Spoglądał na nią, jego spojrzenie wydawało się wyrażać w tej chwili więcej niż słowa. Pragnął jej, tak jak ona pragnęła jego. Najwyraźniej tylko to miało się liczyć w tej chwili. Dobrze, przestali się przejmować wszystkim innym. Dali się ponieść, tym razem bez żadnych używek, po prostu pod wpływem chwili postanowili przekroczyć granicę. Nie mogli nad tym zapanować, czy to nie świadczyło samo za siebie? Nie mogli nad tym panować, to nadal w nich tkwiło, kochali się, ale byli skazani na potępienie. To było przykre. Kurewsko przykre, że nie mogli mieć tego na co dzień. Zwłaszcza po tym, co razem przeżyli. Wiedzieli, że to miało sens, przynajmniej wtedy, na początku, kiedy ich życie było całkiem beztroskie i lekkie. Nie byli tymi samymi ludźmi, upływający czas, wydarzenia, które nastąpiły po drodze, to wszystko odbierało im tę niefrasobliwość. Musieli dorosnąć, to co mieli zostało im odebrane dosyć brutalnie przez rzeczywistość, która okazała się być okrutna.

- Masz szczęście, że staram się omijać szpital, inaczej zapewne nie miałabym przed tym najmniejszych oporów. - Cóż, zawsze mogła spytać Florence, czyż nie? Nie chciała jednak mieszać w to przyjaciółki. Miała świadomość, że Ambroise musiał częściej niż ona pokazywać się z tej poważniejszej strony, bo to, czym się zajmował w pewien sposób tego od niego wymagało. Bawiło ją to, że większości osób kojarzył się raczej z poważnym uzdrowicielem. Gdyby tylko wiedzieli, jaki był naprawdę. Na szczęście ona miała tę przyjemność, że poznała go bardzo dokładnie, chyba z każdej, możliwej strony. Nie sądziła, aby zbyt wiele się zmieniło. Jasne, przeżyli sporo, kiedy ich drogi się rozeszły, ale czy naprawdę to miało, aż takie przełożenie na to, jakimi byli ludźmi? Nie powinni patrzeć na siebie przez pryzmat tego, jak zachowują się, gdy jest chujowo, bo to nie były naturalne sytuacje, wolała widzieć go takiego, jakim był podczas tych lat, które spędzili razem, a wtedy był dla niej najlepszy, idealny. Co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości.

- Dodatkowe argumenty za tym bym się tym zajęła, zawsze są mile widziane. - Nie mogła skorzystać z okazji, czyż nie? Skoro sam ją jej podsunął, to zamierzała to wykorzystać, chociaż wiedziała, że nie jest jej to do niczego potrzebne. Podjęła decyzję, zresztą już dawno temu. Nic się pod tym względem nie zmieniło. Nie była w stanie walczyć z ciepłem, które rozlewało się po jej całym ciele, kiedy jej dotykał. To było naturalne, nikt inny nie przynosił jej, aż takich emocji. Zresztą znał ją jak nikt inny, spędzili razem wiele lat, wiedzieli co robić, aby obudzić w drugiej osobie to co siedziało dosyć głęboko.

Nie miała pojęcia, co będzie później, nie chciała tego wiedzieć, dużo łatwiej było o tym nie myśleć. Mieli być sojusznikami, to nie zadziałało, nie mogli być przyjaciółmi, bo to też nie miało racji bytu, wrogość była jakimś rozwiązaniem, ale nie chciała na niego patrzeć w ten sposób, nie po tym, co ostatnio razem przeżyli. Nie widziała już miejsca na rzucanie w siebie gromami. Nie, kiedy wiedziała, że nic się nie zmieniło, że nadal czuł do niej to co wcześniej. Co innego im pozostawało?

Ta więź, która kiedyś wydawała jej się być czymś wyjątkowym i niesamowitym, aktualnie faktycznie bardziej przypominała przekleństwo. Zostali skazani na potępienie, utknęli w czyścu i nie mogli się ruszyć w żadną ze stron. Powinni się z tym pogodzić, tylko, czy aby na pewno była gotowa na takie rozwiązanie. Czy naprawdę chciała się męczyć całe życie ze świadomością, że powinni być razem, a jednak podążali osobnymi ścieżkami? Zawsze sięgała po to na czym jej zależało, nie mogła oswoić się z myślą, że tym razem miałoby być inaczej, chociaż przecież przystawała na to, co mówił. Kiwała głową, wydawało się, że rozumiała z czego wynika ten sojusz, w głębi duszy jednak wiedziała, że sobie z tym nie poradzi. Nie chciała jednak teraz sięgać po tę szczerość.

Nie skupiała się jednak na tych niewygodnych myślach, Roise całkiem skutecznie ją rozpraszał. Był wyjątkowo delikatny, ale w każdym geście, którym ją obdarzał czuła emocje, które go wypełniały, i pragnienie. Chciał tego samego co ona, tego nie dało się podważyć.

Oczy Yaxleyówny błyszczały tym specyficznym blaskiem, policzki były rumiane, jeszcze bardziej niż wcześniej, tak samo jak dekolt, który obcałowywał jeszcze chwilę wcześniej. Sukienka, którą na sobie miała w tej chwili bardzo ją irytowała, najchętniej by się jej pozbyła, żeby nic nie oddzielało od siebie ich ciał.

Nie musieli się przejmować tym, że ktoś ich zobaczy, Piaskownica była ich własnym domem, oni byli przecież parą, może nie teraz, ale kiedyś, to chyba normalne, że nadal darzyli się uczuciem. Ten rok był parszywy i okropny, przyszłość pewnie malowała się w podobnych barwach, więc warto było wykorzystać teraźniejszość, skoro nadarzyła się ku temu okazja. Można to było uznać za desperację, zdecydowanie, ale czy to było ważne?

Oddech Yaxleyówny robił się coraz cięższy, zwłaszcza kiedy poczuła dłonie, które zacisnęły się na jej kolanach, później było tylko gorzej, a może i lepiej? W końcu tego właśnie pragnęła. Chciała, żeby się w niej zateacił, potrzebowała tego, aby dał jej wszystko.

Mruknęła cicho, gdy pozbył się całkiem wprawnie jej bielizny, w tym geście nie było już tej delikatności. Odchyliła głowę do tyłu, jej włosy mieszały się z trawą na której leżeli. Przymknęła oczy, starała się uspokoić oddech, ale nie potrafiła tego zrobić, nie kiedy jej to robił. Właściwie, to czy w ogóle powinna się jeszcze hamować, czy to miało jakikolwiek sens?

Tym razem to on wygrywał to starcie, jego dotyk spowodował, że Geraldine zupełnie zatraciła się w tej chwili i straciła kontrolę nad tym, co się z nią działo. Najwyraźniej chciał się jej odwdzięczyć za to, co działo się wcześniej, tyle, że w dużo przyjemniejszy sposób. Może powinna częściej z nim wygrywać?

- Nigdy się nie zmieniają i na pewno nigdy się nie zmienią. - To była jedna z takich rzeczy. Niechęć Yaxleyówny do szpitali była niepodważalna. Omijała je szerokim łukiem, tak właściwie od dawna. Nie ufała tym miejscom, obawiała się ich, wzbudzały w niej raczej nieprzyjemne uczucia. Co było całkiem zabawne zważając na to, że w jej życiu nie brakowało uzdrowicieli, sporo znajomych Yaxleyówny zajmowało się leczeniem urazów, co było dla niej całkiem wygodne - dzięki temu mogła unikać szpitali. Ostatnio korzystała głównie z pomocy Florence, bo ona mieszkała po sąsiedzku, więc Geraldine mogła korzystać z jej usług od ręki. W przypadku zawodu, który wykonywała było to dość istotne, całkiem często przytrafiały się jej bowiem różne urazy, oczywiście przypadkowo, tak to już bywało w jej profesji. Mało co było ją jednak w stanie skłonić do tego, aby znalazła się w szpitalu.

Miała więc wyjątkowe szczęście, że to właśnie w tamtym miejscu poznała Ambroisa. Pamiętała ten wieczór, gdy znalazła się w Mungu ze swoim kuzynem, spodziewała się, że skończy się on dość nieprzyjemnie, bo nie miała problemu z tym, aby pokazywać swoją niechęć co do instytucji w której się znaleźli, ale oswoił ją wtedy pewien uzdrowiciel. Nie miała jeszcze tamtego dnia pojęcia o tym, że ich drogi splotą się na dłużej, że to był początek czegoś pięknego i niesamowitego. Życie lubiło płatać takie figle, zaskakiwało w momentach, w których mogła się tego najmniej spodziewać. Do tej pory miała w szafie ten szal, który jej wtedy wręczył, złapał na wietrze, a później jej oddał. Pierwszy prezent, który od niego dostała.

- Podejrzewam, że twarde fakty mogą być nawet bardziej przekonujące. - Nie potrzebowała zresztą już żadnych argumentów, chyba o tym wiedział. Nie było już odwrotu od tego, co miał jej zademonstrować, bo przecież zbliżali się do tego momentu tylko i wyłącznie przez te drobną analizę, którą miała przeprowadzić, czyż nie?

Nie dało się zaprzeczyć temu, że nadal coś między nimi wisiało, ich ciała reagowały na siebie zupełnie odruchowo. Pragnęły swojej bliskości, potrafiły bez mniejszego zawahania odnaleźć się w sytuacji, były na to gotowe, właściwie to wszystko przychodziło im całkiem naturalnie. Nie powinno jej to dziwić. Pomimo tego półtora roku rozłąki nie zapomnieli o tym, jak im było razem dobrze. Na pewno pod względem cielesności, to była dość istotna część ich relacji, nigdy nie potrafili trzymać rąk przy sobie zbyt długo, potrafili znaleźć okazje na to, aby się do siebie zbliżyć w każdej sytuacji, w której się znaleźli, nic nie było w stanie ich zatrzymać, kiedy mieli ochotę po to sięgnąć.

Tak było i tym razem. Leżeli na tej trawie, gotowi ponownie się w sobie zatracić, nie zważając na to, że mogło to przynieść niekoniecznie mile widziane konsekwencje, padło między nimi wiele słów, sporo z nich sugerowało, że nie powinni tego robić, cóż rozsądek, rozsądkiem, a oni i tak robili to, na co mieli ochotę. Sojusz, czy przyjaźń zdecydowanie nie były im pisane, dosyć szybko zaczęli przekraczać granice, które sobie wyznaczyli i to wcale nie było zaskakujące, wiedziała, że tak się stanie. Nie umiała inaczej na niego reagować, to też nie miało się nigdy zmienić. Może faktycznie zostali przeklęci? Tyle, że dlaczego kiedyś uważali to za coś dobrego, teraz zaczęło im to przeszkadzać? Gdyby tylko zmienili narrację, to być może znowu mieliby szansę odzyskać to, co kiedyś mieli? To jednak nie było takie proste. Też już przecież o tym dyskutowali.

Nie zmieniało to jednak jej podejścia do tego, co się teraz między nimi działo. Nie potrzebowali do przekroczenia granic żadnych używek, w sumie to czuła, że znowu zaczyna się uzależniać od niego, od jego dotyku, zapachu, czy samej obecności. Byli tu ledwie trzy dni, a przywykła do tego, że jest obok, że trwa przy niej. To było niebezpieczne, odejście na pewno ją zaboli, dużo bardziej, niż zakładała na samym początku. Cóż, będzie musiała sobie z tym poradzić, te chwile zapomnienia były tego warte.

Szczególnie, gdy czuła dłonie zaciskające się na jej kolanach, usta sunące powoli po jej skórze, aż w końcu dostrzgła jego głowę znikającą pod jej sukienką. Nie była w stanie panować nad dreszczami, które przechodziły przez jej ciało, czy oddechem, który nie chciał się uspokoić, nie mogła zamilknąć, mimowolnie z jej ust mógł usłyszeć ciche, urywane dźwięki.

Dobrze jej z nim było. To było niezaprzeczalne, to też się nie zmieniło, nie sądziła, aby mogło się zmienić kiedykolwiek. Jej dłonie zaczęły sunąć dalej po jego ciele, zatrzymały się na karku, w który przypadkiem wbiła swoje paznokcie, kiedy poczuła kolejny spazm, który ogarniał jej ciało. Zagryzła dolną wargę, Roise bardzo dobrze wiedział co z nią robił, potrafił uderzyć w te najbardziej wrażliwe punkty na jej ciele, czym doprowadzał ją do białej gorączki. Nie spoglądała już na niego, nie. Przed oczami zaczęła wirować jej cała gama kolorów, mimo, że miała je zamknięte. Niby tutaj z nim trwała, ale czuła, że za chwilę zacznie unosić się nad ziemią.

Nie myślała już o tym co mieli, czego nie mieli, co mogli mieć, a po co nie udało im się sięgnąć. To nie był odpowiedni moment, aktualnie zatracała się w tej teraźniejszości, w tym dziwnym zawieszeniu, które sobie dali. Skupiała się na tym, aby zaczerpnąć z tego jak najwięcej przyjemności, tak właściwie to nie wątpiła w to, że właśnie tak się stanie, bo jej chłopak aktualnie próbował jej coś chyba udowodnić i nie zamierzała mu w tym przeszkadzać. Gotowa była pozwolić mu zupełnie na wszystko, bo przecież nie rzucała słów na wiatr, wspominała, że mógł sobie wziąć wszystko czego tylko zapragnął.

To nie było niczym dziwnym, nie dla niej. Spodziewała się, że prędzej, czy później znajdą się w podobnej sytuacji. Zwłaszcza po tym, gdy wyjaśnili sobie, że ich uczucia są podobne. Jasne - wyznaczyli sobie granice, ale czy naprawdę miały one jakąkolwiek racje bytu, kiedy dwie osoby, aż tak bardzo siebie pragnęły? Nie wydawało jej się, bardzo szybko zresztą miała dostać argument, który poświadczyłby o tym, że ma rację.

Nic się nie zmieniło. Nie pod tym względem. Na to akurat nie mieli najmniejszego wpływu, mogli nazywać to przekleństwem, błogosławieństwem, w zależności o momentu i chwili w ich życiu, nie dało się jednak zignorować, że to coś nadal było między nimi. Nie dało się uciec od tej więzi, która była między nimi. Nie sądziła, że kiedykolwiek się to zmieni. Mijający czas tego nie popsuł, gromy rzucane na siebie spod opuszczonych powiek ich tego nie pozbawiły. To nadal w nich było, i zamierzała się w tym zatracić w tej chwili. tak po prostu, bez zastanawiania się nad tym, czy powinna, bo wiedziała, że to mogło nie przynieść niczego dobrego - wręcz przeciwnie. Jeszcze zaczęłaby myśleć nad słusznością swoich wyborów, a w tej chwili nie chciała tego robić. Nie, myślenie nie było jej do niczego potrzebne, zwłaszcza wtedy, kiedy jego ciepłe usta zbliżyły się do jej skóry.

Musiał mieć ostatnie słowo. Oczywiście. W końcu taki już był. Nie zamierzała teraz, dalej mu się stawiać. To nie miało najmniejszego sensu, wiedziała, że on wie, że nie miała potrzeby aby pojawiać się w Mungu - nigdy. Otaczała się medykami, co było całkiem zabawne zważając na to, czym ona sama się zajmowała. Nie do końca pasowało do niej to otoczenie uczonych i wykształconych osób, ale jakoś tak się złożyło, że w gronie najbliższych miała ich całkiem sporo. Na pewno w dużej mierze było to zasługą Roisa, ale sama też nie bała się nawiązywać takich znajomości. Jak chociażby ta z Florence, która trwała już od czasu, kiedy uczęszczały do Hogwartu - tak bardzo różne od siebie, a jednak potrafiły się dogadać, aż w końcu stały się przyjaciółkami.

Nie do końca umiała stwierdzić, jak daleko sięgała jej niechęć do Munga, ale musiała trwać bardzo długo, tak samo, jak miała z ministerstwem, gardziła wszystkimi publicznymi instytucjami, bo jej zdaniem nie do końca radziły sobie z tym, co się działo. Uważała polityków i urzędasów za okropnie nieudolnych, nie licząc kilku jej przyjaciół, którzy pracowali w tych instytucjach, jednak nie na odpowiednich stołkach. Zresztą nie sądziła też, że istnieją jakieś szanse na zmiany, raczej wydawało jej się, że dalej najważniejsze stołki będą rozdawane w ramach zasady kolesiostwa. Co świadczyło samo za siebie. Zresztą z tego, co udało jej się zrozumieć, to Roise nadal nie awansował, co było dla niej zadziwiające, zważając na to, ile czasy poświęcał pracy i jak bardzo starał się wznieść wyżej w tym miejscu. Cóż, najwyraźniej byli ślepi bo jej chłopak był w końcu najlepszy, nawet kiedy nie był już jej chłopakiem, nie oficjalnie, ale kto by się tym przejmował.

Aktualnie przecież zachowywał się jak jej chłopak. Zasypywał ją pocałunkami, dotykał ją w ten sposób, jakby nic na świecie poza nią się nie liczyło. Zniknął pod rąbkiem jej sukienki, aby obdarzyć ciepłem jej ciało. reagowała na każdy jego gest, nie była w stanie się powstrzymać. Mimowolnie drapała jego kark i zaciskała na nim swoje dłonie. Powinien jej to wybaczyć, no, miała nadzieję, że tak się stanie. Zatraciła się w tej krótkiej chwili, nie była w stanie walczyć z uczuciem, które ją wypełniało, nie chciała tego robić. Dała się ponieść, zupełnie straciła kontrolę i całkiem podobało jej się to uczucie, które to ze sobą niosło. Znowu czuła, że to jest właściwe, że Roise znajduje się tam gdzie powinien, dawał jej dokładnie to, czego potrzebowała w tej chwili.

Kiedyś już to mieli, było to dla nich codziennością, ostatnio jednak nie sięgali po te gesty, po ten sposób dotyku. Na szczęście postanowili do tego wrócić. Wydawało jej się to być właściwe, chociaż powinna pamiętać o tym, że to nigdy nie miało wrócić, nie w pełni.

Nie było sensu szukać w tym niewinności, oni nigdy nie byli niewinni. Nie, zdecydowanie tego im brakowało. Nie mieli problemu, aby bezwstydnie sięgnąć po to, na czym im zależało w danej chwili. Nigdy szczególnie się z tym nie krępowali, tak samo było i tym razem. Właściwie to Geraldine nie musiała po nic sięgać, Roise jej to dawał, bez zbędnych pytań, dawał jej to, czego właśnie potrzebowała.

Zatraciła się w tym, zupełnie. Uścisk jej dłoni w końcu zelżał, oddech zaczął się uspokajać, a nogi - nie była w stanie zapanować nad ich drżeniem. Jej ciało przeszedł dreszcz, który sugerował zwieńczenie tego, co robił. Policzki zrobiły się jeszcze bardziej rumiane, nie była w stanie nawet na niego spojrzeć spod opadających na oczy powiek. Doprowadził ją na granicę, rozsypała się na milion kawałków i wypadałoby się teraz pozbierać, ale to wcale nie było łatwe, nie po takiej ilości doznań.

Chwilę zajęło jej uspokojenie oddechu, zapanowanie nad dygającymi nogami, w końcu jednak była w stanie na niego spojrzeć, chcąc nie chcąc obdarzając go przy tym uśmiechem. Podobało jej się to, co z nią zrobił. Wypadałoby się mu za to odwdzięczyć, w końcu ona również mogła mu to dać, tę chwilę zatracenia, która na pewno by mu się przydała.

Miała świadomość, że to było coś więcej, niż chwilowe uniesienie, to zawsze było coś więcej. Łączyło się z uczuciami, o których być może nie potrafili mówić, ale wiedzieli, że one istnieją, że kryją się w nich. Wszystkie te gesty były tylko potwierdzeniem tego, że one gdzieś w nich siedzą.

- Mam Ci pokazać, jak bardzo pierdolę tego Munga? - Czyżby rzucał jej wyzwanie, cóż, powinien spodziewać się reakcji, na pewno zdawał sobie sprawę z tego, że Yaxleyówna nie mogła pozostawić tego komentarza bez odpowiedzi, osobie jej pokroju po prostu nie wypadało tego robić.

Zdecydowanie nie chciała teraz znajdować się pod nim, skoro to właśnie ona miała pokazać mu, w jaki sposób pierdoli Munga. Musiała jednak zebrać się w sobie, poskładać do kupy z tej chwili zatracenia, aby w końcu spróbować znaleźć się nad nim, cóż, najwyraźniej przyjęła wyzwanie i miała zamiar udowodnić mu, jak bardzo jebała po Mungu, a może bardziej pierdoliła jego pracowników? Jak zwał tak zwał.

Obojętność nie była im pisana, nigdy. Zawsze musiało wisieć między nimi coś silniejszego, czy to ta udawana nienawiść, kiedy z łatwością potrafili sobie rzucać nawzajem kłody pod nogi, czy w końcu właściwa bliskość, ta która wydawała się być najlepszym, co jej się w życiu przytrafiło. Nie pasowała i neutralność, zbyt wiele emocji potrafili sobie wzbudzać. Tym razem nie mogło być inaczej, to, że mówili jedno, a robili drugie nie było wcale niczym nowym. Już kiedyś znajdowali się w podobnym miejscu, walczyli z rosnącymi w nich uczuciami, aż w końcu pozwolili sobie im ulec. Zresztą, jak mogłaby z tym walczyć, kiedy już bardzo dobrze wiedziała, jak to wszystko smakuje? Nie było takiej możliwości.

Wiele razem przeżyli, widzieli siebie w różnych momentach życia, nic jednak nie powstrzymywało ich przed tym, aby znowu pozwolić się w sobie zatracić. Ambroise zawsze miał specjalne miejsce w jej sercu, to nie miało się zmienić kiedykolwiek. Nawet jeśli bardzo chciał, żeby się go stamtąd pozbyła, chociaż coraz bardziej zaczynała w to wątpić, inaczej to zatracanie się w tych krótkich momentach nie przychodziłoby mu z taką łatwością, nie była w tym sama, tym razem on również pozwolił sobie odpłynąć, chociaż to on z ich z dwójki starał się podchodzić do tej całej sytuacji bardziej racjonalnie. Najwyraźniej i jemu mogły zdarzyć się momenty w których nie mógł z tym walczyć. Dobrze było mieć tego świadomość, nie, żeby sądziła, że zwiastowało to jakąś nadzieję na to, że uda im się znaleźć rozwiązanie, dzięki któremu będą mogli znowu być razem, bo w końcu i to sobie wyjaśnili, nie było tam miejsca na takie rozważania, za to mogli korzystać odpowiednio z tego momentu, który dostali od losu. Właśnie na tym chciała się skupić, szczególnie, że ten dzień okazał się być jednym z przyjemniejszych w ostatnim czasie.

Nadal to w sobie mieli, ich ciała zupełnie naturalnie reagowały na dotyk. Dążyły ku sobie, chciały się w sobie zatracić, co nie było niczym nowym. Cielesność była dość istotną częścią ich życia, może nie najważniejszą, ale jednak nie dało się zauważyć przez te lata, które ze sobą spędzili, że odgrywała w ich życiu sporą rolę. W każdej sytuacji potrafili znaleźć moment, kiedy mogli się na sobie bardzo mocno skupić, ugasić to pragnienie, które pojawiało się zupełnie znienacka, jeśli o to chodzi to nigdy nie brakowało im wyobraźni, nie mieli też żadnych granic.

Chwilę zajęło jej doprowadzenie się do użyteczności, cóż, znalazła się zdecydowanie gdzieś indziej, kiedy Roise zajmował się jej ciałem, gdy jej dotykał, odpłynęła na moment, wiedziała jednak, że to jeszcze nie koniec, dopiero zaczęli się w sobie zatracać. Kiedy w końcu uspokoiła oddech, nogi przestały jej drżeć, a róż na policzkach przestał być, aż taki intensywny uniosła się nad ziemią, tak znalazła się nad nim. Wiedziała, że teraz nadszedł moment, w którym to ona powinna się nim odpowiednio zająć. Nie, żeby odczuwała, że tak wypadało, nie, chciała to zrobić, chciała wrócić do tego, co kiedyś mieli, chciała aby zatęsknił za dotykiem jej ust.

- Przymknij się, bo Ci coś odgryzę.- Rzuciła jeszcze do niego z uśmiechem na ustach. Teraz to ona miała mieć władzę i faktycznie jej się to podobało. Przyglądała mu się przez krótką chwilę, kiedy leżał na tej trawie, napawała się widokiem nagiego ciała, właściwie to półnagiego, bo nadal miał na sobie spodnie, które aktualnie mogły im tylko i wyłącznie przeszkadzać.

Mieli czas, nie zamierzała tym razem reagować nieprzemyślanie, szybko, wręcz przeciwnie, był to odpowiedni moment na to, aby w pełni mogli napawać się tą bliskością. To było całkiem piękne zwieńczenie tego wspólnego czasu, który sobie dali. Właściwie to może tylko początek ich dalszego odpoczynku w tym miejscu? Zarzekali się w końcu, że nie mogą przekraczać granic, mówili sobie te wszystkie słowa, a gdy przyszło co do czego, cóż nie potrafili zapanować nad tym zwykłym, przyziemnym pożądaniem. Byli tylko ludźmi, czyż nie?

Pierdolenie Munga, okazywało się być całkiem przyjemną czynnością, miała naprawdę sporo szczęścia, że było jej dane sprawdzić, z czym wiązało się to doświadczenie. Nie ukrywała nigdy, jakie ma podejście do tych publicznych instytucji, całkiem zabawne, że jej chłopak okazał się być całkiem mocno zaangażowany w sprawy jednej z nich. Zawsze uważała, że jego talent się tam marnował, że stać go było na coś więcej, miała nadzieję, że prędzej, czy później otworzy oczy. Ten moment chyba zbliżał się nieuniknienie zważając na to, że nadal go nie awansowali, nie miała pojęcia właściwie dlaczego, zapewne po raz kolejny woleli posadzić na stołku kogoś z rodziny, nie zdziwiłoby jej to wcale.

Udało jej się jednak sprowadzić jednego z najbardziej uzdolnionych uzdrowicieli Munga na pokuszenie, ciekawe, co by sobie o nim pomyśleli, gdyby wiedzieli, czym zajmował się w wolnym czasie i jak bardzo dobrze mu to wychodziło. Bawiło ją to, że Roise na co dzień był poważnym medykiem, a z nią... z nią w domu, zdecydowanie zmieniał się w inną osobę. Takiego go uwielbiała, pozbawionego granic, sięgającego po to, co mu się należało, z tym bezczelnym uśmiechem malującym się na twarzy.

Gdy znalazła się tuż przed nim zmierzyła wzrokiem jego ciało, właściwie zrobiła to kilka razy przesuwała spojrzeniem z góry na dół, chcąc napawać się tym widokiem. Oczy jej błyszczały, w końcu mogła się nim zająć w odpowiedni sposób. Nachyliła się przed twarzą mężczyzny, miała ochotę złączyć ich usta w pocałunku, ale to nie był jeszcze ten moment, zamiast tego dotknęła wargami jego szyi, bardzo powoli. Jej dłonie znalazły się na klatce piersiowej mężczyzny, po której sunęły to w górę to w dół, chciała poczuć pod opuszkami palców ciepło jego ciała. W końcu zatrzymały się w okolicach pępka, wypadałoby się pozbyć tego, co przeszkadzało jej eksplorować dalsze miejsca na jego ciele.

Lewą dłonią sięgnęła do jego paska od spodni, chwilę zajęło jej rozpięcie go, ale w końcu udało jej się to zrobić. Teraz mogła zsunąć mu te spodnie nieco niżej, wraz z bielizną, aby dostać się do tego co ją w tej chwili najbardziej interesowało.

Jej dłonie w końcu znalazły się na jego nagich udach, przez dłuższą chwilę to właśnie na nich się skupiała, dodała do tego usta, które składały w tamtych miejscach pocałunki. Lubiła jego uda, zawsze wydawały jej się być bardzo atrakcyjne, nie wiedzieć czemu akurat ta część ciała ją interesowała. Nie mogła jednak w nieskończoność odwlekać nieuniknionego, uniosła jeszcze na chwilę głowę, aby posłać mu wyzywające spojrzenie, aż w końcu znalazła się między jego nogami, aby dać mu jedną z tych najbardziej zatracających przyjemności, zasługiwał w końcu na wszystko, co najlepsze. Jej ruchy były bardzo delikatne, bo wbrew temu co wspomniała, wcale nie chciała mu niczego odgryźć, wręcz przeciwnie, wiedziała bowiem, że każda część jego ciała może im się przydać w niedalekiej przyszłości, bo to był przecież dopiero początek tego, co mogli sobie dać, w czym mieli się zatracić.

Rzadko kiedy potrafili nad sobą panować, było tak niemalże od samego początku. Był ten moment, kiedy walczyli z rosnącym w nich uczuciem, ale nawet wtedy sięgali chociaż po drobne gesty. Pamiętała, jak wiele ją kosztowało wtedy, by trzymać swoje ręce przy sobie, by nie przekroczyć granicy. Zaczynała od tego wariować, zastanawiać się nad tym, czy może tylko ona tego chce, na szczęście jakoś udało im się dojść do tego, że odczuwali to samo. To nigdy nie miała być tylko i wyłącznie przyjaźń, to nie było im pisane. Ich drogi skrzyżowały się ze sobą w zupełnie innym celu. Nigdy tego nie żałowała, miłość którą mieli była czymś wyjątkowym, połączyła ich na całe życie - co do tego też nie miała najmniejszych wątpliwości, przecież inaczej po tym półtora roku, który spędzili osobno zatracanie się w nim i z nim nie przychodziłoby jej tak łatwo. Nadal to czuła, może tkwiło to w niej nieco przygaszone, ale gdy znaleźli się w Piaskownicy to ponownie zaczęło płonąć żywym ogniem.

Próbowali podchodzić do tego rozsądnie, nie chcieli przekraczać granic, ale to nigdy nie miało zadziałać, nie w ich przypadku. Zresztą gdy tylko się tu pojawili zaczęli do siebie lgnąć, choć mieli świadomość, że to nie było właściwe. Pewnie nigdy się to nie zmieni, taki miał być już ich los, nie mogli być razem, mieć tego, co kiedyś było dla nich codziennością, ale osobno również nie mogło im być dobrze. Faktycznie zostali napiętnowani przez przeznaczenie.

Nie tak miało wyglądać ich życie. Widziała swoją przyszłość zupełnie inaczej, zawsze u jego boku, tutaj w Whitby, chociaż to miała być tylko weekendowa odskocznia od codzienności. Mieli tu bywać, a z czasem to właśnie to miejsce stało się ich domem. Zaczęli tu pomieszkiwać, gdy zmusiła ich do tego szara rzeczywistość, byli zupełnie sami, z dala od całego świata i wydawało jej się to być właściwe. Nie potrzebowała nikogo więcej. Teraz zresztą to się powtarzało, mieli tu zostać na chwilę, nie określoną przez żadne z nich, nie potrafili wyznaczyć dnia, jeszcze nie teraz. Ich ciała i dusze potrzebowały siebie chociaż na ten krótki moment, który dostali po tym, jak wydostali się z jaskini. To był odruch, przyzwyczajenie, spletli ze sobą swoje dłonie i znaleźli się tutaj, jakby nic się między nimi nie zmieniło. Wrócili do domu, który nie powinien już być ich domem, a jednak nie widziała w tym nic złego. Chciała trwać tutaj u jego boku, najlepiej aby to się nigdy nie skończyło. Wiedziała, że powrót do codzienności zaboli, zwłaszcza, że wciąż jej powtarzał o tym, że nie mogą znowu się w tym w pełni zatracić, nie mogli być razem, tyle, że to co robili świadczyło zupełnie o czymś innym.

Tutaj zawsze mogli być sobą. Z dala od ciekawskich oczu. Nie musieli się niczym przejmować, żadnymi konwenansami, czy opinią innych ludzi. Mieli swój własny, mały świat, gdzie mogli robić wszystko na co tylko mieli ochotę. To było całkiem wygodne, brakowało jej aktualnie tej beztroski, którą mieli. Spontaniczności, tych wszystkich chwil.

Dobrze im było razem, potrafili ze sobą koegzystować pomimo dość trudnych charakterów, często badali swoje granice, ale zawsze jakoś potrafili się dogadać. Nauczyli się ze sobą żyć, i byli w tym bardzo szczęśliwi. To był właściwie najlepszy czas w jej życiu, chociaż nigdy, przenigdy nie zakładałaby, że coś takiego będzie jej pisane. Nie chciała tego typu stałości, nie sądziła, że się odnajdzie w takiej relacji, szczególnie gdy była młoda i rządna przygód, wystarczyło jednak, aby znalazła się odpowiednia osoba, a jej światopogląd całkowicie się zmienił. Nie widziała już nic złego w spędzaniu czasu tylko i wyłącznie razem, zamknięci w czterech ścianach, wręcz przeciwnie bardzo ceniła te wieczory, gdy nie musieli wychylać się poza drzwi wejściowe. W pełni mogli nacieszyć się swoją obecnością.

Czuła się przy nim bezpiecznie, wiedziała, że nie da jej zrobić krzywdy, miała w Roisie oparcie, zawsze traktował ją poważnie, nie lekceważył tego, co robiła. To było budujące, wtedy, gdy z nim była stała się zdecydowanie lepszym człowiekiem. Zaczęła się przejmować, stawiała sobie granice, których nie mogła przekroczyć, bo miała dla kogo żyć, to było wyjątkowe.

Tutaj nigdy nie chodziło tylko o fizyczność, jasne nie dało się zaprzeczyć, że zachowywali się przy sobie przez te kilka lat jak para gówniarzy, nie umieli trzymać rąk i innych części ciała przy sobie, ale to zawsze było coś więcej. Nigdy nie brakowało im tematów do rozmowy, cóż, czuła po prostu, że był jej człowiekiem, jedynym, nie sądziła, aby kiedykolwiek z kimkolwiek mogło być tak samo. Nie chciała nawet tego sprawdzać, bo by się rozczarowała. To od samego początku miał być on. Nigdy nie rozważałaby założenia rodziny, przy nim to się zmieniło. Potrafiła sobie wyobrazić ich wspólną przyszłość i małego człowieka, u ich boku. To na pewno byłoby wspaniałe dziecko, na pewno niełatwe w wychowaniu zważając na ich temperamenty, jednak nie wątpiła w to, że byłoby cudowne.

Marzenia się zmieniały, do usranej śmierci okazało się nie mieć większego sensu, więc to wszystko pozostało tylko gdybaniem. Co by było gdyby wtedy od niej nie odszedł, gdyby go odszukała, czy znajdowaliby się teraz gdzieś indziej? Jeśli tak, to w jakim miejscu?

Na szczęście to nie był moment, w którym zamierzała się skupiać na niespełnionych marzeniach. Nie, kiedy czuła pod palcami jego ciepłą skórę, nie kiedy jego usta wyznaczały pocałunkami ścieżkę po jej ciele. To znowu miała być ich chwila, kolejna, którą wykradli tej okrutnej dla nich rzeczywistości. Było to nieco jak pakt z diabłem, bo przecież powtarzali głośno, że nie mogą tego robić, jednak to co robili... było zdecydowanie inne od narzucanej sobie przyzwoitości. To do nich zupełnie nie pasowało, dużo bardziej w ich stylu było właśnie to, co teraz sobie dawali. Zatracenie, na które zasłużyli i którego potrzebowali. Pragnienie tak silne, że musieli je ugasić, tu i teraz.

- Wiem, pamiętam. - Nigdy nie miał problemu z tym, że jej zęby, czy też paznokcie niezbyt delikatnie traktowały jego ciało. Kiedy zatracała się w tych wyjątkowych chwilach z Roisem, cóż zupełnie traciła nad sobą kontrolę, nie panowała nad tym co się z nią działo, więc zupełnie przypadkowo (chociaż nie zawsze) znaczyła jego ciało, pozostawiała ślady po swoim istnieniu.

- Nie mogę zaprzeczyć. - Na pewno by żałowała, nie było innej możliwości, wiedziała, że by jej tego brakowało. To były tylko nic nie znaczące słowa, Yaxleyówna nie zdecydowałaby się odebrać sobie samej tych wszystkich przyjemności, które miały się jeszcze wydarzyć. Tak, czuła bowiem, że to może być dopiero początek ich chwilowego zatracania się w sobie, dzień był przecież całkiem młody, nigdzie im się nie spieszyło, wypadałoby więc jak najbardziej wykorzystać tę okazję.

Nie zamierzała nigdzie się spieszyć, bo dlaczego miałaby to robić? Na pewno potrafiła to zrobić szybciej, jednak chciała się rozkoszować w pełni tym momentem, który sobie dali, jakby odrobinę się bała tego, że może się to nie powtórzyć.

Zresztą musiała się przyłożyć do tego, co robiła, bo w końcu chodziło o pierdolenie Munga, więc zamierzała się wywiązać ze swoich słów bardzo dokładnie, jak najdokładniej potrafiła.

Dłonie Yaxleyówny zaciskały się na udach mężczyzny, miała do nich pewną słabość, rzucała mu co jakiś czas ukradkowe spojrzenia, chcąc dostrzec, czy udało jej się pozbawić go kontroli. To, co robiła zdecydowanie działało, bo Roise zaczął się w tym zatracać. W końcu przestała to robić, skupiła się na tym, aby dać mu wszystko to na co zasługiwał, przecież sam chwilę wcześniej sprawił jej ogromną przyjemność, zamierzała mu się odwdzięczyć tym samym.

Poczuła jego dłoń sunącą po jego plecach, chwilę później zaciskającą się na jej włosach, do tego przyspieszony oddech, wszystko świadczyło, że jeszcze chwila i faktycznie przekroczy granicę, odpłynie. Gdy złapał jej włosy na chwilę odchyliła się do tyłu, aby rzucić mu jeszcze jedno spojrzenie, w którym mógł dostrzec te charakterystyczne iskierki w oczach, które zwiastowały kłopoty, chociaż nie tym razem.

Po chwili jednak jej głowa ponownie się nachyliła, nie mogła w końcu teraz zaprzestać tego, była bardzo bliska dania mu tej przyjemności, na której jej aktualnie zależało. Niemiarowy oddech to był dobry znak, w końcu o to przede wszystkim jej chodziło, zacisnęła mocniej dłonie na udach mężczyzny, liczyło się tylko to, żeby doprowadzić go na skraj, kiedy w końcu przestał się przejmować tym, czego nie mieli mieć.

Chciała doświadczyć tego wszystkiego po raz kolejny, to nie było w końcu niczym nowym, kiedyś mieli to przecież na co dzień, gasili swoje pragnienia, a później rozpalali je na nowo. Teraz miało być tak samo, z oddechem zbliżającej się jesieni gdzieś w tle. Aktualnie jednak jej nie odczuwała, trwało lato, piękne kolorowe lato, a oni znajdowali się w ich wspólnym ogrodzie, jakby teraźniejszość wcale nie miała ich dosięgnąć.