Spodziewała się, że sprostuje jej wypowiedź. To był moment, w którym zdecydowanie chcieli czegoś innego, chociaż tak właściwie nie do końca. Ona starała się kierować tym, co powinni zrobić. Wyjątkowo, bo zazwyczaj nie postępowała w ten sposób. Polowania jednak zawsze były dla niej dość istotne, traktowała je poważnie, może nawet aż za bardzo poważnie, zważając na to, że to dzisiejsze miało być raczej rozrywką, dla ich dwoje.

Tak, uparła się wyjątkowo mocno, to nie tak, że zazwyczaj tego nie robiła, jednak znajdowały się pewne luki, które potrafiły zmienić jej zdanie, szczególnie w podobnej sytuacji. Wiedziała, że Ambroise zdecydowanie wolałaby odłożyć polowanie w czasie i może nawet trochę za bardzo podobało się jej to wygłodniałe spojrzenie. To nie tak, że chciała się nad nim pastwić, chociaż może odrobinkę? Obiecała mu, że później na pewno wrócą do tego tematu, zresztą on zrobił to samo, nie ominie ich dzisiaj zbliżenie, wszystko miało ich do tego doprowadzić. Wiedziała nawet, że dzięki temu, że tak z tym walczyła to będzie smakowało jeszcze lepiej. Tak przynajmniej powtarzała sobie w głowie, aby się nie złamać, a była bardzo blisko tego.

Nie da się ukryć, że przez te kilka miesięcy poznali się bardzo dobrze. Spędzali ze sobą praktycznie cały wolny czas, to doprowadziło do tego, że trudno im było ukryć przed sobą cokolwiek. Właściwie to przynosiło więcej korzyści, niżeli szkód, bo potrafili wyłapać nawet drobne zmiany w swoich nastrojach, to powodowało, że łatwiej im było pielęgnować relację, którą zbudowali. Yaxleyówna w tej chwili trochę go wodziła za nos, ale przecież to nie było nic złego. Mieli dość istotną sprawę do załatwienia, ale nie oznaczało to, że nie mogła się dobrze bawić przy okazji tego polowania, biedny Ambroise.

- Na szczęście, Macmillanowie są dosyć mocno odklejeni, jeszcze zmuszałbyś mnie do  co tygodniowych spotkań kowenowych, odtańczania rytuałów dla Bogini i kto wie, czego innego. - Tak właściwie to nie znała Macmillanów na tyle, żeby być pewną, że właśnie tym zajmują się w wolnym czasie, ale podejrzewała, że to musi być coś podobnego. Wiara była ich przewodniczką, w przeciwieństwie do niej, na pewno by ją męczyło przebywanie wokół takich osób, w sumie to trochę uważała je za nawiedzone. - Mulciberowie nie są zbyt mile widziani w ministerstwie, ale wiesz, jaki mam stosunek do tego urzędu, poza tym jesteś chyba jedynym Mulciberem jakiego znam, a do tego tylko częściowym. - Zupełnie jej to nie przeszkadzało, sama gardziła urzędnikami i wszystkim co było związane z ministerstwem magii. Zresztą dla niej Ambroise był przede wszystkim Greengrassem, a ich ród w mniemaniu Geraldine należał do tych raczej stabilnych, może nawet byli lepiej usytuwani w hierarchii od Yaxleyów, którzy nadal byli traktowani jako nieco dzicy i nieokrzesani. Sama też nie identyfikowała się praktycznie wcale z rodziną matki. Miała świadomość, że różnie to bywało wśród arystokratów.

Właściwie to miała nadzieję, że uda jej się przekonać go do tego, że nie jest wcale taka chujowa w posługiwaniu się kuszą. Tak, to był jeden z powodów dla których wzięła go ze sobą do lasu. Miała dość tych jego złośliwych wypominek, że nie do końca potrafi to robić. Niby były to tylko żarty, ale bardzo mocno godziły w jej łowcze ego. Jego opinia opierała się na jednorazowym niepowodzeniu, do którego doszło kiedy byli pod wpływem jakiegoś dziwnego zaklęcia, halucynacji? Sama nie wiedziała czego. Gdyby nie to na pewno udałoby się jej trafić do celu, co zresztą mógł teraz zauważyć.

- Ja zawsze trafiam, no prawie... - Dodała jeszcze, bo się nieco zrefkletowała, nie trafiła raz, akurat kiedy celowała w niego.

W tej chwili nic już jej nie powstrzymywało. Udało się jej, a właściwie im (doceniała udział Ambroisa w tym polowaniu) zabić akromantulę. Nie ruszała się, nie próbowała ich zaatakować, co oznaczało, że misja zakończyła się sukcesem. Nie musiała się już niczym przejmować. Mogli przejść do tej bardziej przyjemnej części dnia.

Zbyt długo się powstrzymywała, aby nie skorzystać z okazji, nie musiał jej tego powtarzać dwa razy, bardzo szybko ogarnęła jego sugestię i zamierzała wykorzystać to, że nadażyła się okazja do tego, aby wreszcie mogła się do niego zbliżyć.

Była pełna energii, adrenalina nadal płynęła w jej krwi, połączyła się z palącym ją od środka pożądaniem, które rosło w niej od momentu, w którym weszli do lasu. To nie była do końca stabilna mieszanka, ale teraz nie potrzebowali stabilności. Mogli się w tym zatracić.

Tak, to zdecydowanie miało być lepsze od kwiatu paproci. Zamierzała mu pokazać, że faktycznie warto było na to czekać. Nie przestawała go całować, zupełnie nie przeszkadzało to, że znajdują się w lesie, w końcu było to ich kolejne miejsce na ziemi. Idealnie wpasowywali się w ten krajobraz.

Wsunęła dłonie pod koszulę Ambroisa, zaczęły błądzić po jego plecach, czuła pod palcami ciepło jego skóry, miała ochotę się w nim teraz zatracić opętana niemalże zwierzęcym pożądaniem, którego nie zamierzała powstrzymywać. To mogło być całkiem przyjemne zakończenie tego nie do końca przewidywalnego polowania.

Widać wystarczyła tylko odpowiednia osoba, aby zmienić pewne nawyki, które wydawały się być bardzo zakorzenione. Yaxleyówny też to dotyczyło. Była zdecydowanie bardziej przystępną wersją siebie, taką której raczej nikomu wcześniej nie pokazywała. Udawało jej się nawet walczyć z tą szorstokością, która ją charakteryzowała. Zrobiła się zdecydowanie dużo cieplejszym i przyjemniejszym w obyciu człowiekiem, przynajmniej przy nim. Przestała tak uparcie stawiać na swoim, przynajmniej w większości przypadków, była w stanie przekonać się do innej racji niż ta jej, a to było spore osiągnięcie, zważając na to, że była raczej przyzwyczajona do tego, że podążała swoją własną drogą. Teraz nie myślała tylko i wyłącznie o tym, co ona chciałaby robić, czy osiągnąć. Patrzyła na wszystko nieco szerzej, klapki które miała na oczach gdzieś zniknęły. Nawet nie spodziewała się tego, że tak łatwo będzie jej się zmienić. Jak widać wystarczyła tylko odpowiednia osoba, która mogła wyciągnąć z niej to, co najlepsze. Wiedziała, że na początku nie była specjalnie łatwym człowiekiem, w sumie nadal gdzieś tam w niej to pozostawało, ale starała się nad tym pracować. Nie wychodziło jej to chyba wcale tak najgorzej.

- Tak, wiem o tym. - Mimo, że nigdy nie interesowała się jakoś specjalnie ministralnymi koneksjami, to co nieco o tym wiedziała. Ojciec jej trochę opowiadał o tym, co się tam działo, aby miała jakąś perspektywę na to, co się tam działo. - Zapewne są tacym, którzy uważają, że postąpili odpowiednio. - Spodziewała się tego, aczkolwiek nie wszyscy byli na tyle odważni, aby pokazać swoją opinie na dany temat. Mulciberowie nie mieli problemu z tym, aby się określić, co w sumie było całkiem odważnym posunięciem, mimo tego, że nie do końca jej się podobały argumenty, którymi się kierowali. - Jak będę chciała z nimi robić interesy to wyslę do nich mojego własnego Mulcibera. - Mrugnęła do niego porozumiewawczo, skoro już byli razem, to zdecydowanie wolałaby, żeby to on z nimi rozmawiał, może miał być to z początku żart, ale jakby o tym dłużej myśleć, to pewnie postąpiłaby właśnie w ten sposób. Szczególnie, że Roise wspomniał, że nawet sobie patrzyli na ręce. To było zdecydowanie lepsze rozwiązanie. Widać było na załączonym obrazku zmianę jaka w niej zaszła, kiedyś pewnie nigdy by nie pomyślała o tym, żeby wysyłać gdzieś kogoś w swoim imieniu, teraz? Teraz nie miałaby z tym problemu.

Miała świadomość, że trudno było pozbyć się pewnych naleciałości, które wynikały ze sposobu, w jaki zostali wychowani. Mimo tego, że rodziny czystokrwiste wydawały się być tradycyjne i raczej podobnie nastawione do pewnych spraw, to wcale tak nie było. Różnili się dosyć mocno między sobą, te różnice wychodziły nawet przy drobnych okazjach. Niektórzy lubili trzymać się z boku, nie angażować za bardzo w oficjalne sprawy, co było całkiem wygodne. Nie mogli tylko dać o sobie zapomnieć, bo wtedy spadliby w hierarchii, co nie było raczej dobrze widziane. Byli tacy, którzy kreowali się na obrońców wszystkich uciśnionych, a inny zupełnie przeciwnie. Najistotniejsze było to, aby mieć jakichś sojuszników, o tym też mówił jej ojciec. Przecież też aranżowane śluby nie odbywały się bez powodu, powodowały, że można było bardzo łatwo wspiąć się na sam szczyt. Nigdy jej się to tak do końca nie podobało, uważała, że jest to zupełnie niepotrzebne, jednak tutaj nadal byli dość mocno zacofani wierząc, że w ten sposób najtrwalej stworzą sojusze, bo czy było coś trwalszego od małżeństwa i oficjalnego połączenia rodzin? No nie. Uważała, że powinni nieco zmienić myślenie, aczkolwiek dla większości to było nie do pomyślenia.

Miała to szczęście, że sama wykazywała zainteresowanie akurat nim. Dobrze się złożyło, Greengrassowie na pewno byli szanowani w magicznym świecie, nie, żeby jej na tym jakoś szczególnie zależało, ale to na pewno ułatwiało sytuację. Jej rodzice praktycznie zupełnie się od niej odczepili, nie mieli już w stosunku do niej żadnych niepotrzbnych wymagań, które wynikały z ich pochodzenia. Tak właściwie to i tak dawali jej dosyć dużo swobody. Ambroisa znali już od kilku lat, bo bywał u nich w domu, pewnie wydawało im się, że stąd wynika ich znajomość. Nie wnikali głębiej i bardzo dobrze, bo mogłoby się im nie spodobać to, czym zajmowali się po oficjalnych godzinach pracy. Nie musieli jednak wiedzieć o wszystkim, tak było wygodniej.

Nie mieli też pewnie pojęcia, jak dokładnie wyglądają polowania, w które angażowała się ich córka, cóż bardzo dobrze, zapewnie nie byliby z niej aż tak dumni.

Tak jak to teraz. Zakończyło się sukcesem, to prawda, ale nie mogli przewidzieć tego, że ich córka poluje na coś więcej niż tylko potwory, tak właściwie to udało jej się już zakończyć wielkim sukcesem największe polowanie, którego dokonała w swoim życiu. Tyle, że tym razem nie zabijała swojej ofiary, wręcz przeciwnie zaczęła budować z nią swoje nowe, lepsze życie. Właściwie to nie była pewna, czy można tutaj było mówić o jakichkolwiek ofiarach, bo przecież oboje tego pragnęli, co ustalili już jakiś czas temu.

Ciała, które desperacko pragnęły swojej bliskości o tym przypominały, ale nie chodziło tu tylko i wyłącznie o fizyczność, chociaż jej również nie dawało się oszukać. Zdecydowanie nie mogli utrzymać rąk przy sobie przepełnieni żądzą i pragnieniem, które nie pozwalało im przestać się do siebie zbliżać.

Miała nadzieję, że zapewni mu sytuację, która przyćmi legendarne poszukiwanie kwiatu paproci i właściwie to była już niemalże pewna, że nadarzyła się do tego idealna okazja. Nie jutro, nie później, a teraz. Kiedy krew w truchle ich wspólnie upolowanej ofirary jeszcze nie zdążyła ostygnąć.

Zresztą krew w żyłach Geraldine płynęła aktualnie bardzo szybko i czuła, że zaczyna ją palić przez skórę. Nie zamierzała tego ignorować, wręcz przeciwnie chciała dać upust temu wszystkiemu, co się z nią działo.

Nie miała wstydu, wypełniały ją aktualnie bardzo pierwotne instynkty, które dążyły do tego, aby potrzeby, których wymagało jej ciało zostały zaspokojone, już, teraz, bez większej analizy. Nie przejmowała się nigdy tym, co wypada.

Poczuła dłonie wsuwające się jej pod pasek od spodni, a później pod materiał. Mruknęła cicho, przeciągle, okropnie przeszkadzały jej te ubrania które na sobie miała, warstw było zbyt wiele. Chciała się ich jak najszybciej pozbyć.

Przesunęli się nie przerywając pocałunków do drzewa, na którym się zatrzymali, było to całkiem niezłe podparcie, z którego mogli skorzystać podczas tego nie do końca zaplanowanego uniesienia. Tak właściwie to każda okazja była dobra do tego, aby się sobą w pełni nacieszyć. Tak, zdecydowanie chciała pozbyć się emocji, które ją wypełniały, a to była najprostsza metoda. Całowała go zachłannie, nie przestawała nawet na chwilę, zatracała się w tym momencie.

Jej usta zaczęły schodzić niżej, zatrzymały się na szyi mężczyzny, na której zostawiła nie do końca świadomie kilka śladów swoich zębów, straciła panowanie nad swoim ciałem. Liczyło się tylko to, aby zaspokoić głód, który pojawił się, kiedy tylko weszli do lasu. Nie przeszkadzało jej to, że kora drzewa o które się opierała ocierała jej plecy, że nie było to szczególnie wygodne. To nie było ważne.

Ręce panny Yaxley nie przestawały wędrować po jego plecach, w końcu zacisnęła je mocniej i wbiła swoje paznokcie w jego skórę, po raz kolejny pozostawiając znak swojej obecności.

Bardzo dobrze czuła się z tym, że zaczęli tworzyć swój mały świat z dala od innych ludzi. Mieli szansę poznać się chyba na każdym możliwym poziomie. Przeszli różne etapy tej znajomości, nim doszli do tego finalnego, który podobał jej się najbardziej ze wszystkich dotychczasowych. Właściwie już dawno wiedziała, że tego właśnie pragnie, ale droga do tego, co zaczęli razem tworzyć była dosyć mocno wyboista, pełna wzlotów, upadków i niedopowiedzeń. Na szczęście to wszystko było już za nimi. Mogli się po prostu cieszyć tym, co udało im się osiągnąć. To wcale nie było takie proste i oczywiste, jakby się mogło na początku wydawać. Zresztą dalej się docierali, uczyli pewnych zachowań, które miały ułatwić im wspólną egzystencję.

Dosyć długo prowadzili życie singli, co miało swoje minusy. Nie przywykli do tego, aby dzielić się z kimkolwiek swoimi lękami i przemyśleniami, teraz było inaczej. Chciała, aby wiedział o niej wszystko, nie miała zamiaru nic przed nim ukrywać, wiedziała, że to nie przyniosłoby niczego dobrego, wręcz przeciwnie mogło skomplikować to, co zaczęli razem budować. Tak było lepiej, gdy wszystko stało się jasne.

Ceniła sobie jego szczerość, próby powiedzenia jej o wszystkich sprawach, które nie były szczególnie wygodne, to wymagało zaufania. Cieszyło ją to, że mieli do tego podobne podejście, bo dzięki temu czuła, że może się przed nim w pełni otworzyć, nie musiała uważać, bo odwdzięczał się jej tym samym. Ta wzajemność była dla niej czymś zupełnie nowym, ale zaczęła jej się podobać, doceniała to wszystko, co udało im się razem osiągnąć, bo wymagało to też lekkiej gimnastyki przez ich dosyć podobne i nie ma się co oszukiwać trudne charaktery. Oczywiście nadal bywały momenty, w których zastanawiała się, czy powinna była mu wydrapać oczy, czy wręcz przeciwnie przyciągnąć go do siebie i zamknąć mu usta pocałunkiem, ale nie sądziła, żeby to mogło się kiedykolwiek zmienić. Nie z ich temperamentami.

Dobrze jej było w tym miejscu, w którym się znajdowali. Może zajęło im trochę czasu, aby to osiągnąć, ale uważała, że gra była warta świeczki, krążyli przecież wokół siebie od kilku lat, przeżyli razem naprawdę sporo i zakończyło się to całkiem spektakularnym finałem. Jasne, wiedziała, że dopiero zaczęli nowy etap swojego życia, ale nie sądziła, żeby miał się on kiedykolwiek skończyć, nie zamierzała do tego dopuścić, za bardzo się do niego zbliżyła, za bardzo się przed nim otworzyła. Wiedziała, że takie relacje są odbierane jako słabość, bo dzięki temu łatwiej było ją skrzywdzić, kiedy pojawił się ktoś na kim faktycznie jej zależało, ale nie wydawała się jej tym przejmować. Naprawdę tego chciała, chociaż kiedyś w ogóle nie brała pod uwagę możliwości, że zbliży się do kogoś tak bardzo. Jak widać nie warto mówić nigdy, bo los udowdoni ci, że wszystko zależy od dnia i godziny i odpowiedniej osobie, która pojawi się w twoim życiu.

- Nie, nie dziwię. - Wcale jej to nie zaskakiwało. Miała mocno nakreśloną opinię jeśli chodzi o instytucję, którą było ministerstwo. Nie była ona szczególnie pozytywna. W swojej opinii mogła negować sposób działania urzędu, bo zaliczyła krótki staż w tamtym miejscu. Nie wyniosła z niego nic ciekawego, poza niechęcią do tej instytucji, to mówiło samo za siebie. - Zgadzam się z tym, chociaż oni zrobili to całkiem spektakularnie, widać było, że opowiadają się po jedynej, słusznej stronie. - Rezygnacja z wysokich stanowisk mogła przynieść więcej szkody niż pożytku, aczkolwiek nie można było powiedzieć, że nie zrobili tego całkiem spektakularnie. Zrazili do siebie całe środowisko urzędasów, a przynajmniej z pozoru. Miała świadomość, że pewnie wielu zrobiłoby to samo, jednak nie chcieli oddać swoich stołków. Mulciberowie mieli w przeciwieństwie do nich nieco odwagi. Widać woleli żyć zgodnie z własnymi zasadami, niżeli wykonywać rozkazy mugolaka.

Jej ojciec również porzucił swój stołek, w sumie zbiegło się to z jego wypadkiem, aczkolwiek już wcześniej wspominał jej o tym, że chce się pozbyć swojego stanowiska. Jej rodzina nie pragnęła władzy, raczej świętego spokoju i życia na odludziu w swojej Walii. Tak było wygodniej, nie trzeba było na siłę szukać koneksji, czy angażować się w polityczne rozgrywki. To było chyba najprostszym rozwiązaniem, aby mieć święty spokój. Wydawało jej się zresztą, że ojcu nie służyło mieszkanie w Londynie, miała świadomość, że to nie było zgodne z tym, co faktycznie lubił robić. Trochę poświęcił się dla nich, dla większego dobra, aby jej rodzina miała zagwarantowaną odpowiednią pozycję. Na szczęście to było już za nimi. Nie wyobrażała sobie ile musiało go kosztować to zamknięcie w klatce, którą było ministerstwo. Może nie spokorniał tam całkowicie, ale jednak próbował się dostosowywać do ludzi, których miał wokół siebie. Ona chyba nigdy nie byłaby w stanie tego zrobić, bez względu na to, co mogłaby osiągnąć dzięki przyjęciu podobnej propozycji. Na szczęście nie musiała się tym przejmować. Mogła robić to na co miała ochotę, miała na to przyzwolenie swojej rodziny, może poza matką, która wolałaby ją widzieć w jakiejś stałej pracy, tyle, że jej zdanie nie było, aż tak ważne. Dopóki ojciec akceptował wszystkie podejmowane przez nią decyzję to nie musiała się niczym martwić. To było bardzo wygodne, nie bez powodu też akurat jego owinęła sobie wokół palca, wiedziała, że spełni każde jej zachcianki i zaaprobuje wszystkie głupie pomysły, które wpadną jej do głowy.

- Lista robi się coraz dłuższa, nie wiem, czy jesteś w stanie poradzić sobie z tyloma osobami. - Całkiem zabawna wydawała się jej wizja Ambroisa zazdrosnego o niego samego. Miał świadomość, że w jej życiu nie było miejsca dla nikogo innego. Liczył się tylko on. Jak widać też był dla niej wszystkim, uzdrowicielem, partnerem, wspólnikiem w zbrodni, pasował do każdej roli, która tylko się jej nasuwała. Nie potrzebowała nikogo więcej, po co by jej to było skoro aktualnie miała wszystko pod postacią jednej osoby. Wydawało jej się, że ta ich więź jest czymś niesamowitym, czego nie wszyscy mają szansę zaznać. To było zdecydowanie silniejsze, mogłaby się nawet odważyć nazwać to połączeniem dusz, chociaż nie wydawało jej się, że są w ogóle możliwe takie dziwne opcje. Najwyraźniej nigdy wcześniej nie była świadoma tego, jak bardzo można zbliżyć się do drugiego człowieka.

Nie miała problemu z tym, aby sięgać po to, na co miała ochotę. Zresztą sam ją do tego zachęcił, teraz nie było już odwrotu, wręcz przeciwnie, czekała ich droga ku zaspokojeniu silnej, palącej potrzeby, którą czuła pod swoją skórą. Wiedziała, że nie jest w tym osamotniona, bo znała go na tyle, że potrafiła wyczuć, czego oczekiwał. Sama go zresztą podjudzała przez cały ten leśny spacer. Nawet nie zakładała, że będą mieli możliwość tak szybko zaspokoić swoje żądze.

Pokusa była zbyt wielka, aby jej nie zrealizować, szczególnie kiedy ich usta już się do siebie zbliżyły, teraz nie było innej możliwości, jak w pełni zatonąć w tym uczuciu pożądania.

Zazwyczaj mężczyźni byli dla niej niczym zapałki. Stawali dla niej w płomieniach, a ona później nimi potrząsała, aby ich zgasić i wrzucała do pierwszej lepszej popielniczki. Pozbywała się ich niczym zupełnie niepotrzebnego problemu. Jeśli chodzi o Ambroisa było zupełnie inaczej. Zależało jej na tym, aby płomień, który się pojawiał połączył ich razem, by mogli osiągnąć szczyty, których nikt nigdy nie zdobywał.

Opętana pożądaniem nie przestawała ani na moment całować jego ciała. Wiedziała jednak, że to nie wystarczy, potrzebowała więcej, i wiedziała, że on jest w stanie to jej dać tu i teraz. Na nikogo innego nie reagowała w ten sposób.

Spodnie, które tak bardzo lubiła znowu okazały się być całkiem problematycznym elementem garderoby, w przypadku wyjść do lasu niestety nie potrafiła znaleźć jednak innych, lepszych możliwości. Musieli sobie jakoś z tym radzić. Całkiem zgrabnie pozbyła się jego koszuli, nie sądziła jednak, że będzie nadawała się do ponownego założenia, nie wydawało jej się jednak, żeby miał to jej za złe, na pewno jej to wybaczy.

W końcu mogła dotknąć jego klatki piersiowej, jej usta powoli wyznaczały na niej ślady pocałunkami. Dłonie schodziły za to coraz niżej, musiała pozbyć się jego spodni, które aktualnie również jej przeszkadzały, były mu zupełnie niepotrzebne, w tym przypadku jednak starała się to zrobić nieco delikatniej, bo była świadoma tego, że będą musieli jakąś stąd wrócić, całkiem zgrabnie poszło jej rozpięcie guzika. Tak właściwie to nie potrzebowała nic więcej, tylko tego, aby zsunęli z siebie te niepotrzebne spodnie i przeszli do rzeczy, zależało jej na tym aby stało się to jak najszybciej, bo palące uczucie, które rozchodziło się niemalże po całym jej ciele pragnęło zostać zaspokojone właśnie w tej chwili.

Las był dla nich od zawsze czymś więcej, niż dla innych ludzi. Zdawała sobie z tego sprawę, może właśnie przez to czuła, że to, co robią jest właściwe, że nie ma w tym nic złego. Zresztą, nawet jeśli wydawałoby się jej inaczej, to pewnie by się tym nie przejęła. Liczył się moment, chwila podczas której zamierzała zaspokoić ich wszystkie potrzeby. Tak, to był główny cel tej wędrówki. Zresztą od początku chyba bardziej istotny od tego podrzędnego, czyli polowania, które zresztą już mieli za sobą. Mogli w końcu przejść do tej bardziej interesującej części, na którą obydwoje czekali.

To nie tak, że ona tego nie czuła, wcześniejsze zachowanie kosztowało ją naprawdę wiele. Zresztą kilka razy wydawało jej się, że pęknie i nie poradzi sobie z trzymaniem swojej żądzy na wodzy. Jakoś jednak udało jej się to opanować. Teraz było zupełnie inaczej, wiedziała, że nie musi tego robić. Mogła w końcu skorzystać z okazji, która się pojawiła.

Ubrania, które mieli na sobie okropnie jej przeszkadzały. Najchętniej po prostu od razu by się w nim zatraciła, ale nie było to możliwe. Musieli pozbyć się niektórych części garderoby, aby w końcu przejść do rzeczy, by sięgnąć po to, na czym aktualnie najbardziej im zależało.

Murknęła nieco rozczarowana, gdy się od niej oddalił po to, aby pozbyć się jej butów. Nie chciała choć na chwilę odrywać się od jego ciała, wiedziała, że było to wskazane, ale zupełnie jej się nie podobał taki rozwój sytuacji. Starała się mu pomóc, ale to wcale nie było takie proste. Nie była to pierwsza taka sytuacja, po raz kolejny złapała się na myśli, że może faktycznie warto byłoby zaopatrzyć się w inne obuwie, jednak, czy właściwie cokolwiek nadawałoby się bardziej do lasu? Nie, raczej nie.

Na szczęście nie trwało to długo, ledwie się obejrzała bowiem Ambroise znowu zbliżał swoje usta do jej i znajdowała się w jego ramionach. To było to, czego potrzebowała w tej chwili, wszystko, cały jej świat. Całowała go bardzo łapczywie, przypadkowo przygryzała to dolną, to górną wargę, ale nie była w stanie zapanować nad tym, co się z nią działo. Nikt nie doprowadzał jej do takiego stanu jak on. Zupełnie traciła nad sobą kontrolę, ale w tej sytuacji jej to zupełnie nie przeszkadzało.

- Mhm. - Odsunęła się od niego na kilka sekund, aby ułatwić mu zdjęcie jego płaszcza, mógł okazać się całkiem niezłym zastępstwem dla koca. Nie, żeby przeszkadzał jej jego brak, mogłaby się aktualnie nawet położyć na mchu, było jej to zupełnie obojętne, najważniejsze, że mogli w końcu dostać to, czego potrzebowali.

Ambroise pociągnął ją za sobą na ziemię, która zdążyła już się nieco ochłodzić po lecie, ale nie wydawało się być to teraz problematyczne. Ciepło które od nich biło jej wystarczało, nie czuła chłodu, wręcz przeciwnie. Jej ciało płonęło wypełnione całą masą bardzo silnych emocji.

Znalazła się na nim, wiedziała czego chce, do czego zmierza. Nie zamierzała być delikatna, zresztą praktycznie nigdy nie była. Nie mogła zapanować nad tym pożądaniem, które zbierało się w niej od momentu, w którym weszli do lasu.

Odchyliła głowę do tyłu, kiedy jego usta dotknęły jej szyi. To było bardzo przyjemne, przez jej ciało przeszły dreszcze. Czuła w tym wszystkim pewną magię, bo nie zdarzyło jej się jeszcze przeżywać tak wiele z kimkolwiek innym. Było to ich miejsce na ziemi, ich ciała miały zaraz połączyć się w jedno, do tego czuła, że ich dusze też są w pewien sposób związane. Wreszcie miała wszystko na wyciągnięcie ręki.

Pociągnął ją do siebie, co zachęciło ją w końcu do tego, aby przejść dalej, zresztą potrzebowała tego już, teraz. Chciała zaspokoić te wszystkie żądze, które wypełniały jej ciało. Nie zamierzała dłużej zwlekać. Pozwolił jej przejąć kontrolę, więc to robiła. W końcu pozwoliła sobie złączyć ich spragnione bliskości ciała w jedno i płynąć ku zaspokojeniu tych pierwotnych potrzeb.

Nie przestawała go całować, aczkolwiek teraz jej usta zupełnie losowo zmierzały po jegi ciele. Dotykała jego szczęki, po chwili szyi, nie zastanawiała się nad tym, chciała poczuć go całego.

Jej dłonie w końcu zastygły na jego szyi, przyciskała go mocno do siebie, jakby nie chciała wypuścić go z rąk, chociaż przecież nie było to możliwe, bo znajdowali się na runie leśnym.

Nie przymknęła oczy nawet na moment, chciała widzieć jego wzrok, pełen pożądania, zresztą jej spojrzenie musiało wyglądać podobnie. Pa­trząc na niego, widziała ich, razem. Wszystkie jutra i kolejne lata i okropnie jej się to podobało.

Właściwie to było całkiem odpowiednie zakończenie ich pierwszego, wspólnego lata, a może przywitanie pierwszej oficjalnej jesieni. Sama nie wiedziała, która opcja była lepszą. Najważniejsze jednak było, że nie mieli żadnych oporów, aby sięgnąć po to, czego potrzebowali.

To, że znajdowali się w miejscu, które dla każdego z nich wiele znaczyło tylko zwiększało wartość tego zbliżenia. Nie znali granic, kiedy znajdowali się obok siebie nie było takich, których nie byliby w stanie przekroczyć. To było niesamowite. Siła, która ich do siebie przyciągała była ogromna, niezaprzeczalna, nie dało się z nią walczyć. Yaxleyówna nigdy nie czuła z nikim takiego połączenia. Cieszyła się, że zaistniało w jej życiu, bo docierało do niej właśnie ile traciła nie posiadając go wcześniej.

Czuła w tej sytuacji pewien mistycyzm, przytrafiła im się po prostu chwila, którą postanowili wykorzystać, odpowiedni moment w czasie i przestrzeni. Nie sądziła, aby prędko byli w stanie powtórzyć to doznanie, bo było zbyt silne. Las, który ich otaczał dodawał temu niezwykłą aurę. Nie wydawało jej się, aby była w stanie doznać czegoś podobnego z kimś innym. Należeli do siebie, tak samo, jak należeli do tego miejsca. Było bliskie ich sercom, mimo, że z zupełnie innych pobudek. Trochę, jakby czcili je w wybrany przez siebie sposób, właściwie to w oczach Geraldine nie mogli znaleźć lepszego.

Przepadli w tym, co im się tutaj przytrafiło. Postanowili pozwolić sobie zatonąć we własnych pragnieniach, które musiały zostać zaspokojone, w tej chwili wydawało się być to jedynym, właściwym rozwiązaniem.

Dwa ciała, które bardzo pragnęły swojej bliskości, bez względu na wszystko, dwie dusze, które najwyraźniej były sobie przeznaczone, z czymś takim nie można było walczyć, nie było innego wyjścia, jak poddać się temu, co przygotowało dla nich przeznaczenie.

Geraldine uważała, że to, co się im przytrafiło nie było przypadkowe, zdecydowanie nie. Zazwyczaj lubiła zwalać wszystko na przypadek, w tej sytuacji jednak uważała, że to było coś głębszego. Musieli się spotkać prędzej, czy później, połączyć swoje drogi, los im to zaplanował, bo byli dla siebie stworzeni.

Miała ogromne szczęście, że dostała taką szansę, że mogła się w tym zatracać, cieszyć tym, co ich łączyło. Nie sądziła, że każdy chodzący po ziemi człowiek miał taką możliwość, wręcz przeciwnie, wydawało jej się to bardzo wyjątkowe.

Bardzo szybko zapomniała o cierpliwości, którą jeszcze chwilę wcześniej próbowała wymusić na Ambroisu. Specjalnie jeszcze go podpuszczała, żeby sprawdzić, jak wiele jest w stanie znieść. Teraz to ona nie potrafiła kontrolować swojego ciała, na szczęście nie znęcał się nad nią tak jak ona nad nim przed momentem. Pewnie by sobie z tym nie poradziła. Czuła, że ta pierwotna potrzeba musi zostać zaspokojona jak najszybciej, a przynajmniej tak świadczyło zachowanie jej ciała, umysł już dawno przestał mieć cokolwiek do powiedzenia.

Zupełnie nie odczuwała jesiennego chłodu, który powinien przeszkadzać nagiemu ciału, wręcz przeciwnie, było jej bardzo gorąco, palił się w niej ogień podsycany żarem, który pochodził z wnętrza jej ciała. Nie sądziła, żeby był w stanie zgasnąć, wręcz przeciwnie, miała wrażenie, że już niedługo pochłonie ją w pełni, kiedy wreszcie ich ciała się spotkają.

Właśnie tego pragnęła w tej chwili najbardziej, nie chciała dłużej zwlekać. Na szczęście Ambroise najwyraźniej również był opętany tą samą myślą, w sumie to pragnieniem. Razem zmierzali ku temu samemu. Mieli wspólny cel, który znajdował się na wyciągnięcie ręki, tak właściwie to może nie do końca ręki...

Pocałunki nie były w stanie zaspokoić tego silnej potrzeby, której domagało się jej ciało. Była tego świadoma, dlatego nie zwlekała i po prostu sięgnęła po więcej, zdecydowanie nie zamierzała się w tej chwili ograniczać.

Spoglądała na niego spod przymrużonych powiek, na jej policzkach pojawiły się rumieńce, jej ciało zaczęło nabierać kolorów, charakterystycznych dla tego momentu. Włosy rozwiane wiatrem co chwilę plątały jej się po twarzy, ale zupełnie jej to nie przeszkadzało.

Skupiona była tylko i wyłącznie na tym, aby dać upust temu wszystkiemu, co wypełniało jej ciało. Zdecydowanie łatwiej przychodziło to wtedy, gdy ich ciała złączyły się w jedno, wiedziała, że niewiele jej trzeba, żeby wreszcie znaleźć spełnienie.

Poruszała się coraz szybciej, nie panowała nad tym, co się między nimi działo już zupełnie. Zacisnęła usta na tyle mocno, że poczuła na języku smak swojej własnej krwi, to nie było jednak istotne. Jej dłonie nie przestawały błądzić po jego klatce piersiowej, chciała czuć pod opuszkami palców ciepło skóry Ambroisa.

W końcu, gdy czuła, że jest bliska sięgnięcia po wszystko na czym jej zależało nachyliła się ponownie ku jego twarzy, aby złączyć ich usta w kolejnym pocałunku, tym razem miał być on zwieńczeniem ich wspólnej gonitwy ku osiągnięciu pełnej satysfakcji z tego zbliżenia na łonie natury. Jej ciało drżało, z gardła wyrywał się pomruk nad którym zupełnie nie panowała. Przygryzła tym razem jego wargę opętana nadchodzącym spełnieniem. Zacisnęła dłonie mocniej na jego barkach.  Czuła, że ogień wypełniający jej ciało jest coraz silniejszy, jeszcze moment, a faktycznie się spali.