Może nie powinni, ale się tutaj znaleźli. Podjęli tę decyzję, chociaż czy właściwie zrobili to świadomie, nie. Po prostu zachowali się jak zawsze. Zdarzało im się to przecież w przeszłości wiele razy, to był odruch, przyzwyczajenie, wystarczyło, że spletli w jaskini swoje dłonie, a to do nich wróciło. Tak po prostu, jakby nigdy sobie tego nie odebrali, jakby nic się nie zmieniło. Niewiele im było trzeba do tego, aby wrócić do dawnych przyzwyczajeń. Lizali już swoje rany, dawali sobie wszystko, czego potrzebowali. Musieli po prostu przeczekać ten kryzys, to minie, na pewno minie, była to tylko krótka chwila słabości. Nie, żeby ją kwestionowała, zasługiwali na to. Szkoda by było, żeby po tym wszystkim, co im się przytrafiło znaleźli się gdzieś zupełnie samotni. Zasługiwali na to, aby ktoś się nimi zaopiekował. Nie było przecież w tym nic złego. Minionej nocy wydarzyło się wiele złego, po raz kolejny poczuła, że mogłaby go stracić, tyle, że przecież już pozwoliła mu odejść. Bardzo sprzeczne myśli pojawiały się w jej głowie, nie potrafiła nad nimi zapanować. Nie miała pojęcia, czy to, co się między nimi dzieje było prawdziwe, czy postanowili zatracić się w kłamstwie. Właściwie, co jeśli odbierali to inaczej, każde na swój własny sposób? Kto okaże się w tym wszystkim przegranym? Nie chciała tego wiedzieć, jeszcze nie. Decyzja zapadła, pozostawało jedynie się do niej odnieść.

Nie chciała odrzucać jego bliskości, potrzebowała jej, mogłaby się w niego wtulać bez końca, utknąć tutaj, jakby to było jej osobiste piekło na ziemi, może bardziej czyściec? Coś przejściowego, co mogło zaskoczyć, bo przecież nie miała pojęcia, co się stanie kiedy opuszczą to miejsce, może wtedy trafi do piekła, czy właściwie nie tkwiła w nim przez ostatni rok? Zmuszona do tego, aby trzymać się od niego z daleka. Nie będzie gorzej, na pewno nie mogło być gorzej niż przez ten ostatni rok, kiedy usychała z tęsknoty i dążyła do tego, aby o nim zapomnień. Próbowała różnych metod, szukała dla niego zastępstwa, próbowała chociaż na chwilę zawalczyć z samotnością, wypełnić pustkę w sercu, która po nim zostawiła, nic jednak nie działało. Najwyraźniej miało tak pozostać, zabrał jej część siebie, której nigdy nie miała odzyskać. Cóż, nie miała mu nawet tego za złe, była mu wdzięczna za to, że pokazał jej, że miłość może być naprawdę piękna, że można kogoś pokochać bezgranicznie, tak jak nikogo innego, że istnieje takie silne uczucie, któremu nic nie może się równać. Gdyby nie on, to nie miałaby szansy tego poznać, jakże zdesperowana była, że nie miała do niego ani kropli żalu. Zaakceptowała decyzję którą podjął, zresztą nie pierwszy raz, był jedną z nielicznych osób, którym nie do końca potrafiła się postawić, ulegała mu, może nie zawsze, ale w momencie, w którym nie powinna tego robić odpuściła. Wystraszyła się tego, że faktycznie może jej nie chceć, że ma jej dość, że zrobiła coś nie tak. Opcji było wiele, chociaż starała mu się nie dawać powodów do zwątpienia. Nigdy nie brała pod uwagę tego, że zrobił to po to, aby żyło jej się lepiej, gdyby usłyszała coś takiego najpewniej powiedziałaby mu wprost, że ochujał, że nie będzie miała nic lepszego, niż to, co miał jej do zaoferowania. Zresztą było to widać po minionym roku, gdzie się właśnie znajdowała, jak sobie radziła sama, do jakich sytuacji doprowadzała. To nie było lepsze, nie, wręcz przeciwnie, nigdy jeszcze nie znajdowała się na samym dnie. Najwyraźniej miała tutaj pozostać, bo kto by ją stamtąd wyciągnał, kiedy jego nie było już obok? Zresztą nie mogła wymagać tego, że w ogóle będzie próbował, podjął decyzję, teraz sama była swoim problemem, może kiedyś, jakoś uda się jej ogarnąć, tyle, że nie do końca w to wierzyła, bo znała swoje możliwości, wiedziała, że zawsze może znaleźć się na jeszcze głębszym dnie, chociaż wydawałoby się, że nie było to możliwe. Prowadzała się źle, nawet młodszy brat zaczął jej zwracać uwagę, gdzie to ona powinna się o niego troszczyć, przestała się przejmować czyjąkolwiek opinią, wszystko przestawało mieć znaczenie. Nie sądziła, że kiedyś jej życie znowu nabierze kolorów, już nie, zaczynała przyzwyczajać się do szarości, która je wypełniła.

Tym razem nie wybierała zapomnienia, co robiła ostatnio dosyć często. Piła po to, żeby zapomnieć, ryzykowała, żeby zapomnieć, szukała chwilowych doznań po to, żeby zapomnieć. To, że znalazła się z nim w Piaskownicy miało zadziałać inaczej, miało przypomnieć jej o tym, jak wyglądało jej życie całkiem niedawno, przypomnieć o tym, że kiedyś była szczęśliwa, wcale nie tak dawno, przypomnieć o tym, co straciła? Może trochę gorzkie, ale mogło to spowodować, że się ogarnie, że dostrzeże, że jej życie zmierza w nieodpowiednim kierunku. Właściwie czuła, jakby się cofnęła o jakieś dziesięć lat, do początków swojego dorosłego życia. Nie miała żadnych planów na przyszłość, nic nie zakładała, nie wiedziała, co będzie robić jutro, a co dopiero za kilka lat. Żyła chwilą, bo tak było łatwiej, prościej, nic nie planować, bo przecież przyszłość nie była pewna. Nigdy nie można przewidzieć tego, co się wydarzy. Wybranie teraźniejszości było najbezpieczniejszą opcją, nie przynosiło rozczarowań. Kiedyś miała wiele planów, na wiele lat do przodu, nic z nich nie zostało, wszystko przepadło. Nie wierzyła, że może być inaczej. Skoro coś, co miało trwać wieczność się rozsypało, to zapewne stanie się tak samo ze wszystkim innym. Nie miała złudnych nadziei, już nie. Życie ją zweryfikowało, dosyć brutalnie i nie mogła nic z tym zrobić.

Zamierzała wykorzystać możliwość, którą dostali, może spowodowaną tylko przyzwyczajeniem, Morgana jedna wiedziała czym, ale nie chciała tego odrzucać. Nie kiedy mogła znowu wtulać się w jego ramiona, nie kiedy siedział na tej plaży tuż obok niej, jakby nadal należał do niej, jakby ciągle ich łączyło coś poza wspólną historią, chciała wierzyć w to, że pozostało między nimi coś więcej. Naprawdę, te gesty sugerowały, że mogło tak być, tylko nie do końca czuła pewność. Bała się odrzucenia, bała się zapytać, bo nie zniosłaby odrzucenia. Drugi raz by sobie z nim nie poradziła. Akurat tego była pewna. Trudno było się pogodzić z tym, że miłość twojego życia postanowiła zniknąć, spełnić największą obawę, odejść tak po prostu, zrezygnować z tego, co udało im się stworzyć przez lata. Lękała się tego, że może się to powtórzyć, a wtedy nie będzie już co zbierać. Milczenie było słuszne, milczenie nie powodowało niedopowiedzeń, bo przecież skoro nic nie mówili, to nie było czego sobie dopowiadać, czyż nie?

Nigdy nie chciała sobie układać życia z kimś innym, nigdy nawet nie pomyślałaby, że jest w stanie to zrobić. Istniała tylko jedna osoba u której boku kiedykolwiek potrafiła sobie siebie wyobrazić, jeden mężczyzna, który miał szansę ją przy sobie zatrzymać. Zresztą nie spodziewała się, aby ktokolwiek inny był sobie w stanie z nią poradzić, nie oszukujmy się, nie była łatwym człowiekiem, wręcz przeciwnie, wcale nie tak łatwo było trwać u jej boku. Ciągle pakowała się w jakieś kłopoty, nie radziła sobie z tym co działo się wokół niej, Roise potrafił ją oswoić, udało mu się to bez najmniejszego problemu. Zapewne przez to, że byli do siebie tacy podobni, łatwo przychodziło im rozumienie swoich potrzeb, potrafili dawać sobie przestrzeń, gdy było to potrzebne, nie sądziła, że kiedykolwiek udałoby się jej żyć w takiej symbiozie z kimś innym. To nie było możliwe.

Nie dało się walczyć z ciałami, które chciały się pożegnać, to nie miało najmniejszego sensu. W tym przypadku dusze musiały się pogodzić z tym, że kiedy stąd odejdą będą cierpieć. Znowu zostaną od siebie odizolowane, czasem jednak nie miało się wpływu na to, co się działo. Tak było i tym razem, nie myślała o konsekwencjach, to nie było istotne, szczególnie kiedy w końcu znowu mogła poczuć smak jego ust, może tym razem nieco inny, chociaż czy tak bardzo. Wiele razy w podobny sposób trafiali do tej łazienki, prosto z plaży, spaleni słońcem. To nie było nic nowego, często czuła smak soli na języku, piasek chyba we wszystkich możliwych miejscach na ciele, taki był urok mieszkania w tym miejscu. Dzisiaj jednak pożądanie nie było, aż takie nieokrzesane jak zawsze. Jej dłonie delikatnie przemierzały jego ciało, właściwie jakby dotykały je po raz pierwszy. Zależało jej na tym, aby to co się między nimi zadziało trwało jak najdłużej, nie chciała się spieszyć, to miało być coś zupełnie innego.

Dlatego też jej pocałunki były zupełnie inne od tych, którymi zazwyczaj go obdarzała. Zresztą czuła, że on również chciał teraz czegoś odmiennego od tego, co mieli wcześniej. Najwyraźniej po raz kolejny nie mieli problemu z tym, aby odczytać swoje zamiary, dostosować się do swoich potrzeb, tyle, że nadal nie miała pojęcia, czym było to, co sobie teraz dawali. Krótka chwila zapomnienia, pożegnanie, lizanie ran? Nie umiała się w tym odnaleźć, ale nie chciała przestawać, nie teraz.

Nigdy chyba nie było w nich tyle smutku, dwoje bardzo zagubionych ludzi, którzy pragnęli swojej bliskości nie zważając na to, że może złamać ich to jeszcze mocniej. Nie mogli oszukać przeznaczenia, ono i tak ich dosięgnęło, czy tego chcieli, czy nie. Pomimo tego, że ich drogi się rozeszły znowu sprowadziło ich do domu, gdzie po raz kolejny postanowili się w sobie zatracić, mimo tego, że przecież nie mieli już tego robić. To było jasne i klarowne, przecież próbowali sobie udowadniać, że to nie jest właściwe, ich ostatnie interakcje były raczej chłodne, tylko w takim razie co było ułudą, to co się działo między nimi teraz, czy to wszystko wcześniej? Odsłonili się przed sobą, przetrwali noc w jaskini, która przyniosła im zmęczenie, może dzięki temu stracili też siłę do walki z tym, co nadal istniało między nimi. Dali się ponieść, ten ostatni raz.

Spojrzał jej w oczy, kiedy oderwał głowę od jej podbrzusza, próbowała zrozumieć, co niesie jego spojrzenie, czy była jeszcze w stanie to zrobić, czy miała szansę odczytać jego myśli? Nie wiedziała, co siedzi w jego głowie, może to i lepiej. Mogła mieć złudną nadzieję, że znaczy to dla niego tyle, co dla niej. Uniósł ją nad ziemią, odruchowo ponownie zarzuciła mu ręce na szyję, nie chciała tego przerywać. Nie teraz, nie kiedy znowu mogli w sobie zatonąć. Skorzystać z tej chwili wyrwanej rzeczywistości.

Odwzajemniała jego każdy pocałunek, coraz bardziej łapczywie, coraz bardziej zatracała się w tym wszystkim. Nie dało się wygrać z pożądaniem, które nie gasło. Nie przy nim. Pewnie to miało się nigdy nie wydarzyć, zawsze będzie reagowała na jego obecność w ten sposób. Była tego świadoma, nie da się pozbyć takiego silnego przyciągania, nie da się z tym walczyć.

Poczuła chłód, kiedy jej plecy dotknęły tafli, woda która ciągle ich obmywała spowodowała, że bardzo szybko zniknął. Czuła, że jej serce przyspieszyło rytm, nie była w stanie nic z tym zrobić, jej ciało wciąż tak na niego reagowało.

Nie wydawało jej się, że mogli tego uniknąć, nie, kiedy tak bardzo pragnęli znowu się w sobie zatracić. Tonęli w tym wszystkim. Kiedy oderwał się od jej ust i spojrzał w jej oczy mógł zobaczyć w nich ten sam żar, który zazwyczaj się w nich pojawiał. Nie zamierzała teraz pozwolić im przestać, chciała tego samego co on. Ledwie kilka sekund później po prostu ponownie go pocałowała, teraz jeszcze bardziej zaborczo i łapczywie. Miał jej zgodę, zresztą nigdy nie musiał jej oczekiwać, przecież należała do niego. Zawsze, nic się pod tym względem nie zmieniło. Dobrze, aby zdał sobie z tego sprawę. Oplotła go mocniej swoimi nogami, cóż, był to moment, w którym faktycznie chciała, aby ich ciała i dusze znowu się połączyły, chociaż w tym ostanim pożegnaniu, które było nieuniknione, ale na nie zasługiwali.

Nie było sensu zastanawiać się nad słusznością tego, co właśnie robili, co zamierzali robić za chwilę. Podjęli decyzję, zupełnie nieświadomie, że to właśnie w tym miejscu chcą się znaleźć, razem. Przyszło im to całkiem naturalnie mimo tego, że przecież od ponad roku tego nie robili. Dalej gdzieś to w nich siedziało, nic się nie zmieniło, pewnych odruchów nie dało się zmienić. Tak jak w tej nieszczęsnej jaskini, kiedy przecież jak zawsze dbali o siebie nawzajem, próbowali się chronić, chociaż nic ich nie łączyło, co zresztą powtarzali sobie przecież jeszcze niedawno. Nie mieli problemu z tym, żeby się obrażać i mówić o tym, że nic dla siebie nie znaczą, że nie mają prawa mieszać się w swoje życia. Tylko to, co wydarzyło się później, kiedy doszło do tego wszystkiego nieco zmieniło cały obraz sytuacji. Nic nie było proste, nie było zrozumiałe, wręcz przeciwnie. Yaxleyówna miała wrażenie, że zaczęło się jeszcze bardziej komplikować, mieszać jej w głowie. Nie był to jednak czas, aby szukać w tym drugiego dna, by się tym przejmować, to był moment, w którym powinni po prostu odpocząć po ciężkiej nocy, co najwyraźniej też zamierzali zrobić razem. Chciała tego, nie widziała w tym nic złego, miało to być tylko chwilowe przypomnienie tego, co straciła.

Aura tego miejsca pewnie też miała spore znaczenie. Kojarzyło jej się tylko i wyłącznie z nim, z tym, co mieli, z ich domem, i mimo, że przecież oficjalnie należało tylko do niej, to kiedy znaleźli się tutaj razem poczuła się tak, jakby nic się nie zmieniło. Może Piaskownicy daleko było do stanu swojej świetności, ale nadal, wciąż była to ich ostoja, gdzie chowali się przed całym światem. Tego poranka zrobili to po raz kolejny, znowu razem, niektórych odruchów bardzo ciężko jest się pozbyć. Mieli wiele możliwości, mogli przecież rozejść się każde w swoją stronę, wybrać Dolinę, Snowdonię, Londyn, opcji było wiele, ale oni wybrali to najbardziej ich wspólne miejsce, w którym od zawsze chronili się przed wszystkim co złe. Może i zaklęcia, które miały ich chronić już dawno opadły, może rośliny poumierały, ale oni nadal mogli się tu znaleźć, nadal mogli skorzystać z tego, co kiedyś udało im się stworzyć, może i były to tylko zgliszcza tego, co mieli, ale czy w czymś to przeszkadzało? Mieli tu się schronić tylko na chwilę, złapać oddech, nic więcej. Oswoić się z tym, do czego doszło w nocy.

Choć czuła, że to może być niewłaściwe, że ten powrót do przeszłości może zrobić więcej szkód niż pożytku, to i tak nie zamierzała się zatrzymywać. Nie chciała odrzucać wyciągniętej ręki, ramienia którym ją otaczał, tego wszystkiego, co kiedyś było dla niej codziennością, a teraz miało się stać jedynie krótkim oderwaniem od rzeczywistości. Nawet jeśli, to czuła, że na to zasługują, szczególnie, że wydawało jej się, że w powietrzu wisiało bardzo wiele niewypowiedzianych myśli. Nie było sensu się jednak nad tym zastanawiać, nie kiedy gesty zaczęły mówić same za siebie.

Tym razem była przynajmniej świadoma tego, że to miało się więcej nie powtórzyć, nie, żeby dzięki temu zrobiło jej się jakoś lżej na sercu, bo nadal nie pogodziła się z tym, że tak łatwo zniszczyli to wszystko. Jakże łatwo zresztą im to przyszło, nigdy nie spodziewałaby się, że właśnie tak się stanie, że to co sobie powtarzali to były tylko słowa rzucane na wiatr, które nie miały żadnego znaczenia, warte były tyle, co nic. To było strasznie przykre, szczególnie, że kiedyś naprawdę była pewna, że to co było między nimi było prawdziwe, że nie da się tego zniszczyć.

Mimo, że było to głupie, nieroządne, bezmyślne, to nie zamierzała się zatrzymywać. Nie kiedy zauważyła, że Roise również tego chciał, gesty mówiły same za siebie, nie mogli się oszukać. Nie próbowali postawić granicy, nie tym razem. Pewnie wpływ miało to, że byli zmęczeni, wykończeni, w nocy zresztą znaleźli się na skraju, mogli się stracić tak naprawdę, czyż właśnie w takich sytuacjach człowiek nie doceniał tego, co miał na wyciągnięcie ręki. Żal by jej było, gdyby nie spróbowała chociaż ten ostatni raz się do niego zbliżyć, nie kiedy dalej przecież nie przestała go kochać. Ciekawe, czy zdawał sobie z tego sprawę, czy potrafił to odnaleźć w jej spojrzeniu, w dotyku jej placów. Nic się nie zmieniło, no, może poza tym, że teraz wszystko robiła zdecydowanie wolniej, jakby chciała jak najdłużej nacieszyć się tą możliwością, którą dostali od losu.

Nie myślała o tym, że to była prawdziwa tragedia, to, co ich spotkało, Roise zdecydował się podążyć za nią pod ziemię, ocalić ją, tylko po co? Skoro znowu mieli się od siebie oddalić, po co ryzykował, co jeśli faktycznie by tam umarł, jaki był w tym cel? Nie powinien się w ogóle w to angażować, nie powinien udawać, że się o nią troszczy, chociaż czy można było udawać, aż tak bardzo, czy to faktycznie była ułuda? Czy ona byłaby gotowa zrobić coś takiego dla kogoś na kim by jej nie zależało tak naprawdę? Nie miała pojęcia, coś jednak pozwalało jej wierzyć, że może jeszcze nie wszystko, co było między nimi zgasło, może jeszcze gdzieś mogli znaleźć resztki nadziei, właściwie przecież robili to teraz. Te pocałunki wydawały się znaczyć więcej, niż wszystkie dotychczasowe, były smutne, przesiąkniętę tęsknotą i może desperacją. Sama nie wiedziała. To nie oznaczało jednak, że nie chciał z nim tu tkwić w objęciach. Brakowało jej tej bliskości, brakowało jej jego. Chciała wierzyć w to, że to, co się teraz między nimi działo było prawdziwe. Kiedyś w końcu była tego pewna, teraz? Nie do końca, ale wmawiała sobie, że jest w tym jakiś większy sens.

Zatracali się w sobie coraz bardziej, nie żeby to ją dziwiło jakoś specjalnie. Tak już mieli, kiedy się do siebie zbliżali nie do końca potrafili przecież panować nad tym, co działo się z ich ciałami. Na to nie mieli wpływu, nawet najmniejszego. Po prostu tak na siebie reagowali. Cóż, całowała go więc tak, jakby jutra miało nie być, a wszystko miało skończyć się dzisiaj, bo przecież i w tym była odrobina prawdy.

Byli bliscy tego, żeby faktycznie dopełnić tego desperackiego aktu, pod tym prysznicem, tak jak zdarzało im się zresztą nieraz. Przyparta do tafli była w stanie dać mu wszystko, właśnie w tej chwili. Nigdy nie miała z tym żadnego problemu, komu, jak komu, ale jemu? Nie zwahałaby się nawet przez sekundę.

Widziała to w jego spojrzeniu, widziała, że jest to coś więcej, niż tylko desperacja, a może tylko się jej wydawało? W końcu nie mogła być pewna. Lepiej było udawać, że nie jest w tym sama, że on też tego pragnie, też tego potrzebuje, nadzieja, że może faktycznie nie wyrzucił wspomnień o niej tak lekko. Ciekawa była, czy czasem wracał do tego co mieli, czy choć trochę było mu żal, że postanowił odejść, bo w końcu to on podjął decyzję, ona tylko ją zaakceptowała. Urażona duma nie pozwoliła jej go szukać i błagać, żeby do niej wrócił. Miała chęć o to zapytać, wydusić z siebie cokolwiek, ale tego nie robiła, bała się, że odpowiedź może jej się nie spodobać, wolała więc milczeć, bo to było wygodniejsze, zresztą czyny świadczyły same za siebie. Te wydawały się świadczyć o tym, że równie mocno tego pragnęli, że chcieli wyrwać tę ostanią, wspólną chwilę rzeczywistości.

Tyle, że właśnie, jego słowa, to, że się odezwał było dla niej jak wiadro zimnej wody, wylane na głowę. Spanikowała, oczy jej błysnęły, nie do końca była pewna co się właśnie wydarzyło. Jej nogi odruchowo zareagowały, przestała je wokół niego oplatać tak usilnie. Czy chciał jej teraz powiedzieć, że to co robią jest nieodpowiednie? Czy nie powinna była przekraczać tej granicy, poczuła się głupio. Zamknęła oczy, aby nie musieć mierzyć się z jego spojrzeniem. To wszystko było głupie, ona była głupia, że myślała, że może ten ostatni raz dostać to, czego chciała. Zawahała się, i zdecydowanie dało się to zauważyć. Pierwszy raz poczuła, że to co robią może być niewłaściwe.

- Kiedy, później? - Wciąż nie spoglądała na niego, ktoś musiał to powiedzieć, przecież nie chcieli się okłamywać, jakie później? Nie było przecież dla nich nadziei, on im ją zabrał, on wszystko skończył, jakie właściwie później miał na myśli, co to oznaczało, czego oczekiwał, czego od niej chciał? Nie miała pojęcia. Zmieszała się trochę, nie wiedziała, co powinna o tym wszystkim myśleć, czy odejść, odepchnąć go od siebie, odsunąć się? Nie miała pojęcia, co będzie właściwe. Najgorsze było to, że wcale tego nie chciała, mimo wszystko wręcz desperacko potrzebowała tej krótkiej chwili zapomnienia, była na siebie zła, że upadła, aż tak nisko, że wcześniej prosiła go o to, żeby został, bo co jeśli faktycznie to wszystko było tylko złudzeniem, jeśli postanowił skorzystać z okazji, zresztą dlaczego teraz po prostu nie chciał dać się ponieść, może wcale nie pragnął tego tak bardzo jak ona? Nie miała pojęcia, zacisnęła mocniej oczy, a po policzku pociekła jej pojedyncza łza, właściwie mogła zniknąć wśród tej wody, która ich otaczała, miała nadzieję, że jej nie zauważył, bo płakała tylko kiedy pojawiało się to beznadziejne uczucie bezsilności.

Dzień budził się już do życia, o czym przypominało im słońce, które powoli wznosiło się coraz wyżej, jasne promienie wdzierały się przez szybę do łazienki. Czas płynął, to było nieuniknione, a oni nadal tkwili przy sobie, właściwie nie wiedzieć czemu. Nadal nie odpuszczali, łaknęli swojej bliskości, tak jak robili to kiedyś niemalże codziennie. To się nie zmieniło, a przynajmniej odczuwała takie wrażenie, może było złudne, może nie. Coś jednak ich do siebie przyciągało. Znowu. Szukali ukojenia, pocieszenia, właściwie trudno jej było nazwać to, czego teraz potrzebowała. Wiedziała jedynie to, że nie chce być sama. Nie chciała jeszcze odchodzić. Nie zniosłaby myśli, że musi godzić się z teraźniejszością, która wydawała się być bardzo brutalna. Wiele by dała, by móc wrócić do przeszłości. Cofnąć się w czasie, przeżyć jeszcze raz to wszystko, tyle, że nie było takiej możliwości. Nie mogła wrócić do tego, co mieli, a szkoda. Jej życie wtedy wydawało się być jakieś takie pełniejsze, miało sens. Teraz? Błądziła, w poszukiwaniu czegoś, sama nie wiedziała czego, a właściwie to miała świadomość, że i tak tego nie znajdzie. Beznadziejny los ją czekał. Właśnie z tego powodu nie chciała wypuszczać jego dłoni, nie chciała kończyć tego, co trwało. Powrót do smutnej rzeczywistości na pewno by ją zabolał. Wolała więc po prostu udawać, że ona nie istnieje. To było całkiem wygodne, przynajmniej na ten moment. Resztą będzie się martwić później, myśleć o konsekwencjach, przecież nigdy tego nie robiła. Nigdy nie zastanawiała się nad swoim postępowaniem, dlaczego teraz miałaby to robić. Zawsze sięgała po to, na co miała ochotę w danej chwili, a teraz, teraz po prostu chciała wrócić do tego, co kiedyś było dane jej mieć. Zwłaszcza, że znajdowało się to na wyciągnięcie ręki. Nie odrzucił jej, też chciał się w tym zatracić, spełnił jej błagalną prośbę, nie opuścił jej, jeszcze nie teraz. To był dobry znak.

Trudno jej było stwierdzić, co dzieje się w jego głowie, dlaczego na to wszystko przystał, skoro nie chciał mieć z nią nic wspólnego, nie wyjaśnił jej jak dotąd praktycznie niczego i wcale nie zapowiadało się na to, że to zrobi. Czuła, że dzięki temu łatwiej byłoby się jej pogodzić z tym odrzuceniem, tak to mogła jedynie gdybać, a niestety miała tendencje do tego, aby za wszystkie niepowodzenia obwiniać tylko i wyłącznie siebie, bardzo łatwo jej to przychodziło, bo przecież ponoć była panią swojego własnego losu, jak widać nie do końca. Nie mogła mieć wszystkiego, czego bardzo chciała, tak właściwie to nie mogła dostać tego na czym jej najbardziej zależało. Uczucia nie da sie kupić, nie da się sprawić, żeby ktoś ją pokochał, niestety to zostało stracone, mogłaby próbować to naprawić, tyle, że rok temu, nie teraz, teraz było za późno. Wszystko pochłonął piach.

Pocałunki, ciepło jego ciała pod opuszkami jej palców, przyspieszone oddechy, to wszystko całkiem skutecznie odsuwało od niej te niewygodne myśli. To musiało coś znaczyć, to nie mogło być nic. Powinno być czymś więcej. Przynajmniej dla niej, dla niej na pewno było to coś więcej, nie przyjmowała, że to nic nie znaczyło. Pewnie później jakoś ubierze to w słowa, teraz nie próbowała tego robić, to nie był odpowiedni moment. Wolała się skupić na wykorzystaniu tej okazji, która pojawiła się zupełnie znikąd. No, nie do końca znikąd, Ambroise postanowił zaangażować się w jej sprawy, nie pozwolił jej samej ryzykować, co nie było szczególnie pocieszające, bo nie zniosłaby myśli, że stała mu się krzywda przez nią, przez błędy, które popełniła, nie wybaczyłaby sobie tego. Na szczęście jakoś udało im się wygrać, przynajmniej z pozoru przecież byli zwycięzcami tego starcia, teraz czekała na nich nagroda, powinna czekać. Może ich nagrodą miała być właśnie ta ostatnia spędzona razem chwila, bliskość, którą mogli znowu poczuć. Na pewno tego potrzebowali po wydarzeniach minionej nocy.

Nie przyszła do niego po pomoc, nie sądziła, że ma do tego prawo. To nie było jego odpowiedzialnością, już nie, wypadało, aby radziła sobie sama, jakimś cudem jednak udało mu się wplątać w to wszystko i tak znalazł się u jej boku, może z początku bardzo na dystans, czego nie ukrywali i ona i on, ale z czasem, wraz z rosnącym niebezpieczeństwem nie dało się dłużej udawać, że może trochę im na sobie zależało. To o niego martwiła się najbardziej, zależało jej tylko i wyłącznie na tym, żeby on na pewno wrócił na powierzchnię, nikt więcej. Zresztą czuła też od Roisa największe wsparcie w tym wszystkim, a powinni się przecież nienawidzić, tylko czy właściwie kiedykolwiek byłaby w stanie obdarzyć go takimi uczuciami? Nie, to nigdy nie była nienawiść. Nawet wtedy, kiedy się żarli w przeszłości, na siłę próbowała mu udowodnić, jak bardzo za nim nie przepada, a był to tylko odruch, bo ją odrzucił, nie chciał mieć z nią nic wspólnego, gdy wyciągnęła do niego dłoń i chciała okazać mu swoje wsparcie. Później odrzucił ją drugi raz, wtedy jednak nie znała powodu, czy nadejdzie i trzeci, czy właściwie byłoby to odrzucenie, czy po prostu powrót do rzeczywistości? Nie miała pojęcia.

Pewna była tylko tego, że ich ciała nie zapominały tego, że są dla siebie stworzone. Pasowali do siebie idealnie, i może pojawiły się nowe blizny, zadrapania, głębokie rany, jednak w środku nic się nie zmieniło. Nadal pragnęła go w ten sam sposób, nadal nie potrafiła się powstrzymać, kiedy znajdował się zbyt blisko. Gdy wtulał się w nią, a ona mogła przepaść w jego uścisku. Brakowało jej tego strasznie. Teraz mogła w spokoju się tym napawać, jeśli to nie było przeznaczenie, to co nim było? Czy mogło być coś silniejszego od tego.

Słowa im nie służyły. Miała wrażenie, że kiedy się do siebie odezwali wszystko zaczęło się rozsypywać, po raz kolejny, znowu zaczął wymykać jej się z rąk. Nie pojmowała dlaczego tak się dzieje, czy nie lepiej było po prostu dać się ponieść, słowa były zbędne, powinni je omijać. Zwłaszcza, że znowu wiele sobie dopowiadała, interpretowała wszystko w swój własny, pokrętny sposób, nie do końca odpowiedni. Miała jednak wrażenie, że może przesadziła, że może przekroczyła granicę i Roise chciał jej przypomnieć o tym, że to było tylko chwilowe, że wcale tego nie chciał, chociaż skoro sugerował, że wrócą do tego później, to może rzeczywiście to miał na myśli, może wcale nie chciał jej odrzucić. Miała mętlik w głowie, nie wiedziała, co powinna myśleć, co właściwie się między nimi działo, co miało z tego wyniknąć, czego od siebie potrzebowali. Myślenie jej nie służyło, zdecydowanie, za szybko wymyślała kolejne teorie, a każda z nich miała coraz mniej sensu. Nadinterpretowała, szukała drugiego, trzeciego, czwartego dna, zamiast po prostu dać się ponieść.

Głos uwiązł jej w gardle, kiedy usłyszała jego proszę, albo jej się wydawało, nie, na pewno to doszło do jej uszu. Miała nie myśleć, tak, łatwo było powiedzieć, szczególnie kiedy nie do końca panowała nad tym wszystkim, co działo się w jej głowie, a tysiące myśli sugerowało jej naprawdę wiele dziwnych, nie do końca logicznych sytuacji. Próbowała zrozumieć, tylko to, nic więcej. Zrozumieć, co powinni zrobić. Później... czy faktycznie mogli liczyć na jakieś później, to nie dawało jej spokoju. Nie chciała kierować się nadzieją, która przecież mogła być złudzeniem. Mogła to źle zinterpretować, ale skoro ją o to prosił, a on przecież rzadko kiedy o coś prosił, jak ona brał po prostu to, co do niego należało. Tyle, że teraz ona już nie była jego, powinna o tym pamiętać. To co było, nie wróci, nie znaczyli dla siebie tyle co kiedyś, wypadałoby o tym pamiętać.

Opuścił ją na ziemię, poczuła pod stopami chłodne kafelki, które przypominały jej o tym, gdzie właściwie się znajduje, przed chwilą bowiem świat się zatrzymał. Zatracała się w czymś, czego potrzebowała, czego nie potrafiła nazwać. Rzeczywistość postanowiła ponownie wyciągnąć po nią swoje ręce. Tyle, że nie chciała się na to zgodzić, nie tego chciała. Miała zamknięte oczy, kiedy zbliżył się do niej ponownie, oddychała powoli, próbowała postąpić słusznie, dlaczego wydawało jej się, że powoli odpuszczał? Czy to było faktycznie to, czego chciał, czy próbował postępować słusznie, tylko co właściwie mogło być aktualnie uznane za słuszne, nie wiedziała, nie potrafiła sobie tego uzmysłowić. Wypuścił ją z ramion, nie do końca jej się to podobało, nie przestała pragnąć tej bliskości, ucieczki, chwilowego poczucia ulgi.

Może zareagowała po raz kolejny nieco desperacko, ale wcześniej to przecież im pomogło, szukała jego dłoni, chciała ponownie spleść ze sobą ich palce, żeby poczuć to, co mieli jeszcze przed chwilą, to nie mogło zniknąć, nie powinny tego popsuć nawet słowa, które przecież nie miały większego znaczenia, to gesty, gesty liczyły się najbardziej.

- Dobrze. - Powiedziała cicho, niemalże bezgłośnie. Wcale nie było dobrze, ale zgodziła się na to, żeby nie myśleć, skoro nie miało to żadnego sensu, przestała się na tym skupiać. Wolała po prostu pozwolić im ponownie skupić się na tym, co wykradli teraźniejszości. Jeszcze chociaż przez chwile dać sobie odczuwać to złudne poczucie bliskości, której przecież nie powinna już u niego szukać. Powiedział jej, że to nie ma sensu, dlaczego więc właśnie to wydawało jej się właściwie, dlaczego nie chciała, żeby się skończyło? Była naiwna i głupia, oszukiwała sama siebie, ale to nie miało znaczenia, nie teraz.

Mogło być to wzięte za desperację, na pewno, ale nieszczególnie się tym przejowała. Nie miała pojęcia, co zrobią dalej z tym dniem, ile właściwie czasu im zostało, czy zaraz postanowią się od siebie odsunąć, znikną za drzwiami Piaskownicy, jakby to wszystko wcale nie miało miejsca. Nie chciała o tym zapominać, może faktycznie coś mogło się zmienić, może jeszcze tego nie przekreślili, wystarczyła jej jedna chwila bliskości, żeby wróciła nadzieja, czy to musiał być koniec? Czy mogła w ogóle oczekiwać czegoś innego. Nie wiedziała i chyba jeszcze nie chciała się tego dowiedzieć.

Yaxleyówna za bardzo była skupiona na swoich emocjach, aby wyłapać to, co dzieje się z Ambroisem. Może nie powinna być w tej chwili tak bardzo egoistyczna, ale za dużo się działo, żeby była w stanie jeszcze zauważać, co dzieje się z nim. Nie potrafiła do końca odnaleźć się w całej sytuacji, nie wiedziała, ku czemu zmierzaja, nie miała pojęcia do czego prowadzą te nie do końca przewidziane pocałunki, czy palce splecione ze sobą. Było jej dobrze, tu i teraz, jednak, czy miała prawo w ogóle wykorzystywać tę okazję? Nie wiedziała, nie umiała stwierdzić, dlatego też pozwoliła sobie po prostu popłynąć. To nie był odpowiedni moment na to, aby za bardzo przejmować się tym, co mogło się zmienić, co mogło to przynieść. Chciała przez ten krótki moment poczuć się istotną dla kogoś, a że jej były chłopak, akurat znalazł się pod ręką, to szkoda by było z tego nie skorzystać. Zresztą nigdy nie pogodziła się z tym, że przestało ich łączyć cokolwiek, na pewno nie wyglądało to tak z jej strony, zresztą powiedziała mu przecież sama, że nie umiałaby go nienawidzić, chociaż próbował to na nien wymusić. Nigdy go nie skreśliła, raczej wydawało jej się, że to po prostu chwilowy moment niepewności, który się między nimi pojawił i zamiast zniknąć niemalże od razu to ciągnął się już ponad rok.

Nie powinno tak być, była tego pewna. Już dawno powinni mieć to za sobą, i pewnie tak by się stało, gdyby nie ich uparte charaktery. Byli siebie warci, jeśli o to chodzi, zdecydowanie, aż za bardzo. Nie potrafiła przestać go kochać, nadal jej zależało, nawet jeśli starała sie udowodnić, że tak nie jest. Była chujowym kłamcą, więc pewnie mógł to z niej wyczytać i chociaż próbowała go kimś zastąpić, to nigdy jej nie wychodziło, nie umiała pokochać nikogo innego.

Może to miało być jej przekleństwem? To, że pozwoliła sobie tak bardzo się w nim zatracić, a okazało się, że on jej nie chciał, to mogło być to. Gdyby się postarała umiałaby dostać wszysto, na czym jej zależało, ale miłości przecież nie da się kupić. Nie mogła nic zrobić z tym, że nagle przestało mu zależeć, że nagle postanowił ją porzucić. Nie miała na to większego wpływu i może to ją tak bolało, nie znosiła bezsilności, a w tym przypadku zdecydowanie taka była. Nie umiała w żaden sposób zmienić jego decyzji, nie, żeby próbowała - uniosła się w końcu dumą. Trudno jej było wybaczyć zerwanie obietnic, udawanie, że one nie istnieją. Ile razy słyszała od niego, że nigdy jej nie zostawi? Nagle obudziła się, przeczytała krótką notatkę i to by było na tyle. Całe ich życie zostało wyrzucone w pizdu, wszystko, co udało im się razem osiągnąć. To było mocno demotywujące, nawet jak dla niej.

Nie do końca umiała odnaleźć się w tej rzeczywistości, gdzie on też próbował się do niej zbliżyć, bo przecież nie było to jednostronne, dotykał jej, szukał bliskości. Próbowała znaleźć powód, czy może faktycznie też nadal coś do niej czuł, może ciągle o niej nie zapomniał. Zastanawiała się czasami, jak wyglądało jego życie, kto u niego sypiał, czy zajmował jej stronę łóżka? Chyba nie umiałaby się z tym pogodzić, to byłoby dla niej zbyt wiele. Sama zresztą przyjmowała raczej nie przyjmowała możliwości, aby ktoś zostawał u niej na zbyt długo, miała krótki epizod z ćpunem ale i on stwierdził, że nie jest jego warta, to było dosyć bolesne. Może właśnie w niej był problem, może nie nadawała się do tego, aby ktoś faktycznie potrzebował jej w swoim życiu, może na zawsze miała zostać nikim. Musiała się z tym pogodzić, bo co innego jej zostawało?

Czuła, że się od niej wycofuje, że zaczął się odsuwać. Cóż, ona nie zamierzała mu na to pozwolić, potrzebowała tej chwilowej ułudy, świadomości, że może być komuś potrzebna chociaż na chwilę, zdecydowanie nie chciała być sama. Decyzja wcale nie była taka trudna, bez zawahania po prostu zrobiła to, co wcześniej zadziałało - złapała go za rękę, splotła swoje palce z jego i liczyła na to, że to wystarczy, że to będzie wystarczający powód, aby z nią tutaj został.

Yaxleyówna jakoś niespecjalnie zastanawiała się nad swoimi pobudkami. Chciała to zrobić, chciała stać się czyjaś na krótką chwilę, nie sądziła, że bycie niczyją będzie jej tak bardzo przeszkadzało, przecież kiedyś to była dla niej codzienność. Kiedyś nigdy nie należała do nikogo, ale trafił się ten okres w życiu, że naprawdę uważała, że przestała żyć tylko i wyłącznie dla siebie, jej życie nabrało sensu, widziała jakąś przyszłość, bardzo chciała powtórzyć to w tej trudnej dla niej chwili. Poczuć się istotną, bo ostatnio raczej nie była ważna dla nikogo.

Wiedziała, że nie powinna tego robić, nie kiedy próbował stąd odejść, nie kiedy pogodzili się, że nie będzie żadnego później, miała w to aktualnie bardzo mocno wyjebane. Liczyło się tylko tu i teraz, a teraz nadal znajdował się obok, nadal mogła go dotknąć i to właśnie zrobiła, zgodziła się na wszystko, czego potrzebował. Nie chciała stąd odchodzić. Chciała dać mu to, czego potrzebował i wziąć to samo dla siebie. Mogła zostać potępiona, bo pozwalała, aby chwilowe zachcianki decydowały o jej czynach, tyle, czy faktycznie to były tylko chwilowe zachcianki? Nigdy nie chciała, żeby jej opuszczał, nigdy nie pozwoliłaby mu odjeść, gdyby tylko miała coś do powiedzenia. To powinno zostać jej wybaczone.

Jego usta znalazły jej, po raz kolejny. To chwilowe wahanie znowu odeszło w zapomnienie. Mogli ponownie spróbować się w sobie zatracić, korzystała z każdej chwili danej im od losu, łaknęła tych pocałunków, tej bliskości, ciężko było jej z tym walczyć. Nie umiała panować nad swoimi zapędami, nie w takiej chwili, nie kiedy to właśnie on znajdował się przed nią. Spodziewała się, że opuszczą w końcu tę łazienkę, nie sądziła jednak, że zaniesie ją do sypialni, jak to robił już wiele razy w przeszłości.

Narzuciła mu ręce na kark, żeby przypadkiem sie nie wysunąć, nie chciała lądować na podłodze i pozwoliła bez zajkąnięcia wynieść się z łazienki. Dotykała przy tym jego nieco przydługich włosów, nie pamiętała, kiedy ostatnio miał je w takim nieładzie, nie, żeby jej to przeszkadzało, to był przecież Roise - w nim kochała wszystko.

Zaniósł ją do ich sypialni, która była opuszczonym miejscem, o czym przypominały im tumany kurzu, które zaczęły unosić się w powietrzu, gdy znaleźli się w tym pomieszczeniu. Cóż, okropnie zaniedbała ich dom, miała nadzieję, że jej to wybaczy, ale naprawdę nie chciała się tutaj pojawiać bez niego, nie czuła się właściwie.

Łóżko było w tej chwili naprawdę dobrym przyjacielem, szczególnie dla wymęczonych ciał. Może dawno na nim nikt nie leżał, jednak nie robiło to żadnej różnicy. Znaleźli się razem, po raz kolejny w pomieszczeniu pełnym wspomnień, w miejscu, które przypominało im o tych przeyjemnych chwilach, które razem spędzili. Nie widziała nic złego w kradzieży kilku pocałunków, czy gestach, które pragnęły bliskości jego ciała. Już dawno została opętana, nic się pod tym względem nie zmieniło, nadal marzyła o tym, aby móc go dotykać, a teraz znajdował się na wyciągnięcie ręki, przecież nie mogła tego zignorować.

Sięgała więc po to, co wydawało jej się należeć do niej, dotykała rękoma jego skóry, jej usta przemierzały jego szyję, powoli zmierzając ku klatce piersiowej. Miała to gdzieś, mógł uznać ją za desperatkę, ale naprawdę bardzo chciała pozwolić się ponieść tej chwili, wykorzystać ją jak tylko mogła, dotknąć każdej części jego ciała, nacieszyć się tym, że znowu miałą go tak blisko siebie. Mogła liczyć tylko na to, że dla niego również znaczyło to cokolwiek, że nie było to niczym, ale czy faktycznie? Mógł ją oszukać, ale to też miała gdzieś w tej chwili. Chciała dać się ponieść, skorzystać z momentu danego im przez los.

- Nie chcę stąd odchodzić. - Mruknęła cicho, kiedy kradła mu kolejny pocałunek. Może nie powinna przerywać ciszy, bo poprzednio nie skończyło się to niczym dobrym, ale chciała, żeby o tym wiedział. Chciała, żeby miał świadomość, że najchętniej zostałaby tu do usranej śmierci, bez względu na konsekwencje.

Yaxleyówna miała świadomość, że ostatnio znowu krążą o niej różne opinie. Cóż, musiała nadal pojawiać się na tych spędach towarzyskich, zważając na to, że pozostała ostatnim dzieckiem swoich rodziców, które właściwie było dostępne. Kiedyś miała chociaż Astarotha, który mógł robić to za nia, teraz wolała nie ryzykować wpuszczenia wampira do pomieszczenia pełnego ludzi i odsłoniętych szyi, to prosiło się o tragedię. Wzięła więc to na siebie, chociaż wcale nie było jej łatwo, kolejna rzecz, którą musiała zrobić, chociaż przecież ona wcale nic nie musiała. Nie przejmowała się plotkami, w końcu jeśli ktoś faktycznie interesowałby się jej życiem, to miałby świadomość, jak ono wygląda, wiedziałby, że to wszystko to gra, że próbuje jakoś znowu odnaleźć się w świecie, w którym jest sama. Znaleźć metodę, aby to wszystko jakoś wyglądało. Wybrała najbezpieczniejszą opcję - pokazywała się w towarzystwie swojego przyjaciela, bo wiedziała, że w tym przypadku nie ma najmniejszych sznas na przekroczenie tej granicy, a że ludzie gadali, zawsze to robili. Nie spodziewała się, że może to kogoś poruszyć, chociaż może, może liczyła na to, że dzięki temu coś się zmieni, że okaże się, że nadal mu zależy. Tyle, że to nie zadziałało, nadal trzymał się na dystans, co mogło świadczyć o tym, że ma ją faktycznie w głębokim poważaniu, że przestała coś dla niego znaczyć, a to wszystko, co powtarzał jej przez lata to były tylko puste słowa. Nic więcej. Powinna przywyknąć do tej myśli.

Mętlik w głowie pojawił się dopiero wtedy, kiedy nie pozwolił jej odsunąć go od tej sprawy, o której dowiedział się przypadkiem, kiedy wlazł z nią do leża potwora, co skończyło się wylądowaniem w ich wspólnym domu. Znaczy już teraz nie, teraz nie był wspólnym, ale nadal zachowywali się, jakby to była ich kryjówka, jakby wszystko co działo się tutaj nie było rzeczywiste, jakby wcale nic się nie zmieniło, jakby nadal mogli być razem.

Co z tego, że będą musieli wrócić, że będą musieli opuścić to miejsce? To nie miało większego znaczenia, nie kiedy mogła zbliżyć się do niego tak, jak robiła to wcześniej, kiedyś było to dla niej całkiem naturalne, wspólne lizanie ran, odpoczywanie, zatracanie się w sobie. Dzisiaj przychodziło jej to tak, jakby nic się nie zmieniło, jakby wcale jej nie zostawił, jakby nadal mogli mieć wspólną przyszłość, chociaż, czy w ogóle warto było myśleć o przyszłości? Lepiej skupić się na teraźniejszości, korzystać z okazji, które podsuwał los. Co będzie później, to się okaże, nie miała przecież na to żadnego wpływu, o czym też dowiedziała się w bardzo brutalny sposób półtora roku temu.

Połączenie między nimi istaniało nadal, czy tego chciała, czy nie. Nie zamierzała się oszukiwać, że jest inaczej, bo przecież nawet kiedy spotykała go te kilka razy w przeciągu kilku miesięcy, to czuła to dziwne uczucie. Bezpieczniej było, kiedy znajdowali się od siebie z daleka, bo wtedy nie musiała nad sobą panować, nie musiała skupiać się na tym, żeby nie wyjść na desperatkę. Jak to w ogóle możliwe, że była w stanie bez najmniejszego oporu zbliżyć się do niego mimo tego, że ją zostawił, że jej nie chciał. Nie miała pojęcia, wolała się nad tym nie zastanawiać, bo bała się, że dojdzie do bardzo przykrych wniosków. Oddała mu swoją duszę, dawno temu i chyba tak miało pozostać.

Wiedziała, że wykorzystanie tego momentu, który został im dany nie przyniesie jej nic dobrego, nie spodziewała się cudów, to było tylko chwilowe, nic więcej, musiała się z tym pogodzić, ale chciała skorzystać z tej chwili, okazji, by poczuć się jak dawniej. Zresztą znaleźli się w ich sypialni, w ich domu, ich miejscu na ziemi, to samo prosiło się o to, aby być dla siebie tym, kim dawniej.

Zaczynał się nowy dzień, o czym przypominały promienie słońca, które wpadały przez odsłonięte częściowo szyby, powrót do normalności zbliżał się wielkimi krokami, jeszcze chwila, a będą musieli stąd odejść, pojawi się ciężar związany z tym, do czego doprowadziła. Nie spodziewała się, że będzie jej to obojętne, nie było takiej możliwości, a mimo to brnęła w te kolejne pocałunki, nie zamierzała przestawać. Chciała utonąć, po raz ostatni, tym razem na dobre. Piekło mogło ją za to pochłonąć, ale nie umiała się miarkować, nie w tej sytuacji, zresztą nie chciała tego robić.

Był to moment słabości, to na pewno, to, co wydarzyło się w nocy, uświadomiło jej bowiem, że życie jest bardzo kruche, że nie ma sensu się zastanawiać nad czymkolwiek, bo łatwo można to stracić, dlaczego więc w ogóle powinna myśleć nad zasadnością swojego zachowania, pieprzyć to, liczyło się tylko to, na co miała ochotę, w tej chwili, później. Później może wszystko się zmienić, ale ważne było teraz. To, że najwyraźniej on też miał podobne odczucia, bo czuła bijące od mężczyzny ciepło, czuła, że też tego chce. Skoro i on i ona tego chcieli to dlaczego mieli się ograniczać? To było zupełnie niepotrzebne. Nie dało się walczyć z tym, że do siebie należeli, kiedyś, teraz? Zawsze? Nie miała pojęcia.

Nie umiała trzymać rąk przy sobie, błądziła po jego ciele, nadal badała je ostrożnie, szukając kolejnych zmian, których nie udało jej się dostrzec wcześniej. Sporo ich było, musiał dużo przeżyć przez ten rok, jak blisko śmierci się znajdował? Czy w ogóle wiedziałaby, że zakończył swój żywot, skoro już była jego nikim? Nie na tym jednak powinna się skupiać, oddaliła od siebie te myśli. Najbezpieczniejszą opcją było nie myślenie o niczym, chciała po prostu poczuć znowu ten żar, który zawsze im towarzyszył, nikt inny nie działał na nią w ten sposób, to było coś ponad wszystko inne.

Pocałunki stały się bardzo zachłanne, widać ich usta za sobą tęskniły, zresztą tak samo jak ciała, dlaczego to sobie robili? Nie miała pojęcia, na szczęście dzisiaj nie myśleli racjonalnie, postanowili po prostu pozwolić, aby chaos ich pochłonął.

Zostań. To wystarczyło, nie wiedziała na ile, kiedy stąd wrócą, co właściwie jeszcze ich czeka, ale tego potrzebowała. On też tego chciał, nie, żeby wcześniej w to wątpiła, ale teraz poczuła, że mogą mieć jeszcze trochę czasu, który będą mogli odpowiednio wykorzystać. Dojdą do siebie, zaopiekują się sobą, zatracą się w sobie po raz kolejny. To było to, czego potrzebowała w tej chwili, niczego więcej, żadnych zapewnień, żadnych obietnic, to było już za nimi.

Bez większego oporu po raz kolejny go pocałowała, przyciągnęła zresztą twarz mężczyzny do siebie i wplotła mu dłonie we włosy, delikatnie dotykała ich opuszkami palców, oplotła przy tym go bardzo ciasno swoimi nogami, żeby w pełni znowu się do niego zbliżyć, to było nieuniknione, mogli wreszcie zatracić się w tym chaosie, połączyć w jedno i znowu poczuć, że żyją, chociaż przez chwilę, nim znowu staną się jedynie widmami przeszłości, dla których miało nie być już przyszłości.