Ukradłem tyle serc, że gdybym podszedł do jakiegoś stołu - jeszcze by mnie nakarmili. Byłby gotów się o to założyć. Przeszliby się przy stolikach, Flynn wskazałby dowolny i wybrał dzisiejsze wyzwanie. To byłaby niezła zabawa - przynajmniej on by się dobrze bawił. Flynn... chyba nie bardzo. Nie wiedział jeszcze, jak daleko sięgała zazdrość, o której wspominał już nie raz, ale nie chciał tego testować dla własnej zabawy, żeby jemu było gorzej. Przynajmniej nie chciał tego testować tu i teraz, w takich warunkach, gdzie jego idealny plan miał być wypełniony miłymi chwilami i zbudowaniem nowych wspomnień. Żeby potem mógł nazwać to miejsce nie swoim ulubionym miejscem... chociaż nie sądził, że będzie mógł je nazwać naszym ulubionym. To nic. Już będzie miał wspomnienia, kiedy będzie przekraczał ten próg. Lepsze niż w domu, kiedy czasem wchodził do łazienki i go wzdragało.

- Możesz pomarzyć, że mógłbym się zsunąć na kolana przy tobie... - Odparł zalotnie. Powędrował swoimi palcami w górę jego uda, ale zatrzymał się, zanim dotarł za daleko. Wcale nie chciał go niepotrzebnie drażnić, bo miał wrażenie... o zgrozo, był niemal pewny, że niewiele potrzeba było, żeby go na nowo nakręcić. Próba testowania jego zdrowia i siły może będzie wyzwaniem na jakiś zupełnie wolny dzień - sprawdzi, ile razy będzie w stanie go nakręcić. Ile razy krew spłynie między jego nogi i jak długo zajmie pozbieranie się, żeby znowu wyłożyć go na plecy. Kiedyś. Chociaż miał wrażenie, że sam nie dotrzyma tempa. Zdecydowanie lepiej myśleć o czymś takim, niż o... byłych. Wszystkich tych porażkach i tych nawet miłych chwilach. Ze wszystkich takich relacji całkiem niewiele przetrwało do dziś.

- Tak. - Odparł, przez chwilę wpatrując się w jego twarz. Motylki obudziły się do życia w jego brzuchu - nawet pomimo tego, że temat nie był przyjemny. To przez to, jak wyglądał. Owinięty tą łuną nocy... wśród tych świetlików. Och, jak bardzo chciałby go zobaczyć na plaży. W falach. Mokrego, z włosami całkowicie przykrywającymi twarz, bo dopiero się wynurzył. Zero doskonałości, układania wszystkiego... ale wszystko takie czyste. Uświęcone morską wodą. - Zakochałem się dwa razy. Z czego jedną osobistość znasz. - Niebezpośrednio, zdaje się... a może kiedyś stanął z Dante twarzą w twarz? Tak czy siak - znał. I wiedział, o co chodzi. O kogo. Drugi raz był początkiem ruiny jego życia. I to tego człowieka widział po drugiej stronie kanapy, kiedy tu usiedli. W końcu klub był podobny - loża, ciemno, tylko spojrzenia posyłane sobie zza drugiego krańca stołu... i wszystko na zmarnowanie. - Bardzo wiele serc zaniosłem w darze morzu. - Chciał znów złapać jego dłoń, ale jej wędrówka chyba służyła Flynnowi, więc mu w tym nie przeszkadzał. Mniej metafor, Laurent. Chyba mniej metafor... Jak to działało, że on nie lubił poezji, ale potem sam snuł tak poetyckie hasła, że sam by chyba na lepsze nie wpadł? - Mam na myśli to, że dobrze wychodziło innym kochanie mnie, a na odwrót - niekoniecznie. - Czasami zresztą reguły gry były zrozumiałe... ale tylko w bardzo nielicznych przypadkach. - Lubiłem ustawiać zasady gry. Relacji. Prawie wszyscy je w końcu przekraczali, bo chcieli więcej. - Kocham cię, Laurent. - Słyszał to naprawdę wiele razy i może to okrutne, ale na pewien sposób nie robiło to na nim takiego wrażenia w większości, jak powinno. Po Dante nic już nie było takie samo, a on zbudował wokół siebie całkiem solidny mur. Mur, który runął przez Kaydena Delacoura i wtedy wylało się wszystko, co za nim tkwiło. Całe bagno. Pytanie a ty dźwięczało mu w uszach i osiadło na krańcu języka, ale zamiast tego była wspominka o jego wyznaniu. Już tamtego dnia miał... tę zajawkę, żeby ze sobę skończyć - ale tego nie powiedział. Szukał tylko ostatniego pretekstu... Nie dostał go. Dostał tyle wyrozumiałości, że całkowicie go to wytrąciło z pantałyku. Nie chciał podtrzymywać ciszy, dlatego nie pozwolił jej trwać. Miał wrażenie, że tutaj Flynn poczułby się w niej nie tak komfortowo jak powinien. - Jest jedna historyjka, o tych, pozostanę dla wygody przy nazwie "ex", którą chciałem się z tobą podzielić, bo wiąże się z moimi podziękowaniami. Za tamtą kąpiel. - Zerknął na niego. - Całkiem świeżą, bo z... miesiąc temu. Pomijając całą... beznadziejność tej relacji to pewnego dnia czułem się bardzo źle, więc poszedłem do niego. Trochę się wypłakałem, wyżaliłem, że... wiesz, nie radzę sobie z relacjami i w zasadzie wszystko to i tak wszystko sprowadza się do seksu, potem jestem zbędny. Było milusio, pozwolił mi zostać - nie chciałem wracać do domu, bo... to było w dzień, kiedy pojawił się Dante. Zapewnił, że przecież tak nie jest, że przecież jestem istotny i że wcale wszystko się nie ogranicza do tego. Wiesz, do czego to zmierza? - Uśmiechnął się kącikiem warg, spoglądając z ukosa na twarz, na której nie było w tym mroku widać pierwszych rysujących się zmarszczek. - Poszedłem pod prysznic. A on poszedł za mną. - Więc... było za co dziękować. Zaczynał być wdzięczny zresztą za wiele rzeczy, bo ciągle miał w sobie to poczucie, że po prostu nikt nie jest w stanie z nim wytrzymać. Bo jest zbyt dziwny, bo jest uroczy i słodki tylko na krótki dystans, kiedy świetnie mu wychodzi rola aniołka. A potem przychodzi codzienność, wszystkie dziwactwa... komu to było potrzebne?

Uwielbiał tę sprośność tego człowieka. Te wszystkie piękne słówka wypowiedziane tego dnia miały o wiele większą siłę niż lęk przed przyszłością i zawód samym sobą. Och, jak fantastyczne było to doznanie. Eutierria. Miał okazję ją przeżyć, spoglądając na słońce i księżyc spotykające się w jednym punkcie, łączące się w jedno. Nieboziemia, czy niebopiekło - wszystko tam potrafiło się pomylić. Gdyby przeniósł tam ten seks - doświadczyłby tego? W jego głowie nagle stawało się naprawdę porównywalne. I tylko w myślach się ganił za swoją próżność i narcyzm, że te zdania opatulały jego duszę jak piękna kreacja ciała dam na czerwonych dywanach. Mógłby uszyć z nich kreacje, och... Nie potrzeba było dotyku, żeby przeżyć orgazm - więc jeśli ktoś zdolny był do uniesień samym słowem to był to właśnie Flynn.

Dostrzegał w sobie więcej oporów w tych uniesieniach niż kiedyś. Opory zrodzone z przykrych doświadczeń, które zapisały się w jego głowie i reagował teraz na nie... przynajmniej ostrzegawczo. Z dystansem. Z klęczeniem na ziemi miał całą listę obrazów, które by najchętniej usunął, a gdyby je zaczął pokazywać samemu sobie na tapecie to rozpłakałby się na nowo. Szkoda by było - chyba był na wyżynach swojego spokoju w ostatnich dniach. Bez żadnych płaczów, bez żadnych ataków, co najwyżej z ciężarem na klatce piersiowej chwilami. To chyba najdłuższa passa ostatnich miesięcy. Tak jak sam spokój tej rozmowy był ujmujący. Nie brał go za nic pewnego. Czuł się jakby stał na środku jeziora, a lód był wyjątkowo cienki. Tak cienki, że trzeszczał pod nim, a on z każdym kroczkiem prosił, żeby się nie załamał. By lodowata woda nie wciągnęła go w dół.

- Nie. - Poprawił go. - Ten drugi idiota... po prostu zniknął z mojego życia. On... to była pierwsza osoba, która nawet pytała, czy może mnie pocałować. - Zauroczył go swoją klasą, swoim urokiem, bystrością, komplementami, jakie plótł i spojrzeniami, jakie mu posyłał. Zauroczył go tym, jak patrzył tymi błyszczącymi oczami i zapytał, czy może go chociaż pocałować. Ten idiota. Po czasie Laurent dobrze wiedział, co się stało. Fontaine się stała. Było i tak za późno. - Dante i Kayden. - Nie wolno się kazać Flynnowi domyślać rzeczy. Robić gry słów. To było naprawdę trudne, bo był świadom, że u niego to była raczej norma komunikacji, kiedy o czymś opowiadał. - A ten z tej opowiastki... na pewno go kojarzysz. Philip Nott. - Chyba niektórych nazwisk nie kojarzyć się nie dało. - To jemu mój kuzyn złamał nos. - Bo o tym w sumie wspominał. O zgrozo, nie sądził, że w ogóle kiedykolwiek odważy się poruszyć ten temat z Flynnem... z kimkolwiek zresztą. Może z Victorią... tak, z nią jeszcze. Chociaż też nie do końca. - Podobno do trzech razy sztuka, więc... cieszę się, że uważasz się za szczęśliwca. - Teraz też zastawiał na siebie samego te pułapki. To musiał być jakiś masochizm. Chcieć żyć, ale jednocześnie chcieć sobie udowodnić, że każdy cię skrzywdzi, porzuci i nie nadajesz się do niczego. A jednocześnie być przekonanym, że jest wart czegoś więcej. Za za burdel... Chciał właściwie powiedzieć, że ma nadzieję, że nie będzie żałował - na szczęście to przemielił w swojej głowie. - Kiedy mówiłem o tym, że to się dzieje tak szybko... oba te przypadki sprawiły, że moje życie się całkowicie posypało. Nagle dzieje się między nami coś skrajnie dziwnego, negatyw aż trzęsie oknami, a potem się zjawiasz, nagle grzeczny, bo rzucił cię Alexander. - Skoro już i tak był na tym lodowisku to zdecydował się na nim nieco poślizgać. Jakoś w końcu i tak musiał dobrnąć do brzegu. - Zakochałem się, a moje zaufanie to ciągły gambling w głowie mówiący mi, że twoje słowa są takie same jak słowa innych - nie można im ufać. - I tutaj wchodziło to ale. Czasem fatalne - czasem pożądane. - Udowadniasz mi krok za krokiem, że się mylę. To dość nowe - raczej wygrywam w swoich zakładach co do ludzi. - Flynn był ogromną zagadką. - Nie chcę kalkulować w nadmiarze tego, co jest między nami... chcę to chłonąć. Wolałbym się nie dzielić tobą z tym drugim, ale trudno. Akceptuję to. Nie będę tego akceptował tylko wtedy, kiedy będziesz mnie okłamywał. - Trochę się starał dobrze dobierać słowa, ale nie miał pojęcia, jak mu to idzie. Brał Flynna mając właściwie całkiem klarowny obraz sytuacji. Nie miał mu czego zarzucić w tym temacie. Czy go to smuciło? Oczywiście, że tak.

Jak zwykle nie wiedział, czy Flynn go słucha, czy nie słucha. Jak zwykle nie wiedział, jakiej reakcji się spodziewać. Jakie emocje się pojawią i zostaną wyłożone na stół. Ten supełek splotu się w nim rozplątywał - zbieranie zębami fragmentów musiało działać, a czasami najlepiej działało e bezruchu i ciszy. Bo Laurent miał w końcu mnóstwo do powiedzenia, miał mnóstwo słów, które starał się skracać, żeby Flynn się nie gubił, ale och, no był pewien, że i tak dobrze mu to nie wyszło. Mógł bardzo skupiać się na przekazie i siedzieć napiętym, albo sobie peplać, co mu przejdzie przez myśli i czuć się swobodnie. Wykorzystywał malutkie wypośrodkowanie - bo się starał. Naprawdę próbował. Szkoda, że próby to za mało. Posiadanie jednak osoby, której możesz powiedzieć wszystko. Takiej, przy której nie boisz się aż tak konsekwencji. Gdzie on sam nie był laleczką z saskiej porcelany, a druga strona ślicznym soplem lodu zaglądającym do niego przez okno. Szronem na szybie, co fantazyjnością wzorów sprawiał, że błagał o możliwość jego dotknięcia. Dotknie - roztopi się. A gdyby dało się nie..?

- Gdyby cię nie rzucił, to byś do mnie nie przyszedł z takim nastawieniem. - Nie było zawahania w jego odpowiedzi. Może nie do końca "inny", ale jednocześnie tak... trochę w sumie inny? Ten sam Flynn, tylko dziwiący swoim... wszystkim. - Mylę się? - Odważył się, by patrzeć na jego twarz i w jego oczy. Tak, zabrzmiało to cierpko - na tyle, że Laurent umoczył te usta w winie drugi raz. Wolnym ruchem nieśpiesznym. Budowa muru obaw było tu bardzo proste - na nowo kładziemy każdą z cegieł, na nowo wypełnia wolną przestrzeń maź, która niby ma to wszystko trzymać. Nikt się nie przejmuje szlifem - to nigdy nie miało być ładne. Jeśli się skaleczysz - właściwie dobrze. Tak miało być. Twoja tarcza będzie twoją zgubą - nie zapominaj o tym. Za to pamiętaj o oddychaniu, bo przez moment Laurent wstrzymał oddech, na czym się przyłapał. I zadbał o to, żeby wziąć głębszy wdech, głębiej odetchnąć. - Znowu zbywałbyś moje pytania udając, że wcale tego nie robisz, burczał na mnie, a potem poczucie winy doprowadzałoby cię do wariactwa. - Mylę się? Wolałby się mylić. Jednocześnie miałby wielki problem z przyjęciem zaprzeczenia. Problem w uwierzenie w to zaprzeczenie.

Och tak, wiele czynników składało się na to, że Flynn przyszedł, że robił te maślane oczka, że... pewnie było wiele rzeczy, których nie widział. Których nie był świadom. Zmuszał się do tego, żeby trzymać kontakt wzrokowy - niektóre odpowiedzi ukryte były nie w słowach... tylko jak czytać Flynna? Długo kontaktu wzrokowego nie utrzymał. Zaraz brązowe oczy mu gdzieś uciekły... gdzieś się schowały na bok. Miał reakcje podane na talerzu, a nadal nie wiedział, na co tak naprawdę patrzy. Dopóki znów nie miał okazji nawiązać z nim kontaktu. Wiedział, że to była cała sztuka - spojrzenia. Kontakt wzrokowy. Ile można było nimi przekazać, jak wiele emocji pochłonąć przez same oczy. Laurent nie stawiał wyżej muru. Był malutki, pierwsze cegiełki. Zatrzymał się, bo to przecież był środek pola. Tylko wiatr gościł między nimi, a jeśli Flynn zacznie krzyczeć - tylko zboża poznają jego złość, ból i bezradność. Wyimaginowana przestrzeń, bo tylko w niej sam Laurent mógł krzyczeć. Czy to ten moment, w którym znów było blisko do propozycji wychodzenia..? Nie. Nie trzeba było uciekać, kiedy druga strona nie konfrontowała się z tobą kłami i pazurami. To nie potwór, to tylko... albo "aż" - rozmowa. Powiedział mu już to - Flynn lubił udowadniać Laurentowi, że się mylił. To jest - pewnie nieświadomie, bo skąd mógł wiedzieć, na jak bardzo zepsutych trybach działał.

Ostatnie, czego się spodziewał, to tego, że usłysz od Flynna coś... takiego. W ogóle cała ta rozmowa i jej przeprowadzenie, te okoliczności, to miejsce... Cień tańczył na ścianie, ale zaraz go nie było. Tańczenie dookoła tematu, bo był problematyczny, bo mógł boleć - czasem nie wiedział, czy bardziej jego, czy drugą stronę. Porcelana. Oni obaj byli porcelaną na środku pola, gdzie Laurent budował swój idiotyczny mur. I przed kim się tu chronić? Przed czym? Sądził, że cały ten temat ich byłych to będzie eksploracja. Bombarda rzucona prosto w stado buchorożców. Myślał źle. Jeog brak zaufania stawał się tu rosnącym problemem. Jego strach... ten strach, o którym mówił Flynn. Temat skuteczniej układał do ziemie źdźbła trawy i kłosy zboża niż ten pełzający wszędzie wiatr. Rzucał te cienie - bo cień ręki Flynna teraz układał się na podobieństwo cieni drzew. Sprawiał, że na czole Laurenta rodziło się malutkie pole marsowe od ściągniętych brwi.

- Minęło ze 20 dni. Co sprawia... - Przerwał, bo kelnerka przyszła z zamówieniem. Odsunął się od Flynna - ale nie gwałtownie przez widok kobiety, a by usiąść normalnie i mieć większą przestrzeń. Nie zatrzymywał kobiety, kiedy już złożyła zamówienie, zapewniła, że gdyby czegoś potrzebowali to jest i życzyła smacznego. Nie - po talerzu Laurenta nic dosłownie nie chodziło, bo nie było tam żywych stworzeń. Za to ośmiorniczki nieco ruszały swoimi mackami. - ... co sprawiło, że twoja rzeczywistość przewraca się na tyle do góry nogami i jesteśmy dziś tu. Co zaszło między tobą i Alexandrem. - Dobrze. Laurentowi łatwo przychodziło się zbroić w takich warunkach - jednak mur. Ale nie taki, który miał coś otaczać, który miał coś zamykać, albo zamykać jego. To był taki mur, o który mógł się oprzeć plecami.

Trzydzieści... lat? Znów zmarszczył brwi. Tak - patrzył ciągle na Flynna. Oderwał od niego spojrzenie ledwo na moment, w którym pojawiła się kelnerka i trzeba było się przez moment zainteresować tym, co się dzieje na stole. Czy był głodny? Oj tak, czuł głód, ale ten głód zupełnie odlatywał w obliczu podjętego tematu. Tak samo jak jego wielka ochota na te wijące się ośmiorniczki i stworzonka z oczkami patrzące z talerza. Nic na to nie poradził - nawet jak na początku trudno mu było samemu na to patrzeć - tak bardzo kochał ten smak, że w końcu i widok przestał być problemem. Równie martwe oczy potrafił mieć Flynn. Były niby żywe, ale to życie było wegetacją, kiedy tracił siebie samego na jego własnej kanapie, odcięty zmysłami i myślami od rzeczywistości przez narkotyki. To było wtedy. Teraz najwięcej, co przy nim widział, to szklanka alkoholu dla kurażu - w tak małej ilości, że nawet okiem nie mrugnął. To była ta zmiana. Z kogoś, kto buczał na niego, obrażał go, nie chciał z nim rozmawiać, ćpał i pił, unikał go nawet... na to. Tą osobę, którą widział. To nie była mała zmiana, to było jak przedstawienie zupełnie nowej osoby. A jednak nie. Jednak to wszystko tworzyło Fleamonta Bella.

Oczy Laurenta, jasne, lśniły dokładnie tak samo jak lśnią fale, kiedy dotykają je promienie słońca. Tutaj kontrast był większy - bo cienie wokół sprawiały, że świetliki i te lampki grały w nich wyraźniejszymi refleksami. Prawie tak, jakby można było spoglądać na prawdziwe, poruszające się fale. Dwa zaczarowane szkiełka - nie martwe. Smutne, ale nie martwe. Teraz bardzo skupione na Flynnie - bez żadnego gniewu, bez żadnych wyrzutów. Przez moment myślał, że powinien ten wzrok odwrócić, ale zamiast tego przysunął się do niego na nowo i ułożył znów dłoń na jego udzie. Tym razem nie było w tym jednak żadnego podtekstu. Teraz dopiero Flynn wydawał mu się być z porcelany. Brzydkiej, starej, popękanej - bo po przejściach. Dla Laurenta był wazą posklejaną złotem.

- Nie chciałem sugerować, że zmieniło cię na lepsze. - Chyba tak to wypadło... - Dla mnie to był suchy fakt czekający na dopowiedzenie historii. Stałeś się inny. Gdyby nie to rozstanie... nie przepadam za gdybaniem. - Przynajmniej nie w takich chwilach i rozmowach. Poprawił tutaj samego siebie. - Pomógłbym ci niezależnie od tego, czy chciałbyś... jakkolwiek to życie ze mną dzielić. - To też był fakt. - Nie pytałem o to, o nich, przy veritaserum z różnych powodów. Przede wszystkim dlatego, że to dla mnie nie było najbardziej istotne. Już mi powiedziałeś, że między tobą i Alexandrem, przez przemoc, zakończył się wątek i że jest ciągle ktoś drugi. A ja nie byłem gotowy w tamtym momencie na odpowiedzi na ich temat. Wiąże się to też z drugim zagadnieniem. Pytałeś, czemu dziękuję. Ponieważ pozwoliłeś mi chociaż trochę odbudować wiarę w ludzi. Pozwoliłeś mi... zaufać sobie. - A dla niego to było bardzo ważne. Pozwolił przez moment wybrzmieć ciszy, nim kontynuował. - A ten drugi?