwyczaj, ale to też nie było takie łatwe.

- Nie chciałam, żebyś to tak odebrał, po prostu jestem uprzedzona do wróżbitów, tutaj nie chodzi o ciebie, zupełnie. - Nadal próbowała mu to wyjaśnić, nie chciała, aby potraktował to personalnie, zresztą gdyby tylko wiedziała, że tak mu na tym zależało, to pewnie by z nim poszła do tego wieszcza, aby nie prowokować kolejnej niesnaski. To nie było nic wielkiego, to nie powinien być powód do tego, aby znowu zaczęli się ze sobą kłócić. Nie miała problemu z tym, aby naginać swoje zwyczajowe zachowania po to, żeby zrobić mu drobną przyjemność, szczególnie, że przecież akurat to jej nic nie kosztowało.

- Mhm. - Powiedziała jeszcze oglądając swoje buty. Miał rację, jego słowa do niej docierały, nie była ścianą o którą się odbijały. Wystarczyło jej tylko odpowiednio przedstawić swój punkt widzenia, a potrafiła zejść z tonu, dotyczyło to oczywiście tylko jego. Nikogo innego pewnie nie miałaby ochoty słuchać.

Ulżyło jej, raptownie pozbyła się wszystkich negatywnych emocji, które się w niej wzbierały. Wystarczyło po prostu, żeby jej dotknął, posiadał dziwną umiejętność panowania nad jej emocjami. Nikt tak na nią nie działał. Z początku była spięta, kiedy jego usta dotknęły jej dłoni, wystarczyło jednak, że ją objął, a wszystko z niej zeszło. Cała złość wyparowała. Wtuliła się w niego mocno, kiedy przysunął ją do siebie, tego potrzebowała w tej chwili. Może jednak ten wieczór nie był jeszcze stracony? Pocałunek przyniósł rozejm, właściwie to skutecznie dzięki niemu zapomniała o tym co ich poróżniło. Miała gdzieś to, że mieli trzymać ręce przy sobie. Docierało do niej, że z każdym, kolejnym pocałunkiem uzależaniała się od niego coraz bardziej, z każdym dotykiem jeszcze bardziej łaknęła jego ciała. Nie mogła nic z tym zrobić, tak po prostu miało być.

Nie miała zamiaru się od niego teraz dystansować, nadal stała bardzo blisko, patrzyła mu w oczy. - Nie chcę się z tobą więcej kłócić. - Powiedziała zupełnie szczerze, bo nie podobało jej się to, co się przed chwilą wydarzyło.

- To dobry pomysł, możemy też kupić sobie jakieś amulety, tutaj zawsze jest spory wybór, a może akurat coś się nam przyda. - Wsunęła swoją rękę ponownie pod jego ramię, bo nie miała zamiaru iść znowu krok przed nim, chciała mieć go blisko siebie.

Próbowali ze sobą rozmawiać, to chyba dobrze. Przestali unosić głosy, zdenerwowanie jakby opadło, aczkolwiek miała wrażenie, że Ambroise zrobił się dosyć chłodny. Właściwie to chyba wolała kiedy na siebie krzyczeli, przynajmniej było widać unoszące się w powietrzu emocje, trudniej było je zidentyfikować, gdy podchodzili do siebie z obojętnością.

Geraldine nie miała w zwyczaju szybko się zatrzymywać, kiedy zaczynała demonstrować swoje zdanie, jednak sytuacja nie była najlepsza, znajdowali się wśród tłumu ludzi, niedaleko stali mężczyźni, którzy spowodowali tę rozmowę, wiedziała, że to nie był na to ani odpowiedni czas, ani miejsce. Powinni faktycznie przerwać tę dyskusję, póki nie posunęła się za bardzo i jeszcze można było nad nią zapanować. To było najodpowiedniejsze wyjście. Ciekawe, nigdy raczej nie myślała o tym w ten sposób, nie zastanawiała się nad tym co wypada. Jak widać to też się w niej zmieniło, nie chciała, aby ludzie sobie używali na tym, że pojawili się razem pierwszy raz i już doszło między nimi do spięcia. W sumie idealny moment sobie na to wybrali, nie da się ukryć.

- Dobrze, to tak będzie. - Zapewniła go jeszcze. Nie zamierzała niepotrzebnie mieszać się w sprawy, w które nie powinna. Nie miała w zwyczaju szukać kontaktów wśród czarnoksiężników. Nie celowo. Nie robiła tego, żeby poczuć adrenalinę.

Lubiła niebezpieczeństwo i ryzyko, co do tego nie mógł mieć wątpliwości. Potrafiła jednak stawiać sobie granice, iść wyznaczoną ścieżką, nie zmieniać drogi przez swoje widzimisię. Miała jasno określony cel, czasem trochę zbaczała z drogi, ale były to raczej jednorazowe sytuacje, których nie planowała. Trzymała się swoich kilku pewnych kontaktów, oni zapewniali jej zlecenia, to wystarczało na dodatkowy zarobek, który ją satysfakcjonował. Tak naprawdę obeszłaby się i bez tego, bo była obrzydliwe bogata, ale ten kto zaznał bogactwa zawsze chciał więcej. Nie robiła zresztą tego tylko dla pieniędzy, zlecenia z Nokturnu często bywały dużo bardziej ciekawe od tych, z którymi przychodzili na co dzień zwyczajni czarodzieje. Ileż można było łapać muchy siatkoskrzydłe, czy łapać sklątki. Od czasu do czasu lubiła przyjmować nieco bardziej skomplikowane zlecenia, ale niestety częściej zdarzały się one wśród tych czarodziejów z wątpliwą opinią.

- Razem możemy być jeszcze silniejsi. - Tak, miał rację. Powinna o tym pamiętać. To było lepsze wyjście, traktować go jako swoje wsparcie, a nie przeszkodę. Nie powinna była o tym zapominać, szczególnie, że przecież i Ambroise nie należał do tych osób, które bardzo mocno przestrzegały prawa. Wiedziała o tym, to zdecydowanie ułatwiało im wspólne życie, bo rozumieli jak wygląda ten świat do którego przynależeli.

W sumie im dłużej dyskutowali tym bardziej rozjaśniało jej się to wszystko. Faktycznie nie miał nic złego na myśli, tylko, że z początku zareagowali nieco nerwowo. Nie powinna do tego dopuścić, ale nie była przyzwyczajona, że ktokolwiek jej czegokolwiek zabraniał, albo przynajmniej sugerował, że czegoś nie powinna robić, szczególnie jeśli chodzi o interesy. W tych była zawsze sama i polegała na swoim własnym osądzie, może faktycznie był to odpowiedni moment, aby trochę to zmienić. Zamierzała dotrzymać słowa, zawsze to robiła. Na pewno nie chciała go okłamywać, wolała się dzielić nawet najgorszą prawdą, tak to przynajmniej będzie mogła sobie później spojrzeć w twarz w lustrze. Nie chciała też, żeby stracił do niej zaufanie, wiedziała, że jest bardzo cenne i trudno będzie je odbudować.

- Tak, to nie wygląda jak u ciebie. - On wiedział kogo leczy, z kim ma do czynienia, mógł odmówić zlecenia, jeśli coś mu się nie spodobało. Geraldine działała bardziej po omacku, trafiała do swoich zleceniobiorców zazwyczaj po tym jak zrealizowała misję, w większości przypadków tak to wyglądało, często nawet nie wtedy. Było jej to na rękę, bo też raczej niewiele osób wiedziało o tej jej małej działalności, którą zaczęła sobie prowadzić na Nokturnie, tak było lepiej. Szczególnie z nazwiskiem jak jej. Nie należała do ich świata, była z arystokracji, musiała nieco się chować, bo mogłaby zostać wykluczona z tego właściwego. Niby spora część czystokrwistych zajmowała się różnymi rzeczami w czasie wolnym, przymykali na to oko, udawali, że tego nie widzą, dużo gorzej jednak kiedy ktoś ich oficjalnie na tym przyłapał. Wtedy wszyscy byli gotowi się odwrócić od tych jednostek. Miała tego świadomość, dlatego też była ostrożna.

- Wiem. - Zdawała sobie sprawę, że powinni wrócić do tego tematu, przegadać do na wszystkie możliwe sposoby, znaleźć jakieś rozwiązanie i kompromisy, to było im potrzebne aby oczyścić atmosferę i wiedzieć na czym stoją. Nie była jednak pewna, czy faktycznie jutro będzie na to odpowiedni moment. Musiała sobie wszystko ułożyć w głowie i dopiero wtedy będzie w stanie o tym dyskutować.

- Zdecydowanie nie. - Byli bardzo specyficzni, przynajmniej na tle większości znanych jej czarodziejów, ale czy właściwie było to coś złego? Nie chciała w to wierzyć. - Jesteśmy wyjątkowi. - Dodała, bo łatwiej się jej o tym myślało, kiedy określała to jakimś słowem o pozytywnym znaczeniu. - Możemy poudawać, jeśli masz taką chęć. - Nie wydawało jej się to takie trudne, nawet trochę to przecież robili. Nieraz grali kogoś kim nie byli podczas tych oficjalnych spędów arystokracji. To było oderwanie od rzeczywistości po której się poruszali.

Byli zaangażowani w różne sprawy, które nieco komplikowały im aktualną sytuację, bo mogły nieść ze sobą niebezpieczeństwo. Wiedziała, że to dosyć spore obciążenie. Nie potrafiła ich sobie jednak wyobrazić jako jedną z tych całkiem normalnych par. Szybko by im się znudziło takie życie, nie przywykliby do niego. Mogli jednak od czasu do czasu zatracić się po prostu w teraźniejszości, chwili która trwała i nie myśleć o tym wszystkim, co robili. To mogłoby zadziałać.

Wyjaśnili sobie sporo, wiedziała, że jeszcze nie wszystko, ale to był całkiem niezły początek, jak na to, że jeszcze przed chwilą wcale nie byli bliscy ku końcowi tej niewygodnej rozmowy.

- Ja też cię przepraszam. - Musnęła delikatnie jego usta swoimi. Zdecydowanie lepiej się czuła po tym, kiedy w końcu znowu się do siebie zbliżyli. Potrzebowała go przy sobie, nie mogła dopuszczać do tego, aby takie sytuacje zdarzały się zbyt często.

- Mamy dużo możliwości, możemy skorzystać ze wszystkich. - Tak, zatracić się w tym, co miał do zaoferowania sabat, to nie był najgorszy pomysł, na pewno odsunąłby od nich te ponure myśli. - Musimy kupić do niej całą masę pierdół, dzięki temu wreszcie będzie bardziej nasza - Tak, to był naprawdę doskonały pomysł. - Inna nazwa? - Próbowała poszukać czegoś, co by się nadawało, szło jej to jednak dosyć ciężko. - Piaskownica? - Odparła nie do końca przekonana, czy ten pomysł należy do tych najlepszych.

- Niekiedy potrzebuję trochę czasu, żeby dokładnie przeanalizować wszystkie możliwości. - Tak, próbowała przyznać się do błędu, nieco pokracznie. Niepotrzebnie tak zareagowała, mogła do tego podejść zupełnie inaczej, zdawała sobie z tego sprawę. Dlatego próbowała to wyjaśnić. Nie powinna się, aż tak unosić, ale jej temperament się odezwał, jak zawsze zresztą.

Na szczęście to już było za nimi, przynajmniej tak się jej wydawało. Miała bardzo krótki lont, ale też łatwo się uspokajała i dosyć szybko zapomniała o sprzeczkach, nie była szczególnie pamiętliwa.

- Tak, co do tego nie mam nawet najmniejszych wątpliwości. - Tyle, że w tym co mówiła niekoniecznie chodziło jej o te dzisiejsze poszukiwania kwiatu paproci. Bardziej myślała o tym, że razem mogliby może coś zdziałać też na tym mniej popularnym rynku, gdzie prowadzili swoje interesy, ale może faktycznie w tej chwili lepiej się było skupić na tym, co wydawało się być mniej skomplikowane?

Zdecydowanie korzystniejszą opcją wydawała jej się być współpraca. Nie musieli tracić czasu i sił na kłótnie, które ich do niczego nie prowadziły. Ich dwójka mogła naprawdę wiele zdziałać, jeśli połączyłaby siły, zresztą zdarzyło im się już współpracować, może nie wyszło to jakoś spektakularnie, ale przeżyli, a mogli nie, to chyba można było zaliczyć do sukcesu, na pewno jeśli zmrużyłoby się oczy.

Wiedziała już, nauczona doświadczeniem, że najprościej jest mówić o tym, co leżało na sercu, wyjaśniać problemy od razu, nie dusić tego w sobie, bo zdecydowanie im to nie służyło. Nie mogli przed sobą ukrywać swoich myśli, doprowadzało to raczej do katastrof, niżeli im służyło. Zresztą obiecała mu, że zawsze będą mówić wprost o wszystkim. Miała zamiar się tego trzymać, tak, to był zdecydowanie najlepszy pomysł. Była pewna, że przyniesie oczekiwanie skutki.

- Rozumiem. - Nigdy nie zastanawiała się na czym dokładnie polegały jego interesy na Nokturnie, nie wypytywała o to. Nawet ją nieco zdziwiło, że sam rozpoczął ten temat, właściwie wiele to dla niej znaczyło, bo potwierdzało to, że są ze sobą coraz bardziej szczerzy i nie potrzebowała żadnych konkretów, wystarczało jej to, że uchylił jej chociaż rąbka tajemnicy. - Jeśli miałbyś kiedyś ochotę powiedzieć coś więcej, to chętnie tego wysłucham. - Nie teraz, bo to nie był dobry moment na dzielenie się takimi tajemnicami, ale chciała, żeby wiedział, że gdyby coś to była w tym z nim. Mogła mu pomóc, jeśli by tego potrzebował, w końcu mieli być partnerami, równymi sobie, czyż nie?

Zastanawiała się, czy nie powinni połączyć sił jeśli chodzi o te nielegalne interesy, ale to mogłoby być zbyt wiele i niepotrzebnie ich poróżnić. Zresztą ktoś też mógł wykorzystać ich relację do tego, aby zdobyć jakieś profity. Nokturnowe mendy nie powinny wiedzieć o tym, co ich łączyło, bo to się mogło źle skończyć. Wiedziała, że korzystali z różnych metod i mogliby się skłonić po te najgorsze, aby zdobyć to na czym im zależało. Lepiej, aby pozostało tak, jak jest. Przynajmniej jak na razie. Tak było bezpieczniej.

- Zdecydowanie. - Wiedziała, że czeka ich ta rozmowa. Najlepiej, żeby odbyli ją za zamkniętymi drzwiami, gdzie nie będą musieli się ograniczać, wiedziała bowiem, że może się ona skończyć różnie. Byli narwani i potrafili demonstrować swoje zdanie w bardzo agresywny sposób. Lepiej, żeby nikt nie widział tych kłótni. Prędzej, czy później musieli to zrobić, aby pozbyć się tej niepewności i napięcia. Im szybciej oczyszczą atmosferę między nimi tym lepiej. Tak, wierzyła, że doprowadzi to do tego, że te wszystkie negatywne myśli znikną, kiedy wreszcie sobie wyjaśnią te sprawy.

- Tak, tak jest najlepiej. - Cieszyło ją to, że się z nią zgodził. Nie chciała wieść życia, jak inni. Wiedziała, że prędzej, czy później ta normalność zaczęłaby ją dusić. Nie była nauczona takiego życia, w końcu od zawsze nieco odstawała od większości społeczeństwa, zresztą Ambroise miał podobnie. Nie było sensu udawać, że było inaczej. Powinni po prostu dostosować się do tego co mieli, tyle, że teraz razem, znaleźć wspólny front i cel. Wtedy to wszystko powinno zacząć działać.

Może na tym właśnie polegała miłość? Nie miała pojęcia, przed chwilą miała ochotę mu oczy wydrapać, a teraz najchętniej nie wypuszczałaby go z rąk, potrafił w kilka sekund obrócić emocje, które ją wypełniały o sto osiemdziesiąt stopni, to było dla niej czymś zupełnie nowym. Cieszyła się jednak, że udało im się wrócić do odpowiedniego nastroju. Irytacja minęła naprawdę szybko. Złagodnieli, zdecydowanie, kiedyś ich kłótnie wydawały się trwać bez końca, teraz było zupełnie inaczej.

- Pewnie tak. - Mogli wreszcie udać się dalej, po wyjaśnieniu tych drobnych niesnasek.

- Nie zamierzam, wręcz przeciwnie, musimy zadbać o to, aby nasz dom wreszcie wyglądał jak powinien. - Tak, zależało im na tym, aby to było ich miejsce. Wypełnione bibelotami, które kupowaliby na podobnych wydarzeniach, bo to było przecież dopiero ich pierwsze, oficjalne wyjście na sabat, w wierzyła, że będzie ich całkiem sporo. Będą mogli za każdym razem dokupywać kolejne pierdoły, aby ich dom wreszcie zaczął mieć duszę. Ta perspektywa jej się podobała, mogli w końcu skupić się na czymś miłym.

- Jeśli zależy ci na tańcu, to możemy to zrobić najpierw. - Jak widać zaczęła się uczyć sztuki kompromisu, mogli obkupić się później, a zacząć od tego na czym mu zależało, nie miała nic przeciwko temu, stoiska przecież im nie uciekną, miały być otwarte niemalże przez całą noc. Na pewno zdążą zakupić to, na czym im zależało.

- Później będziesz mógł zostać moim osobistym tragarzem. - Wydawała się być nawet całkiem zadowolona z takiej możliwości. Nie zamierzała przesadzić z zakupami, bo czekało ich jeszcze przecież wyjście do lasu, wolałaby nie zgubić tych skarbów, które zamierzali sobie sprawić do domu. - Cieszy mnie to, że ci się spodobało. - Trochę bała się, że jej pomysł nie okaże się szczególnie chwytliwy, a jednak przeszło. Cóż, może ten dzień nie miał być jednak spisany na straty?

- Zdecydowanie nie. - Na samą myśl o tym, że mogliby wrócić do tych niejasności ściskało ją w żołądku. Wolała to, co mieli teraz i nie zamierzała wracać do tego co powinno zostać zapomniane, no, może nie całkowicie, bo dzięki temu mieli szansę poznać się bardzo blisko, jednak nie czuła, aby tamten czas był tym, co powinno być im pisane. Dużo bardziej odpowiadało jej to, co próbowali tworzyć teraz.

Nie brakowało jej niedopowiedzeń i domysłów, pamiętała, jak się męczyła, kiedy bała się powiedzieć mu o tym wszystkim, co zaczęło się z nią dziać. Gdyby nie pękła tego malowniczego, majowego dnia, pewnie nadal by tkwili w tej dziwnej, przyjacielskiej relacji, która ich wcześniej łączyła. Wolała nawet nie myśleć o tym, do czego mogłoby ją to doprowadzić.

Szczerość nie zawsze była prosta, szczególnie kiedy drugiej stronie nie do końca podobało się podejście tej pierwszej, ale na pewno była lepsza od ukrywania faktów. W końcu wszystko kiedyś wychodziło na wierzch, takie nagromadzone, drobne kłamstwa mogły spowodować ogromne szkody.

- Dziękuję. - Nie był to odpowiedni moment do ciągnięcia go za język, zdawała sobie z tego sprawę, tak właściwie to uznała, że opowie jej to, co będzie uważał za istotne, nie miała zamiaru wymagać od niego, aby powiedział jej wszystko od razu. Miała co do tego sporo tolerancji, nie chciała też wychodzić na za bardzo wścibską.

Rozumiała, że to będzie długa droga, powoli zaczną się przed sobą otwierać, nauczą się pełnego zaufania i w końcu będą pewni, że co by się nie działo to faktycznie mogą na sobie polegać. Na pewno kiedys dojdą do takiego poziomu zrozumienia. Szczególnie, że było widać, że im zależy, nie mieli zamiaru udawać, że ten temat nie istnieje. To wróżyło, że będzie tylko lepiej. Czas na pewno zrobi swoje.

- To mogłoby być ciekawe doświadczenie, może warto tego spróbować. - Wiedziała, że może całkowita przeprowadzka nie wchodziła w grę, bo jednak ich życie toczyło się w dużej mierze wokół Londynu, ale częściowo mogliby spróbować się tam przenieść na trochę dłużej. Urządzić sobie gniazdko, w którym mogliby tworzyć swoje nowe życie - razem. Ta perspektywa bardzo się jej podobała. Nigdy jeszcze nie budowała z nikim niczego od podstaw. Jej mieszkanie było, w sumie nic więcej. To ściany, które tak naprawdę nie miały w sobie ducha. Kojarzyły jej się raczej z samotnymi wieczorami i niczym więcej. Ostatnio może nie tak bardzo, bo zaczął tam pomieszkiwać, ale to nie był ich wspólny dom.

Londyn nie był jednak miejscem, w którym chciałaby osiąść na stałe, stworzyć coś trwałego. Nie chciałaby spędzić całego życia w tym tłocznym miejscu. Wolała te mniej zamieszkałe tereny, gdzie dużo łatwiej było o prywatność, gdzie ulice nie były pełne czarodziejów. Do tego zależało jej na tym, aby mieszkać bliżej natury. Tak, żeby w pełni móc się nacieszyć tym, co miała do zaoferowania. Jej rodzinna posiadłość znajdowała się górach, lubiła ją, jednak nie chciałaby tam wracać na stałe. To był dom jej rodziców, a ona zamierzała mieć swoją własną rodzinę, coraz częściej łapała się na tym, że zaczęła uważać Ambroisa za członka stada, które chciała stworzyć. Może dosyć szybko sobie to uzmysłowiła, bo przecież byli razem ledwie od kilku miesięcy, ale nie potrafiła sobie wyobrazić swojego życia bez jego osoby. To było nawet trochę przerażające, ale wiedziała, że nie chciała go stracić. Nigdy jeszcze się do nikogo tak nie przywiązała, kiedyś bała się, że będzie to jej słabością, a w tej chwili czuła, że stało się to jej siłą. Jak wiele się mogło zmienić wraz z nabytym doświadczeniem.

Uśmiechnęła się, oczy ponownie jej błysnęły, ależ oczywiście, że chodziło o to, żeby móc się do siebie zbliżyć, to był bardzo dobry argument za tym, żeby faktycznie skorzystać z tej możliwości. Niby nie musieli się silić na przesadną przyzwoitość, jednak ustalili pewną granicę podczas tego publicznego prezentowania się u swojego boku, nadarzyła się idealna okazja, aby ją przekroczyć.

- W takim wypadku nie widzę innej opcji. - Tak, bardzo chętnie przystała na ten pomysł. Yaxleyówna właściwie to nawet lubiła tańczyć, taniec kojarzył jej się trochę z szermierką, którą ćwiczyła od dziecka. Nie najgorzej sobie więc z nim radziła. Miała świadomość, że tańce rytualne różnią się od tych standardowych, bywała przecież na sabatach, ale jeszcze nigdy nie tańczyła na takim wydarzeniu z nim. Wierzyła, że to będzie naprawdę ciekawe doświadczenie, ich kolejny pierwszy raz razem.

- No to mamy już jakiś plan. - Bardzo szybko przyszło im ustalenie dalszych działań, jakby w ogóle się przed chwilą nie kłócili, cóż, grunt to nie żywić do siebie urazy.

Roześmiała się promiennie, kiedy przyciągnął ją do siebie. Zdecydowanie humor znowu jej dopisywał. Nie mogła się doczekać, aż wmieszają się w tańczący tłum, tam powinni móc pozwolić sobie na więcej. Nie zamierzała zwlekać, pociągnęła go za rekę między ludzi, czas najwyższy zacząć ten taniec.

- Najważniejsze, że się zgadzamy. - Przynajmniej co do tego. Właściwie to rzadko się poróżniali, ale nie dało się być przecież zgodnym we wszystkim. Istotne, że w takich sprawach mieli jasność. Nie służył im tamten czas, to teraz dopiero zaczeli w pełni rozkwitać i mogli w pełni czerpać z siebie dokładnie to, czego potrzebowali, bez żadnych ograniczeń. Tak, było zdecydowanie lepiej.

Zdarzały się niewygodne tematy, nie mogli tego uniknąć, szczególnie, że nie byli najprostszymi ludźmi, wręcz przeciwnie, prowadzili dosyć skomplikowane życia, ale i z tym powinni sobie jakoś poradzić, na pewno uda im się to przegadać i wszystko wyjaśnić, ale wszystko w swoim czasie, odpowiednim. Nie teraz, nie kiedy mieli sie cieszyć swoją obecnością, to powinno zaczekać.

- Słowo. - Rzuciła cicho, najwyraźniej ona również chciała spróbować. Mieli dużo możliwości, tamta chatka nie ograniczała ich jakoś specjalnie, mogli spędzać w niej więcej czasu. Nie byli przecież mugolami, którzy musieli się przejmować tym, że trzeba dostać się z miejsca na miejsce. Teleportacja była bardzo wygodną umiejętnością. Oczywiście codzienne dostawanie się z miejsca na miejsce nawet z jej pomocą mogło być nieco męczące, jednak nie musieli przecież od razu rzucać wszystkiego i zostać tam na stałe. Mogli sobie pozwolić na dłuższe lub krótsze próby, sprawdzenie, jak właściwie im by im było w Piaskownicy na dłużej. Wydawało jej się to być całkiem dobrym pomysłem, który zaakceptowała. Chciała spróbować.

Uważała to za całkiem rozsądne, mogli sprawdzić, jakby im było razem, to nie tak, że teraz nie spędzali ze sobą wiele czasu, pomieszkiwali przecież u siebie, widywali się niemalże codziennie, ale tworzenie wspolnego domu wydawało jej się być ponad to. To był wyższy poziom relacji, i nie, nie przeszkadzało jej to, że niektórzy krzywo spoglądali na takie praktyki jak zamieszkanie razem przed ślubem, to zupełnie jej nie ruszało, nie sądziła też, żeby jej rodzice mieli z tym jakikolwiek problem. Dla nich najważniejsze było to, że u swego boku miała odpowiednią osobę i nie musieli się martwić o to, czy prowadza się z kimś należytym. To już było za nimi.

Zabawne, że po dosyć niespodziewanej kłótni, która pojawiła się przed nimi niczym chmury burzowe już znajdowało się nad nimi słońce. Powietrze było lżejsze, pełne świeżości i nowych perspektyw. To napawało optymizmem, zapowiadało lepsze jutro. Opadły te nieprzyjemne emocje, które się w nich kłębiły, zastąpili je czymś dobrym. To naprawdę bardzo przydatna umiejętność.

Nie do końca tego się spodziewała, kiedy zmierzali na parkiet, ale nie zamierzała się przejmować niedobitkami. Nie przeszkadzałoby jej nawet gdyby byli jedyną parą, która miałaby tańczyć. Chciała to zrobić, chciała się do niego zbliżyć i tylko to się liczyło, okoliczności i tak nie były najgorsze. Spodziewała się może, że inni będą nieco bardziej rozrywkowi, ale na nich nie miała wpływu.

Zespół chyba nie do końca trafiła w gusta zgromadzonych tutaj czarodziejów. Zdarzało się to czasami, mogło potrważ dłuższą chwilę niż w pełni się do siebie dopasują, mogli też wcale tego nie zrobić, ale wtedy ta Litha najpewniej zostałaby zapamiętana jako nie do końca udany sabat. Pozostawało więc jednak mieć nadzieję, że jednak to było tylko chwilowe.

Fortuna jednak im sprzyjała, bo gdy tylko wgramolili się na parkiet zespół zaczął nieco zmieniać rytmy. Zdecydowanie bardziej podobała się jej żwawsza muzyka, i chyba nie tylko jej, bo coraz więcej czarodziejów dołączało do nich na parkiecie. To zapowiadało, że szykowała się coraz lepsza zabawa, nie mogli przecież wszyscy się w tym mylić.

Uśmiech nie schodził jej z twarzy, kiedy do jej uszu dochodziła przyjemna, całkiem skoczna muzyka, a Am,brois przyciągnął ją do siebie, właśnie dlatego się tutaj znaleźli, wszystko zaczęło się znowu układać i zmierzać w dobrym kierunku.

Może i nie było zaznajomiona z tymi tańcami nie pozwoliła jednak, aby to ją ograniczało. Chociaż nie miała tego w zwyczaju dała się poprowadzić Greengrassowi, bo wyglądał jakby wiedział co robi. Powinna się tego spodziewać, w końcu to było jego miejsce na ziemi, na pewno nie był to jego pierwszy raz jeśli chodzi o lokalny taniec. Jedyne co mogła zrobić to szybko się przystosować - z tym też nie miewała problemu, więc wyszło im to całkiem znośnie, właściwie to mogłaby rzec, że dużo lepiej niż znośnie, ale nie lubiła się przechwalać.

- Jest z tobą całkiem dobrze. - Wolała używać tych pozytywnie nacechowanych słów, miała wrażenie, że mimo, że mówiły o tym samym, to jednak brzmiały dużo lepiej.

- Z tym nie powinnam mieć problemu. - Tak i w tańcu i w życiu zamierzała za nim nadążać, powinien wiedzieć o tym, że była raczej równym towarzyszem, bez względu na to, co mieli robić. Nie miała problemu z tym, aby się do niego dostosować.

Całkiem wprawnie ją podrzucał i obracał, a nawet zdążył się nią wymienić na parkiecie, co nie do końca jej się podobało, ale widziała, że niektóre tańce tego wymagają (nie zmieniało to faktu, że wolałaby być w jego ramionach). Była szczęśliwa, zupełnie beztroska, niczym się nie przejmowała (nawet tymi krokami, ktorych nie znała), to był naprawdę świetny pomysł, aby się tutaj znaleźć.

Muzycy jednak zaczęli nieco się wycofywać, czuła, że melodia robi się coraz cichsza, wiedziała, że zwiastuje to zmianę nastroju i repertuaru. Wpadła jeszcze w ramiona Ambroisa, postanowiła skorzystać z nadażającej się okazji i ukraść mu jeden, krótki pocałunek, póki jeszcze znajdowali się na parkiecie, pośród innych ludzi. Nie do końca wiedziała, czy część rytualna jest dla niej, zresztą obiecała mu tylko jeden taniec, czyż nie? To nie tak, że jej się nie podobało, ale wiedziała, że to dalsze świętowanie będzie się mocno różniło od tego, co działo się tutaj przed chwilą.