Bardzo nie chciał płakać. I jednocześnie chciało mu się ryczeć. Ni chciał płakać, bo płakał wiecznie, a teraz... Czuł, że mial wybór! Wybór cieszenia się czymś, więc czemu ten wybór był marnowany przez obrzydliwe zdania padające z jego ust? Odwrócimy to, no jasne, bo tak było wygodniej - zmarnowane przez Flynna. Przez to, że nie dało się z nim porozmawiać. Kto tu był problem? Wybierz sobie sam, przecież chciałeś wybierać za siebie i za niego! Mogłeś wybierać za siebie i za niego. Ale koniec końców... Koniec końców...

Otarł twarz z łez i wziął głębszy, drżący wdech, kiedy posłuchał i na niego spojrzał. Na siebie nie swoimi oczami. Naprawdę nie płakał? W tym monochromie nie potrafił tego ocenić. Tej malej różnicy kolory skóry na policzkach czy lśniących oczu. Debilu, poprosiłeś go, żeby ci zaprojektował dom. Człowieka, który nie widzi kolorów. Nie wiedział, jakiego koloru są słoneczniki. I jeśli on ciągle chodził z tym napięciem... Boże, przecież tak nie dało się żyć. Czy jakikolwiek bóg w ogóle was tutaj miał prawo usłyszeć? Spostrzec dwóch nieudaczników? Dwóch... Nie tak dawno temu ktoś mu powiedział, że zawyża standardy. W takich chwilach sądził, że tylko zaniża.

- Flynn, ty nie widzisz kolorów... Nie umiem tego przeżyć, to takie smutne... - Na jego miejscu chciałbyś teraz doświadczyć wszystkiego. W biegu. Jak najwięcej, żeby jak najwięcej zapamiętać. W zasadzie - chciałeś. W tej mocy emocji - tylko bojąc się konsekwencji. - Bądź sobą! Będę szczęśliwy, kiedy będziesz sobą i będziesz wybierał to, czego tu chcesz. Ja chcę wiedzieć, czego TY chcesz! - Czy to było takie trudne? Och tak, jasne, że było, bo przecież kiedy jednak zrobić coś dla kogoś, a kiedy pokazywać siebie? - Przepraszam, Flynn... Tak bardzo mi przykro... - Chyba Flynn już naprawdę nie płakał. Co zrobić, żeby nie płakał dalej? Niektóre rzeczy się nie zmieniały. Wstał ociężale i podszedł do Flynna, żeby się do niego pochylić i go objąć.

Denerwowało go to, że kiedy był sobą, to chociaż się wahał. Zastanawiał bardziej. Miał tendencje do mówienia tego, o czym myślał, kiedy zaczynał czuć się swobodnie - a potem tego żałował. Miał tendencje do dawania szczątkowych informacji - tego też żałował. Do pomijania rzeczy, które w jego myślach były dla niego oczywiste, a całkowicie nieoczywiste dla odbiorcy. Jego sztuka komunikacji, z której był taki dumny, przy Flynnie już całkowicie leżała. I nie było być z czego dumnym. Nie potrafił zrozumieć - dlaczego? Teraz jednak nie miał zawahań (za bardzo) i wypowiadanie tych brzydkich rzeczy przychodziło mu za łatwo. Najgorsze było to, że nawet nie czuł się winny, a cała jego głowa chciała o wszystko winić Flynna. W niektórych częściach - miała cholerną rację. Flynn był chaosem, który niszczył. Ale był też chaosem, który budował i dzięki któremu w końcu czuł się bezpieczniej.

- To nie jest brak trzeciej ręki. To jest brak drugiej ręki. - Bo to nie jest wcale dodatkowy przymiot, którego nikt nie miał na świecie - i to czyniłoby cię dziwakiem. To był brak podstawowej funkcji ludzkich oczu. Jasne, rodziłeś się bez tej drugiej ręki, nie traciłeś jej w trakcie, ale to nadal była druga ręka. Coś, co wiesz, że inni mają. Tylko ty tutaj jesteś odmieńcem. Laurent ciągle zazdrościł innym. Zazdrościł dzieciom, które biegały i śmiały się z niego, kiedy upadał. Zazdrościł Atreusowi, któremu bez żadnego wysiłku przychodziło obronienie go przed innymi dzieciakami, bo miał do tego siłę. Zazdrościł dzieciom, po które przychodziła matka i brała je za ręce latem na lody. Zazdrościł Pandorze, która była taka inteligentna, że tworzenie nowych wynalazków było dla niej jak oddychanie. Nie ważne, jak sam bardzo się starał, to nigdy nie było wystarczająco, bo zawsze czegoś nie miał. Tak jakby Matka lepiąc go przewidziała go tylko do tego, by zabawiał ludzi. Na różne sposoby. Albo do tego, żeby niszczył im skutecznie życie swoją trucizną.

Trzymał go w tych objęciach, nawet kiedy Flynn coraz bardziej się kulił i wydawał zapadać w sobie. Pewnie chciał to zrobić - zniknąć. Wślizgnąć się tak głęboko pod taflę wody, żeby już nigdy niczego więcej nie słyszeć, nie musieć wiedzieć, nie musieć decydować. Pewnie było mu zimno, pewnie był zmęczony, pewnie... chciałby zjeść obiad, posłuchać jakichś opowieści, poczytać książkę, pójść na spacer, a potem go przelecieć i mieć dobry dzień. Nikt nie napisał poradnika "co robić, kiedy odzyskam sprawne oczy". Ucałował jego skroń, ucałował jego szyję. I w końcu odlepił się od niego tylko po to, żeby dokończyć zapinanie tych guzików - ale nie do końca. Klęknął przed nim, chociaż nawet to wywoływało w nim protesty i złość. Nie znosił tego - bo kojarzyło mu się z najgorszym. Ale tutaj... nie działo się nic złego. To znaczy - działo. Ale to on sam był tego powodem. Nieco drżały mu ręce, kiedy to robił. Pociągnął raz jeszcze nosem. Zapach. Zapach tych perfum osiadłych na koszulce bardzo lubił. Tak, tych własnych. Dokładnie tak pachniała amortencja.

- Chcesz ze mną zapalić? - Nie odrywał mu tych dłoni od twarzy. Sam wyjdzie ze swojej skrytki, kiedy będzie gotów.

Podniósł się razem z nim - tylko szybciej. Żeby ułożył dłonie na jego ramionach, upewnić się, że nie upadnie. Mógłby się przyzwyczaić, że robienie gwałtownych ruchów wcale nie musi oznaczać tego, że po paru chwilach będzie ci słabo? Och tak, mógłby. Już w tym momencie dziwy nie pochłonęły jego głowy. Łatwo przyzwyczaić się do dobrostanu - gorzej w drugą stronę. Stał. Upewnił się tylko, że stoi - i to o własnych siłach. Mógłby trwać tak - robić za podporę dla jego rąk, które teraz zawędrowały na plecy. I te oczy. Oczy, które tyle osób chwaliło, a teraz widział je w szarościach. Łatwo było uwierzyć, że mogą się rozmyć z białkiem oczu. Naprawdę... mu się to nie podobało. Jak miałby obcałowywać to ciało, które tak go od siebie odstręczało? Nie pojawiło się werbalne zaprzeczenie, ale nie było też zaproszenia. Było za to widoczne na jego twarzy rozdarcie - między tym, że chciał wyjść naprzeciw potrzebom Flynna, a tym, że było to strasznie ciężkie. Znowu chciał go przepraszać - tylko jakoś tym razem powstrzymał się w porę, żeby nie powiedzieć kolejnych słów, które potem już z nimi zostaną, a on będzie tego żałować. Bo mógł komentować ciało, ale w tym ciele był teraz człowiek, którego kochał, tak mocno, tak strasznie..! Nie rozumiał, jak mógł mieć co do tego wątpliwości, kiedy był po prostu sobą. Teraz to jakoś zupełnie nie miało sensu. I to pierdolenie całe, że wolno, że szkoda... nic nie szkoda! Było dobrze dokładnie tak! Inaczej nie mógłby z nim spać i cieszyć się z każdego momentu, kiedy ogrzewał mu nogi, ani kiedy odbijało mu (regularnie) i zaczynał go wylizywać. Jak pies. Albo i nawet strzelał tą cholerną gumką, żeby mógł go przepędzać. Wszystkiego tego by mu brakowało.

Pokiwał głową i zostawił go tutaj. Zatrzymał się tylko na moment przy lustrze w sypialni. Flynn. Czarno-biały Flynn. Ruszył dalej. To był człowiek, którego chciał dotykać i całować. Wszystkie te rzeczy, którymi się przejmował, a które piętrzyły się na stosie i czekały na to, by je rozwiązać. Poczuł to znajome uczucie, że nic się nie uda. Że wszystko i tak źle się skończy, po co próbować. Znajome i nieznajome jednocześnie.

- Migotku, przygotuj proszę coś do jedzenia. Cokolwiek, proszę... - Widział już, że składający ich ubrania skrzat otwierał usta, by go zapytać, a czego sobie życzy. Był ciągle skonfudowany - to było po nim widać. Nie rozumiał. Więc zanim te usta otworzył to wolał mu przerwać. Nie wiedział, co. Nie miał pomysłu. - Byle coś szybkiego. - W przygotowaniu. Czy rzeczy smakowały tak samo, kiedy było się w innym ciele? Był pewien, że nie. A przynajmniej nie do końca. Wiadomość do Florence jak nie została wysłana, tak nie była dalej. Sytuacja jaka była - taka jest. Narzekał na to, że Flynn czasami próbował go uszczęśliwić na siłę, kiedy on tylko chciał, żeby był szczęśliwy. Może teraz było tak samo? Chciał uszczęśliwić Flynna na siłę, żeby mógł popatrzeć na świat inaczej, a może Flynn wcale tego koniecznie nie chciał? Albo chciał, tylko nie wiedział, jak w ogóle do tego podejść? Bo nie wiedział.

- Prawdę mówiąc nie pamiętam, kiedy ostatni raz czułem się tak dobrze. - Czy to Flynna dziwiło? Chyba nie. Stał przy drzwiach tarasowych, wpatrując się w morze. Nadal ją słyszał. Matkę Wodę. Ale to było jak... przelotny dotyk wiatru na policzku. Może już sobie to tylko wyobrażał? Bo wcale nie czuł tej wiecznej ochoty, by skryć się w morzu i już nie wracać do złego świata ludzi. Obrócił głowę w stronę Flynna. - Jeśli pytasz o fizyczne samopoczucie. I jeśli coś o tym powinienem wiedzieć, proszę, powiedz mi teraz. - Bo może nie o to chodziło. Bardzo nie chciał wpaść na kolejny nieprzewidziany rytm wydarzeń, bo już zacząłby chyba na Flynna kurwami rzucać. Ta myśl była... straszna. Wskazał ruchem głowy złożone spodnie czarnowłosego, które leżały na oparciu fotela. Nie zamierzał mu grzebać w kieszeniach w poszukiwaniu fajek. - Zapalimy, zjemy, pójdziemy na spacer, a potem poczytamy. Co ty na to? - Laurent nerwowo zacierał ręce, zginał nieco palce. Tak, znał to uczucie, nie było obce.

Ta zmiana była oczywista. Natury ich rytmu, który mu nie leżał, bo tworzył chłód, dystans. Pustkę. Taką, w której nie mógł się zatopić i być w niej jedyną z gwiazd. To on był tą pustką. Smutną mina wcale nie pomagała... Ale przynajmniej nie płakał. Przynajmniej nie płakał...

Lubił spoglądać na Flynna, kiedy coś robił. Lubił badać jego ruchy, jego zachowania. A poza tym - lubił go podziwiać. Zachód słońca bladł, kiedy Fleamont był w polu widzenia. Straszak z Nokturnu, do którego strach już zniknął zupełnie... Ach, nie. Przecież przypomniał o sobie dzisiaj przez zwykły wygłupy. I może teraz przyjedzie ci przewartościować to zaufanie, kiedy świadomość siły tych ramion stała się taka oczywista. To ciało było chodzącą bronią. Wiedzieć o tym to jedno. Poznać od podstaw? Ha... A i tka doświadczał jakiejś malutkiej części tych możliwości. Nie zamierzał ich testować. To ciało... To ciało było skarbem. I chciał o nie dbać.

Usiadł powoli obok, zastanawiając się nad tymi słowami, ale nie przyszło mu wątpić w to, że to ciało jest wiecznie głodne dotyku. A na ile to było też w głowie? Jakże mylnie ludzie sądzili, że mężczyźni to potrzebują tylko bodźca, bo przecież według mężczyzn - ich penis zawsze może! Zawsze gotowy, zawsze największy! Czekali tylko, żeby ich chwalić, bo potem oni się mogli chwalić przed kolegami, jacy z nich ruchacze 2000. Przyjęcie, że w psychice sporo się działo, było nie do przyjęcia. No przecież emocje to babska rzecz.

- Ja... Ja... - Chodziły mu te myśli po głowie, kiedy był we własnym ciele - jeśli to krzywdzenie się przynosiło ulgę takiemu Flynnowi - przyniosło by też jemu? Teraz zastanawiał się nad tym bardziej. Jak to było... Samokaranie. Bardzo zły kierunek rozumowania. - Ja nie... Przepraszam, Flynn, ale ja... Za bardzo siebie nie lubię. - Mocno się postarał, żeby zabrzmieć jak najbardziej delikatnie, chociaż głos miał napięty. I nawet nie próbował patrzeć na towarzysza. Biegał oczami w zasadzie wszędzie, nie potrafisz się skupić na jednej rzeczy. Przygotowujący obiad Migotek był niezłym punktem zaczepienia. Skrzat rozłożył naczynia i czuć było zapach jajecznicy. Poczerwieniał, kiedy usłyszał o rozciąganiu. - To drugie jest akurat spełnieniem marzeń. - Wcale nie był mniej głodny dotyku od Flynna. Wolał za to, żeby jego inicjatywa przychodziła z drugiej strony. - D...dobrze. - O Merlinie, wydawało mi się, że zaraz go tu rozsadzi. Wstał od tego stołu energicznie, aż musiał złapać krzesło... Co się o dziwo udało. Patrzył wielkimi oczami na ten ruch i to, że to krzesło trzyma... Po czym wyrwał się z bezruchu, odstawił je i... Zaczął po prostu chodzić. Było mu wstyd. Siebie samego. Niszczyła go myśl o tym, że Flynn mógłby się śmiać z jego nieporadności. To nie było wcale ładne. Nikt nie chciał oglądać pokrak. - A ty? Lepiej się czujesz?

Nie spełnianie czyichś oczekiwań za łatwo prowadziło do zawodu. Zawód - do odrzucenia. Nie chcesz się bawić tymi zabawkami, które przestały cię cieszyć. Sięgasz wtedy po inne, zamieniasz je. Inne na pewno będą bardziej chętne. Albo prowadziły po prostu do smutku. Sprawiały przykrość, bo przecież ktoś chce coś robić, czegoś potrzebuje, chce się uśmiechnąć. Ty mu jednak odmawiasz. I działo się tak, jak teraz - smutna mina, która mogła się przerodzić w coś gorszego. Pod skórą się tego obawiał - że to zawsze będzie coś gorszego. Wypłynie na wierzch tragedia zapisana czarnym atramentem i zamieni śliczny dziennik w bezużyteczny, zaplamiony brudnopis. Bał się tego. Jeśli dodać do tego te plamy, które już narobił swoim zachowaniem, robiło się z tego coś obrzydliwego. Żadne urocze listy i liściki miłosne - to była zbierająca się sterta zużytych kartek. Żaden śliczny dziennik z nowymi słowami - to był zaledwie zeszyt z kartkami do wywalenia. Przygryzł wargę, nadal nerwowo pocierając swoje palce, zginając je, splatając je ze sobą. Miał dalej ten sam automatyczny gest - sięgania do pierścionków, których tam nie było, więc przesuwał opuszkami i paznokciami po samej skórze.

- Gdyby panicz czegoś potrzebował... - Migotek postawił półmisek z warzywami na stole, patrząc na ciało Laurenta, ale potem zerknął na ciało Edża. Wrócił wzrokiem do blondyna, którego niepoukładane włosy sprawiały, że skrzat się na nie gapił. - Migotek pomoże. - Złapał swoimi drobnymi rączkami ściereczkę kuchenną, gapiąc się tym jednym okiem na Flynna w tym momencie w takiej niemej informacji o zmartwieniu. Tak samo potem spojrzał na Laurenta. Pokłonił się lekko i zniknął. Laurent spojrzał na niego tylko na moment, z taką drobiną żalu. Będzie musiał z nim porozmawiać - naprawić nieco ten nawyk unikania kontaktu, kiedy Edge był w pobliżu. Do tego był przyzwyczajony - gość w domu, to on się za bardoz nie kręci pod nogami. Tylko że Edge... nie był gościem.

Pokiwał głową energicznie i usiadł do stołu. Wcale się to nie zmieniło - miał wrażenie, że usiadł, żeby jeść za karę. Żołądek miał tak samo ściśnięty jak zazwyczaj... a nie. Jednak trochę się zmieniło. Trochę, bo kiedy już wziął ten widelec to poczuł głód. Nawyk jedzenia się przez to niewiele zmienił - wyglądało to po prostu śmiesznie, kiedy nagle ciało Flynna siedziało przy stole wyprostowane i te gesty stawały się też bardziej wyważone. Nawet jeśli towarzyszyła temu nerwowość i niecierpliwość panującego nastroju. To jedzenie w monochromie było jeszcze mniej apetyczne. Tamta śliczna restauracja z jej zorzą... ale tam musiało być nieprzyjemnie ciemno. Ciekawe, ile razy jeszcze przyjdzie mu się poczuć jak zupełny idiota przez to, że czegoś o Flynnie nie wiedział. Że ten czegoś nie chciał powiedzieć. Jadł - i szło mu o wiele lepiej niż we własnym ciele. A po paru kęsach zrobił się naprawdę głodny. Milczał, zerkając na Flynna z niepokojem, bo miał wrażenie, że ten się zbiera do powiedzenia czegoś.

- J-jesteś na coś uczulony? Chciałem za-żyć eliksir uspakajający.