Ger nie do końca radziła sobie z tym, co działo się z jej bratem. Powinna go jakoś wesprzeć w tym trudnym czasie, a miała wrażenie, że każda decyzja, którą podejmowała była jeszcze gorsza od poprzedniej. Trudno jej się patrzyło na to jak gasł. Naprawdę chciała dla niego dobrze, tyle, że te metody zupełnie nie wydawały się mu pomagać. Wczoraj doprowadziła go na skraj, czy dzisiaj się to powtórzy? Wolała o tym nie myśleć, powinna pozostawać czujna, bo ona na pewno będzie w stanie go powstrzymać przed ewentualnym skrzywdzeniem innych tutaj obecnych, z drugiej strony, może towarzystwo innych osób (tych, które nie były nią) dobrze mu zrobi. Zdecydowanie Geraldine wzbudzała w nim ostatnio same najgorsze emocje.

- Może, ale nie musi, boję się, że nie chodzi tylko o eliksiry. - One były w końcu tylko częściowym problemem, dużo większą komplikacją był fakt, że Astaroth nie do końca sobie radził ze swoją egzystencją w tej nowej wersji siebie, było to dla niego ciągle nowe, i z tej sytuacji raczej nie było wyjścia. Mógł jedynie pogodzić się ze swoim losem, a zdecydowanie aktualnie tego nie chciał. W końcu przez to zaczął ćpać te nieszczęsne mikstury nasenne.

- Mam wrażenie, że to nie jest tylko chwilowe, tak naprawdę on sam musi inaczej spojrzeć na to wszystko, a póki co nie chce tego robić. - Powtarzała bratu, że to, że jest wampirem, to nie jest koniec świata, starała się mu pokazać, że mogło być gorzej, jednak nie do końca chciał zobaczyć jej perspektywę.

Może nie był to odpowiedni moment na dyskutowanie na temat nie do końca stabilnego stanu psychicznego jej brata, ale sam się nasunął, kiedy Roth się tutaj pojawił. Nie mogła ignorować tego, w jakim stanie się pojawił. Było z nim źle, nie była ślepa, metody, które wprowadzili w życie nie pomagały, może powinni coś zmienić, przedyskutować to? Jutro? Dzisiaj przecież i tak niczego by nie zmienili.

- Trudno, żeby się nie znali, są kuzynami. To znaczy, jesteśmy. - Ona również przecież była częścią tej rodziny. Jasne, nie utrzymywali ze sobą kontaktu już od momentu, gdy byli dziećmi, jednak nie zmieniało to faktu, że w ich żyłach płynęła ta sama krew, przynajmniej po części. Nie wnikała, skąd Benjy i Roth się znali, gdzie ich drogi się skrzyżowały, miała pewność, że na pewno nie na rodzinnych obiadkach. Nie zamierzała wchodzić im zresztą teraz w rozmowę, wydawało jej się, że jej brat może potrzebować konwersacji z kimś innym niż ona. Wcale mu się nie dziwiła.

Przeniosła wzrok na Romulusa, który znajdował się przy Corio, do jej uszu doszło coś o świniaku, przeniosła nieco skonfundowane spojrzenie na Ambroisa, czy naprawdę to wszystko było im tutaj potrzebne, tak bez żadnej okazji? Nie miała pojęcia z czego wynikało takie celebrowanie, w końcu to miało być tylko ognisko, no nie oszukujmy się nie wydawało jej się, żeby nawet Cornelius organizował podobne wydarzenia w ten sposób.

Nie umknęło jej to, że Roise machnął różdżką, ba rzuciła nawet zaklęcie w stronę Pottera. Teraz to przestała już cokolwiek rozumieć, nie zamierzała się w to angażować, nie, to nie miało sensu. Wolała obserwować ten dziwny spektakl z boku, póki co nie komentując tego, co zaczęło się dziać. Zamiast tego wyciągnęła fajkę z papierośnicy i wsadziła ją sobie do ust, dość zwinnym ruchem odpaliła papierosa swoją srebrną, mugolską zapalniczką.

Nie spuszczała przy tym wzroku z Romulusa, który chyba łapał się Corneliusa? Co tu się właśnie zaczęło odpierdalać i dlaczego?

Bardzo powoli zaciągnęła się dymem, po chwili upiła łyk whisky, oparła się przy tym o stół i obserwowała otoczenie, czuła, że był to dopiero początek pierdolnięcia. Nie spodziewała się tego, że tak szybko coś się wydarzy, jak widać to grono wyśmienicie bawiło się nawet bez praktycznie grama alkoholu.

Cornelius z początku nie zarejestrował niczego nadzwyczajnego, przynajmniej niczego, co znacząco odbiegałoby od standardów towarzystwa Romulusa, które, jakkolwiek zabawne i czasem wręcz inspirujące, rzadko kiedy bywało spokojne. Oczywiście, że to się musiało tak skończyć, jakże by inaczej, skoro każde ich wspólne przedsięwzięcie, choć zapowiadane przez Romeczka z dumą i pewnością siebie godną profesjonalnego komentatora quidditcha, kończyło się eksplozją, implozją albo, jak teraz, porwaniem jednego z uczestników do atmosfery. Naturalną reakcją każdego przytomnego czarodzieja byłoby rzucenie jakiegoś zaklęcia ratunkowego, ale Corio, zgodnie ze swoim charakterem, najpierw po prostu podniósł brwi, nieznacznie przekrzywił głowę i...

Zanim jednak Romulus oderwał się od gruntu, jak nadmuchany balonik, który moment wcześniej prawił o szczęściu niezależnym od pieniędzy, chociaż, jak Cornelius zauważył z przekąsem, portfele wszystkich zgromadzonych odczuwały niektóre głupie przedsięwzięcia dość jednoznacznie, Lestrange zdążył raz jeszcze przenieść wzrok na jezioro, z powodu którego w dalszym ciągu był w głębokim szoku. Cornelius, który dotąd siedział z łokciem opartym o kolano, a wzrokiem wodzącym gdzieś po nierównościach krajobrazu, z tym samym spokojem, z jakim śledzi się drogę rybika cukrowego po kafelkach łazienki w samym środku nocy, czyli bez większego zaangażowania, ale z niejaką ciekawością co do celu podróży, zauważył kątem oka, że Romulus właśnie przestał respektować podstawowe prawa grawitacji. Najpierw uniósł się lekko, jakby coś podniosło go za kołnierz, potem zawirował, a jego nogi, bezładnie kopiące, znalazły się wyżej niż głowa, co w żadnym znanym Corneliusowi przypadku nie zwiastowało niczego dobrego.

Ręce Romulusa miotały się, nogi wirowały wokół, a usta, kompletnie krzyczały o ratunek, pomoc, zatrzymanie świata, który bezczelnie nie konsultował z nim zmiany kierunku. No, tak, NIE konsultował. O ironio. Czyżby wreszcie kosmos postanowił zabrać, co jego?

- Nie, nie, nie... - Powiedział cicho, niedowierzająco, ale spokojnie, jak ktoś, kto wyłącznie obserwuje, jak cudza filiżanka herbaty zsuwa się z blatu stołu, ale nie na jego dywan. Sytuacja, choć nienaturalna, nie była jeszcze beznadziejna, przynajmniej do momentu, w którym Romulus, miotając kończynami, jak topielec, ryknął, a następnie spróbował, w sposób tyleż desperacki, co nieporadny, chwycić Corio za płaszcz. - Nie, Romulusie, nawet nie waż się… - Lestrange, chociaż zdołał odchylić się lekko w bok, nie zdążył uniknąć kontaktu całkowicie, bo Romulus, obdarzony nie tylko talentem do organizacji eventów, ognisk, oświadczyn i katastrof, ale i do chwytania nie tam, gdzie trzeba, zazwyczaj kobiet, lecz najwyraźniej nie tylko, złapał go za ramię, pazurami wbijając się w materiał, zrobiwszy to z siłą orła porywającego ofiarę z ziemi. - Nie łap mnie, idioto, nie—

Ale było za późno, idiota wyciągnął ręce i, o ironio losu, naprawdę zdołał go złapać. Co gorsza, zamiast znaleźć oparcie i zatrzymać się, jak zapewne planował, o ile w ogóle planował cokolwiek, Romulus pociągnął go w górę, gwałtownie, bezceremonialnie. W akcie desperackiej ewolucji, Potter naprawdę zamienił bezwładną, szamoczącą panikę w celowe działanie i, po serii nieudanych szarpnięć, uchwycił się Corneliusa za kołnierz, z siłą niegodną kogoś, kto przed chwilą nie potrafił złapać nawet własnej równowagi. Corio zamarł na ułamek sekundy, a potem spojrzał na dłoń wpiętą w jego płaszcz, z miną człowieka, który wie już dokładnie, co się wydarzy, i jest tym głęboko rozczarowany.
- Nie. - Powiedział cicho. - Nie, nie rób te— - Zanim zdążył dokończyć, poruszyli się. Nie w dół, jakby sugerowała logika działania dźwigni, lecz w górę, gwałtownie, bez ostrzeżenia, bez szacunku do masy, godności ani podstawowych zasad użytkowania przyjaciół, jako punktów zakotwiczenia.

Cornelius, który przez ostatnie, co najmniej, wyłączając początki Hogwartu, dwadzieścia lat życia z powodzeniem nie fruwał bez własnej zgody i woli, oderwał się od ziemi z ruchem boleśnie nagłym, pełnym wewnętrznego protestu i zaskoczenia, lecz nieodwołalnym. W jednej chwili był jeszcze na ziemi, w drugiej... Nie.

- Na Merlina, zostaw, Romulusie! Puść się, cholera! - Wycedził przez zaciśnięte zęby, jedną ręką usiłując sięgnąć gałęzi, której oczywiście nie było, bo mieli do czynienia z palmą. Palmą! Tropikalną! W Wielkiej Brytanii. Na wrzosowisku. Przy jeziorze. Jeziorze! Merlinie, nigdy nie pomyślałby, że to powie, więc nie powiedział, ale jeśli już mieli gdzieś spadać, to do tego jeziora, mimo to.

- W tej sytuacji wolałabym nie mieć racji. - Jakby to coś właściwie zmieniało... Musieli jakoś poradzić sobie z tym problemem, pewnie zajmie im to trochę czasu, ale musieli to zrobić. Tak, docierało do niej, że już nie był to tylko i wyłącznie jej problem, może to lepiej, im więcej osób się zaangażuje w sprawę, tym więcej będą mieli pomysłów, w jaki sposób można to ograć. Jej samej kończyły się już złote myśli. Dość długo bowiem próbowała to ogarnąć i jakoś nic z tego nie wyszło, czasem warto było sięgnąć po pomoc, czyż nie, to był chyba jeden z tych momentów, szczególnie, że chodziło o nieżycie jej młodszego brata.

- No, nigdy nie byliśmy szczególnie blisko, ominęły nas rodzinne obiadki, ale wiesz, jego matka to siostra Gerarda, chyba bliżej spokrewnionym być nie można. - Oczywiście poza rodzeństwem. Wiadomo, że większość czystokrwistych znalazłaby w swoich drzewach genealogicznych praktycznie wszystkie rodziny, które były uwzględnione w skorowidzu, ale w ich przypadku było to naprawdę bardzo bliskie pokrewieństwo, tyle, że mało kto o nim wiedział, czy pamiętał. Zresztą Benjy był teraz kimś innym prawda, nie było więc sensu się skupiać na tych koligacjach, które i tak nie miały aktualnie żadnego znaczenia.

Czasem tak się zdarzało, że rodzinie nie do końca było ze sobą po drodze, oni byli tego idealnym przykładem, jasne w Hogwarcie jakoś się ze sobą dogadywali, grali razem przez kilka lat w drużynie, nawet go wtedy lubiła, tyle, że nie byli już tymi samymi ludźmi, a Fenwick pokazywał, że gardzi takimi jak ona, jakby uważał się za lepszego przez to, że odciął się od świata, w którym przyszło im żyć. Nie był to jednak moment, w którym chciała o tym myśleć, naprawdę próbowała zmienić swoje nastawienie, wyciągnęła w jego kierunku nawet gałązkę oliwną, a nie robiła tego często. Starała się, by ich relacja stała się jak najbardziej poprawna, bo zależało im na tych samych ludziach, więc bez sensu byłoby pałać do siebie nienawiścią.

- Tak szczerze? Nie wiem, czy oni się rozpoznali, może myśleli, że mają do czynienia z kimś innym, a później dopiero do nich dotarło kim są. - Wcale by jej to nie zdziwiło. Nie miała pojęcia, kiedy zaczęli się lubić, gdzie doszło do ich pojednania, bliższego poznania, jak zwał tak zwał. Nie wnikała w to, tak chyba było bezpieczniej.

Yaxleyówna nie do końca wiedziała, dlaczego Ambroise tak zirytował się tym tekstem o świniaku (tylko tyle dotarło do jej uszu), ale coś musiało być na rzeczy, bo rzucił w Romulusa zaklęciem. Z początku poszło jako tako, ale postanowił powtórzyć tę czynność i wtedy, wtedy dopiero zdała sobie sprawę, co dokładnie zamierzał zrobić. Czar został rzucony perfekcyjnie, nie dało się tego nie zauważyć, idealne zaklęcie, by wyjebać Pottera w kosmos, tylko po co? Dlaczego? Zamrugała dwa razy i wypiła zawartość swojej szklanki jednym haustem.

Dopiero wtedy cyrk zaczął swoje przedstawienie. Romulus postanowił złapać się Corneliusa... Cóż, nie sądziła, że mu się to spodoba, wiadomo jaki był Lestrange, a teraz zaczęli razem wznosić się nad ziemią. Yaxleyówna wpatrywała się w nich, nie do końca wiedząc, czy powinna zareagować. Daleko chyba nie polecą, prawda? Nie polecą daleko... Przeniosła wzrok na Ambroisa, pokręciła przy tym głową i mruknęła cicho. - Corio Cię zajebie. - Romulus raczej nie miał takich tendencji... Na szczęście ona nie była w to zamieszana, więc nie musiała się martwić zirytowanym przyjacielem, a tak, miała pewność, że nie zareaguje na to ze szczególną radością. Lestrange zdecydowanie należał do osób, które lubiły panować nad swoim otoczeniem, a w tej sytuacji... przez to, że Romulus postanowił się go chwycić stał się przypadkową ofiarą tego żartu, bo to chyba był żart?

- Długo tak będą? Fruwać? Masz na to jakiś pomysł, czy raczej YOLO? - Nie byli tutaj jedynymi osobami, więc w sumie ani Romek, ani Corio mogli nie dowiedzieć się kto był odpowiedzialny za tę ich chwilową zabawę w przestworzach. Geraldine chcąc nie chcąc nie potrafiła powstrzymać uśmiechu, który zaczął pojawiać się na jej twarzy, cóż, dwoje dorosłych typów, którzy bezwiednie unosili się na wietrze, to było całkiem zabawne.

Cornelius, kołysząc się z Romulusem w tandemie jak dwie bezradne ryby oderwane od dna przez wir wodny, jedynie przymknął oczy i pomyślał z goryczą, że następnym razem, gdy ktoś zapyta go, dlaczego unika towarzystwa niektórych ludzi, będzie mógł po prostu wskazać w niebo i powiedzieć: „Dlatego.” To miało być normalne ognisko, nic więcej, a nagle szybowali w powietrzu i nie wiedzieli, gdzie, ani jak wylądują.

Palma, jak się okazało, nie była szczególnie skora do współpracy, jej liście, może i imponujące z dołu - zielone wachlarze, które leniwie kiwały się na wietrze, nadając całemu pejzażowi nieco egzotyczny wygląd riwiery - z bliska okazały się nieprzyjemnie szorstkie, giętkie w sposób nieużyteczny i, co najgorsze, absolutnie nieprzystosowane do utrzymywania dorosłego mężczyzny w zawieszeniu nad ziemią, co dopiero mówić o dwóch. A jednak Cornelius, z niechętnym wyrazem twarzy i determinacją człowieka, który już dawno przestał liczyć na cud, ale nie stracił resztek desperacji, wyciągnął rękę i chwycił się najbliższego rozgałęzienia, zdołał zahaczyć się drzewo w sposób, który nie należał ani do estetycznych, ani szczególnie wygodnych, ale przynajmniej skutecznie spowolnił ich niechciane wznoszenie ku atmosferze. Przez chwilę wisiał więc w tej niedorzecznej pozie, kołysząc się między światem, gdzie jeszcze przed paroma minutami rozważał, czy wypada zapalić drugą fajkę z rzędu, a tym, w którym ludzie naprawdę odrywają się od ziemi, nie mając pojęcia, jak temu zaradzić.

W dodatku, zanim Lestrange zdążył przeanalizować, czy przypadkiem nie ma jakiegoś sposobu, by upadając z tej pozycji się nie zabić, zaklęcie, które ich unosiło, znikło. Po prostu prysnęło, uczucie było nagłe, brutalne i całkowicie niekonsultowane, jak wszystko. Powietrze przestało stawiać opór, ciężar powrócił, ale nie, jako miłe przypomnienie o ziemskiej grawitacji, ale jako bezlitosne szarpnięcie ku dołowi, które sprawiło, że wszystkie wnętrzności Corneliusa wywinęły koziołka. Mężczyzna przez krótką, absurdalnie długą sekundę balansował, próbując zdecydować, czy warto się ratować, z całym tym żenującym dramatyzmem, czy lepiej po prostu pogodzić się z losem i dołączyć do Romulusa na dole, gdziekolwiek ten miał wylądować przed nim.

Tak, ponieważ Romulus powinien spaść jako pierwszy, to należałoby do tych zjawisk, które niosłyby w sobie coś głęboko sprawiedliwego i satysfakcjonującego z tej czystej, niepodważalnej równowagi wszechświata - wzniósł się pierwszy, to powinien spaść pierwszy. Cornelius spojrzał na niego z góry, metaforycznie, bo dosłownie trzymał drzewo, czekając na moment, gdy Roman zleci z jękiem i hukiem, który będzie sugerował, że upadł na coś równie twardego, co jego pusta łepetyna. Gdzieś w tle dało się słyszeć trzaśnięcie, jakby pękało drewno albo dupa, albo może oba na raz. Rozległ się paskudny dźwięk, potem coś między chrupnięciem a skrzypnięciem, na jakich odgłos, Lestrange, który wciąż jeszcze trzymał się palmy, zmarszczył lekko brwi. Drzewo się zakołysało.

Cornelius, bez większej nadziei, próbował jeszcze poprawić uchwyt, ale było już za późno, przeciążenie, grawitacja i zmęczenie jego ciała sprzymierzyły się. Spadał z tą fatalistyczną, niemal fizycznie ciężką świadomością, że oto wydarza się kolejna z tych rzeczy, których nie planował, nie chciał, nie zamówił i które najpewniej skończą się otarciami, sińcami oraz jeszcze jednym powodem do skopania dupy kogokolwiek, kto był odpowiedzialny za całą sytuację, czyli pewnie głównie Romka, bo nikt inny na pewno miał się nie przyznać. Minął kokosa, minął coś, co wyglądało jak zbłąkana papuga, choć miał nadzieję, że to tylko halucynacja, a potem w końcu wylądował i to „wylądował” wcale nie było słowem mocno na wyrost. Spadł miękko, na hamak, przed Romulusem, ale bezpiecznie. Chwała losowi.