Wszystko się sypało, nic nie było pewne. Brakowało jej w życiu pewnej stałości, nie miała nad niczym kontroli, wszystko zaczynało przesypywać jej się przez dłonie niczym piasek. Nie podobało jej się, nie kiedy miała szansę poznać inne życie, lepsze życie, do którego wolałaby wrócić. Nie sądziła, że jej się to uda, jednak próbowała, teraz próbowała o to walczyć, chociaż mogła to zrobić zdecydowanie wcześniej. Czemu tego nie zrobiła? Nie miała pojęcia. Uniosła się honorem, dumą, chuj jeden wiedział czym i tego nie zrobiła. Mogło być zbyt późno, było za późno, jednak próbowała. Miała w sobie jakieś resztki swojej siły, którymi się kierowała.

- Kurwa, no raczej, że wyśmienicie. - Powstrzymywała się ostatkiem sił, żeby na niego nie warknąć, cóż, bardzo dobrze zdawał sobie sprawę, jak uwielbiała to słowo, na pewno nie użył go przypadkowo tutaj nic nie działo się przypadkowo. Nie ma co ukrywać tego, że jak nikt inny potrafił działać jej na nerwy. Nikt, nigdy jej tak nie wkurzał, jak on. To też nadal się nie zmieniło.

- Cieszy mnie to, że wiesz, to naprawdę wiele zmienia, nieprawdaż? - Nie wydawało jej się, aby zmieniało to cokolwiek, ale cóż, nie spodziewała się cudów. Już nie. To wszystko było popaprane, jeszcze bardziej niż się jej wydawało na samym początku. - Oczywiście, pierwszy raz się ciebie posłuchałam, to masz o to pretensje, zajebiście. - Fakt, zjebała, mogła się wychylić, ale wyjątkowo tego nie zrobiła. Miała do siebie o to wyrzuty, nie musiał wcale jej o tym wspominać, bo już zauważyła to, że wtedy może miałaby jakąkolwiek szansę, za bardzo jednak wzięła to wszystko do siebie. Była zraniona, zapewne dużo bardziej, niż mu się mogło wydawać. Gdyby nie to, zapewne byliby aktualnie w innym miejscu, bo nie odpuściłaby tak łatwo.

- Jak zwał tak zwał, tak czy srak chcę być w tym z tobą, tak ciężko to pojąć? - Nie obchodziło jej to, czy nazywał to szaleństwem, czy miłością, to było jej bez różnicy, grunt, że chciała być w tym z nim. Wystarczyło tylko, żeby ponownie wpuścił ja do swojego świata, mimo, że się przed tym tak bardzo zapierał. Czy naprawdę nie widział tego, że była gotowa skoczyć tam za nim? To nie powinno być dla niego niczym nowym, od zawsze przecież była gotowa wleźć w największe bagno, aby go wspierać. Tak to chyba powinno wyglądać? Musiał zdać sobie sprawę, że co by się nie działo, to nigdy nie zostanie sam. Zresztą robił dla niej to samo, jak chociażby wczoraj, kiedy bez zawahania wszedł z nią do jaskini szukać demona. Dokładnie tak to powinno wyglądać.

- To nasza wina, nie twoja wina, też mogłam zachować się inaczej, to jest jasne/ - Nie chciała, żeby brał na siebie całą odpowiedzialność za to, co się wydarzyło, bo przecież ona też mogła zareagować, a tego nie zrobiła. Uniosła się dumą, zupełnie niepotrzebnie i teraz tego żałowała. - Chuj mnie obchodzi, czy jesteś dobrym człowiekiem, dla mnie byłeś dobry i tylko to się liczy, rozumiesz? - Nie wydawało jej się, żeby Roise jakoś szczególnie wyróżniał się na tle społeczeństwa, zwłaszcza, że po świecie biegali teraz tacy, którzy zabijali ludzi za to, że urodzili się w nieodpowiedniej rodzinie. Przesadzał z tym osądem, przynajmniej zdaniem Yaxleyówny. Sama przecież też nie była krystalicznie czysta, miała sobie wiele do zarzucenia, tak naprawdę praktycznie niczym się nie różnili pod tym względem. Wydawało jej się, że to też już kiedyś sobie wyjaśnili.

- Nigdy nie wiedziałeś? Znowu zaczynasz pierdolić. - Nie znosiła tych uogólnień, jej zdaniem to nie było potrzebne. Jasne, czasem się mijali, ale wydawało jej się, że naprawdę potrafili się dogadać, zawsze kiedy przychodziła taka potrzeba umieli sobie wyjaśnić wszystko to, co ich niepokoiło. Specjalnie w nią tym uderzał, żeby ją bardziej zabolało. Wyśmienicie. To była bardzo, ale to bardzo wysoka zagrywka.

- Mieszane sygnały? Wytłumacz mi proszę, jakie mieszane sygnały, skoro zawsze je dawałam. - Nie wydawało jej się, aby wodziła go za nos, wręcz przeciwnie, miała wrażenie, że sięgała po szczerość, jak widać nie było to wcale takie jasne, jak jej się wydawało.

Naprawdę miała ochotę na niego warknąć, żeby się w końcu opamiętał, bo zaczynał gadać bez sensu, wyjmować oskarżenia z dupy i wcale jej się to nie podobało. Zdecydowanie ta rozmowa nie przebiegała po jej myśli, w ogóle sam pomysł, aby odbywać ją teraz był nie najlepszym. Zasłużyli na chwilę wytchnienia, i sami ją sobie właśnie dosyć brutalnie odbierali.

- Znowu to robisz, dlaczego się obwiniasz, i pozwól, że sama zadecyduję o tym, na co zasługuję, mam wrażenie, że przesadzasz, zresztą rzucasz jakimiś ogólnikami, nie jestem w stanie dowiedzieć się co się takiego wydarzyło. - Niby coś jej przekazał, tyle, że nadal to było tyle co nic. Nie potrafiła zrozumieć, co takiego strasznego zrobił. Zresztą znała go, nie wydawało jej się, żeby wpierdolił się w coś z czego nie było wyjścia. Raczej myślał racjonalnie, przynajmniej kiedyś. Tak, czasem pakował się w kłopoty, ale ona też to robiła, zawsze można było znaleźć jakieś rozwiązanie, z każdego bagna dało się wyjść.

- Prawdziwą twarz? Nie spodziewam się, że istnieje coś, czego nie byłabym w stanie zaakceptować. - Miała naprawdę spore pokłady tolerancji, szczególnie jeśli chodziło o niego. Nie miała pojęcia, co przed nią ukrywał, ale była pewna, że nie zrobiłoby to na niej wrażenia. Nie tak łatwo było ją przecież wystraszyć.

Nie zamierzała mówić o tym, że nic nie musi, że to na pewno jej nie wystarczy. Zresztą teraz wiedziała już, że to miało jakieś głębsze podłoże, i że warto było w tym pogrzebać. Nie podda się tak łatwo, skoro sam jej nie chciał tego przekazać, to cóż, będzie musiała znaleźć inną metodę. Powinien mieć tego świadomość, nie odpuści tak łatwo, nie tym razem. Nie popełni drugi raz tego samego błędu.

- Nieważne dokąd się wybierasz, ważne, że będziemy razem, nigdzie z tobą też może być dobrze. - Najwyraźniej mieli zdecydowanie innego podejście co do tego. Nie był to pierwszy raz. Chciała, żeby zrozumiał, że nie chce znowu zostać sama. Nie była szczęśliwa, jej życie straciło jakikolwiek sens, kiedy z niego zniknął, naprawdę była bardzo zdesperowana, żeby wrócić do tego co mieli. Tyle, że on strasznie się przed tym wzbraniał.

- Nigdzie się nie wybieram, czy tego chcesz, czy nie, nigdzie się nie wybieram. - Zwłaszcza, że wiedziała, że to co czuje jest odwzajemnione. Nie miała pojęcia, jak to zrobi, ale jakoś wrócą do tego, co mieli. Zamierzała się o to postarać. Nie pozwoli na to, aby on sam mierzył się ze swoimi demonami, już nie. Czy tego chciał, czy nie podjęła decyzję i chyba miała gdzieś to, że ta, której oczekiwał była zupełnie inna.

- Też cię kocham, zawszę cię kochałam i zawsze będę cię kochać. - Nie miała zamiaru odejść, ani dzisiaj, ani jutro, ani później. Aktualnie najważniejsza była teraźniejszość, więc to znowu na niej postanowiła się skupić, później zajmie się przyszłością, bo to też było dosyć naglące.

Nie wydawało jej się, aby ta rozmowa zbyt wiele wyjaśniła. Może trochę, nie zamierzała już szukać problemu w sobie, tylko jakoś skupić się na tym, aby znaleźć rozwiązanie na które zasługiwali. Nie do końca dalej była przekonana co do tego, co mówił, nie miała pojęcia co się wydarzyło, co mu się przytrafiło, co przed nią ukrywał, ale zamierzała się tego dowiedzieć.

Kolejny pocałunek różnił się od tych poprzednich, był zdecydowanie mniej delikatny, nasycony lękiem, żalem? Nie miała pojęcia czym, był to jednak całkiem niezły sposób na uniknięcie dalszej części rozmowy, która nie była szczególnie wygodna. Skoro tego chciał, nie zamierzała mu oddawać, póki miała go jeszcze przy sobie miała zamiar wykorzystać każdą chwilę, która była im dana. Nigdzie się nie wybierała, nigdy, w szczególności nie teraz.

Prychnęła. Oczywiście, że mieli jasność, jak zawsze. Uderzali w siebie swoimi argumentami, byli ślepi na to, co drugie ma im do powiedzenia. To nie był pierwszy raz, to im się zdarzało. Zazwyczaj wracali do tematu trochę później, gdy ochłonęli, czuła jednak, że tym razem może zabraknąć im takiej możliwości, dlatego też próbowała się miarkować, ale czy jej to wychodziło? Nie do końca. Zaczynała wyrzucać z siebie kolejne nie do końca przemyślane słowa, i zdawała sobie sprawę z tego, że może to przynieść efekt odwrotny do zamierzonego, nie umiała się jednak pohamować. Gotowała się coraz bardziej, czuła, że znajdowała się na skraju, niewiele brakowało do tego, aby wybuchła.

Nie podobało jej się to, że nie potrafią się dogadać. Rozmowa nie wychodziła im najlepiej, cóż, nigdy nie byli szczególnie dobrzy w wyrażaniu w ten sposób swoich uczuć. Szło im to raczej bardzo topornie, co zresztą teraz zostało potwierdzone.

Miała swoją wizję, którą chciała mu przedstawić, ale zdecydowanie mu się ona nie spodobała. Nie miała pojęcia dlaczego, to robiło się coraz trudniejsze. Mieszał jej w głowie, bo niby ją kochał, ale nie chciał, żeby znajdowała się obok niego. Nadal próbował ją odrzucić, nadal zależało mu na tym, żeby ją od siebie odepchnąć. Znowu nie widział tego, czego ona chce. Nie miała najmniejszego problemu z tym, aby rzucić się za nim w przepaść. Faktycznie było w tym trochę szaleństwa, pewnie nawet by nie zaprzeczyła, ale czy było to coś złego? Miłości i szaleństwo znajdowały się blisko siebie, przynajmniej zdaniem Yaxleyówny. Powodowały opętanie, nie do końca racjonalne myślenie, ale nie uważała, że to było niewłaściwe. Mogła się poświęcić dla kogoś na kim jej zależało, niewiele było takich osób.

- Nie prosiłeś o to, żebym na ciebie czekała, a przed sekundą miałeś pretensje o to, że się zaręczyłam. - Nie miała pojęcia, czego od niej chce. Zdecydowanie nie podobałoby mu się, gdyby ruszyła dalej, sam o tym wspomniał, a jednak uważał, że nie powinna mieć nadziei na to, że kiedyś, być może dostaną kolejną szansę od losu. To nie tak, że nie szukała, próbowała się uszczęśliwiać w ramionach innych mężczyzn, ale nic jej to nie dawało. Czuła pustkę, i chwilowe ugaszenie pożądania, być może, czasami, ale nic więcej. Nie umiała go zastąpić, nie chciała tego robić, nie potrafiła. Nadal wydawało jej się, że są ze sobą związani. Liczyła na to, że kiedyś uda im się wszystko naprawić, jeszcze nigdy, od tego półtora roku nie znajdowali się tak blisko siebie. Gdy zaczęli tę rozmowę myślała, że może jakoś będą potrafili do siebie dotrzeć, jednak im dalej w nią brnęli, tym bardziej się mijali. Trudno jej było wierzyć w to, że być może faktycznie nie było już żadnej szansy, tyle, że Ambroise usilnie jej to wmawiał, chciał trzymać ją od siebie z daleka, mimo, że mówił o tym, że wciąż ją kocha. To było dopiero popierdolone.

Jego słowa bolały, pozostawiały rany głębsze od najostrzejszych mieczy. Nie spodziewała się, że to eskaluje do czegoś takiego. Naprawdę ją krzywdził i pewnie szybko o tym nie zapomni. Nie chciał jej, cóż, powinna była o tym pamiętać. Kochał ją, ale jej nie chciał, jak można w ogóle komuś powiedzieć coś takiego?

Później było tylko gorzej. Tak, była silna, tak wcale nie tak łatwo było w nią uderzyć, tyle, że akurat on bardzo dobrze zdawał sobie sprawę, co zaboli ją najbardziej. Zamilkła, usta zaczęły jej drżeć, czuła, że nie jest w stanie z tym nic zrobić. Była bezsilna, nie znosiła tego uczucia, miała ochotę wyć, ale zamilkła. Nie chciała jeszcze bardziej się upodlić, bo czuła, że i tak znajduje się już na dnie. Była gotowa zrobić dla niego wszystko, a on jak jej się odwdzięczał?

Oczy zrobiły jej się szklane, próbowała nie pęknąć. Tak, aluzje do niej docierały, coraz bardziej, czyli to właśnie robili, pieprzyli się tutaj, a on później zamierzał zniknąć bez słowa. Znowu. Dlaczego w ogóle myślała, że mogło być inaczej? Czy naprawdę była taka ślepa, głupia? Nie miała pojęcia, wiedziała jednak, że nie zniesie więcej tych słów. To było dla niej zbyt wiele. Ona również miała swoje granice.

Reakcje, którymi ją raczył, również nie ułatwiały jej tej rozmowy. Widziała jego wzrok, pogardę, dlaczego jej to robił? Chciał ją do siebie zrazić? Jeśli tak, to całkiem nieźle mu to wyszło. Mogłaby mu pogratulować, wygrał to.

Dawno nikt jej nie potraktował w taki sposób, tak właściwie to wydawało jej się, że chyba nigdy nie przytrafiło jej się coś podobnego. Nie w takiej sytuacji. Próbowała być obojętna, ale wcale jej to nie wychodziło. Zupełnie jej się to nie udawało.

- Jasne, niech tak będzie, dostosuję się. - Głos, jej drżał, to było zbyt wiele. Nie spodziewała się usłyszeć, aż takich gorzkich słów. Nie od niego, jeszcze nigdy jej tak mocno nie zranił. Powstrzymywała łzy, żeby jeszcze bardziej się nie upokorzyć, bo przecież przed chwilą była bliska błagania, aby przyjął ją znowu do swojego życia. Jakaż była głupia i naiwna. Powinna się tego spodziewać. W końcu ostatnio nic się jej nie udawało, wszystko się pierdoliło, wypadałoby do tego przywyknąć.

Najwyraźniej nigdy więcej już nie miała być szczęśliwa. Musiała to sobie przyswoić. Zresztą może była po prostu zaślepiona tym, co przeżyli, może źle to oceniła. Nie byłoby w tym nic dziwnego. Ostatnio wszystkie decyzje, które podejmowała prowadziły ją do miejsc, w których nie chciała się znaleźć. Straciła kontrolę, powinna się z tym pogodzić. Jakoś sobie poradzi, prawda? Zawsze przecież sobie radziła. Pękło jej serce, ale to przecież nie było nic takiego, robił to dla jej dobra... Jasne. Piękne i ckliwe wytłumaczenie, chciał jej szczęścia, ale się z nią nie liczył. Wspaniale, naprawdę wspaniale. Nadzieja zaczynała gasnąć, właściwie to zgasła całkowicie. Zniknęła. Nastał mrok, który zapewne pochłonie jej duszę, nie miała pojęcia, jak bowiem mogłaby się pozbierać po tym, co właśnie jej powiedział.

- Tak, to nie jest coś, czego bym chciała. Mamy jasność. - O to mu chodziło, prawda? Chciał, żeby się z nim zgodziła, oczywiście, że miała to zrobić. Jak zawsze, rzadko kiedy udawało jej się stawiać na swoim, szczególnie przy nim, tutaj nigdy nie miała zbyt wielkiego pola do dyskusji. Mamił ją tym, że byli sobie równi, że traktował ją, jakby znajdowała się na tym samym, decyzyjnym poziomie, ale nigdy tak nie było. Powinna się z tym pogodzić.

- Nie, nie ożeniłbyś się ze mną, nigdy tego nie chciałeś, dobrze się stało, że do tego nie doszło. - Pamiętała te dwa razy, kiedy wspominał coś o ślubie, kiedy wyprowadziło ją to z równowagi, bo nie chciała, żeby miał jakieś dziwne poczucie obowiązku, że powinien zaoferować jej taką propozycję. Dobrze się stało, że wtedy tego nie zrobił, dobrze, że udało jej się jakoś odwieść go od tego pomysłu, bo najwyraźniej było tak jak jej się wydawało, zrobiłby to tylko po to, aby ona poczuła się lepiej. Na szczęście teraz już nie musiał udawać, nic ich miało więcej nie łączyć. Dotarło to do niej, mieli jasność. Stuprocentową.

- Cieszy mnie to, że tak dobrze mnie znasz i wiesz, czego chcę. Sama pewnie nie potrafiłabym się określić, cóż bym bez ciebie zrobiła. - Ton jej głosu się zmienił, nie brakowało w nim teraz chłodu, zresztą on również przeszywał jej ciało niemalże do samych kości. Odrzucił ją, musiała się z tym pogodzić, chociaż nie było to nic przyjemnego. Znowu to zrobił, tym razem patrząc jej w twarz, no może nie do końca, bo uciekał spojrzeniem. Zastanawiała się przez chwilę, co skłoniło go do tego, że był w stanie ją tak bardzo skrzywdzić, skoro wspominał, że ją kochał. Kto właściwie był w stanie skrzywdzić kogoś, kogo kochał w taki sposób?

Dawno nie wydawało jej się, że jest tak bardzo samotna. Niby znajdował się obok, wyciągnął dłoń, by schować jej kosmyk włosów za ucho, ale zupełnie ignorował ją, jej słowa, jej pragnienia. Przegrała, tak, zdecydowanie czuła, że przegrała tę konfrontację. Chyba zaczynała się z tym godzić. Odruchowo wysunęła się z jego ramion, przesunęła się pod zagłówek łóżka, objęła kolana rękoma. Milczała, ciągle. Nie potrafiła wykrztusić z siebie żadnego słowa. Złamał ją, a przecież nie tak łatwo było ją złamać. Była silna, nie powinna tak zareagować, ale to się stało.

To był jej kolejny upadek, nie miała pojęcia, jak się po nim pozbiera i czy w ogóle uda jej się wstać.

Nigdy nie chciała litości. To ją przede wszystkim czuła, wtedy gdy o tym rozmawiali. To miało zaspokoić jej niepokój, pozbyć się go. Nigdy nie czuła, że on chce to zrobić dlatego, że faktycznie tak myśli, wręcz przeciwnie, jakby po prostu chciał, żeby się odczepiła, przestała pytać, wątpić. Nie uważała, aby to była słuszna ścieżka, wręcz przeciwnie, na pewno poczułaby ciężar z tym związany, i zastanawiała się później nad tym, jakie faktycznie były jego zamiary. Nie była, aż tak zdesperowana, aby zgadzać się na takie poświęcenie z jego strony, bo wtedy to jej wyglądało właśnie na irracjonalnie rzucane propozycje, tylko po to, aby poczuła się pewniej. Nie tędy droga, zdecydowanie.

- Byłam gotowa... - Nie rozumiała tego jego zapętlenia, czy naprawdę powinna mu była wytłumaczyć z czego wynikało jej podejście? W jakich sytuacjach dochodziło między nimi do podobnych rozmów? Zawsze, kiedy coś się rozpieprzało, albo było bliskie temu, żeby się rozjebać. Nie chciała, żeby takie decyzje były podejmowane pod wpływem niekoniczenie przyjemnych chwil. Nie czułaby się z tym dobrze, świadomość tego, że mógł się poczuć zmuszony do takich deklaracji by na niej ciążyła, jasne niby nic nie musieli, ale no jak to wyglądało?

Wylewał się z nich jad, wiedziała, że to nie skończy się dobrze. Moment zapomnienia najprawodpodobniej już minął i wracała do nich brutalna rzeczywistość, która ich otaczała. Przyszło to zdecydowanie wcześniej niż się spodziewała, ale może to i lepiej, szok będzie mniejszy?

- Wreszcie zaczynamy być ze sobą szczerzy, co? - Prawda bolała, nie przynosiła ukojenia, ale chyba tego właśnie potrzebowała. Nie mogła znowu pozwolić się ponieść, bo to przyniosłoby jej zbyt wiele bólu, zresztą już uderzał w nią słowami niczym obuchem. Zdecydowanie wolałaby cierpieć fizycznie, niżeli znowu przeżywać ból duszy, która rozpadała się na milion kawałków.

Ciskali w siebie tymi argumentami z dupy, jakby to ich nic nie kosztowało. Ranili się wzajemnie, wiedziała, że to ich do niczego nie doprowadzi, ale nie zamierzała być bierna. Nie mogła po prostu słuchać tego, co miał jej do powiedzenia i podkulić ogona. Nie miała zamiaru stać się ofiarą, ona również potrafiła gryźć. Szczególnie, kiedy czuła się przystawiona do ściany. Wtedy w akcie desperacji sięgała po podobne zagrywki.

- A mam inne wyjście? Czy mam inne wyjście? Czego ty ode mnie chcesz. Mógłbyś się zdecydować, jasno określić. - Dostrzegła to, że coś się momentalnie zmieniło. Najwyraźniej ona nie mogła rzucać w Ambroisa odpowiedziami w podobnym tonie do jego, bo zaczynało go to irytować. Wspaniale, tyle, że to był moment, w którym nie zamierzała już dłużej chodzić na palcach, nie po tym, co zaczął jej wyrzygiwać.

Najpierw sam robił z siebie skurwysyna, a teraz miał do niej pretensje o to, że zaakceptowała tę wersję? Czy myślał, że będzie przed nim siedzieć i się płaszczyć, pocieszać go, że wcale tak nie jest? Nie, to nie było w jej stylu.

Nic się nie zmieniło, poza jego tonem, poza tym, że coraz bardziej usilnie jej wmawiał to, że jest chujem i najwyraźniej na nią nie zasługuje. Nie podobała jej się ta narracja, ale chciał, czy nie chciał, jego słowa w nią uderzyły, bardzo mocno, a nie chciała zostać chłopcem do bicia. Nie chciała być traktowana jako zabawka, chwilowa, którą zaraz wyrzuci w kąt. Od zawsze zależało jej na czymś więcej.

Zerwał się dość szybko, co świadczyło o tym, że i jej udało się go zranić. Wspaniale, tylko dlaczego nie odczuwała z tego żadnej satysfkacji, nadal czuła się się źle, nadal miała wrażenie, że nic nie dzieje się tak, jak powinno?

- Przecież tego właśnie chciałeś, proszę, dostałeś to, na czym ci zależało. - Ton jej głosu był całkiem spokojny, jak na to, co się działo w jej wnętrzu. Nie unosiła go, mówiła całkiem spokojnie, już praktycznie bez żadnych emocji. Zamknęła się w swojej bańce obojętności, co mogło mylnie świadczyć o tym, że rzeczywiście miała w to wyjebane. Zmieniła narrację, kiedy zaczął z siebie wylewać to wszystko przyjęła zupełnie inną postawę, chociaż w środku nadal wszystko ją bolało.

- Lepiej późno, niż wcale? Prawda? W końcu i tak nie ma nadziei, po co się więc oszukiwać, po co udawać przed sobą, że może być inaczej? - Czyż nie o tym jej wcześniej wspominał. Zresztą dawał jej mylące komunikaty, niby ją kochał, niby chciał przy niej zostać, a jego słowa wcale o tym nie świadczyły. Obrażał ją, zdecydowanie sugerował to, że jest naiwna i ślepa. Po co więc jej było to wszystko? Nie zamierzała udawać, że jej to nie ruszyło, bo ruszyło i to bardzo, ale o tym na pewno wiedział. Nie zdawała sobie sprawy, co chciał w ten sposób osiągnąć, bo sam przecież próbował ją do siebie zrazić, a kiedy przyjęła tę opcję, to się na nią wkurwił. O co właściwie mu chodziło, czego chciał, czy w ogóle sam tego wiedział? Nie mógł z nią być, ona nie mogła z nim być, ale się kochali. Pojebana sprawa, zdecydowanie nie na to, w jakim stanie psychicznym się aktualnie znajdowała.

- Przecież nigdy nie chciałeś tu wracać, tak czy srak, sam to potwierdziłeś kilka dni temu. - Wtedy znalazła te papiery, które dla niej znaczyły tylko tyle, że faktycznie nadszedł ich koniec. Pozbył się ich domu, tak samo jak pozbył się jej. Nie mieli już nic wspólnego. Zostały tylko wspomnienia, ale sam jej mówił o tym, że i one nie były prawdziwe, że on nie był prawdziwy. Co innego miała sobie pomyśleć? Wszystko się rozsypało, dzisiaj faktycznie dotarło do niej, że to był koniec. Nie mogła go zmusić do tego, żeby zmienił zdanie. Zresztą nigdy nawet nie zakładała, że istniałaby taka możliwość, liczyła jednak na to, że mimo upływu lat nadal może być jakaś szansa, jak widać tej też nie było.

- Jasne, moja sprawa, tutaj też mamy jasność. - Będzie musiała sprzedać ten dom i pozbyć się problemu. Nie chciała tutaj wracać, to miejsce niosło ze sobą zbyt wiele bólu, nie chciała, aby należało do niej, nie było jej do niczego potrzebne. Nie mieli już tu więcej wrócić, może to i lepiej.

Nie dostała od niego takieog wyjaśnienia, jakiego oczekiwała. Rzucił jej kilka aluzji, domysłów, i miała sobie z tym radzić. Być może było to więcej, niż dał jej ostatnim razem, jednak nadal - to nie tego oczekiwała, nie tego potrzebowała. Mówił, że ma na niego nie czekać, czy naprawdę myślał, że jest to takie proste, nie chciał dać sobie pomóc, miała stać z boku i patrzeć na to jak zatraca się chuj wie właściwie w czym? Nie należała do osób, które potrafiły stać biernie, nigdy nie umiała działać w ten sposób. Nie potrafiłaby się z czymś takim pogodzić. Zresztą ta kłótnia do której doprowadzili też niczego nie zmieniała, przecież nie była w stanie wyrzucić go ze swojej pamięci, na pewno będzie się zastanawiała jak się ma, i czy w ogóle jeszcze żyje. Nie wyglądało bowiem na to, że postanowił podążać w miarę bezpieczną ścieżką, wręcz przeciwnie, raczej dążył do autodestrukcji. Pomogłaby mu, bez względu na to z jakimi demonami się mierzył, byłaby w stanie wyciągnąć do niego rękę i coś na to zaradzić, tyle, że on nie chciał tej pomocy, a z tym? Z tym już nic nie mogła zrobić.

Przeniosła spojrzenie za okno, gdzie zrobiło się już całkiem ciemno. Mrok otulił okolicę, zerwał się wiatr, który uderzał w okiennice. Gdy w pośpiechu wyszedł z sypialni z jakże efektownym trzaśnięciem drzwiami odetchnęła w końcu głęboko. Przymknęła oczy, na krótką chwilę, musiała jakoś poradzić sobie z negatywnymi emocjami, które narastały w jej wnętrzu. Nie była zadowolona z tego, co się wydarzyło, nie podobał jej się sposób w jaki zakończyli tę rozmowę.

Nie miała pojęcia, czy już się stad wyrwał, czy faktycznie odszedł. Wstała jednak wreszcie z tego nieszczęsnego łóżka, do którego zdecydowanie nie miała ochoty wracać i ruszyła w stronę szafy, musiała się ubrać, nałożyć na siebie cokolwiek. Wypadałoby sprawdzić, co właściwie się dzieje, nie nadążała za tym wszystkim i nie chciała żegnać się z nim w ten sposób. Wyrzuciła z siebie znowu zupełnie niepotrzebne myśli, wiele razy wcześniej robiła to samo.

Narzuciła na siebie jedną z koszul, które wisiały tam, jakby nadal czekały na swój moment. Nie pojawiała się tutaj, on też nie, więc ich rzeczy nadal znajdowały się w tym domu. Czy była gotowa na to, że zastanie tam pustkę? Chyba nie do końca, ale prędzej, czy później musiała się z tym zmierzyć. Otworzyła więc drzwi, delikatnie w przeciwieństwie do Ambroisa i wyszła z sypialni. Gotowa zmierzyć się z tym, co miała przynieść jej rzeczywistość.

Zazwyczaj starała się nad sobą w jakikolwiek sposób panować, dzisiaj tego nie robiła. Była zmęczona, rozbita, a do tego on zaczął jej dokładać te swoje wysrywy. Każdy miał swoje granice, najwyżej te jej zupełnie przestały istnieć. Nie zdarzało się to często, ostatnio chyba tak pękła podczas jednej z rozmów ze swoim młodszym bratem. Jak widać tylko najbliżsi potrafiali w niej wzbudzać takie silne i negatywne emocje, chociaż wtedy nie było, aż tak źle. Teraz zaczęło do niej dochodzić, że przegięła, że niepotrzebnie zmieniła postawę, że to dało odwrotny efekt, do tego który oczekiwała. Poparzyła siebie i najwyraźniej sparzyła również Ambroisa. Brawo Geraldine wszystko co robisz jest strasznie przemyślane. Może tutaj był właśnie pies pogrzebany, bo ani sekundy nie zastanawiała się nad tym, co mówiła. Rzucała tymi słowami bez namysłu. On robił to samo, nie wydawało jej się, aby do końca myślał nad tym, po co sięga, w które miejsca uderza. To bolało, nie miała pojęcia, czy zdawał sobie sprawę, jak bardzo. Nigdy nie chciała doprowadzić do takiej kłótni, nie chciała rzucać takimi posranymi oskarżeniami, które nie miały żadnego sensu i nic nie znaczyły, to nie było to, co faktycznie czuła, dlaczego więc to robiła? Broniła się w ten nie do końca przemyślany sposób. Najlepszą obroną był atak, czy coś. Nie była dzisiaj w najlepszej formie, dlatego wylądowała w tym miejscu. To wcale jej nie pomagało, każde wypowiedziane przez nią słowo uświadamiało ją, że znajdowała się na samym dnie i najwyraźniej nie miała jak się z niego wydostać. Być może był to dzień w którym faktycznie przyjdzie jej utonąć? Nie chciała tego sprawdzać, ale sama pomogła się sobie tam znaleźć.

Nie rzucała słów na wiatr - zazwyczaj. Wszystko co padło z jej ust było prawdziwe, naprawdę była skłonna się poświęcić dla niego, zrobić praktycznie wszystko, skoczyć za nim w ogień. Tyle, że kiedy zaczął uderzać w nią tymi wszystkimi epitetami pękła. Naprawdę mocno ją to zabolało. Brakowało jej dzisiaj cierpliwości, aby to wszystko ignorować, może gdyby to był inny dzień, to umiałaby się powstrzymać, to ona byłaby ich głosem rozsądku - tak, na pewno, w przypadku ich dwoje zdecydowanie brakowało chociaż odrobiny rozwagi.

Potrafili się kochać, jak nikt inny, przynajmniej tak się jej zawsze wydawało, ale nienawidzić umieli równie mocno. Emocje, którymi w siebie rzucali zawsze były wyjątkowo silne, tutaj nigdy nie było miejsca na obojętność. Tyle, że jeszcze nigdy nie wylali na siebie takiego wiadra pomyj, to jeszcze im się nie zdarzyło. Zabrakło im dzisiaj hamulców, czuła, że zaczęła spadać, bardzo szybko, ale nie sama, on spadał z nią, tyle, że leciał gdzieś obok.

- Od kiedy potrzebujesz dowodów? - Jeszcze tego brakowało, żeby musiała udowadniać mu, że faktycznie tak myślała. Zwątpił w nią, najwyraźniej przez to wszystko, co z siebie wylała przestał wierzyć w jej intencje. To też bolało, ciągle coraz mocniej w nią uderzał. Niedługo pewnie nie będzie z niej co zbierać. Walka z demonem wydawała się być przy tym, co się teraz między nimi działo błahostką.

- Bo cię kocham, kochałam, będę kochać, ale tego nie chcesz. Czy w ogóle kiedykolwiek tego chciałeś? - Całkiem łatwo przychodziło jej odwracanie kota ogonem, tak nie można było tego nie zauważyć, broniła się jak potrafiła, robiła to jednak bardzo po omacku. - Czekałam, aż postanowisz mnie zostawić i to zrobiłeś, to była granica, jak widać, nie myliłam się, że ten moment nadejdzie. - To był jej największy strach, od wielu lat. Bała się, że go kiedyś straci, w przenośni, czy dosłownie i doszło do tego. Ciągnęło się to za nią do dzisiaj, nadal czuła się niepewnie, zresztą jak widać słusznie - nie miał wobec niej jasnych zamiarów. Niby ją kochał, a jednak nie chciał znowu włazić do tej samej rzeki. Nie chciał znowu próbować, to ją bolało. Jasne, mówił, że problem nie leżał w niej, tylko jakby się poczuł gdyby był na jej miejscu, gdyby usłyszał to wszystko, a dodatkowo brakowało w tym konkretów? Jak by mu z tym było?

- Ty nie chciałeś wypuścić mnie ze złotej klatki, ty usilnie próbowałeś mnie chronić, chuj jeden wie przed czym, myślałam o tym, że będę matką twojego dziecka, ale na to też nie zasłużyłam. - Brnął coraz głębiej w tych swoich zarzutach, zaczynało jej się powoli ulewać. Czy bał się, że jego ewentualny dzieciak, skończyłby jak on sam? Pozostawiony bez matki, czy o to mu chodziło? Czy spodziewał się, że mogłaby zrobić coś takiego? Jasne, wolność była dla niej dość istotna, ale przecież przy nim naprawdę się ograniczała, chyba nie dawała mu powodów do wątpliwości. Chociaż teraz, teraz już nie wiedziała nic. Zbyt wiele myśli przychodziło jej do głowy, za bardzo w nią to wszystko uderzało, nie była gotowa do takiego starcia. Zaczęła się plątać w tym, co było prawdą, co fikcją, co chciała, czego nie chciała powiedzieć. Musiała złapać oddech, nie powinna była kontynuować tej kłótni, zdecydowanie to nie przynosiło niczego dobrego.

Była pewna tego, co sama czuła, jednak nie umiała stwierdzić, czy on nie mydlił jej oczu, nie umiała zrozumieć tego, o czym jej wcześniej mówił, że chciałby z nią być, że będzie ją kochał, ale jednak próbował ją od siebie odsunąć, dla niej to nie było wcale takie jasne. Szczególnie, że później, kiedy próbowała jakoś zmienić sposób jego rozumowania sięgnął naprawdę nisko, aby ją do siebie zrazić. To zadziałało, miała niby wpaść mu w ramiona i udać, że tego nie słyszała? Poruszyło ją to, zapewne dużu bardziej niż powinno.

- Bo kurwa próbuję zrozumieć cokolwiek z tego, co się tutaj wydarzyło. - Cóż, niestety to chyba też nie było jej pisane. Zabrnęli za daleko, wylali na siebie całą tę gorycz i nie spodziewała się, że szybko o tym zapomną. Powinni przeczekać ten chwilowy kryzys, ale tym razem tego nie zrobili, nie byli ostrożni postanowili uderzać dalej, niedługo już faktycznie nie będzie czego zbierać.

Nie do końca wiedziała dokąd powinna się udać. Nie chciała zostać w tym domu, nie chciała dłużej tu być, zresztą zawsze czuła się nieswojo w tym miejscu bez niego. Nie należało ono do niej, była tu intruzem, teraz miała pozostać zwyczajnym widmem, które snułoby się po tym domu.

Minęła krótka chwila nim wyszła z sypialni. Próbowała się uspokoić, jednak szło jej to raczej średnio. Nie mogła się pozbyć z głowy tych wszystkich słów, którymi w nią dzisiaj uderzył. To nie była ona, nie była taka jak ją widział, przynajmniej nie w tej części rozmowy, która najbardziej wbiła się jej w pamięć. Marzyła przecież o tym, żeby kiedyś stali się rodziną, potrafiła sobie wyobrazić ich razem, kiedy będą zdecydowanie w gorszej formie, tutaj, dokładnie w tym miejscu, leżąc wtuleni w siebie przy kominku, tak jak robili wcześniej wiele razy. W ten sposób widziała swoją przyszłość, tak miała ona wyglądać. Zostało to jej odebrane po raz kolejny. Jak w ogóle mógł wątpić w to, co do niego czuła. Nie widział jej poświęcenia, naprawdę nie dostrzegał, jak bardzo się starała, żeby było im dobrze. Bez mniejszego zawahania ograniczała sama sobie swoją wolność, nałożyła na siebie smycz, nigdy mu tego nie wyrzygała. Zmieniła swój styl życia po to, aby mogli stworzyć coś razem, coś stałego, a on teraz wątpił w jej zamiary? Naprawdę? Potrzebował dowodów, argumentów? Zacisnęła mocniej dłonie w pięści i poczuła, że paznokcie zaczeły jej się wbijać w ich wnętrze. Otworzyła je i dostrzegła krew. Nie był to pierwszy raz, kiedy jej się coś takiego przytrafiło, zawsze, gdy sobie nie radziła reagowała w ten sposób, był to odruch, nad którym nie umiała zapanować.

Nasłuchiwała, kryła się w cieniu niczym duch, nie miała pojęcia, czy już stąd wypierdolił, czy nadal znajdował się w tym domu. Nie wiedziała, czy chciałaby znowu spojrzeć mu w oczy. Nie miała pojęcia, jak powinna zareagować, nie umiała znaleźć rozwiązania. Przytłoczyło ją to wszystko. Straciła kontrolę, tak właściwie to wydawało jej się, że oboje stracili. Poniosło ich zdecydowanie za daleko. Miała wrażenie, że nie do końca tego oczekiwali po wizycie w tym miejscu, jak widać los miał inne plany, co do ich dwójki. Nie mieli prawa nawet do jednego pełnego, szczęśliwego dnia. Szybko się wszystko spierdoliło.

Stawiała kroki bardzo cicho, jakby faktycznie unosiła się nad ziemią. Nie było to wcale takie trudne, szczególnie, że szła boso, jedyne co mogło ją zdradzić to te drewniane deski na podłodze. Często dawały znać o tym, że ktoś się zbliża.

Nie chciała póki co stanąć z nim twarzą w twarz, a słyszała, że jest gdzieś w domu. Może powinna wrócić do sypialni, zamknąć się tam, niczym w jakimś bezpiecznym azylu i przeczekać? Wątpiła jednak w to, że jeśli to zrobi, to jeszcze go tutaj zastanie. Wydawało jej się, że naprawdę był skłonny wypierdalać stąd, dokładnie tak, jak mówił. Widziała to w jego oczach, chyba jeszcze nigdy nie wkurwił się na nią, aż tak bardzo, a miał ku temu naprawdę wiele sposobności. To musiał być ten najgorszy moment, a przecież jeszcze chwilę wcześniej leżeli w swoich objęciach, jakby jutra miało nie być. To zdecydowanie jej się bardziej podobało, to tego potrzebowała, a nie tego, co wydarzyło się później. Nogi miała jak z waty, ledwie sunęła nimi po tej podłodze, zrobiło jej się ciężko, bardzo ciężko, wszędzie - na nogach, na sercu, był to okropny ciężar, którego nie umiała udźwignąć. Potrzebowała jakichś silnych bodźców, żeby o tym zapomnieć, żeby się czymś zająć, może powinna się uchlać w trupa, to przecież zawsze pomagało, chociaż na chwilę by się znieczuliła. Później by do niej wróciło, na pewno ze zdwojoną siłą, ale czy powinna się tym teraz martwić? To chyba nie był odpowiedni moment. Co innego mogła zrobić, nie chciała ciągnąć tej kłótni, bo nie przyniosła im ona niczego dobrego, nie dostała żadnych wyjaśnień, nie dostali pożegnania, na które zasługiwali - nie dostali właściwie niczego poza tym ogromnym wkurwem, który ich wypełniał.

Usłyszała dźwięk otwierających się drzwi. Chyba faktycznie to zrobił, faktycznie postanowił znowu ją zostawić. Powinna się tego spodziewać, czyż nie? To nie byłby pierwszy raz, zrobił to nawet nieco bardziej humanitarnie - bo przecież powiedział jej o tym, że będzie stąd wypierdalał. Tak, czy siak zabolało ją to, nie spodziewała się, że dojdzie między nimi dzisiaj do takiej eskalacji, może powinna to założyć? Oszukiwali się, to nie miało żadnego sensu. Tak właściwie to w tej chwili nic nie miało dla niej sensu.

Powoli, ruszyła w stronę tych nieszczęsnych drzwi, po co? Chciała zobaczyć jego oddalającą się sylwetkę? Chuj jeden wiedział. Zresztą jeśli miał zamiar spierdolić stąd naprawdę szybko, to pewnie po prostu by się teleportował. Nie sądziła, żeby te wszystkie zabezpieczenia, które kiedyś tworzył jeszcze działały, one również zamieniły się w ruinę, tak samo jak cała reszta.

Drzwi były otwarte, udało się jej do nich dotrzeć nim wiatr pierdolnąłby jej nimi w twarz. Zrobiła krok w przód, na horyzoncie nie widziała niczego poza ciemnym niebem, kilkoma gwiazdami. Nie było go tutaj. Chyba zdecydował się odejść. Dopiero po chwili, kiedy wychyliła się za drzwi dostrzegła, że jej założenia były błędne. Nie powinna była go skreślać. Dlaczego im to robiła, dlaczego sobie to robiła, dlaczego mu to robiła? Tyle niepotrzebnego żalu się z nich dzisiaj wylało. Nie wiedziała po co.

Bez słowa go minęła, o kilka kroków. Nie sądziła, że powinna się odzywać, to nie przynosiło im niczego dobrego. Zdecydowanie lepiej było, kiedy milczeli. Zresztą, czy kiedykolwiek, przy kimkolwiek jej się równie dobrze milczało? Nie. Tego też była pewna.

Usiadła tuż obok niego. Nie miała pojęcia, czy chciał ją widzieć, czy nie miał ochoty już kiedykolwiek na nią patrzeć. Czuła, że to jest właściwe. Przymknęła oczy i pozwalała na to, aby chłodny wiatr plątał jej włosy. Próbowała przy tym zrozumieć, co właściwie się między nimi wydarzyło, ale nie umiała tego zrobić. Nie potrafiła znaleźć wytłumaczenia. Powinna się odezwać, przeprosić go? Czy to niczego by nie zmieniło, już nie wiedziała jak do niego dotrzeć, dlatego po prostu siedziała i czekała chuj wie na co.

Minął ledwie dzień, a ona czuła się, jakby minęła wieczność. Tak wiele się wydarzyło, podczas tego krótkiego dnia towarzyszyły jej naprawdę skrajne emocje. Nie miała pojęcia, że w ogóle jest to możliwe. Nigdy nie przytrafiło jej się jeszcze coś podobnego, nawet z nim. Nie, aż tak. Była zagubiona, nie wiedziała, co się wokół niej dzieje, co faktycznie było prawdą, a co złudzeniem. Nie chciała wyrzucać z siebie tych wszystkich słów, zazwyczaj mówiła raczej mało, bo nie była dobra w wyznawaniu swoich uczuć, co zresztą jak widać, wcale nie było taką złą opcją. Nie potrafiła ubierać myśli w słowa, robiła to pokracznie i nie do końca celnie. Nigdy nie była w tym dobra. Czuła, że przez to grunt zaczyna osuwać się jej pod nogami. Właściwie to już chyba się osunął. Z tego dołu chyba nie było żadnego wyjścia, najlepiej by było, jakby ktoś po prostu zasypał ją ziemię. To zdecydowanie należało do najprostszych rozwiązań. Niestety, wiedziała, że nie jest to możliwe.

Nigdy nie wybierała takiej drogi, nie starała się aż tak uderzać w niego słowami. Tym razem coś w niej pękło, nie była spełna rozumu, zdecydowanie znajdowała się w chujowym stanie psychicznym, bo ostatnio życie jej nie oszczędzało, on jej tylko dołożył, przez co po prostu wybuchła. Wylewał się z niej żal, wszystkie niepewności, które pojawiały się ledwie przez kilka sekund zaczynały aktualnie ją przytłaczać, nie wiedzieć czemu teraz czuła, że były uzasadnione, że może faktycznie tak miało być. Kiedyś potrafiła bez mniejszego problemu odsuwać od siebie te niewygodne myśli, dzisiaj, dzisiaj nie, dzisiaj było z nią zdecydowanie gorzej. Zapamiętywała każde słowo, na pewno szybko nie wyrzuci ich z pamięci. Wrzesień nie będzie dla niej łaskawy, jakie to zabawne, że sądziła, że jak pozbędzie się demona, to może coś zacznie się układać. Jak widać nie ma sensu się nastawiać, bo zawsze wszystko może rozpierdolić się jeszcze bardziej, biednemu wiatr wieje w oczy, czy coś.

Był to pewien paradoks, że zaczęła bać się tego, że o niej zapomni, że przestanie pamiętać te ich wszystkie wspólne chwile, obietnice, to co razem przeżyli, a teraz tak brutalnie go od siebie odpychała, on ją odepchnął? Odpychali siebie nawzajem, nie miała pojęcia, co właściwie się między nimi wydarzyło, ale nie czuła się z tym dobrze. To przynosiło niepewność, ból, żal, kłębiły się w niej teraz same negatywne emocje, a do tego jej ciało przeszywał chłód, gorszy chyba od tego, który czuła, kiedy spotkała w lesie widma, które wysysały z ludzi życie. Właściwie to może jakaś część życia ulatniała się teraz i z niej. Nie sądziła, że uda jej się po tym pozbierać, za wiele gorzkich słów padło.

To nie była szczerość, to była próba zbudowania wokół siebie muru, który chyba okazywał się być całkiem skuteczny. Nie chciała wypowiadać tych słów, poczuła się jednak osaczona i to zrobiła? Czy słusznie, pewnie nie, na pewno nie, skoro żałowała ich od razu kiedy padły z jej ust. Niestety zostały powiedziane, niestety uderzyła w niego całkiem trafnie i zbyt ostro. Mogła zostać przy swojej szczerej wersji, tyle, że jej też nie chciał zaakceptować, uderzał w nią kolejnymi słowami, aż w końcu odwdzięczyła mu się tym samym. Co z tego było prawdą, co było ułudą? Nie wiedziała, nic już nie wiedziała, nie umiała tego stwierdzić. To zrobiło się zbyt trudne. To wszystko było popierdolone, miała świadomość, że większość z tych słów nie powinna paść, ale jednak padła, dlaczego tak bardzo się krzywdzili?

- Nigdy. - Sarknęła przez zaciśnięte zęby. Zresztą co go to właściwie obchodziło, skoro najwyraźniej nie zamierzali doprowadzić do kolejnej konfrontacji. Nie sądziła, że to się wydarzy, to chyba miał być ich koniec? Bardzo brutalny, niewłaściwy, ale najwyraźniej właśnie na takie zakończenie zasłużyli. Zabawne, że po tych latach sielanki doprowadzili do czegoś takiego. Nie spodziewała się, że jest to w ogóle możliwe. Widać mało jeszcze wiedziała o życiu.

- Może dla ciebie to nie jest miłość. - Oczywiście, że musiała mieć ostatnie słowo, nie zamierzała przestawać dzielić się z nim swoimi przemyśleniami. Miłość która ich łączyła, była jedyną jaką znała, zawsze wydawała jej się czymś wyjątkowym, nie sądziła, że mogłoby ją z kimkolwiek łączyć coś silniejszego, a on jej teraz mówił, że to nigdy nie była miłość? Po tych wszystkich latach. Nie, nie wierzyła w te słowa, nie chciała uwierzyć, chuj ją obchodziło, co sobie teraz o niej myślał. Na pewno nie zmieni jej zdania na temat tego, co mieli, co mogli mieć, gdyby wszystko ułożyło się tak, jak zakładali. To musiała być miłość, może teraz nieco okrutna, ale gdyby to nie była miłość, to nie bolałoby ją tak bardzo to, w jaki sposób ją traktował w tej chwili.

- Nie, jesteś kotem, który popierdala swoimi własnymi drogami. - Skoro już sięgał po te jakże wyszukane porównania, to oczywiście zrobiła to samo. Nie potrzeba było wiele, aby mu się odwdzięczyła, dzisiaj przychodziło jej to wyjątkowo łatwo. Była na siebie zła, była na niego zła, była zła na cały świat, miała ochotę coś rozpierdolić, żeby poczuć się lepiej, tyle, że nic nie znajdowało się właściwie w zasięgu jej dłoni.

- i vice versa. - Czyż też nie potrafił jej zaufać na tyle, aby dzielić się z nią wszystkimi swoimi tajemnicami? Ciągle trzymał ją pod kloszem, karmił ją jakimiś półprawdami, które nie miały sensu. Nie był z nią nigdy stuprocentowo szczery, nigdy, nawet teraz kiedy wspominał o powodzie swojego odejścia. Jakim cudem mógł wyrzygiwać jej deficyt w tym miejscu? Fundamenty ich relacji się chwiały, od samego początku. Nie wiązało się to z uczuciem, którym go darzyła, jednak było prawdopodobne to, że wszystko spektakularnie jebnie - no, tak się przecież wydarzyło. Gdyby byli w stanie w pełni dzielić się ze sobą swoimi obawami, pewnie by do tego nie doszło. Jasne, chcieli się chronić, aczkolwiek nie do końca docierały do niej te argumenty, to nie było zdrowe.

Nie takiej wolności pragnęła, to nigdy nie było coś, czego potrzebowała. Najwyraźniej i tutaj się minęli. Nie miała pojęcia, jak to się stało, że ta wymiana zdań, którą rozpoczęli eskalowała do takiej awantury, to już nawet nie była kłótnia, zresztą nie wydawało jej się, aby w ogóle panowali nad sobą chociaż odrobinę, nie miarkowali sowich słów, napierdalali w siebie tym całym, okropnym syfem, jakby słowa nic nie znaczyły. Wydawało jej się, że pożałują tego bardzo szybko, właściwie to ona już zaczynała ciężar tego, co powiedziała, a jeszcze nie skończyli tej dyskusji. To było niesamowite, ale dawno się tak nie odpaliła. Nikt nie powodował, że reagowała, aż tak bardzo intensywnie, przez lata naprawdę nauczyła się chociaż odrobinę panować nad swoim chaotycznym charakterem, teraz jednak te wszystkie nauki poszły się jebać.

- Nie usiłowałeś mnie chronić? Nie wierzę ci, to dlaczego trzymałeś mnie od wszystkiego z daleka, dlaczego ode mnie odeszłeś? - Nie spodziewała się, że przyzna się do tego, ale właśnie tak to widziała. Chronił ją przed chuj wie czym, przed typami z Nokturnu, przed śmierciożercami, próbował dawać do zrozumienia, że nie jest zbyt doświadczona, aby sobie radzić. Później pozwolił jej samej decydować o swoim losie, tyle, że bez siebie samego obok. Wybrał inną drogę. Jak widać, może jednak powinna pozostać w tej złotej klatce, bo kiedy ją opuściła wszystko zaczęło się pierdolić, to była bardzo szybka droga na samo dno. Co najgorsze zdawała sobie z tego sprawę.

Brakowało jej stabilności, nie miała już w swoim życiu kotwicy, która trzymałaby ją w ryzach. Zaczęła błądzić, podejmować irracjonalne decyzje, zresztą, to, co teraz robiła też nie było szczególnie przemyślane, ostatnio nic nie było. Te półtora roku to była niekończąca się seria niepowodzeń, nie miała pojęcia, kiedy wreszcie się skończy, ale patrząc na to, co się wokół niej działo, to nie zapowiadało się na to, że zbyt szybko. Może tak już miało wyglądać jej życie, może chaos ją pochłonie? Nie byłoby w tym wcale niczego dziwnego.

- Na szczęście i to sobie wyjaśniliśmy. - Naprawdę wyobrażała sobie ich przyszłość, widziała w niej miejsce na małe, urocze stworzenie, które by im towarzyszyło. Zastanawiała się nawet, czy miałoby jego zielone oczy, czy jej niebieskie, może słodkie, jasne fale okalały by jego twarz? Myślała o tym, zdecydowanie częściej, niż mogło się wydawać, chociaż kiedy była młodsza nigdy nie brała pod uwagę tego, że mogłaby chcieć takiego życia. Przy nim się zmieniła, inne rzeczy dawały jej szczęście, była gotowa podjąć takie decyzje. Dobrze, że tego nie zrobili. Szkoda, aby krzywdzili tym, co się między nimi działo kogoś jeszcze.

- Dobrze, że jesteśmy tacy zgodni. - Przymknęła na chwilę oczy, bo dotarło do niej to, co jej sugerował. Miał podobne marzenia, też o tym myślał, chciał tego samego, nie miała pojęcia, jak wszystko między nimi mogło się tak bardzo zmienić. Jak z marzeń o wspólnej rodzinie przeszli do rzucania w siebie tymi gorzkimi żalami? Nie wiedziała. Nie umiała sobie z tym poradzić, czuła, że jeszcze chwila, a faktycznie zacznie się topić. Nie odnajdywała się w tej rozmowie, w tej chwili, przytłaczało ją to wszystko.

Miała chwilę, aby ochłonąć, wyszedł stąd wkurwiony i właściwie to spodziewała się, że to faktycznie był koniec. Przegięli. Nigdy nie doszło między nimi do takiej sytuacji, zawsze jakoś udawało im się powstrzymywać w odpowiednim momencie. Dzisiaj było inaczej, coś się zmieniło, oni się zmienili, chuj jeden wiedział co właściwie się stało. Chaos pochłonie wszystko, ich, ten dom. Czuła, że trudno będzie się jej po tym pozbierać. Nie miała pojęcia, jak właściwie miałaby to przetrawić. To nie było możliwe. Zmęczyło ją to. Była wyczerpana. Może dobrze się stało, że wyszedł? Nie, nie chciała w ten sposób ich zapamiętać, przezyli razem zbyt wiele chwil, aby teraz pozwolić tej kłótni przejąć ich miejsce.

Na niebie zaczął się spektakl, który skutecznie odsuwał myśli od tego jakże pięknego, słonecznego poranka. Najwyraźniej natura idealnie potrafiła odwzorować nastroje panujące w tym domu, jakby wszystko, co się działo wokół było z nimi powiązane. Ironia losu. Krople deszczu zaczęły uderzać o dach, błyskawice lśniły na niebie, atmosfera była iście chaotyczna, żywioł mógł pochłonąć wszystko, tak samo, jak oni przed chwilą. Wpatrywała się w niebo, nie chciała na niego spoglądać, bała się tego, co mogłaby zobaczyć w jego oczach. Został tu jednak, dlaczego, po co? Czy mieli kontynuować tę nieszczęsną rozmowę, wolałaby tego uniknąć, nie chciała znowu go ranić, nie chciała, aby on ją ranił. Zbyt wiele goryczy z siebie wylali, była niczym jad, który powoli zabijał ofiarę, nie mogli się spodziewać, kiedy faktycznie nadejdzie koniec.

Nienawiść nie była uczuciem, które ją ogarnęło. To nigdy nie miała być nienawiść, nie umiałaby reagować na Roisa w ten sposób. Złość, czuła złość, tyle, że nie była pewna na kogo lub na co konkretnie. Na przeznaczenie, los, że postanowiło im odebrać to, co mieli? Było to spowodowane poniekąd ich zachowaniem, ale nic nie działo się bez przyczyny, to musiał być jakiś dziwny plan, chuj wie kogo, lub czego. Jak to właściwie możliwe, że przezyła z nim tyle pięknych chwil, a teraz wszystko zostało jej odebrane w tak krótkim czasie. Nie miała pojęcia, czy będą w stanie ignorować te słowa, które między nimi padły. Niestety, słowa cięły głębiej od mieczy i pewnie szybko nie wyprą z ich pamięci. Tyle, że może to nie było ważne, bo przecież i tak nie mieli mieć wspólnej przyszłości, to też jej powiedział.

Złapała opuszkami palców rąbek koszuli i zaczęła się nim bawić, chciała zająć czymś ręce, bo nie miała pojęcia, co właściwie powinna ze sobą zrobić w tej chwili. Milczenie robiło się nie wygodne, zaczynało ciążyć, ale bała się je przerwać, bo ostatnia rozmowa nie przebiegła zbyt dobrze, może bardziej potoczyła się wręcz fatalnie. Nie chciała, aby to się powtórzyło.

- Nie powinniśmy sobie tego robić. - Tak, uważała, że to było zupełnie bezsensowne, nie powinno w ogóle się wydarzyć. - Poniosło mnie, też tego nie chciałam, nie miałam zamiaru cię skrzywdzić. - Cóż, nie liczyły się zamiary, a to, co wynikało z czynów. Niestety słowa zostały powiedziane, miała świadomość, że musiało to w niego uderzyć, tak samo jak i uderzyło w nią. - Przepraszam. - Tak, musiała też go przeprosić, bo była na siebie zła, że nie przystopowała, że rzucała w niego tymi bezsensownymi słowami.

- Chciałam, żebyś został. - Tak właściwie, to chyba nadal tego chciała, chociaż jeszcze chwilę wcześniej wydawało jej się, że może lepiej im zrobi, kiedy faktycznie przestaną na siebie warczeć, tyle, że naprawdę zależało jej na tym, aby mieli szansę spędzić ze sobą chociaż jeszcze kilka minut, godzin? Cokolwiek.

- Zrozumiem, jeśli nie będziesz chciał. - Tak, dawała mu wybór, powiedziała, czego chce, ale nie mogła go o to prosić. Nie po tym, co się między nimi wydarzyło przed chwilą.

Przysunęła się nieco do niego, tak, że dotykała ramieniem jego ramię, miała ochotę oprzeć na nim swoją głowę, ale nie wiedziała, czy może sobie na to pozwolić, bała się, że nie zareaguje dobrze na jej dotyk, zaczeła przechylać głowę, odruchowo, jednak się zatrzymała. - Ja się w ogóle tego nie spodziewałam, dlaczego nie umiemy w normalność? - Zawsze wydawało jej się, że są wyjątkowi, wyróżniali się na tle wszystkich, znanych jej par, dopiero teraz zaczęła zauważać, że może w tym był problem. - Też Cię kocham, zawsze będę. - Nie sądziła jednak, że będzie to ze sobą niosło tyle bólu.