- Nie, to nie tak, że potrzebuję pocieszenia. - Miała świadomość, że nie da się błyszczeć na wszystkich możliwych płaszczyznach, nie uważała tego za jakąś wielką przywarę. Nie była osobą, która potrzebowała tego, żeby głaskano ją po głowie, gdy coś jej nie wychodziło. Zdawała sobie sprawę, że zdecydowanie inne dziedziny były jej specjalnością. Mimo wszystko jednak całkiem miło jej się zrobiło, gdy Roise spojrzał na problem z innej strony, to było całkiem budujące, nigdy jeszcze nikt nie próbował jej bronić przed ocenianiem przez nią samą. W stosunku do siebie była równie wymagająca co do innych, więc nie miała najmniejszego problemu z tym, aby nieco sobie ubliżyć.

- Och, czyli jest w tym jakiś kwiatek. - Tojad, w sumie tojad do niej chyba pasował, z tego, co wiedziała tojad jak ona zajmował się wilkołakami, czy coś. Nie był do końca bezpieczny? Właściwie to nie miała do końca pojęcia, jak to działało, więc wolała nie drążyć tematu, żeby nie wyjść na jeszcze większego laika, tak było bezpieczniej, czyż nie?

- Tak, szczuroszczet to taki kret z irokezem. - To było chyba najlepsze porównanie. Naprawdę doceniała, że szukał sposobu na to, aby ona czuła się dowartościowana. To było bardzo miłe, zwłaszcza, że do tej pory nikt się raczej tym nie przejmował, może powinna się do tego po prostu przyzwyczaić? Nie musieli już utrzymywać dystansu między soba, mogli pozwolić sobie na to, czego chcieli od dawna.

Wiedziała, że na pewno nie było łatwo mu sięgnąć po ten argument, bo Ambroise nie należał do osób, które lubiły mówić o swoich niedoskonałościach. Raczej był bardzo pewny siebie i przekonany o tym, że wszystko wie najlepiej, więc doceniała to chwilowe ujmowanie sobie.

Było idealnie, tak, przynajmniej teraz, gdy wreszcie mogli spoglądać sobie w oczy bez strachu przed tym, że zostaną na tym przyłapani, zbliżać swoje twarze do siebie, gdy tylko mieli na to ochotę, sięgać po każdy gest, który tylko przyjdzie im do głowy. To było budujące, nie spodziewała się bowiem, że kiedykolwiek do tego dojdzie, a jednak stali tutaj teraz razem, gotowi pójść tą zupełnie nową drogą.

- Ty to powiedziałeś, musisz zawsze szukać dziury w całym? - Najwyraźniej nie była tak dobra w komplementy, jak się jej wydawało. Cóż, nie do końca chodziło jej o szlam, ale mogło to zostać tak odebrane. Uśmiechał się jednak więc najwyraźniej mu to nie przeszkadzało, aż tak bardzo. Tyle dobrego. Nie miał pojęcia, jak bardzo musiała być kreatywna, aby sformuować ten niebanalny komplement.

Zamknięcie ust pocałunkiem było najprostszą metodą na to, aby nie ciągnąć tematu szlam, tak, najprostszą i najlepszą, mogła znowu poczuć smak jego ust, za którym zdążyła już zatęsknić. Nie spodziewała się, że kiedyś jej się to znudzi, to było coś nowego i właściwego. Nie mogła się przed tym powstrzymywać, nie kiedy w końcu przekroczyli granicę, którą sami sobie ustalili, nie wiedzieć czemu.

Nie mogła jednak pozwolić się sobie w tym teraz zatracić, chociaż przecież mogli zostać w tym domu, tyle, że mieli plany, chciała zrobić to na co miał ochotę. Nie pojawili się w tym miejscu, aby zostać tutaj, czekało na nich coś bardziej wyjątkowego. Dlatego też wreszcie się odsunęła i poszła na górę.

Kiedy schodziła ze schodów czuła na sobie jego spojrzenie, niemalże przeszywał ją wzrokiem. Wcześniej tego nie robił, nie w ten sposób. To było zawstydzające, bo nikt nigdy nie patrzył na nią w ten sposób, jakby naprawdę była jakaś wyjątkowa. Do tego chyba też powinna przywyknąć?

Tym bardziej, że przecież nie szykowała się do tego wyjścia jakoś nadzwyczajnie, sięgnęła po pierwszą, lepszą sukienkę spakowaną zupełnie przypadkowo. Najwyraźniej to wystarczyło, cóż, stać ją było na więcej, o czym na pewno przekona się w przyszłości. Mimo, że na co dzień stroniła od wyszukanych strojów, to kiedy pojawiała się na tych wszystkich spędach towarzyskich to naprawdę lubiła błyszczeć i zwracać na siebie uwagę, był to jeden z nielicznych momentów, gdy mogła przypomnieć większości ludzi o tym, że też jest kobietą i ma się czym pochwalić.

- Tak, Cholera na pewno... - Potrafiła siać zniszczenie tak samo, jak ta choroba, idealnie więc pasowało do niej to odniesienie, może nie jasna... ale to nie miała zamiaru czepiać się szczegółów.

Znalazła się w końcu tuż przy nim, z uśmiechem na twarzy, na policzkach dziewczyny pojawiły się rumieńce, bo patrzył się na nią w ten dziwny sposób, jakby naprawdę była jego całym światem. To nie było zwyczajne, motyle w jej brzuchu osiągnęły już chyba swoją maksymalną prędkość. Nie miała pojęcia dlaczego, aż tak na nią działał, chyba musiała się z tym pogodzić, zaakceptować tak, że nie była w stanie zapanować nad swoim ciałem kiedy znajdował się obok, gdy tak na nią spoglądał.

- Widzę, że nie marnowałeś czasu. - Najwyraźniej zdążył przygotować wszystko do ich wyjścia, cóż, wspaniale, bo już za chwilę będą mogli położyć się na kocu i zrobić wszystko to, na co mieli ochotę od dawna. Nie wierzyła, że zbyt długo będą podziwiać nieboskłon, to mogli zrobić kiedyś indziej, nie wątpiła w to, że niebo tutaj będzie przepiękne, ale nie wydawało jej się to najlepszym planem na spędzenie tego wieczoru.

- Mówisz? To dobrze, postaram się, aby częściej wszystko miało sens. - Bo wydawało jej się, że mu się to podobało, a była w stanie zmienić swoje przyzwyczajenia po to, aby częściej był zadowolony. Podobało jej się to, jak na nią patrzył i zamierzała dawać mu ku temu więcej okazji.

- Gotowy? - Wolała się jeszcze upewnić, że faktycznie mają wszystko, czego potrzebowali, chociaż tak właściwie, to przecież nic konkretnego nie przychodziło jej na myśl. Nie wybierali się w jakąś daleką wędrówkę, mieli znaleźć się tuż obok tego domu.

Nie czekała zbyt długo, sięgnęła po jego dłoń, splotła ich palce, bo wreszcie mogła do robić, kiedy tylko miała na to ochotę. Zamierzała się cieszyć każdym, nawet najdrobniejszym gestem, bo w końcu oficjalnie stali się parą. Czuła, że nigdy nie będzie miała tego dość. Nie spodziewała się nawet, że kiedykolwiek będzie jej się podobała taka zmiana, jak widać wszystko może się zmienić.

Nie obchodziło jej też to, że mogło się to wydawać nieco przerysowane, że kiedyś pewnie sama by się śmiała z samego rozważania tego, że podobałoby się jej to, że może być czyjąś dziewczyną, że może planować przyszłość z jakimś mężczyzną. To nie był jakiś mężczyzna, wiedziała, że to, co ich połączyło było wyjątkowe i nie chciała tego spierdolić, nie kiedy w końcu faktycznie doszli do tego, czego oczekują, czego pragną.

- Połowiczna racja brzmi nie najgorzej. - Jak na nią, prawda? Jej wiedza związana z eliksirami, cóż nie należała do szczególnie ogromnych. Zresztą prawie zniszczyła salę do alchemii, kilka razy - to też nie stało się przypadkowo. Po prostu nigdy nie wykazywała szczególnego zainteresowania tym tematem. Nie musiała przygototwywać dla siebie eliksirów, nie miała do tego cierpliwości. Od samego początku wiedziała, że jeśli coś będzie jej potrzebne to po prostu to kupi. Tak to działało w jej rodzinie, może matka czasem coś warzyła, jednak też nie robiła tego zbyt często. Mieli to w genach, ojciec może i lubił bimber, ale też nie był w stanie sam go pędzić, bo najprawdopodobniej doprowadziłby wtedy do wybuchy w rezydencji. Gotowanie i warzenie eliksirów leżało poza zakresem ich zainteresowań. Nie było sensu z tym walczyć, wszyscy o tym wiedzieli.

Miło jej było jednak z powodu, że Roise próbował jej pokazać, że wcale nie jest taka fatalna, jak się jej wydawało, że coś tam wie. Sama dużo wcześniej by się skreśliła, a on pokazywał jej, że zupełnie niepotrzebnie to robiła, to było wspaniałe wsparcie. Cóż, na pewno zyska przy nim sporo pewności siebie, co mogło nie przynieść niczego dobrego, bo i bez tego zadzierała nosa, gdy miała ku temu okazje, a teraz będzie się ich mogło pojawić jeszcze więcej.

Nie sądziła, że znajdzie się ktoś, kto będzie ją wspierał w taki sposób, bo to było naprawdę wiele. Raczej przywykła do walki w pojedynkę, udowadniania całemu światu, że warto brać pod uwagę jej zdanie, zwłaszcza w dziedzinie, w której była najbardziej biegła. To był świat mężczyzn, musiała od najmłodszych lat pokazywać, że jest w stanie zasłużyć sobie na ich szacunek, to nie było wcale takie proste. Ciągła walka, ciągłe próby negowania jej umiejętności tylko dlatego, że była młoda, a do tego co najgorsze jeszcze śmiała urodzić się jako kobieta. Roise pokazał jej, że może być inaczej, nawet jeśli chodzi o tematy, na których nie miała prawa się znać. Chyba jeszcze nikt w nią tak nie wierzył, nie był gotowy jej dawać tyle wsparcia, to mogło pomóc jej rozwinąć skrzydła, spowodować, że jeszcze bardziej uwierzy w siebie. Czasem tego potrzebowała. Mogło się wydawać, że jej pewność siebie jest niezachwiana, ale bywały momenty, gdy miała dość ciągłej walki i udowadniania wszystkim tego, że faktycznie wie, o czym mówi.

Do tego wszystkiego patrzył na nią, tak jak nikt inny, jakby nie widział niczego poza nią. Nie spodziewała się, w ogóle ją to kiedyś spotka. Nie wydawało jej się, aby to było możliwe, a jednak. Na tle tych wszystkich związków o których słyszała, w większości zawartych z powinności to było czymś zupełnie innym. Bardziej wartościowym, prawdziwym. Wiedziała, że w ich świecie to wcale nie jest standard. Mało kto miał szansę faktycznie przeżyć coś takiego. Mieli sporo szczęścia, bo przecież nie będą musieli ukrywać się przed światem, bo pochodzili z rodzin, które były siebie warte, przynajmniej według norm przyjętych przez tych lepszych, czystokrwistych czarodziejów. Nikt nie powinien stanąć na drodze ku ich szczęściu. Nie wszyscy mieli tak lekko. Zdarzały się przecież sytuacje, kiedy trafiali na siebie ludzie z zupełnie innych kręgów, którzy nie mieli możliwości faktycznie skończyć razem, no chyba, że byli gotowi na wykluczenie ze swoich rodzin. Oni nie będą musieli wybierać, to też było całkiem budujące. Jakby idealnie do siebie pasowali pod każdym względem, może faktycznie byli dla siebie stworzeni? Coś w tym musiało być.

Cieszyła się, że mieli za sobą te głupie ramy, które sobie narzucili, że w końcu dotarło do nich, że zasługują na coś więcej, że było im to pisane mimo długiej drogi, którą odbyli, aby to osiągnąć. Zasługiwali na szczęście, przyciągli się przecież od samego początku, wisiało to między nimi, tyle, że nieco się to skomplikowało. Nie dało się jednak walczyć z tym, co było im pisane, prędzej, czy później musieli skończyć w takiej formie, najlepszej, najbardziej właściwej. Kiedy w końcu mogli robić wszystko, na co mieli ochotę.

- Raczej staram się go nigdy nie marnować. - To już powinien wiedzieć, w końcu spędzali ze sobą naprawdę dużo czasu. Yaxleyówna zazwyczaj robiła wszystko szybko, jakby bała się, że może jej zabraknąć wolnych chwil. Nie przywiązywała też wagi do szczegółów, zresztą teraz też zebrała się wyjątkowo szybko, zresztą nie sądziła, że wygląda jakoś niesamowicie. Znaczy wcześniej nie sądziła, bo teraz Ambroise spowodował, że faktycznie poczuła się tak, jakby zrobiła ze sobą coś wielkiego.

- W sumie prawda, wszystko już zaczęło nabierać sensu. - Tak, ona również nie miała co do tego żadnych wątpliwości, niby trwali w tym dopiero krótką chwilę, a już dostrzegała znaczące zmiany. Wszystko wydawało jej się barwniejsze, lepsze.

- Chodźmy więc. - Póki noc była jeszcze młoda i mogli spędzić na zewnątrz sporo czasu. Wiedziała, że później może ich przegonić chłód, chociaż, czy faktycznie, jak się na coś uparli to nie było zmiłuj. Spodziewała się, że nawet jeśli mieliby tam zamarzać, to tak łatwo nie przyjdzie im powrót do tego domu, bo założyli sobie coś zupełnie innego.

Mogli rozejrzeć się tutaj później, dokładnie obejrzeć każdy kąt, bo przecież zakładali, że będą tutaj cztery dni, a później? Później też mieli tutaj wrócić, czuła, że faktycznie do tego dojdzie, że to miejsce stanie się ich. Zupełnie przypadkiem, chociaż może wcale nie przypadkiem, bo Ambroise zabrał ją tutaj z jakiejś przyczyny, wiedział, że jej się tutaj spodoba, chociaż zwyczajowo nie wybierała takich miejsc. Było zupełnie innego od tego, co ją interesowało. Znajdowało się na odludziu, raczej wolała znajdować się w centrum wydarzeń, jednak nie teraz. To się zmieniło od kiedy Ambroise miał zostać w jej życiu. Wiedziała, że teraz wystarczy jej tylko jego towarzystwo, bo przecież powoli stawał się jej całym światem. Miała tego świadomość.

Kiedyś pewnie nigdy nie założyłaby, że będzie w stanie na kogoś tak spojrzeć, myśleć o nim w różnych sytuacjach, zacznie dostrzegać możliwości, które wydawały jej się nie być dla niej. Wszystko się zmieniało, ona się zmieniła. Będzie musiała nieco też popracować nad swoimi przyzywczajeniami, bo wiedziała, że to będzie musiało się zmienić. Nie chciała znikać z Anglii na dłużej, nie umiałaby teraz tak po prostu wyjechać i wrócić za kilka miesięcy. Nie, kiedy na miejscu znalazła sens.

Wyszli więc z domu. Ruszyli przed siebie, tym razem w dół. Miała wrażenie, że to było jeszcze trudniejsze niż wspinaczka w pierwszą stronę. Teraz łatwiej było o potknięcie i zsunięcie się na samą plażę, w sumie może to też nie było takie głupie rozwiazanie, tyle, że wiązałoby się z potłuczonym tyłkiem, co znowu nie należało do szczególnie przyjemnych rzeczy.

W końcu udało im się zejść na plażę. Zrobiło już się faktycznie ciemno, a okolicę oświetlały jedynie gwiazdy i blask księżyca, było pięknie i malowniczo, dźwięk fal uderzających o klify roznosił się echem po okolicy. Cóż, faktycznie dawno nie znajdowała się w podobnym miejscu. Mimo tego, że znajdowali się przecież dość blisko od ludzi, to jednak wydawało jej się, że są tu zupełnie sami i nikt nie będzie w stanie im przeszkodzić.

- Nad tym będziemy musieli chyba podyskutować. - Miała świadomość, że Ambroise lubił miec rację, tyle, że ona też nie należała do osób, które potrafiły ustępować. Ścinali się wiele razy, zapewne to, że zmienili nieco tor, w którym miała zmierzać ich relacja nie miało mieć na to większego wpływu. Wiedziała, że mogą się zdarzyć sytuacje, w których będą nadal mieli odmienne opinie. Nie spodziewała się, aby mogło się to zmienić, tego nie dało się pozbyć tak łatwo. Tyle, że wypadałoby, aby znaleźli jakiś sposób, w jaki będą mogli negocjować. Nie był to jednak najlepszy moment, aby o tym teraz dyskutować. Kiedyś nadejdzie ta chwila, tego była pewna, ba, spodziewała się raczej, że dojdzie do tego prędzej, niż później zważając na ich charaktery. Mieli jednak to szczęście, że bardzo dobrze wiedzieli na co się piszą, w końcu nawet podczas bycia przyjaciółmi dochodziło między nimi do sporów, mniejszych, czy większych. Potrafili się pokłócić o najgłupszą pierdołę, kiedy nadażyła się ku temu okazja i żadne z nich nie chciało odpuszczać. Była ciekawa, jak to będzie się klarowało teraz, nie wydawało jej się jednak, aby doszło na tym polu do większych zmian. Raczej nie było takiej możliwości.

Miała swoje opinie na każdy temat, i nie bała się nimi dzielić. Może niektórzy ich nie akceptowali, to jednak niczego nie zmieniało, nie czuła, że powinna udawać, że myśli inaczej. Chętnie doprowadzała do konfrontacji z bliskimi i nie. Potrafiła się w nich odnajdywać, była nawet w stanie stwierdzić nieskromnie, że umiała bronić bardzo konkretnie swojego własnego zdania. Jeśli było trzeba nie miała problemu z tym, aby sięgnąć nawet po siłę fizyczną, bywało i tak, a przecież z niej również bardzo chętnie korzystała. Nie, żeby w przypadku Roisa zamierzała udowadniać mu swoje racje w ten sposób, bo to byłoby lekką przesadą, ale możliwości zawsze było wiele.

Zdawała sobie sprawę, że jeszcze nie wiedzieli o sobie wszystkiego, ale nie byli głupi, mieli świadomość, że są rzeczy, o których będą musieli porozmawiać. Wiedzieli, że jest coś więcej, coś, czego nie mówi się byle komu, tajemnice, które nie mogły być chowane pod dywan, bo przez to na dłuższą metę nie udałoby im się dogadać. Nie wydawało jej się, aby ukrywanie przed nim niektórych z jej spraw było słuszne, kiedyś na pewno opowie mu o nich więcej, gdy nadarzy się ku temu odpowiedni moment. Nie chciała bowiem psuć tych kilku dni, które jakoś udało im się wyrwać od losu. Mieli zatracić się w tym nowym uczuciu, poznać się jak najdokładniej się da, zająć się sobą w odpowiedni sposób, a nie skupiać na rzeczach, które mogły trochę poczekać. To zrobią później, gdy wrócą do Londynu. Była pewna, że nie ominie ich żarliwa dyskusja, mieli bowiem sporo do ułożenia.

Jako, że nie zamierzali się ukrywać, wypadałoby tez poinformować ich najbliższych o tym, że postanowili się ze sobą spotykać. To mogło trochę zaczekać, chociaż czy faktycznie? Kolejny sabat się zbliżał, a oni mogli ich wmanewrować w pojawienie się tam z kimś innym, dobrze byłoby uniknąć takich sytuacji. Nie zniosłaby bowiem kolejnego takiego wydarzenia krążąc gdzieś obok niego. Nie, teraz mieli zacząć tam bywać oficjalnie razem, zależało jej na tym, aby wszyscy wiedzieli, że połączyło ich coś więcej. Może wtedy te wszystkie panny przestaną na niego spoglądać jak na kawałek mięsa. Dobrze by było, aby wiedziały, że nie jest już kawalerem do wzięcia. Ten rycerz w końcu odnalazł już swoją księżniczkę.

- Trudno byłoby tego nie zauważyć, zważając na to, że miałeś szansę poznać mnie chyba z każdej możliwej strony. - Tak się jej przynajmniej wydawało. Nie uważała tego za wadę, zresztą powiedział to takim tonem, że mogła uznać to za coś dobrego. Nie była w tym przypadku wyjątkowa w swoim zachowaniu, przecież on miał tak samo. Lekką hipokryzją byłoby uznanie tego za coś złego.

To nie zawsze kończyło się dobrze, drobny żar potrafił doprowadzić do naprawdę potężnego pożaru, jednak każdy na pewno da się jakoś ugasić. Yaxleyówna reagowała szybko, bezmyślnie, tyle, że równie łatwo było ją później uspokoić, wystarczyło tylko znaleźć odpowiednią metodę na to, aby ją ugłaskać.

Nie wydawało jej się, aby mieli wieść nudne i stateczne życie. Jasne, na pewno niektóre z ich przyzwyczajeń się zmienią, jednak nie sądziła, aby to miało się wiązać z takim typowo słodkim związkiem, który był nudny niczym flaki z olejem. To na pewno nie było im pisane, zresztą nie bez powodu postanowiła wejść w taką relację dopiero z Ambroisem. Nie wydawało jej się, aby ktoś inny na nią zasługiwał, no i potrafił sobie z nią poradzić. Nie ma się co oszukiwać, była naprawdę trudnym okazem do okiełznania, chociaż przy nim, w sumie przy nim nie było z nią, aż tak źle. Może czasami...

Po raz kolejny musnął jej usta, nie mogła powstrzymać uśmiechu, który od razu pchał jej się na wargi. Było jej dobrze tutaj, z nim. Czuła, że może być im jeszcze lepiej, to było naprawdę spełnienie marzeń, nie spodziewała się w ogóle, że kiedyś będzie jej dane znaleźć się w takiej sytuacji. Skutecznie odcinała się od zbliżania w ten sposób do kogokolwiek, teraz jednak wiedziała, że te zmiany są tego warte, on był tego warty.

Znaleźli się w końcu na zewnątrz. Pokonali niebezpieczne stopnie i mogli rozpocząć rozgaszczanie się na plaży, ich własnym kawałku plaży, no tymczasowym, własnym kawałku plaży. Wyglądało bowiem na to, że należał on do domu, w którym mieli spędzić najbliższe kilka dni.

Nie zamierzała pozwolić na to, aby Roise zajmował się wszystkim sam, oczywiście więc kiedy trzepnął kocem złapała go za przeciwne rogi i pomogła mu go rozłożyć. W końcu mieli tutaj spędzić czas razem, wypadałoby więc, aby oboje byli równie zaangażowani w całą sytuację, tyle mogła zrobić, zważając na to, że ten cały wypad był pomysłem jej chłopaka.

Poczuła dotyk jedo dłoni na swojej talii i dopiero wtedy zwróciła uwagę na to, co chciał jej pokazać. Oczy jej się zamieniły, bo nie dało się ukryć, że było tutaj pięknie. Okolica nie wyglądała, jakby istniała naprawdę. Miała świadomość, że natura potrafiła zdziałać cuda, jednak rzadko kiedy zdarzało jej się widzieć taakie niesamowite spektakle na własne oczy.

- To chyba jeszcze nie one, co nie zmienia faktu, że to, co tam pływa jest lepsze od morzonogów. - Nie miała pojęcia, co kwitło, pewnie jakiś bioluminoescencyjny plankton, pewnie raczej roślinny niż zwierzęcy, ale nie było to szczerze mówiąc teraz najistotniejsze, nie musiała się nad tym zastanawiać, bo po prostu wyglądało to ładnie, cieszyło oczy i to wystarczało.

- Nie mów tylko, że i to sobie zaplanowałeś. - Cóż, mniejsza o to, czy planował to, czy nie, to nie dało się ukryć, że znaleźli się dzięki niemu w naprawdę magicznym miejscu.

Cóż, akurat w ich przypadku to nie byłoby nic dziwnego. Ambroise i Geraldine mieli swoje specyficzne podejście na temat tego, co faktycznie było słuszne. Każde z nich miało swoje racje, które bardzo mocno lubiło przepychać, ale faktycznie to nie był odpowiedni moment na to, aby zaczęli dyskusję na temat tego, co miało być przez nich uznawane za słuszne. Kiedyś pewnie dojdą do tego w swoich rozważaniach, teraz jednak wypadałoby się skupić na priorytetach, a nie zbędnych rozmowach, które i tak ich nie miały ominąć.

Mieli mocno podobne charaktery, które miewały problem z akceptowaniem odmiennego zdania, ale zdawali sobie z tego sprawę, to nie było żadną tajemnicą, spędzili ze sobą tyle czasu, że nie mogli o sobie tego nie wiedzieć. Musieli znaleźć pewne metody, które ułatwią im negocjacje między sobą, co do tego była pewna. Nie było szans, aby mogła przy nim zawsze stawiać na swoim, zresztą również i na to nie zamierzała mu pozwalać. Nie umiała się w pełni dostosowywać, po części chociaż musiała mieć świadomość tego, że ma cokolwiek do powiedzenia. Nie należała do potulnych osób, które nie miały problemu z wykonywaniem poleceń i akceptowaniem wszystkiego. Ona taka nie była, wręcz przeciwnie - czasem walczyło tylko po to, aby z kimś walczyć. Uwielbiała konfrontacje i starcia, dostarczały jej one adrenaliny, która ją pobudzała, zachęcała do działania. Wiedziała, że w sytuacji w której się znaleźli nie mogła mieć takiego podejścia, ale czy faktycznie? W związku chyba też można było ze sobą dość mocno negocjować.

Chodziło przede wszystkim o to, aby mieli szansę porównać swoje argumenty, dostrzec to, co widziała druga strona, zresztą robili to od kiedy się przyjaźnili. Gdy z nim rozmawiała nie miała klapek na oczach, nie brnęła do przodu niczym taran, raczej była otwarta na wszelkie propozycje. Ceniła sobie bowiem jego zdanie, tyle, że to nie tak, że podążała za nim ślepo, musiała obejrzeć problem z każdej strony, wziąć pod uwagę wszystkie szczególy, dopiero wtedy mogła to zrobić.

Nie było żadnych przeszkód, które mogłyby uniemożliwić im wspólną egzystencję na tym świecie. Całkiem dobrze się to wszystko układało, nikt nie powinien negować tego, że chcieli być razem. Pochodzili z odpowiednich rodzin, z odpowiednich środowisk, nie było ku temu żadnych wątpliwości, mieli w tym sporo szczęścia, bo czasem już w tym momencie pojawiały się schody, do tego rozumieli się jak nikt inny, przyjaźnili się, to musiało wyjść im na dobre, przede wszystkim mieli szansę poznać się praktycznie z każdej możliwej strony. Wiedziała na co się pisze, on również, nie sądziła, że może to być niewłaściwe. Zresztą co tu dużo gadać, pragnęła tego od kilku miesięcy, bardzo chciała przekroczyć tę granicę, którą sami sobie narzucili, aż w końcu udało im się to zrobić.

Miała świadomość, że jej matka na pewno będzie szczęśliwa, że pozbyła się problemu, bo przecież panna w jej wieku tym właśnie powinna się zajmować - szukaniem kawalera, który byłby gotowy stworzyć z nią coś więcej. Czuła, że jej rodzina może się zdziwić, w końcu znali Ambroisa, ale nie dawała im żadnych argumentów ku temu, aby myśleli o tym, że mają się ku sobie, nie, żeby Jen nie wspominała o tym, jaką dobrą partią jest Ambroise - zbywała ją jednak wtedy całkiem zgrabnie, na pewno będzie zaskoczona, gdy dowie się, że wyszło na jej. W sumie gówno prawda, bo Yaxleyówna nigdy nie przejmowała się jej zdaniem, weszła w to bo pragnęła tego, jak niczego innego. Chciała w końcu zaangażować się w coś w pełni, a nadarzyła się ku temu okazja bo poczuła coś więcej, coś wyjątkowego i było to odwzajemnione.

- Wierz mi, nie zamierzam nam niczego odbierać. - Wręcz przeciwnie, miała zamiar nadrobić te wszystkie braki, aczkolwiek nie sądziła, że starczy im na to czasu, zważając na to, jak wygłodniali siebie byli, to raczej nie miało racji bytu. Nie spodziewała się zresztą, że kiedykolwiek w pełni się nim nasyci, zawsze będzie chciała więcej i więcej, działał na nią w dziwny sposób, ale wydawało jej się, że to właśnie jest właściwe.

Ten słodki pocałunek był całkiem przyjemnym przedsmakiem tego, co mieli sobie dać tego wieczora. Spodziewała się, że to może być bardzo intensywne, w końcu czekali na podobny moment dość długo, walczyli ze swoimi pragnieniami trzymając się tej platonicznej przyjaźni.

Nie spodziewała się tego, że tak łatwo przyjdzie im się odnaleźć w tej nowej rzeczywistości, może faktycznie dokładnie to było im pisane? Może uciekali przed czymś, przed czym nie mogli uciec? Dobrze, że w końcu udało im się ustalić, czego faktycznie pragną, bo szkoda by było, aby marnowali się brnąc w coś, co miało i tak zamienić się w coś głębszego. To by ich nie ominęło, była tego pewna.

- Znalazłoby się coś lepszego. - Nie musiała szukać daleko, bo w końcu jedna z takich osób stała przed nią. Właściwie to najlepsza ze wszystkich, ze wszystkiego, ale nie chciała mu teraz tego mówić, bo czuła, że mógłby to wykorzystać przeciwko niej. Warto więc było się skupić na planktonie, morzonogach? Tym, co znajdowało się w wodzie.

Nie miała pojęcia, czy Roise miał świadomość, że spotka ich tu dzisiaj taki spektakl. To mogło być przypadkowe, dziwnym trafem los im sprzyjał i tworzył tę chwilę jeszcze bardziej magiczną i wyjątkową, może coś im sugerował, tak byli dla siebie stworzeni, to było niezaprzeczalne. Szczególnie, że wszechświat tworzył wokół tego taką otoczkę.

Poczuła na sobie jego spojrzenie, paliło ją mimo panującej wokół ciemności, przeniosła wzrok w stronę w którą wskazywał. Uśmiechnęła się jedynie do siebie i przewróciła oczami. Zrozumiała aluzję i tak właściwie, to nie miała nic przeciwko tej nocnej kąpieli. Nie odpowiedziała mu jednak na to pytanie, które nie padło głośno, zamiast tego po prostu zaczęła pozbywać się swoich części garderoby.

Usiadła na kocu, by zdjąć te nieszczęsne, ciężkie buty ze smoczej skóry, nie spoglądała na niego, bo czuła, że jej zawtóruje. Gdy pozbyla się butów przeszła dalej, po kolei, zaczęła od płaszcza, później sukienki, zawahała się jedynie nad bielizną, w sumie bez potrzeby, bo przecież zdecydowanie lepiej, gdyby na kocu czekała na nią sucha. Mieli tu przecież spędzić jeszcze trochę czasu.

Gdy wreszcie ściągnęła z siebie wszystko, była gotowa wejść do wody, wraz z tym fluoroescencyjnym plankntonem, jeszcze nigdy nie robiła czegoś takiego, na pewno na długo zagości to w jej pamięci, w sumie to pewnie na zawsze, bo takich sytuacji nie dało się zapomnieć.

To było całkiem oczywiste. Musieli wiele nadrobić, zresztą chciała, aby przeżyli razem wszystko to co najlepszej, w tej jedynej, odpowiedniej formie ich relacji. Zamierzała brać z tego, jak najwięcej i równie wiele dawać. Wydawało jej się, że nie było nic bardziej właściwego od tego, co teraz razem mieli. Zabawne, bo przecież to było zupełnie nowe, powinna się bać, mieć jakieś obawy, ale w tym przypadku one nie występowały.

Zapewne przez fakt, że wiedziała na co się pisze. Znała Roisa, on doskonale zdawał sobie sprawę z kim na doczynienia. Spędzili razem dużo czasu, widzieli siebie w najlepszej i w najgorszej wersji, więc tak naprawdę nic nie stało im na przeszkodzie, aby stworzyć razem coś pięknego, szczególnie, że i ona i on tego chcieli. Wszystko składało się w piękną całość. Nigdy nie sądziła, że przyjdzie jej się kiedyś w coś tak mocno zaangażować, ale Ambroise utknął w jej życiu już jakiś czas temu i nie miała zamiaru go z niego wypuścić. Przywiązała się do niego, a teraz mogła dostać wszystko, czego pragnęła, chociaż kilka miesięcy wcześniej nigdy nie zakładałby, że ktoś taki jak ona może mieć podobne marzenia. To nie było czymś, czego pragnęła, nie kiedyś. Obawiała się tego, że będzie zmuszona wejść w jakąkolwiek stałą relację przez nacisk rodziców, a wyszło na to, że chciała to zrobić ze swojej własnej woli. Niesamowite, jak mógł się zmienić punkt widzenia, gdy trafiło się na odpowiednią osobę.

Może nie było przerażająco chłodno, gdy zaczęła jednak z siebie zrzucać ubrania poczuła, że temperatura wcale nie należy do szczególnie przyjemnych, nie, żeby jej to przeszkadzało, wiedziała, że już za chwilę zrobi jej się cieplej. Nie była też jakoś szczególnie wrażliwa, wystarczy chwila, aby dostosowała się do panujących warunków. Właściwie, to jak na maj było całkiem przyjemnie, chociaż do wakacyjnych miesięcy jeszcze sporo brakowało.

Miejsce, w którym się znaleźli było wyjątkowe. Czuła, że może się stać ich na dłużej, na pewno będzie miała do niego sentyment, bo to tutaj zjawili się pierwszy raz jako para, byli pełni nadziei na to, co przyniesie im przyszłość, a nie wiedzieć czemu była pewna, że będą to same przyjemne rzeczy. Może nie była obiektywna, bo miała dzisiaj wyjątkowo dobry humor z racji na to, jak wiele się wydarzyło, jakie granice udało im się przekroczyć, ale wypadało jej to wybaczyć. Naprawdę wierzyła w to, że teraz będzie tylko lepiej, bo co mogłoby pójść nie tak? Skoro już się na to zdecydowali, tego chcieli, to wszystko jakoś powinno się ułożyć. Wyjątkowo optymistycznie podchodziła do przyszłości, która na nich czekała.

Trochę zajęło jej zdjęcie z siebie ubrań, przez co nie spoglądała na to, jak radzi sobie Ambroise i czy w ogóle zamierzał również jej w tym towarzyszyć. Czuła, że to zrobi, wystarczyło to jedno spojrzenie, aby podjęli wspólną decyzję. Nie spodziewała się, że będzie to szczególnie przyjemne - woda musiała być zimna, ale co z tego. Kiedy w końcu będzie miała szansę powtórzyć coś takiego? Morze było dzisiaj wyjątkowo urokliwe, szkoda byłoby nie skorzystać z takiej okazji, która się nadarzyła. Zresztą akurat jej nie musiał namawiać do robienia takich rzeczy. Yaxleyówna bardzo ceniła sobie spontaniczność i wykorzystywała wszystkie okazje, które los podsuwał jej pod nos.

- Znowu mnie przezywasz? - Uniosła wzrok nieco rozbawiona jego komentarzem, w sumie to tym burknięciem pod nosem. Najwyraźniej miała pozostać Cholerą, w sumie w tym określeniu było dużo prawdy, więc nieszczególnie ją ono ruszało.

Poczuła jego ręce na swoim ciele. Mimowolnie się uśmiechnęła, sama do siebie. Przychodziło im to tak naturalnie, że nie miała pojęcia, jak to się stało, że tyle zajęło im to, aby znaleźć się w tym miejscu.

To było przyjemne, odczuwanie tego wszystkiego, jego oddechu na jej szyi, czy przyspieszonego bicia serca. Te wszystkie gesty, były tym, czego pragnęła, od dłuższego czasu, a teraz miała szansę to wszystko przeżywać i wydawało się to być jeszcze przyjemniejsze niż w jej snach.

- Nie wiem, czy to komplement, zważając na to, że niezbyt wiele widać. - Nie chciała negować jego słów, ale najwyraźniej też nie do końca potrafiła przyjmować komplementy, zawsze traktowała je dosyć lekko, a że znajdowali się pod ciemnym, choć może nieco rozgwiażdżonym niebiem, to cóż, powiedziała, co wiedziała.

Przeszły ją dreszcze, kiedy przesuwał swoje ręce po jej ciele. To było bardzo przyjemne, jednak nie do końca się tego spodziewała. Nie miała pojęcia, ku czemu zmierza w tej chwili. Wtedy zupełnie znienacka ją uniósł, prychnęła cicho, bo nie spodziewała się tego.

Obawiała się, że może wymsknąć mu się z rąk, mimo wszystko udało mu się ją całkiem zgrabnie odwrócić w powietrzu, dzięki czemu ich twarza znalazły się blisko siebie. Przewróciła jedynie oczami, bo wiedziała do czego zmierza, co zaraz się wydarzy. Im szybciej to zrobi tym lepiej, nie zamierzała oponować, bo w końcu zadecydowali o tym razem.