Nigdy nie spodziewała się, że to ona zostanie tą najbardziej odpowiedzialną z rodzeństwa. Nie marzyła o tym, raczej zakładała, że jako jedyna kobieta będzie mogła trzymać się z boku, pozwalać braciom reprezentować godnie ich rodzinę. Dosyć szybko musiała to zweryfikować. Jej starszy brat tuż po Hogwarcie rozpoczął swoje zagraniczne ekspedycje, z początku nawet do niej pisał, ale aktualnie nie była pewna, czy żyje. Nie było to problemem, bo Astaroth był na miejscu, mógł przejąć rolę dziedzica, tyle, że również nie wszystko ułożyło się tak, jak powinno. Jej brat został wampirem, nie mógł przedłużyć linii rodowej. Ona została z tym wszystkim sama - reprezentowała rodziców, pojawiała się na tych wszystkich spędach, pokazywała się jako członkini Artemis, tylko co z tego, skoro nie była synem? Nic. Prędzej, czy później ktoś stwierdzi, że jej się to nie należy, może jej ojciec nie miał z tym problemu, ale nie sądziła, aby pozostali członkowie czystokrwistych rodów traktowali ją z należytym szacunkiem. Od lat walczyła ze stereotypami związanymi z płcią, bo wybrała dosyć męski zawód, wiedziała, że nie łatwo jest przekonać do siebie ludzi, kiedy Ci trzymali się poglądów, które już dawno powinny zostać zweryfikowane. Nie żyli w średniowieczu, chociaż spora część czarodziejskich rodzin się tam zatrzymała.

- Tak, to prawda. - Poniekąd wzięła na siebie odpowiedzialność za brata i aktualnie tego żałowała. Nigdy nie pisała się na to, że będzie zajmować się wszystkimi problemami rodzinnymi. Oczywiście, że było dla niej istotne to, w jaki sposób byli postrzegani wśród innych, nie bez powodu próbowała godnie reprezentować swoją familię, ale co z tego? Jej młodszy brat nie ułatwiał jej tego. Komplikował wszystko, chociaż i bez tego to nie było łatwe. Nie była w stanie mu pomóc - nie kiedy tego nie chciał.

- Nie jest, nie jest też naszym problemem. - Nie chciała, aby Ambroise również brał to na siebie. Od lat zajmował się swoją rodziną, bo jego ojciec był nieobecny nie powinna mu dorzucać problemów Yaxleyów. Byli już zresztą w takim wieku, że powinni w końcu zacząć zajmować się sobą. Nie mogli wiecznie brać na siebie odpowiedzialności za innych. Powoli zaczęła otwierać oczy, może trochę to trwało, ale ten ostatni tydzień, który razem spędzili sporo zmienił w jej toku rozumowania. Dotarło do niej, że od lat chcieli tego samego, chociaż nigdy sobie o tym nie mówili, wtedy byli blisko, ale wszystko rozsypało się niczym domek z kart, teraz nie zamierzała pozwalać na to, by popełniali podobne błędy. Zbyt wiele ich to kosztowało.

Może dość szybko przeszli do rozmowy na temat znalezienia swojego miejsca na ziemi, jednak czy faktycznie po tylu latach, które razem przeżyli było to szybko? Spędzili razem wiele lat, poza tym czasem, kiedy wszystko się posypało, szkoda by było marnować kolejne miesiące na krążenie wokół siebie. Nie, kiedy wiedzieli o tym, że chcą tego samego. Ta dyskusja miała sens, wypadałoby, aby osiedlili się gdzieś na stałe, razem, stworzyli swoje miejsce na ziemi.

- Nie mam żadnych, wystarczą mi stajnie i las, może jezioro gdzieś niedaleko? - Dostęp do morza nie był dla Yaxleyówny, aż tak ważny, chociaż wiedziała, że całkiem przyjemnie mieszka się w nadmorskiej okolicy. Miała ona swój urok. Z drugiej strony mieli przecież Whitby do którego mogli uciec w każdym momencie, więc nie było to wcale konieczne, aby ten dom również znajdował się w podobnych okolicach.

- Jeśli zależy Ci nad morzem to w porządku. - Nie było to jednak jej priorytetem, zdecydowanie dużo bardziej zależało jej na lesie. Yaxleyówna lubiła też góry, ale tych nie brała pod uwagę, bo wolała, aby znajdowali się bliżej Londynu. Zresztą zawsze mogli pojawić się w Snowdonii na chwilę. Warto było znaleźć ich własne miejsce na ziemi, a nie kierować się rodowymi naleciałościami, szczególnie, że miał to być początek ich drogi jako rodzina. Nie musieli o tym wspominać, ale wiedziała ku czemu zmierzały te rozważania. Już dawno mieliby to za sobą, gdyby nie to półtora roku przerwy.

- Mieszkanie Corio jest w takim samym stanie, jak Twoje? - Zapytała jeszcze, bo właściwie nie miała szansy jeszcze wypytać przyjaciela na temat tego, jak wyglądał jego dom po tym, co wydarzyło się w Londynie. - Mogę dorzucić do twardych warunków miłe sąsiedztwo. - Skoro miał to być ich docelowy dom, gdzie mieli osiąść dobrze by było, aby otaczali ich sympatyczni ludzie. Nie bez powodu wspomniała o Corio, zastanawiała się, czy nie powinni poszukać czegoś razem, dobrze byłoby mieć go gdzieś obok. Mogliby się wspierać w różnych sytuacjach.

Tak właściwie to i ona i Ambroise nosili na swoich barkach odpowiedzialność za dbanie o swoje rodziny. Nie miała pojęcia, kiedy tak do końca się to wydarzyło. Od zawsze starali się je godnie reprezentować, miała jednak wrażenie, że gdy się rozeszli to się nasiliło. Każde z nich zaangażowało się jeszcze bardziej w sprawy ich rodzin, jakoś tak naturalnie do tego doszło, bo mieli więcej czasu. Nie wydawało jej się, aby w tej chwili powinni podążać tą drogą. Nie, kiedy musieli poukładać swój, wspólny świat. Dobrze byłoby wrócić do dawnego porządku. Miała świadomość, że to wcale może nie być takie łatwe. Otoczenie przywykło do tego, że brali na siebie sporo i będą musieli przypomnieć o tym, że mają swoje życia.

Był to chyba odpowiedni moment. Geraldine przez ostatni czas była gotowa rzucać wszystko, by pomagać najbliższym, zajmowała się w dużej mierze tym, o co prosił ją ojciec. Pojawiała się w wielu miejscach jako reprezentantka klubu łowieckiego, błyszczała na salonach jako ich dziedziczka, tyle, że poza tym, że pokazywała się między ludźmi niczego to ze sobą nie niosło. Miała świadomość tego, jak wyglądał ich świat, nie była w stanie go zmienić. Wiedziała, że nie będzie w stanie przejąć tego statusu oficjalnie, chociaż należał jej się za to co dla nich robiła. Zresztą nie mieli lepszego kandydata od niej, tak naprawdę nawet kutasa miała największego ze swoich braci, nawet jeśli istniał tylko w teorii. Nie do końca jej się to podobało. Powinna porozmawiać o tym z ojcem, ale nie do końca wiedziała, jak miałaby do tego podejść. Jakoś tak potoczyło się wszystko, że żaden z jej braci raczej nie nadawał się do tego, aby zostać w przyszłości oficjalną głową ich rodu. Jeden był chuj wie gdzie, nie wiadomo, czy nadal żył, a drugi został wampirem. Nikt nie chciałby oddawać losu swojej rodziny bestii, szczególnie Yaxleyowie, to nie mogło mieć miejsca. Nie zamierzała również pozwolić na to, by ktoś z bocznej linii zajął ich miejsce. Nie po tym, co dla nich robiła. Sytuacja była trudna, na pewno z czasem znajdzie jakieś rozwiązanie, na szczęście ojciec jeszcze nie wybierał się za zasłonę.

Może i sama pragnęła raczej świętego spokoju, ale nie miała zamiaru odpuszczać, nadal gdzieś w niej siedziała chęć do rywalizacji, pokonywania najtrudniejszych wyzwań. Może więc odejście od konwenansów, zmiana podejścia były czymś, czym powinna się zająć? Nie miałaby nic przeciwko temu, by znowu trochę namieszać w tym konserwatywnym świecie. Od lat walczyła ze stereotypami związanymi z płcią, to nie byłoby dla niej nic nowego.

Dostrzegała to, że jej brat nie chciał pomocy. Próbowała dawać mu wszystko, czego potrzebował, próbowała go zrozumieć, tyle, że nic z tego nie wychodziło. Był oporny na jej wszystkie próby. Nie zamierzała walić głową w mur - szczególnie, że nie prynosiło to żadnych efektów. Nie należała do osób, które altruistycznie chciały poświęcać swoje życie dla innych. Nie teraz, na pewno nie w tym momencie, w którym jej własne życie zaczęło znowu się układać. Musiała odezwać się do ojca, poprosić go o pomoc, zresztą wiedziała, że jej nie odmówi. Nigdy tego nie robił, miał do niej sentyment, od zawsze mogła przyjść do niego ze wszystkim, nigdy nie był obojętny na jej prośby. To ułatwiało sprawę, w tym wypadku nie wydawało jej się również, aby matka była skłonna zostawić swojego ulubionego syneczka na pastwę losu, więc wszystko mogło się jakoś ułożyć.

- Na wiele sposobów. - To był fakt. Próbowali, tylko nic z tego nie wyszło, nigdy nie miało wyjść, skoro Astaroth nie chciał przyjąć pomocy. Zafiksował się na swoim dramacie i nie był w stanie zacząć o siebie dbać.

- Tak naprawdę to nie wiem nawet, kto jest ich uzdrowicielem. Ja korzystałam z pomocy Florence. - Ufała przyjaciółce na tyle, żeby przychodzić do niej z każdą pierdołą. Bulstrode zawsze była gotowa ją wesprzeć, ratowała jej dupę w wielu przypadkach. Zdecydowanie wolała korzystać z pomocy zaufanej osoby, a kobieta należała do dość wąskiego grona przyjaciół, które miała. Nigdy nie zadawała niewygodnych pytań, tylko jej pomagała, to było całkiem wygodne w przypadku tego, co Yaxley robiła w swoim wolnym czasie.

- Nie wiem, czy to coś zmieni, ale warto przekazać mu te informacje. - Ambroise oczywiście miał rację, zresztą nie zamierzała wchodzić w jego kompetencje, to on był uzdrowicielem, a nie ona. Wiedział co robi, miał spore doświadczenie. Postąpią tak, jak będzie uważał za słuszne. Jeśli ta wiedza będzie miała jakoś pomóc tamtemu człowiekowi to powinni mu ją przekazać.

- Wiem, że Benjy jest zajebisty w tym co robi... - Zaczęła mówić spokojnie, naprawdę doceniała umiejętności Fenwicka, ale nie chciała wiecznie go prosić o pomoc, było jej dość głupio z tego powodu, że ciągle był im do czegoś potrzebny, robił to póki co bezinteresownie, nie mogli co chwilę go czymś obciążać. - To mój kuzyn, może nie spotykaliśmy się zbyt często, ale ojciec może go rozpoznać, nie wiem jak zareaguje, nie wiem, czy go nie pozna, a nie chciałabym, żeby przeze mnie się narażał. - Tak naprawdę nikt nie musiał go nawet zobaczyć, jednak Yaxleyówna brała pod uwagę najgorsze scenariusze. Nie miała pojęcia, w jaki sposób Gerard zareagowałby na obecność syna swojej młodszej siostry. Wiedziała, że rodzina była dla niego bardzo ważna, był w stanie zrozumić naprawdę sporo, ale to chyba nie był odpowiedni moment, jeszcze nie teraz. Póki co sama miała z nim dość napięte stosunki, chociaż powoli zaczęła to porządkować, ba wydawało jej się nawet, że mogliby stać się bardzo silnym duetem na polu walki, zresztą mieli szansę już to sprawdzić.

- Chyba sami powinniśmy się tym zająć. - To wydawało jej się być bardziej właściwym rozwiązaniem.

- Może znajdzie się w nim jakaś kelpie... - Dodała z uśmiechem. Oczywiście, że jeśli takie stworzenie by się tam trafiło, to musiałaby je zlikwidować, tym razem szybko i bezbłędnie. Miała przecież doświadczenie z przeszłości...

- Skoro tak, to nie widzę żadnych przeciwwskazań, przyjemnie się zasypia, kiedy fale rozbijają się o klify. - Mogli więc poszukać domu nad morzem, bo czemu by nie. Mieli sporo możliwości, należeli w końcu do majętnych osób i mogli spełniać swoje wszystkie zachcianki.

- Ciekawe dlaczego padło właśnie na Ciebie. - Oczywiście mógł to być przypadek, ale czy faktycznie powinni to za to uznać? Nie wydawało jej się, by Roise jakoś specjalnie narażał się poplecznikom Voldemorta, może poza tym, że pomścił Amandę, o czym jej wspomniał. Na pewno nie pozostawił po sobie żadnych śladów, nie miała co do tego żadnych wątpliwości, bo Greengrass podchodził rozsądnie to takich spraw. Nikt nie wiedział jednak, co kierowało tymi pojebami, nie patrzyli na to w kogo uderzają, niby pierdolili o czystości krwi, a atakowali swoich, to znaczy czystokrwistych.

- To całkiem rozsądne, nie wiadomo, kiedy znowu coś się wydarzy. Oni przekraczają granice, nie patrzą na nic, ani na nikogo. Za miastem może być bezpieczniej. - Na pewno było, szczególnie nie w tych popularnych wśród czarodziejskiej społeczności miejscowościach. To chyba nie był taki głupi pomysł. Będą musieli porozmawiać z Corio o różnych możliwościach. Jasne, Londyn był całkiem wygodny, wszystko znajdowało się na wyciągnięcie ręki, ale powinni myśleć szerzej, szukać dla siebie odpowiedniego miejsca na ziemi, a dobrze było mieć najbliższych przy sobie. Co by tu dużo nie mówić, Lestrange stał się ich rodziną mimo tego, że nie łączyły ich więzy krwi.

Jakoś tak się złożyło, że zaczęli brać na siebie większą odpowiedzialność, niż wcześniej. Na pewno dobrze było mieć czym się zajmować, w momencie w którym traciło się grunt pod nogami, odchodziło od dawnych przyzwyczajeń. Nie miała z tym problemu, to przychodziło jej całkiem naturalnie, dzięki temu miała czym zająć myśli, nie skupiała się na tym, co się popsypało - przynajmniej częściowo.

- To nie do końca tak. Po prostu lubię mieć wokół siebie zaufanych ludzi. - Nie, żeby wątpiła w zamiary uzdrowiciela poleconego przez Greengrassa, nie sądziła, aby podrzucił im kogoś nieodpowiedniego, jednak wolała korzystać w własnych kontaktów. Znała Florence od dawna, wiedziała, że może jej ufać, nigdy nie spowodowała, że czuła się nieswojo, nie umoralniała jej, nie sugerowała, że powinna zmienić swoje zachowanie. Bulstrode miała sporo doświadczenia ze swoimi braćmi, dzięki czemu wykazywała się wyjątkową cierpliwością do tego, co przytrafiało się Yaxley, nie zawsze przypadkowo. Nie da się ukryć, że Geraldine przez swój temperament dość często pakowała się w kłopoty, a Flo zawsze znajdowała czas na to, by ją poskładać. Zresztą nie była tylko i wyłącznie jej medykiem, zaprzyjaźniły się już w Hogwarcie mimo różnych charakterów. Bardzo ceniła sobie tę znajomość.

- Nie dziwię się, że był Ci wdzięczny, u nas ciągle coś się dzieje. - Wiadomo, jak to wygląda u łowców, co chwila, któryś z nich potrzebował pomocy, byli studnią bez dna jeśli chodzi o podobne usługi. Uzdrowiciel na pewno nie mógł trafić lepiej.

- Ojciec chyba też nie jest najgorszym zleceniodawcą. - Geraldine wiedziała, że Gerard nie miał problemu z tym, aby odpowiednio wyceniać takie usługi, szczególnie, kiedy dana osoba była dyskretna. Nie należeli do tych rodzin, które żałowały pieniędzy, nie musieli tego robić.

- Możemy zahaczyć o moje mieszkanie, może coś tam jeszcze zostało. - Jeśli nie pełne fiolki, to zapewne znajdą puste. Szczególnie, że jej brat uczynił sobie ze swojej sypialni jaskinię, z której się nie wyłaniał. Kiedy Geraldine była tam ostatnio zauważyła te drobne buteleczki, nie wydawało jej się, aby wpadł na to, by je posprzątać. Nie miał chęci na nic, więc na pewno też na takie sprawy jak dbanie o miejsce, w którym żył.

- Nic dziwnego, że o tym zapominasz, nigdy nie byliśmy szczególnie blisko. - Matka Benjy'ego odsunęła się od ich rodziny, mało kto kojarzył ich jako rodzinę. Yaxleyowie byli specyficzni, nie każdy doceniał to, co robili dla magicznego świata. Rookwoodowie uważali się za lepszych, stworzonych do większych rzeczy, jak widać jednak nie do końca potrafili dać bezpieczestwo i ciepły dom swoim latoroślom. Przynajmniej z tego, co usłyszała od Roisa. Ona nie mogła narzekać, może i u nich w domu nie rozmawiano za bardzo o uczuciach, jednak pokazywano, że zależy im na dzieciach w nieco inny sposób, może szorstki, jednak doceniała to, że ktoś się nią interesował i pytał o to, co zamierza zrobić ze swoim życiem, nie wiązało się to z narzucaniem własnej woli. Zresztą nigdy nie było to potrzebne, wszystkie dzieci Yaxleyów okazały się być od samego początku stworzone do tego, aby podążać drogą, którą wyznaczył ojciec, dziad i pradziad.

- Tak, kelpie. - Wiedziała, że Ambroise ma świadomość do czego zmierza. W jeziorze przy jej rodzinnej rezydencji żyła kelpie, która dość mocno ją poturbowała. Roise miał przyjemność leczyć ją po tym starciu, wydarzyło się to wiele lat temu, wtedy jeszcze nie do końca za sobą przepadali, ale jednak też coś ich do siebie ciągnęło. Było tak od samego początku kiedy się poznali. Nie mogli z tym walczyć, chociaż próbowali, na szczęście w końcu znowu stali tutaj razem, w tej najbardziej właściwej wersji. Nie wydawało jej się, aby którekolwiek z nich chciało powtarzać błędy przeszłości.

- Latem potrafią być naprawdę irytujący. - Miała wrażenie, że gdy było ciepło dokazywali jeszcze bardziej. Co chwila było słychać jakieś krzyki dochodzące z zewnątrz. Nie, żeby szczególnie ją to ruszało, bo i tak cierpiała na bezsenność i rzadko kiedy przesypiała całe noce.

- To chyba moment, w którym nie można już być zupełnie neutralnym. - Prędzej, czy później powinni opowiedzieć się za którąś ze stron, może nie do końca oficjalnie, jednak wypadałoby to zrobić. Miała świadomość, że nie wpasowywali się zbytnio ani w jedną, ani w drugą, ale czy dało się ciągle ignorować to, że świat wokół stawał się niebezpiecznym miejscem? Londyn spłonął i nie było to ich pierwsze doświadczenie z poplecznikami Voldemorta. Amanda przypadkiem straciła życie, bo znalazła się w niedopowiednim miejscu i czasie, zresztą samej Yaxley zdarzyło się oberwać zaklęciem od tych pojebów, no, a ostatnio mugolacy postanowili spróbować ich zaatakować.

- Ironią jest to, że tacy jak my znajdują się chyba w najgorszym położeniu, obie strony mogą nas brać zarówno za sojuszników jak i za zagrożenie. - Musieli więc jeszcze bardziej uważać, bo w ich przypadku wcale nie było takie oczywiste komu mieli zamiar pomagać, chociaż tak naprawdę chcieli po prostu trzymać się z boku, chociaż niestety nie było to możliwe.

- W Londynie na pewno będzie sporo się działo, też wydaje mi się, że w końcu wszystko wybuchnie. - Trudno było zignorować to, co się wydarzyło. Nie do końca wiedziała, co przyniesie przyszłość, ale nie wydawało jej się, by ludzie tak po prostu wrócili do swoich codziennych spraw. Zbyt wiele osób dotknęła ta tragedia. - Tak, też mi się tak wydaje, nie ma sensu tam zostawać, kiedy poza stolicą na pewno będzie bezpieczniej. - Szczególnie dla ludzi takich jak oni, którzy niekoniecznie mieli ochotę mieszać się w to, co się działo.

- Wiem. - Zmarszczyła nieco nos i skrzywiła się, jakimś cudem udało jej się powstrzymać przed wystawieniem w jego stronę języka, bo miała ochotę to zrobić. W końcu sam Roise był tego idealnym przykładem, czyż nie. Nie zmieniało to jednak faktu, że lubiła wiedzieć do kogo przychodzi do pomoc. Miała kilku znajomych, którym ufała od wielu lat i to z ich usług wolała korzystać. Byli pewni, nigdy jej nie zawodzili, darzyła ich zaufaniem, zresztą działało to w dwie strony. Ona również nie miała problemu z tym, aby reagować na prośby związane z tym, czym sama się zajmowała. Dobrze było otaczać się ludźmi, którzy byli wyspecjalizowani w różnych dziedzinach.

Gdy brakowało jej specjalistów w jakiejś dziedzinie szła do ojca. Wiedziała, że podeśle jej kontakty do osób, które mogły się sprawdzić, jednak jeśli mogła cokolwiek załatwiać na własną rękę - to stawiała na samodzielność.

- Nie przepadałam wtedy zbytnio za Tobą, należało Ci się. - To nie tak, że nie doceniała jego wkładu w swój powrót do zdrowia, jednak nie da się ukryć tego, że w tamtym momencie nie darzyła Roisa szczególnie ciepłymi uczuciami, zresztą on jej również. Gdy tylko nadarzyła się okazja, właściwie gdy tylko odzyskała przytomność odmówiła korzystania z jego usług, co może nie było szczególnie miłe, ale jednak potrzebne jej w tamtej chwili. Bywała uparta jak osioł i porywcza, w tamtym momencie te cechy zdecydowanie przejmowały nad nią kontrolę, bo do tego wszystkiego była zirytowana tym, że oberwała. Wolała, aby Flo się nią opiekowała, nawet jeśli ktoś inny odwalił większość roboty.

Początki ich relacji były nieco skomplikowane, zresztą wcale nie było trudno w ich wypadku o przypadkowe niesnaski, bo mieli silne charaktery, przez co trochę czasu minęło nim zrozumieli, że coś ich do siebie przyciągało od samego początku. Na szczęście mieli szansę to zweryfikować, wyjaśnić sobie wszystkie niedopowiedzenia i wtedy i teraz, dzięki czemu to co najgorsze było już za nimi. Aktualnie nic nie powinno im przeszkodzić w tworzeniu wspólnego świata. Zresztą mieli w tym doświadczenie, wiedzieli co robić, a czego nie robić, by faktycznie ich relacja działała bez zbędnych komplikacji.

- Tak, zdaję sobie z tego sprawę, jesteśmy idealnym klientem. - Miała tego świadomość, jeśli ktoś działał na własną rękę, to nie mógł lepiej trafić. Zlecenia sypały się co chwila, do tego były odpowiednio opłacone, czego chcieć więcej?

- Gerard potrafi współpracować, nie można mu tego odmówić. - Jej ojciec spędził sporo czasu nawiązując relacje zawodowe z najróżniejszymi ludźmi, był prostym, niespecjalnie skomplikowanym człowiekiem, który wiedział czego chciał, ale również szanował zdanie specjalistów wykwalifikowanych w swoich dziedzinach. Nie zaskoczyło jej specjalnie to, o czym powiedział Roise.

Nie oczerniała Ambroisa w oczach swoich rodziców po tym, jak ich drogi się rozeszły. Nie uważała, że powinna to robić, nie kiedy sama nie dostała wyjaśnień. Stało się, to była jej wersja, coś nie zadziałało - to musiało wystarczyć jej rodzicom. Nie mieli w zwyczaju grzebać w jej życiu, wypytywać ją o szczegóły, więc po prostu przyjęli to, co im dała. Matka przez krótką chwilę próbowała wyciągnąć coś więcej, jednak Geraldine na tyle skutecznie ucinała temat, że w końcu przestała ciągnąć ją za język.

- To dobry pomysł. - Póki co mieli bowiem pewność, że jej brat nie zrobi nikomu krzywdy, więc było to całkiem sensownym rozwiązaniem. Nie zamierzała jednak zbyt długo zwlekać z jego przenosinami, bo nie chciała też nadużywać gościnności Corio, i tak dość spontanicznie zwalili mu się wszyscy na głowę.

Dostrzegła ten niewinny uśmieszek na twarzy Greengrassa, westchnęła cicho, gdy go zobaczyła. Przeczuwała, że to, co miał na myśli to nie był jedynie wyjątkowy wzrost, który był pierwszym rzucającym się w oczy podobieństwem między nią, a Benjym. Czy tego chciała, czy nie, sama była w stanie znaleźć więcej łączących ich cech. Byli narwani, nie odpuszczali, nie mieli problemu z tym, aby sięgać po nieprzyjemne słowa, stawiali na szczerość, a to był dopiero początek tego, co mieli ze sobą wspólnego.

- Brakowało mi naszych wspólnych polowań. - To było może trochę za dużo powiedziane, bo to raczej ona polowała, a Roise po prostu nosił za nią torby, czy stał gdzieś z boku przyglądając się jej pracy, ale jednak miała sentyment do tych ich wspólnych wypraw. Zresztą wcale jej nie dziwiło to, że nie zamierzał pozwolić jej samej zapolować na kolejną kelpie, w końcu jej ostatnie spotkanie z tym stworzeniem zakończyło się dość burzliwie.

- Wtedy będziemy się tym martwić. - Aktualnie nie do końca miała pomysł w jaki sposób powinni zareagować. Nie mogli wiecznie stać z boku, z drugiej strony nie widziała ich po żadnej ze stron. Mieli swoje poglądy, które nie do końca pasowały do jednych, czy drugich, nie zamierzała ich naginać tylko po to, aby się dopasować. Nigdy nie należała do osób, które ślepo podążały za jakimiś specyficznymi założeniami. Najważniejsze dla niej było trzymanie się swoich własnych zasad, które niekoniecznie miały sens dla kogokolwiek innego, no może poza Ambroisem, już dawno przecież ustalili, że myślą podobnie, nie bez powodu spędzili ze sobą tyle lat, a teraz mieli budować wspólną przyszłość.

- Zgadzam się, dzięki temu będzie chociaż odrobinę stabilniej. - Nie spodziewała się, że nagle wszystko wróci do dawnego porządku, wręcz przeciwnie - wojna dopiero miała się rozpocząć, po tym, co stało się w Londynie nie widziała innej możliwości. Dobrze jednak było chociaż częściowo przygotować się do tego, co miało nadejść. Jeśli mogli znaleźć się od centrum tych wydarzeń, to powinni to zrobić, nie miała co do tego żadnych wątpliwości.

- Nie, ale masz rację, sama im współczuję. - Yaxleyówna nie należała do osób, którym łatwo przychodziło skreślanie ludzi. Mało było osób, które by nienawidziła, jeśli jednak do tego dochodziło - to miała swoje metody, aby pokazać im swoje nastawienie. Potrafiła się mścić i być naprawdę okropną osobą, chociaż nie zdarzało się to zbyt często.

Przeszli rożne etapy znajomości, jakoś tak się im to wszystko ułożyło. Dzięki temu znała Ambroisa z każdej możliwej strony. Nie dochodziło między nimi do jakichś wielkich kłótni, wybierali inną drogę do okazywania sobie niechęci, co może było jeszcze gorsze, bo czasem podczas wrzasków dość szybko można było sobie wszystko wyjaśnić. Tutaj raczej rzucali w siebie piorunami z oczu i ziali chłodem, nie robiąc przy tym przedstawień. Na szczęście dotarło do nich to, że nie powinni być swoimi wrogami, bo dużo lepiej wychodziła im współpraca, później przyjaźń, a nawet wspólne życie.

- Niemożliwe. - Rzuciła teatralnie, ze niby ona była jednym z cięższych przypadków? Gdzie tam - na pewno przesadzał. Tak naprawdę to miała świadomość, że była dosyć odporna na wszelkie rady, nie tylko w tamtym jednym przypadku. Często pomijała niektóre etapy rekonwalescencji, po prostu zaciskała zęby i działała dalej, bo nie znosiła siedzieć bezczynnie. Bywało, że faktycznie obawiała się tego, że jej zachowanie może przynieść więcej szkody, niż pożytku, jednak chyba nigdy nie zakończyło się to tak fatalnie, jak mogło. Aktualnie zresztą jej ciało było w naprawdę wyśmienitej formie, bo przykładała się do tego, by być w pełni zdrową, było to dość istotne dla osób, których praca zawodowa była mocno zależna od ich formy fizycznej.

Uważała, że to wszystko, co razem przeżyli było im potrzebne do tego, aby aktualnie znajdować się w tym miejscu. Znali się jak nikt inny, potrafili rozumieć się bez słów, zresztą ich zimne stosunki były naprawdę bardzo krótkim okresem na tle ich wspólnych interakcji. Dzięki temu wiedzieli w jaki sposób powinni ze sobą postępować, chcąc nie chcąc los dosyć często krzyżował ich ścieżki, dzięki czemu dość szybko wszystko sobie wyjaśnili, a z czasem dostrzegli to jak wiele dla siebie znaczą. Łączyła ich silna więź, silniejsza od wszystkich innych, jakie znała. Zresztą nawet Florence to potwierdziła, nie było sensu ze sobą walczyć, skoro razem mogli stworzyć coś wspaniałego. Na szczęście to do nich dotarło i aktualnie miało być tylko lepiej.

- To chyba bardziej cecha charakteru, nie tylko zawodu. - Dopowiedziała jeszcze, bo zdawała sobie sprawę do czego zmierzał. Łowcy byli bardzo specyficzną grupą zawodową, oczywiście, że dużo częściej narażali się na niebezpieczeństwo niż zwyczajni zjadacze chleba, jednak nie wszyscy mieli takie podejście jak ona. Spora część tych, których znała była potulna jak baranki, całkiem grzecznie wykonywała polecenia bardziej kompetentnych osób. Sama Yaxleyówna - była wyjątkowo toporna i lubiła mieć ostatnie zdanie, nawet jeśli w głębi duszy czuła, że nie do końca miało ono sens. Przyjemność po prostu sprawiało jej stawianie na swoim.

- Tak, jest bardzo konkretny, chlanie wódy to też ważna rzecz, należy ją robić z odpowiednim podejściem. - Jej rodzinna rezydencja słynęła z przyjęć, które ciągnęły się przez kilka dni, a czasem nawet i tygodni. Yaxleyowie potrafili się bawić, szczególnie jej ojciec, który był duszą towarzystwa, może nie wszystkim odpowiadał taki styl życia, jednak dla Geraldine było to całkiem normalne. Napatrzyła się przez te lata i przywykła do tego, że tak po prostu jest. Zresztą nie było w tym niczego złego, bawili się, a nie napierdalali między sobą, co było chyba dużo lepsze.

- Czeka nas całkiem pracowity dzień. - W sumie jej to wcale nie przeszkadzało. Zdążyła już nieco odsapnąć, dość szybko się nudziła, kiedy nie miała jakiegoś konkretnego zajęcia, więc tak właściwie była zadowolona, że będą mieli się czym zająć.

- To zależy, co masz na myśli mówiąc o tym, że bardziej Cię w to włączę. Mogę mówić Ci więcej, ale nie zgodzę się na wchodzenie mi w drogę, wiesz o tym zresztą. - Nie miała problemu z tym, aby informować go o szczegółach, czego nie robiła jakoś specjalnie dokładnie wcześniej, jednak niektóre rzeczy nie powinny się zmieniać. Oczywiście, że mógł znowu pojawiać się z nią w lasach, górach, czy gdzie tam się pałętała, ale wszystko miało swoje granice. Zresztą nie wydawało jej się, aby Roise miał zamiar interweniować w to, czym się zajmowała. Dobrze było mieć go jednak gdzieś obok, tak się składało, że nie gardziła towarzystwem solidnego medyka podczas swoich wypraw.

- Na szczęście nie najgorzej nam to wychodzi. - Całkiem nieźle radzili sobie działając spontanicznie. Potrafili dość szybko analizować to, co było dla nich najlepsze, zresztą aktualnie jeszcze nic się nie działo, nie mogli przygotować planu na każdą możliwą okazję, bo wiele zależało od tego w jakiej sytuacji się znajdą.

- Patrząc na to ile nieruchomości spłonęło doszczętnie podejrzewam, że się ruszy niekoniecznie w tę stronę w którą byśmy chcieli, ale tym też nie musimy się przejmować. - Należeli do majętnych osób, nie musieli liczyć każdego grosza podczas wyboru swojego przyszłego domu, podejrzewała, że mało kto dysponował takimi funduszami, szczególnie po tym, co się wydarzyło w Londynie.