- Nie wiem, ale ty też nie możesz być o tym przekonany. - Mogli sobie gdybać, każde na swój sposób. Wszystko zależało od nastawienia. Ona wolała widzieć ich przyszłość w jasnych kolorach, Roise wybierał czerń, mogli to niby wyśrodkować, tyle, że w tym momencie nie szukali konsensusu, każde z nich miało swoją własną wizję, przy której się upierało. To było czymś nowym, bo jednak wcześniej raczej starali się jakoś to uśredniać. Teraz każde z nich stało po zupełnie innej stronie, starając się przekonać siebie nawzajem co do tego, która wizja ma większą rację bytu, a przecież tak naprawdę nie dyskutowali o czymś co ktokolwiek byłby w stanie przewidzieć. To nie miało najmniejszego sensu, te rozważania były wyssane z palca, czysto hipotetyczne nie miały żadnego znaczenia. W końcu to oni sami byli odpowiedzialni za swoją przyszłość, nie musieli powtarzać czyjegoś losu, sami pisali swoją historię.

- Nie poradziłam sobie wtedy, nie dałam rady, mogłam to zrobić, ale straciłam czujność. - Nie lubiła o tym mówić, nie znosiła wracać do sytuacji, które pokazywały, że coś spierdoliła. Miała świadomość, że tamtego dnia dała dupy, nie była odpowiednio czujna, nie przemyślała jakie konsekwencje może przynieść jej zryw. Summa summarum nic jej się takiego nie stało poza tym, że wylądowała w Mungu, było blisko, ale jak zawsze miała więcej szczęścia, niż rozumu. Przypomniał jej o tym przed chwilą, nie powinna mieć do niego wyrzutów o to, że bał się tego, że ta historia im również się przydarzy, bo to przecież ona wtedy oberwała, nie on. Ona nie poradziła sobie z niebezpieczeństwem. Nie miała żadnych wątpliwości co do tego, dlaczego mógł się tego obawiać. Przez nią i jej chwilową niedyspozycję, sama dała mu ku temu powód. Ona była winna tej sytuacji, temu, że się obawiał tego, że może skończyć jak Amanda. To wydawało jej się teraz być jasne niczym słońce.

Nie miała problemu z tym, aby wziąć na siebie odpowiedzialność za to, co wynikło. Może właśnie zaczęła otwierać oczy, może to wszystko stało się przez jej lekkomyślność. Od tego momentu przecież wszystko zaczęło się sypać. Sprawa była całkiem oczywista, przynajmniej dla Yaxleyówny. Szkoda, że wcześniej tego nie dostrzegała. Właściwie przecież zazwyczaj tak było, niszczyła wszystko, co udało jej się stworzyć, była pierdolonym chaosem który był w stanie rozpierdolić nawet to, co wydawało jej się być najbardziej trwałe w jej życiu. W końcu mieli być razem do usranej śmierci, a gdzie znajdowali się teraz? Zdecydowanie byli dalecy od tego, co kiedyś powtarzali.

To nie tak, że chciała się nad sobą użalać, nie, nie miała takich tendencji, po prostu stwierdziła fakt. Coś co teraz wydawało się być bardzo proste. Nie oczekiwała, że będzie ją wybielał, nie chciała, aby to robił. Zrozumiała przekaz, całkiem szybko. Nie była, aż tak ślepa i głupia.

Poczuła dłonie mężczyzny zaciskające się na jej ramionach. Znajdował się blisko, bardzo blisko. Przymknęła oczy, musiała to zrobić, chociaż na chwilę, czuła się nieco przytłoczona tym, co się znowu między nimi działo. Wydawało jej się, że właśnie zaczynali docierać do prawdy, a przynajmniej dla niej to była prawda. Zawiodła go wtedy, od tego wszystko zaczęło się sypać.

- Nigdy nie mów nigdy. - Kto wie, co stanie się kiedyś? Nigdy nie mieli być w tym miejscu, a jakoś tak się stało, mimo, że przez lata obiecywali sobie to całe zawsze na zawsze. Nie mogła się zgodzić z tym, że nigdy w to nie uwierzy, bo miała już doświadczenie z tym, że wszystko było możliwe, chociaż bardzo mogłaby tego nie chcieć.

Otworzyła w końcu oczy i na niego spojrzała, jej wzrok był przygaszony, nieco zrezygnowany, zresztą tak jak ona sama. Stała się nieco obojętna, bo chyba łatwiej było jej to przetrawić w ten sposób, nie miała zamiaru się tu teraz przed nim rozklejać, te kilka dni to nie był dla niej najprostszy czas. Znowu zaczęło ją przytłaczać to wszystko, co się wydarzyło, dochodziły do tego co chwilę, kolejne czynniki. Ciekawe ile będzie w stanie znieść, czy miała jakieś granice? Jej bagno wydawało się być coraz bardziej głębokie.

- Spodziewałeś się kiedyś, że będziemy bohaterami takiej tragedii? - Nie wiedzieć czemu o to zapytała, wiedziała, że nie. Na pewno jak ona nie widział dla siebie takiego losu. To, co im się przytrafiło po drodze było naprawdę trudne, zresztą nie do końca potrafili się w tym odnaleźć. Mieszali sobie w głowach, ciągle. Kiedyś to było takie proste.

- Nie jestem pewna, czy da się coś zrobić, przecież wiesz. - Był ten moment, kiedy również starali się to wypierać, tyle, że w końcu pogodzili się z tym, że połączyło ich coś takiego silnego. Przyjęli to i zachowywali się tak, jakby to naprawdę było coś wyjątkowego.

Kiedy oparł o nią głowę przesunęła swoją dłoń i wplotła mu palce we włosy, nie zamierzała odrzucać bliskości, już nie. Delikatnie go nimi po nich gładziła. Było jej cholernie smutno i przykro. Czy naprawdę musieli skończyć w ten sposób?

- Nie, to nie byłeś ty, nie weźmiesz tego na siebie, na pewno nie tym razem. - Nie miała zamiaru mu na to pozwolić, chociaż wiedziała, że nie zdarzało się często, aby brał na siebie całą odpowiedzialność.

- Wszyscy ostatnio wiele widzieli. - Przecież nikt nie był przyzwyczajony do takiej sytuacji, to było coś zupełnie nowego dla każdego. Kto bowiem mógł się spodziewać tego, że będą musieli odnaleźć się podczas trwającej wokół wojny. Na pewno nikt o zdrowym rozsądku tego nie zakładał, nikt nie brał pod uwagę takich nieoczywistych czynników. Śmierciożercy byli coraz bardziej odważni w swoich działaniach, zaatakowali podczas Beltane, rzucali zaklęcia na ślepo. Ginęli również czystokrwiści czarodzieje. Wszyscy byli zagrożeni, taki mieli klimat. Musieli się z tym pogodzić. To nie dotyczyło tylko ich.

Yaxleyówna miała może też inne, dodatkowe problemy, właściwie to ostatnio jakby z każdej strony życie chciało jej dopierdolić, to jednak niczego nie zmieniało, nie sądziła, że tak łatwo da się dojechać. Raczej zamierzała przeżyć jak najwięcej lat, nie spieszyło jej się do grobu, chociaż patrząc na jej zachowanie można było stwierdzić inaczej.

Zdarzało jej się niepotrzebnie wychylać, już tak miała, że po prostu nie potrafiła być obojętna na krzywdę niewinnych, angażowała się w sprawy, w które nie powinna, ale dzięki temu była wierna swoim przekonaniom. Sięgało to jeszcze czasów nauki w Hogwarcie, kiedy to również stawała w obronie dla słabszych. Nie oczekiwała niczego w zamian, ani wtedy, ani teraz. Dzięki temu po prostu mogła sobie spojrzeć później w oczy w lustrze. Może i niektóre z decyzji, które podejmowała były wątpliwie moralne, ale przynajmniej część z nich mogła ją usprawiedliwić przed nią samą. Równowaga była zachowana.

Nie była aż taką egoistką, nigdy. Może przez to ryzykowała swoje życie, może inni nie byli gotowi zrobić dla niej tego samego, ale co z tego? Przynajmniej nie miała na sumieniu tych dzieciaków. Nie uważała się za lepszą, nie robiła tego po to, aby komuś coś udowodnić, tylko i wyłącznie dla siebie samej i spokoju ducha.

- Wtedy nie byłam, to prawda, na szczęście uczę się na błędach. - Może w tamtym momencie go zawiodła, dała mu powód do tego, aby wątpił w to, czy jest odpowiednio przygotowana do tego, żeby radzić sobie w świecie, w którym przyszło im żyć, ale nie należała do osób, które łatwo się poddawały. Uczyła się na błędach, od tamtego dnia, gdy oberwała tym zaklęciem minęło ponad półtora roku, cały ten czas poświęciła na to, aby się doszkalać, również w tych dziedzinach, które kiedyś nie były jej bliskie.

- Zostaliśmy w pewien sposób zmuszeni do tego, aby uczyć się czarnej magii, sam wiesz jak jest, też to zrobiłam, żeby mieć pewność, że nikt więcej mnie nie skrzywdzi. Zaczęłam z niej korzystać, chociaż jeszcze kilka lat temu nie spodziewała bym się, że będę to robić. - Zazwyczaj jej pierwszym wyborem były pięści, sztylety, a nie magia. Czasy się jednak zmieniły, przeciwnicy nie mieli oporów przed tym, aby rzucać w ludzi zaklęciami niewybaczalnymi, więc i ona musiała się dostosować. Żałowała jednak, że zrobiła to tak późno, że Roise zobaczył ją wtedy, gdy dostała nieco mocniej niż by się spodziewała. Jasne, przeżyła, ale co z tego, jeśli wtedy w nią zwątpił, nie wierzył, że będzie w stanie sama sobie zapewnić bezpieczeństwo.

- Nigdy mi nie mów, czego mam nie mówić. - Ktoś musiał mieć ostatnie słowo, jak zawsze, nie zamierzała, aby to miał być on.  Mimo swojego podłego nastroju nie mogła nie  być przekorna.

Udało im się przestać kłócić, był to spory sukces, zważając na to, co działo się między nimi ostatnio. Nie potrafili się bowiem powstrzymywać, powiedzieć stop, gdy zaczynali wylewać swoje gorzkie żale. Teraz wyjątkowo odpuścili, sama nie wiedziała, czy to dobrze, czy źle. Może i dobrze, bo próbowali dalej do siebie mówić, co było czymś zupełnie nowym, oby przypadkiem znowu nie wkroczyli na wojenną ścieżkę, kto wie bowiem, co będzie w stanie zirytować któreś z nich.

- Myślę, że miejsce akurat jest całkiem odpowiednie. - Powiedziała ponownie dość przekornie, bo fizycznie przecież aktualnie byli w Piaskownicy, która przecież była ich wspólnym domem. Wydawało jej się, że gdyby byli razem to nadal by tu zaglądali, nigdy nie mieli sprzedać tego domu. Ciekawe tylko, czy faktycznie byliby jeszcze tylko we dwoje, czy już udałoby się założyć rodzinę. Poniekąd to zrobili, czyż nie? Każde z nich miało swoją, Ambroise miał kota, a ona dwa psy. Nie do końca jednak tak sobie wyobrażała swoją przyszłość.

- Nie sądzę, żeby to było przekleństwo. - Nie przestawała sunąć dłonią po jego włosach, zatrzymała się w końcu na karku na którym zaczęła kreślić drobne kółeczka. - Zresztą to można sprawdzić, nawet jutro. - Jej przyjaciółka była w końcu klątwołamaczką na pewno mogłaby im postawić diagnozę, nie zamierzała jednak wierzyć ot tak, że ich życia były przeklęte, co to to nie. Do tego była jej potrzebna opinia specjalisty, na szczęście miała takiego pod ręką.

Prychnęła słysząc jego kolejne słowa. Smutek, który przed chwilą jeszcze wydawał się ją wypełniać powoli zaczynało odpuszczać. Dobrze, nie chciała ponownie popaść w marazm, czy tą melancholię do której nie do końca przywykła. - Wydaje mi się, że mogę Ci zabronić, szczególnie kiedy chodzi o moją osobę? Sama sobie będę decydować kto jest problemem, a kto nie. Ty na pewno nie jesteś moim, nigdy nie byłeś problemem i nigdy nie będziesz. - Wręcz przeciwnie, Roise przecież nadawał sensu jej życiu, ale to też powinien już wiedzieć.

Wyczuła ten prześmiewczy ton. Nie chciała lekceważyć sytuacji w jakiej się znaleźli, jednak wydawało jej się, że aktualnie faktycznie życie wszystkich ludzi było zagrożone. Nigdy nie wiadomo, co miało się wydarzyć, gdzie tym razem poplecznicy Voldemorta postanowią się pojawić. Każdego mogło to dotyczyć.

Jasne, w ich przypadku to nie było tylko i wyłącznie to zagrożenie. Dotyczyły ich też inne sprawy, miała świadomość, że interesy, które Ambroise prowadził na Nokturnie też niosły ze sobą pewne obawy. Była tego świadoma, tak samo jak to, czym ona się zajmowała w swoim wolnym czasie. Nie zmieniało to jednak faktu, że aktualnie nikt nie mógł się czuć bezpiecznie, nigdzie. To, że ich akurat powinno martwić nieco więcej spraw, trudno wiedzieli, jakie jest ryzyko. Przynajmniej tak się jej wydawało.

Nie miała pojęcia o tym, jak bardzo był zamieszany w życie na Nokturnie, jak układała się jego sytuacja w tamtym miejscu, mogła się tego tylko domyślać, bo nie był nigdy jakoś specjalnie wylewny jeśli o to chodzi. Mimo wszystko Yaxleyówna przecież nie była głupia, wiedziała z czym się to je. Nie potrzebowała od niego szczegółów, aby wiedzieć, że niosło to ze sobą pewne niebezpieczeństwo. Tylko, co z tego? Już dawno mówiła mu o tym, że mogłaby wsiąknąć w to z nim. Nie było to dla niej problemem, ale zawsze trzymał ją od tego z daleka. Poza tym jednym razem, kiedy sama wlazła z buciorami w jego życie przez to dziwne uczucie, które obudziło ją pewnej nocy. Nie żałowała tego, wydawało jej się, że pojawiła się wtedy w odpowiednim miejscu i czasie, bo mu pomogła. Kto mógł wiedzieć, czy wróciłby do domu, gdyby nie zjawiła się w tamtym magazynie. Oczywiście nie wątpiła w to, że Roise wiedział, co robi, ale nie musiał usilnie trzymać jej od wszystkiego z daleka. Powtarzała mu przecież, ze jest dużą dziewczynką i potrafi o siebie zadbać, jeśli pojawiłaby się taka potrzeba.

- Tak naprawdę przecież też mogłam tego nie robić, gdybym nie chciała, to nie zaczęłabym zgłębiać tematu. - Nie widziała szczególnej różnicy w tym, dlaczego zaczęli skorzystać z tych metod. Ambroise być może robił to z innych pobudek, ale co z tego, skoro i jedno i drugie z nich to robiło. Teraz nie było już odwrotu, Yaxleyówna nie zamierzała tego zaprzestać, bo dostrzegła, że były skuteczne. - Ja pierdole, co to właściwie za różnica, czy pierdolniesz w kogoś zaklęciem czarnomagicznym, czy wbijesz mu kosę pod żebra? - Jak dla niej nie było żadnej, a z tej drugiej metody korzystała niemalże od zawsze. Wcześniej nie używała do tego magii, używała tylko i wyłącznie z umiejętności, które nabyła ćwicząc szermierkę, czy inne techniki walki, ale też nie miała oporu przed tym, aby kogoś skrzywdzić. To, co działo się na świecie spowodowało jednak, że musiała nieco urozmaicić wachlarz swoich możliwości, by być gotową na wszystko. Magią mogła działać na odległość, co często było pomocne podczas najróżniejszych starć.

- Będę Ci mówić, czego nie masz mi mówić, że mam nie mówić. - Zmarszczyła nos, bo chyba zaczęła się gubić w treści wypowiadanych przez nią słów. Zresztą, czy treść była ważna, w ich przypadku liczyło się przecież to, kto miał mieć ostatnie zdanie, bez względu na to, jakby ono nie brzmiało. Powinni do tego przywyknąć.

Ta rozmowa zaczęła osiągać dziwnie absurdalny poziom. Cóż, lepsze to od kolejnej kłótni, czyż nie? Istotne było to, że mówili, nie wyzywali się przy tym, nie wylewali jakoś przesadnie swoich gorzkich żali, przynajmniej na chwilę się z tym powstrzymywali.

- Może nie o byle dach, ale nigdy nie należeliśmy do szczególnie ugodowych osób. - Dosyć często się spierali, to nie było niczym nowym, tyle, że kiedyś potrafili w odpowiednim momencie zejść z tonu, odpuścić, jakoś się dogadać. To nie było dla nich wtedy problemem, teraz każde z nich w zaparte brnęło w swoją narrację, cóż spędzili z dala od siebie półtora roku, nie ma się co dziwić, że powinni na nowo nauczyć się ze sobą egzystować. To mogło wymagać czasu, zwłaszcza w przypadku ich dość mocno ognistych temperamentów.

Nie przestawała kreślić opuszkami palców po jego skórze, szczególnie, że wydawało jej się, iż sprawiało mu to przyjemność. Potrzebowali tej bliskości, była pewna, że nie tylko ona stęskniła się za tym właściwym dotykiem.

Może nie powinna była poruszać tego tematu, ale właściwie minęło tyle lat od momentu, w którym zagłębiali się w sprawę, że może faktycznie się coś zmieniło, może ktoś będzie w stanie powiedzieć im coś więcej na temat tej wyjątkowej więzi, która ich połączyła. Nie widziała nic złego w tym, aby ponownie to sprawdzić. Nie mogło im to przecież w niczym zaszkodzić, a może dostaliby jakieś odpowiedzi na te nurtujące ich pytania.

Oderwała w końcu swoją dłoń z jego karku, w sumie to trochę została do tego zmuszona, gdy odwrócił się twarzą w jej stronę, przyglądała mu się dłuższą chwilę, po czym dotknęła dłonią jego policzka.

- Wiesz, że jest ktoś komu ufam, kto ma doświadczenie z różnymi klątwami, do kogo możemy pójść jutro. - Nigdy nie kryła swojej znajomości z Florence, jeśli ktokolwiek mógłby im z tym pomóc to była właśnie ona. Bulstrode przecież była wybitną specjalistką w dziedzinie klątw.

- Nie prosiliśmy nikogo o pomoc, szukaliśmy informacji na własną rękę, jeśli to jest klątwa, to Florence na pewno to zauważy. - W końcu podzieliła się tym, z kim chciała się skonsultować. Miała świadomość, że Roise znał jej przyjaciółkę, może ich relacja nie wykraczała poza stopę zawodową, ale dla niej Bulstrode była jedną z bliższych osób. Nie widziała więc żadnej przeszkody, aby się do niej udać. Ufała jej.

- Oczywiście, że mogę. - Naprawdę chciał się z nią o to spierać? Jeśli tak to na pewno udowodni mu, że ma taką możliwość. - Dziamdziać to dopiero mogę zacząć, jeśli właśnie tego chcesz. - Może i zdarzyło jej się odrobinę na niego narzekać, ale na pewno stać ją było na więcej. Zresztą nie uważała go nigdy za problem, tylko osła, do którego nic nie docierało. - Zresztą na tle moich wszystkich problemów, nawet jeśli byłbyś problemem, to na pewno nie największym. - Miała nadzieję, że nie postanowi jednak zademonstrować jej, że jeśli się postara, to może to osiągnąć, bo wiedziała, że Ambroise potrafił pokazywać na co go stać.

- Chciałabym mieć same takie problemy, Greengrass. - Przewróciła jeszcze oczami, bo znowu brnęli w bardzo absurdalne miejsca.

- No tak, ale co to właściwie zmienia, są osoby, które bez względu na wszystko nie sięgnęłyby po takie metody, ja się nie zastanawiałam nad tym szczególnie długo. - Robiło się nawet nieco filozoficznie. Zmierzali jednak ku temu, co od dawna o sobie wiedzieli. Mieli wątpliwą mornalność i ona i on. Jasne, pobudki przez które sięgali po czarną magię były inne, ale to niczego nie zmieniało, gdyby byli krystalicznie czyści to nigdy nawet nie pomyślieliby o tym, żeby korzystać z takich sposób. To było dla niej całkiem proste.

- Nawet nie wiesz, jak finezyjnie można kogoś potraktować sztyletem. - To była przecież jej działka, najbardziej lubiła właśnie te sposoby na udowadnianie innym, że nie warto z nią zadzierać, w nich się czuła najpewniej, chociaż ostatnio korzystała również z tych, o których wspominał Ambroise. Była całkiem elastyczna jeśli o to chodzi, co chyba nie powinno być powodem do dumy, ale nie miała problemy z tym, żeby o tym mówić. Zresztą Roise ją znał, wiedział, jakie miała podejście. Nie miała problemy z tym, aby skrzywdzić tych, którzy chcieli zranić jej najbliższych, czy ją. Nigdy.

Nie przeszkadzało jej zupełnie podejście Greengrassa, bo sama miała podobne, nie robiło to na niej żadnego wrażenia, nie ruszało jej to, czym sie kierował. Mieli identyczne podejście.

- Oszukujesz, nie ma czekania! - Udała oburzenie, chociaż zaczęło ją to bawić, jak bardzo chciał mieć ostatnie zdanie, nie zamierzała mu jednak odpuszczać, tym razem użyła już swojego walisjkiego akcentu, mówiła coraz szybciej i coraz bardziej niewyraźnie, widać mocno się zaangażowała w tę krótką przepychankę słowną. - Nie będziesz mi mówić, co mam mówić, a czego mam nie mówić, co nie możesz mi mówić. KURWA. - Chyba mózg jej się przegrzał i nie dała rady z tego wybrnąć, musiał jej wybaczyć tę niedyspozycję, chyba wypadła z formy. Zresztą wypowiedziała dzisiaj naprawdę dużo słów jak na siebie. Miała prawo nieco się w tym wszystkim zgubić.

Chyba przegrała i nie miała ostatniego słowa, ale średnio ją to obchodziło. Poczuła się lżej, mimo wszystko, przez to chwilowe zamieszanie z tymi absurdalnymi zdaniami, którymi w siebie rzucali.

- Kiedyś potrafiliśmy znaleźć złoty środek na wszystko. - Tyle, czy aby na pewno? Z niektórymi sprawami nie do końca się zgadzała, mówiła jedno, myślała drugie i niby się wycofywała, ale czekała na moment, w którym będzie musiała przekroczyć granice, czy złamać obietnice, które nie powinny padać z jej ust. Była skłonna na naprawdę wiele ustępstw, tylko po to, aby żyło im się lepiej. Czy one naprawdę były konieczne? Może, gdyby wtedy nie odpuszczała, tylko wpakowywała się we wszystkie aspekty jego życia ze swoimi buciorami, to teraz znajdowaliby się faktycznie w innym miejscu. Mogła jedynie nad tym wszystkim gdybać.

- Po co czekać, skoro można to sprawdzić od razu? - Chyba Roise nie do końca zgadzał się z jej pomysłem, cóż, z tym powinna sobie jakoś poradzić, potrafiła go przekonać do wielu rzeczy, zamierzała, aby to stało się jedną z nich. - Florence sprawdzi, czy jesteśmy przeklęci. - Nie było w tym nic trudnego, na pewno nie dla wprawionej klątwołamaczki. - Nie będzie wypytywać, nigdy nie pyta, ufam jej. - Relacja kobiet była dość specyficzna, Yaxleyówna wiedziała, że Flo nie będzie jej oceniać, a jako, że Roise miał się pojawić tam z nią, cóż, na pewno też będzie potraktowany nieco inaczej. Nie sądziła, że będą potrzebne takie szczegóły, przedstawią wszystko w nieco innym świetle.

- Nie wspomnimy o półświatku, nie musisz się tego obawiać. - Mogli przecież nieco podkoloryzować historię, która zmieniła ich życia, nie sądziła, że te szczegóły będą aż tak istotne, a Bulstrode na pewno nie będzie ich pytała o powód przez jaki znaleźli się w tym cholernym nawiedzonym dworze.

- Tym razem obiecuję. - Chociaż może faktycznie to był pakiet z serii dwa w jednym? To się miało dopiero okazać. Sporo tych gróźb i obietnic ostatnio między nimi padło, dużo za dużo, jak na to, że miało ich już nic więcej nie łączyć. Brnęli w to wszystko nadal, nie miała pojęcia, jak potoczy się ich sytuacja, ale nie czuła, żeby faktycznie niedługo mieli rozejść się każde w swoją stronę. Nie po tym, co aktualnie sobie robili. Mogli mówić jedno, robić drugie, zresztą tak działo się teraz.

Gesty świadczyły same za siebie, lgnęli do siebie, dawali sobie bliskość, to przychodziło im zupełnie naturalnie i nie mogli nic z tym zrobić, nie, żeby szczególnie jej to przeszkadzało, wręcz przeciwnie okropnie jej tego brakowało - tej niewymuszonej bliskości.

- Mam Ci zrobić listę moich aktualnych problemów i umiejscowić cię w niej? - Na pewno dałoby się to zrobić, ale pewnie trochę by to pannie Yaxley zajęło. Miała wrażenie, że lista powiększała się każdego dnia, ciekawe, jak długo będzie się tak działo i kiedy wreszcie los stwierdzi, że tej pani już podziękuje i że naprawdę nie potrzebuje kolejnych kłód rzucanych pod nogi.

- Dopóki jest on tylko i wyłącznie moim problemem to mi wystarczy, wiesz, że jestem w stanie sobie poradzić z każdym problemem, nawet z Tobą Roise, zresztą mam w tym spore doświadczenie. - Tyle, że przecież wcale nie chciał być jej problemem, sam jej o tym wspominał. Nie miała pojęcia jak to możliwe, że dochodzili do takich sprzecznych wniosków, ale jeszcze trochę, a całkiem się zgubi w tym wszystkim, tego była pewna.

Nie, żeby jej to przeszkadzało, grunt, że teraz nadal leżał na jej kolanach, spoglądał na nią zza tych swoich długich rzęs i póki co nigdzie się nie wybierał. To jej wystarczało, i mógł uznawać to za desperację, ale w tej chwili nie potrzebowała niczego więcej do szczęścia. Mógł być jej problemem, chciała, żeby był jej problemem już na zawsze.

- Na szczęście do takich osób się nie zaliczamy, prawda? - Może faktycznie nieodpowiednie było porównywanie ich do ogółu, ale tak samo jak wszystkim przecież groziło im niebezpieczeństwo, tylko o to jej chodziło, nic więcej. Niepotrzebnie zresztą wywlekała tę myśl, bo Roise jak zawsze wykorzystał to przeciwko niej, powinna się tego spodziewać, nieprawdaż? To wcale nie powinno jej zaskoczyć.

- To dobrze, że zdajesz sobie z tego sprawę, czarna magia to nie wszystko. - Jasne, próbowała doceniać również i ją, tyle, że właśnie nigdy na pewno nie byłby to jej pierwszy wybór. Zdecydowanie wolała metody, które znała od lat, po które sięgała od dawien dawna. Nie, żeby specjalnie lubiła się tym chwalić, nie do końca czuła, że było czym i tak spora część społeczeństwa traktowała ją jako odmieńca z racji na zawód, który sobie wybrała. Nie wszyscy byli w stanie zrozumieć to, że walczyła ze stworzeniami po to, aby im się żyło lepiej. Znajdowali się popierdoleni czarodzieje, którzy twierdzili, że była morderczynią, że z zimną krwią zabijała zupełnie niewinne istoty, szkoda, że nie potrafili dostrzec co te bestie robiły ludziom. Na szczęście byli i tacy, którzy doceniali jej wkład w to, co robiła dla magicznej społeczności, nie, żeby szczególnie interesowała ją opinia innych, tak naprawdę miała w nią dosyć mocno wyjebane, bo wiedziała, że to robi ma głębszy sens.

Nigdy nie widziała Ambroisa podczas tego, czym zajmował się w swoim wolnym czasie. Może poza tym jednym razem, gdy była przy nim, kiedy skrócili cierpienie pewnego Rosiera, ale intencje mieli dobre. Nie wydawało jej się więc, aby Greengrass był jakimś bezwzględnym mordercą. Nie to, żeby nie chciała kiedyś zobaczyć na własne oczy tego, w jaki sposób walczy, jaki jest bezwzględny, wbrew pozorom czuła, że zrobiłoby to na niej ogromne wrażenie, ta jego mroczniejsza odsłona. Może nie najlepiej to o niej świadczyło, ale co mogła zrobić z tym, że pociągało ją to, nawet sama świadomość tego, co Roise byłby w stanie zrobić aby ochronić swoich bliskich. Niosło to również ze sobą poczucie bezpieczeństwa, a to też było dość istotne w czsach, w których przyszło im żyć. Oczywiście nie zamierzała mu teraz o tym wspominać, pewnie wziąłby ją za wariatkę, ale co mogła innego powiedzieć, Yaxleyówna była nieco popierdolona.

Jasne, ich podejścia nieco się różniły, Geraldine rzadko kiedy zastanawiała się nad tym, czy warto jest ryzykować dla innych, czy ktoś zrobiłby dla niej to samo, tak naprawdę bez mniejszego oporu pchała się w każdą jatkę, ale co z tego? Sięgali po te same metody, ona i on, może w różnych sytuacjach, ale oboje byli w pewien sposób spaczeni, nie mógł z tym nic zrobić.

Prychnęła głośno, gdy wspomniał o tym, że nie ma zasad. Znowu? Powinni w końcu konkurować w czymś, gdzie określą zasady, bo tak, to zapewne nigdy nie będzie miała szansy na to, żeby z nim wygrać. Ambroise przecież ciągle oszukiwał, nie, żeby ona szczególnie trzymała się czegokolwiek, ale on był w tym zdecydowanie lepszy. Nie przyznała tego oczywiście w głos, bo jeszcze uznałby, że się poddała, czy coś. - Uroczo, jesteś elokwentny jak zawsze. - Mruknęła jedynie cicho, nie kontynuując już tej dalszej przepychanki słownej. Jej własny pan doktor, taki wygadany, gdyby go tylko teraz widziało jego towarzystwo z Munga...

- Tak niemalże, bo zgadzać się ze sobą we wszystkim, to trochę nudne, co nie? - Mimo wszystko uważała, że kiedyś całkiem nieźle im to wychodziło, naprawdę byli w tym nieźli. Udawało im się znaleźć rozwiązanie na każdy naglący ich problem. Byli w tym mistrzami, chociaż nie robiła tego w przypadku nikogo innego. Zawsze starała się przepchnąć swoje zdanie, ale nie tutaj, z Roisem było inaczej. - To prawda, byliśmy, trochę mi tego brakuje. - Kiedyś wszystko wydawało się być jakieś takie łatwiejsze. Może to przez to, że teraz znajdowali się po dwóch, zupełnie przeciwnych stronach, żadne z nich nie chciało odpuszczać, więc w ogóle nie brali pod uwagę szukania złotego środka, a tak właściwie to przecież też oficjalnie już ustalili, że nie istniał, co nieco komplikowało sprawę.

Westchnęła ciężko, nie podobało jej się to, że zaczął podważać sposobność wizyty u Florence. Ten temat nie dawał im spokoju, jej zdaniem powinni to zweryfikować, jak najszybciej, a skoro mieli taką możliwość, to co ich przed tym właściwie powstrzymywało? - Wiem, że jesteś uzdrowicielem, ale Flo to moja przyjaciółka, a nie jakiś pierwszy, lepszy uzdrowiciel z łapanki. - To było dość istotnym szczegółem, wydawało jej się, że w tym przypadku najpierw będzie przyjaciółką, a dopiero później medykiem, zamierzała to podkreślać. - Będziesz tam ze mną, gwarantuje Ci, że potraktuje Cię jako swojego. - Nie miała pojęcia, co jeszcze wypadałoby powiedzieć, aby przystał na ten durny pomysł, znaczy wyśmienity pomysł, tak. - Nie będziesz musiał się za bardzo odzywać, po prostu pójdź tam ze mną, wezmę to na siebie, proszęęę. - Wygięła usta w podkówkę, licząc na to, że to chociaż trochę pomoże jej zmienić jego zdanie.

- Jak? Odpowiednio, pomijając te nieistotne szczegóły. - Nie zamierzała mu teraz mówić wszystkiego, wiedziała jednak, że uda jej się ominąć te fakty, o których nikt poza nimi nie powinien wiedzieć.

- Zaufaj mi, jeszcze ten jeden raz, obiecuję, że wszystko pójdzie po naszej myśli. - Właściwie to po jej, bo Ambroise przecież tego nie chciał, ale naprawdę bardzo jej zależało na tym, żeby w końcu poruszyli temat ich wspólnej klątwy z jakimś specjalistą. Skoro ciągle do tego wracali, skoro nie dawało im to spokoju, to warto było to zrobić.

- Już niedługo będziesz miał szansę, przecież wiesz, że nie rzucam słów na wiatr. - Może nie mieli juz niedługo spędzać razem czasu, może ich drogi miały się rozejść, to na pewno nie przeszkodzi Yaxleyównie dotrzymać słowa. Powinien mieć tego świadomość, to nie było nic wyjątkowego, zawsze tak robiła.

Może nie miała tendencji do wylewania z siebie zbyt wielu słów, ale skoro obiecała, że to zrobi, to cóż, na pewno się postara o to, aby nieco się otworzyć. Jak jej na czymś bardzo zależało, to potrafiła zmieniać swoje przyzwyczajenia.

- Rozumiem, chcesz mieć swoja własną listę, w sensie być na osobnej liście? Całkiem sprytne. - Nie miałaby nic przeciwko temu, wcale, a wcale. Może dzięki temu mogłaby gdzieś zgubić tę druga listę z wszystkimi innymi problemami, którymi powinna się aktualnie zajmować. Wcale nie byłaby z tego powodu rozczarowana, chociaż zdawała sobie sprawę z tego, że nie powinna porzucać tych innych, naglących ją spraw. Trochę się ich ostatnio nazbierało.

- Nie wiem, czyim innym, po prostu gubię się trochę w tym, czy chesz być moim problemem, czy jednak nie, a jak nie byłbyś moim problemem, to stałbyś się problemem kogoś innego? - Po raz kolejny zaczęła się gubić w tych swoich rozważaniach, ale sami to sobie robili. Mówili jedno, robili drugie, miała prawo nie ogarniać tego, co się z nimi działo. Liczyła na to, że Ambroise jednak postanowi zostać tylko i wyłącznie jej własnym problemem, ta perspektywa jej się najbardziej podobała.

- Problemy mają to do siebie, że lubią eskalować, ale jestem w stanie to znieść. - Inaczej pewnie już dawno by stąd odeszła, a chciała nadal w to brnąć, sprawdzić, co przyniosą im kolejne dni, mimo, że przecież nie mogła spodziewać się niczego dobrego, jakoś zupełnie jej to nie odstraszało, wręcz przeciwnie.