Jeśli miałaby coś konkretnego do ukrycia, to zapewne zależałoby jej na tym, aby dowiedzieć się, czy Ambroise nie dotarł do takich niewygodnych dla niej informacji. Prue jednak nie sądziła, aby jakiekolwiek jej wspomnienie było warte drążenia tematu. Nie musiała się bać, to zresztą świadczyło tylko o tym, że w gruncie rzeczy była całkiem pewna tego, że nic z jej przeszłości nie miało wzbudzać jakichś niepotrzebnych kontrowersji. Nie miała mrocznych tajemnic, no nie bardziej mrocznych od tych, o których wiedział. One mogły nieco zmienić wrażenie na temat jej osoby, tyle, że Ambroise znał te jej najgorsze sekrety. Musieli sobie ufać, jeśli współpracowali na tych płaszczyznach, to nie było żadną nowością. Zresztą nie wydawało jej się, aby pierścionek ukazał mu akurat coś z tej części jej życia. Mogły to być zupełnie inne emocje, które ostatnio miał szansę chłonąć, bo w jej życiu w końcu pojawiło się nieco światła, do którego nie była przyzwyczajona. Raczej otaczał ją mrok, co też nie do końca jej przeszkadzało. Lubiła tą swoją aurę.

Całkiem miło, że postanowił jej o tym wspomnieć, i wyszedł z taką inicjatywą, nie musiał tego robić, bo przecież mógł zakładać, że się o tym nie dowie, a jednak podzielił się z nią informacją o tym, co się wydarzyło. Nie zastanawiała się wcześniej nad tym, jak właściwie udało im się ich zlokalizować w tym paskudnym lesie, teraz wszystko zaczęło układać się w całość. Pierścionek na coś się przydał, po tych latach, kiedy nosiła go na palcu.

- Jak najbardziej. - Wiedziała jak to jest wchodzić w życia innych osób. Zdarzało jej się też trafiać w takie miejsca, zazwyczaj jednak dotyczyło to martwych dzięki czemu można było ominąć tę niezręczność która mogła pojawić się po każdej ze stron.

- Tak właściwie, to nie ma czego wyjaśniać. - Prue była lojalna, nie należała do osób, którym przyjemność sprawiało plotkowanie o osobach, których akurat nie było obok, szczególnie, kiedy coś dla niej znaczyły. Nie chciałaby, żeby ktoś robił coś takiego wobec jej osoby, to działało w dwie strony. Zresztą zbyt wiel razy sama stawała się ofiarą takich szeptów, często działo się to nawet w jej obecności. Dostrzegała spojrzenia skierowane w jej stronę, później wcale nie do końca dyskretne słowa rzucane do ucha. Nie miała przyjemnego doświadczenia związanego z podobnymi praktykami.

- Och, naprawdę? Nie zauważyłam. - Dodała nieco teatralnym tonem. Miała ochotę przewrócić oczami, ale się przed tym powstrzymała. Co ona by tutaj bez niego zrobiła? Nie umiałaby odróżnić whisky od kawy...

- Nie potrzebuję, była zimna. - Nie sądziła, że będzie musiała się tłumaczyć dlaczego właśnie w ten sposób wypiła zawartość swojej filiżanki. Lubiła kawę, zimną mogła wlewać w siebie praktycznie tak jak wodę, zresztą rzadko kiedy udawało jej się nacieszyć ciepłą, bo często coś ją odciągało od tej drobnej przyjemności.

- Nie pijam o takich godzinach, zresztą mam dzisiaj dyżur.- Musiała wieczorem znaleźć się w pracy, więc nie dopuszczała opcji, w której miałaby się raczyć alkoholem. Z tym niepiciem o takiej porze trochę skłamała, tylko, czy jeśli coś zdarzyło się raz, no, może dwa w ostatnim czasie powinno być brane pod uwagę? Nie, zdecydowanie nie. Wolała się trzymać w tym przypadku tej bardziej stabilnej wersji siebie.

Bletchley kierowała się w swoim życiu zasadami, które wydawały jej się mieć sens. Nie należała do osób, które były jak chorągiewki i zmieniały swoje podejście w zależności od tego, w którą stronę zawiał wiatr. Zresztą nie tak łatwo było się do niej zbliżyć, jeśli jednak komuś udawało się to zrobić to mógł być pewien, że ma w niej prawdziwego sojusznika, na dobre i na złe. Nie zadawała pytań, po prostu wyciągała pomocną dłoń, kiedy było to potrzebne, później po prostu odchodziła w swoją stronę i udawała, że to nie miało miejsca. Tak było prościej, zamiast zupełnie niepotrzebnie drążyć.

Mało kto zdawał sobie sprawę z tego, czym zajmowała się w wolnym czasie. Tak było lepiej, bezpieczniej, nie wydawało jej się, aby wiele osób widziało w niej zagrożenie. Z pozoru była przecież tylko nieco wycofana i dziwna, a nie miałaby oporów przed tym, aby odebrać komuś życie, jeśli zaszłaby taka potrzeba. Nie brzydziła się przemocą, no, w jej wypadku nie była to oczywiście przemoc fizyczna zważając na niezbyt sprzyjające warunki, jednak znała inne metody, które potrafiły sprawić, że potrafiła o siebie zadbać.

Ambroise zdecydowanie wyglądał na groźniejszego od niej, chociaż również potrafił sprawiać wrażenie tego specjalisty i naukowca, którym też był. Widziała go w różnych sytuacjach, wiedziała, że umiał być bardzo bezwzględny, ale doceniała obecność właśnie takich osób gdzieś blisko. Nie zawsze przecież mogła radzić sobie sama, dobrze było mieć czasem przy sobie straszaka w postaci dobrze zbudowanego mężczyzny.

Oczywiście, że jej to nie umknęło. Dostrzegła drżenie kącików jego ust. Musiał ją widzieć, ktoś mu powiedział? Być może to też było w jego wizji. Nie zamierzała jednak prostować tego, co przed chwilą powiedziała. Nie piła tak wcześnie. Kropka. Zresztą to miejsce było wyjątkowe, nie sądziła, że zbyt szybko nadaży się okazja do tego, aby powtarzać te dziwne, nietypowe spontaniczne decyzje, które tutaj przychodziły jej bardzo łatwo i lekko. Zdawała sobie sprawę, że mogła być brana za zupełnie inną osobę, zwłaszcza, gdy ktoś widywał ją na co dzień, miał doczynienia z tą typową wersją Prudence. Cóż, czasem i ona umiała wyciągnąć kij z tyłka, tak właściwie to wystarczyło do tego odpowiednie towarzystwo.

- Mung tak samo. - Trupy i ranni, było ich wielu po tej okropnej nocy, która zmieniła wszystko. Na szczęście ich pacjenci nie wymagali natychmiastowej uwagi, mogli poczekać trochę na to, aż zajmą się wszystkimi po kolei. Nieco inaczej wyglądało to w szpitalu. Tak naprawdę jeszcze nie do końca miała świadomość jak wyglądały realne straty, bo właśnie odkąd się tutaj znalazła te trzy dni temu nie była w biurze, wcześniej tylko szacowali, teraz zapewne ministerstwo zdążyło zebrać dokładniejsze dane.

- Nie byłam, trochę obawiam się tego, co tam dzisiaj zastanę. - Skala tej tragedii była ogromna, nie zaliczyła jeszcze niczego podobnego jako antropolożka. Tak, było Beltane, ale pożar Londynu przyniósł śmierć większej ilości osób, zabrał ze sobą więcej żyć, co wiązało się z tym, że będą mieli ręce pełne roboty. Nie, żeby ją to jakoś szczególnie martwiło, praca była często jej ucieczką od rzeczywistości, zapewniała jej spokój, który naprawdę lubiła.

Nie było innej możliwości, która pozwalała jakoś przetrwać w tym świecie, jak zakładanie masek. Wypadało potrafić się dostosować do okoliczności. Nie wszyscy musieli to robić, jednak kiedy chociażby pracowało się w określonym środowisku to trzeba było jednak sprawiać pozory. Bletchley miała swoje zdanie na temat Ministerstwa Magii, jednak nadal w nim pracowała, wykonywała swoje obowiązki należycie, ale nie pozostawała ślepa na niedociągnięcia, które zauważała. Nie dzieliła się jednak swoimi przemyśleniami praktycznie z nikim, bo przecież nigdy nie wiadomo kto mógłby wykorzystać jej słowa rzucone gdzieś przypadkiem przeciwko niej. Wydawała się więc być nikim więcej, niż bardzo sumienną pracownicą, która przestrzegała wszystkich regulaminów. Tak, jasne, potrafiła je obchodzić tak, by nikt niczego nie zauważał, oczywiście czerpała z tego informacje tylko na swój własny użytek, ale to robiła. Zapewne mało kto byłby się w stanie tego domyślić, bo umiała sprawiać pozory.

Kreowanie siebie było dość istotne w dorosłym życiu, warto było mieć władzę nad tym, w jaki sposób inni nas widzieli. To mogło ułatwić egzystencję pośród osób, które nic nie znaczyły. Zresztą nigdy nie zależało jej jakoś specjalnie na tym, aby obcy wiedzieli, jaka jest naprawdę, to mogło sporo zmienić, zwracać na nią niepotrzebną uwagę, tak mogła przemykać sobie gdzieś w tle, raczej niezauważona, to było zdecydowanie najbardziej wygodną opcją.

Miała to szczęście, że nie należała do elity. Była pewna, że nie umiałaby sobie poradzić na tych ich wszystkich spędach pełnych fałszu i obłudy. Teraz czuła zresztą, że zaczną się ze sobą gryźć z racji na to, co się ostatnio wydarzyło. Doceniała swoją klasę średnią z której pochodziła, swoją nieco brudną krew, dzięki temu również była nijaka, nie rzucała się w oczy. Nikt nie życzył jej śmierci przez jej pochodzenie, sama nie wiedziała kim aktualnie było gorzej być czy czystokrwistym, czy mugolakiem, i jedno i drugie niosło ze sobą możliwe nieprzyjemności. Widziała, jak został potraktowany Cornelius przez jednego z jej współpracowników, tylko dlatego, że w jego żyłach płynęła czysta krew, widziała, jak traktowano mugolaków, to łączyło się również z pochodzeniem, tak do końca żadna z tych stron nie mogła się czuć bezpiecznie. A oni? Przemykali gdzieś w tle, nie rzucając się w oczy.

Istniały pewne sprawy, których nie powinno się ze sobą łączyć. Przyjaźń nie była dobrym doradcą podczas interesów. Zresztą nie szukała przyjaciół. Ci, których miała jej wystarczali, no może poza tym jednym przyjacielem, który ostatnio sam ją znalazł, ale to było coś zupełnie innego. Wiedziała, że te szemrane sprawy, które ich łączyły nie były dobrą podstawą do takiej relacji, zresztą nigdy nawet nie myślała o tym, że mogliby się przyjaźnić. Odpowiadała jej ta forma relacji, którą aktualnie przyjmowali, i tak było między nimi dużo lepiej niż kilkanaście lat temu, jakoś udało im się dogadać, to wystarczało do tego, aby mogli być swoimi sojusznikami.

Zauważyła, że przesunął w jej kierunku dzbanek z kawą, jednak póki co po niego nie sięgnęła, jak na razie przyjęła wystarczającą dawkę kofeiny. Może później skusi się na kolejną.

- Co do tego nie byłabym taka przekonana. - Odparła zupełnie szczerze. Miała świadomość, że może jej się coś przytrafić. Niby od dawna panowała nad swoją umiejętnością, ale nigdy nie mogła być pewna tego, że nie pojawi się coś lub ktoś przepełniony bardzo silnymi emocjami. Pożary niosły ze sobą tragiczne śmierci, często spowodowane brakiem możliwości ucieczki, wolałaby nie widzieć wspomnień ludzi, którzy odeszli tragicznie, niosło to ze sobą dosyć spore brzemię i powodowało bardzo nieprzyjemne momenty. Nie tak łatwo było się pozbyć tych nieswoich emocji, czy obrazów, które pojawiały się przed oczami. W jej przypadku z chorobą Milforda było to jeszcze bardziej skomplikowane. Nie umiała po prostu zapominać, gdy zamykała oczy to wszystko do niej wracało, bardzo wyraźne.

Zawiesiła na Greengrassie swoje spojrzenie zdziwiona, że w ogóle zadał to pytanie. Cornelius był jej szefem, od jakichś dwóch lat, pracowali razem w kostnicy, towarzyszyła mu podczas rozwiązywania wielu spraw. Odpowiedź na to pytanie nasuwała się sama. - Oczywiście, że wie. - Uprzedziła go o tym swoim drobnym talencie nim rozpoczęła pracę, żeby przypadkiem nie dowiedział się tego nagle, w najmniej korzystnym momencie. Nie chciała, aby to było dla mężczyzny zaskoczeniem, wolała być z nim zupełnie szczera, nim podjął ostateczną decyzję, nim stwierdził, że faktycznie chce ją mieć w swoim zespole.

- Prędzej, czy później by się dowiedział, więc powiedziałam mu to na samym początku. - Wyjaśniła jeszcze. Nie było możliwości, aby informacja o jej drobnym talencie pozostawała tajemnicą, szczególnie w miejscu, w którym przyszło jej pracować, wypłynęłoby to tak, czy siak z racji na okoliczności ich miejsca pracy i przypadków, którymi się zajmowali.

Mugolacy mieli mugolaków, czystokrwiści czystokrwistych, a czarodzieje półkrwi takich jak oni. Agresja nigdy nie była skierowana w ich kierunku, bo czystokrwiści potrzebowali ich do tego, aby żyło im się lepiej, mugolacy również ich nie ruszali, bo oni nie mieli problemu z tym, że weszli do ich świata. Nie chodziło o to, by ktoś stanął po ich stronie, bo po co? Skoro nikt nie zamierzał ich krzywdzić. Całkiem proste równanie. Sama Prue nie zamierzała jakokolwiek mieszać się w to, co działo się aktualnie w ich świecie, no chyba, że ktoś postanowi zrobić krzywdę na kimś, na kim jej zależało, wtedy na pewno zmieni punkt widzenia i spojrzy na sprawę inaczej.

Miała swoje określone poglądy na ten temat, nie wydawało jej się logiczne to, żeby typ, który sam nazwał się Lordem Voldemortem miał prawo przejmować władzę nad magicznym światę w ramach jakichś pojebanych ideałów. Aktualnie jednak siedziała cicho, spoglądała od wewnątrz na działania ministerstwa i czekała na to, co się wydarzy.

- Nie obawiam się tego, co zobaczę, raczej tego, jakie historie może to za sobą nieść. - Nie bała się widoku trupów, a na pewno będzie ich wiele. Raczej chodziło o emocje, jakie mogły pojawić się jeśli przypadkiem zagłębi się w ich historie. Jasne, panowała nad swoim darem, umiała się nim całkiem zgrabnie posługiwać z racji na lata doświadczenia i nauki babki, jednak wiedziała, że w tym przypadku coś mogło pójść nie tak. Ogrom bólu i cierpienia, który się pojawił mógł uniemożliwić jej bycie w pełni stabilną. Oczywiście nie zamierzała panikować, raczej stawić czoła problemom, rzucić się w wir pracy i zobaczyć, czy coś się stanie. Później odpocznie, zamknie się w swoich czterech ścianach i jakoś to wszystko przetrawi, może nigdy nie musiała walczyć z czymś co miało być takie intensywne, ale przecież sporo już przeżyła w swoim życiu, była gotowa na więcej.

Prue należała do osób zapobiegliwych. Wolała być przygotowana na wszystko, nawet to najgorsze, co mogło jej się przytrafić. Zawsze szykowała sobie jakiś plan, którego mogła się trzymać. Uwielbiała listy, których punkty mogła skreślać, kiedy zostały przez nią zrealizowane. Nie znosiła nie mieć kontroli nad tym, co działo się w jej życiu. Ostatnio pojawiły się myśli, że może nie powinna kontrolować każdej dziedziny swojego życia, bo okazywało się to zbędne, jednak w większości jednak wolała panować nad tym, co się działo wokół. Szczególnie w pracy. Tam musiała zachowywać profesjonalizm i nie mogła sobie pozwalać na momenty zawahania.

- Wiem. - Oczywiście, że było to słuszne. Nie mogła pozwolić na to, żeby Cornelius miał jakieś nieprzyjemności przez jej przypadłości. Musiała go uprzedzić o wszystkim, co mogło się zdarzyć, a nad czym nie miała pełnej kontroli. Choroba Milforda również była nieprzewidywalna, więc i o niej mu opowiedziała. Nie skreślił jej mimo tej całej listy wyjątkowych dolegliwości, które towarzyszyły jej od lat. Była mu wdzięczna za tę szansę i naprawdę starała się bardzo mocno angażować w pracę. Zresztą, co innego jej pozostawało? Tak naprawdę ostatnio to był jedyny sens istnienia. Nie miała szczególnie rozrywkowego życia. Było jej z tym całkiem wygodnie, bo ceniła sobie święty spokój.

Prudence nie brała pod uwagę tego, czym było rozrzedzanie krwi. Znała swoje miejsce w hierarchii świata czarodziejów, ludzie jak ona jednak byli potrzebni elicie, kto inny zajmowałby się tymi mniej prestiżowymi zawodami? Kto sprzedawałaby w ich magicznych sklepach, aptekach, kto tworzyłby dla nich mechanizmy? Kto dostarczałby im zamówienia. Elita miała zdecydowanie większe ambicje, chciała zajmować wysokie stanowiska, więc dla ludzi jej pochodzenia znajdowało się miejsce w tym świecie. Zresztą nie byli tutaj nowi, ich rodziny także od lat pokazywały, że coś potrafią. Być może dobrze, że nie zaczęli dyskusji na ten temat, bo ich podejście się różniło. Zresztą nie ma się, co dziwić, pochodzili z różnych światów, inaczej na to patrzyli.

Ba, mogłaby nawet stwierdzić, że to oni byli czarnym koniem tego wyścigu, mogli stanowić dodatkowe wsparcie dla jednej, czy drugiej strony, wystarczyłoby ich tylko odpowiednio do siebie przekonać.

- Właśnie dlatego się obawiam. - Miała świadomość, że sporo będzie ją kosztowała praca w najbliższym czasie, ale jakoś to przetrwa. Zawsze radziła sobie z tymi tragediami, mniejszymi, czy większymi i tym razem nie mogło stać się inaczej. Już o tym myślała, próbowała się przygotować na najgorsze, nie wracała tam bezmyślnie, musiała mieć gotowy plan działania.

- Zapewne tak będzie, ale co mnie nie zabije, to wzmocni, czyż nie? - Nie potrzebowała wcale jego potwierdzenia, czy odpowiedzi na to pytanie. Wiedziała, że jakoś to przetrwa. Na pewno ta lekcja nie będzie dla niej łatwa, jednak musiała wyciągnąć z niej jak najwięcej. Być może będzie to odpowiedni moment, aby wznieść na wyżyny jej umiejętności. Była gotowa podjąć to wyzwanie, jeszcze bardziej nauczyć się nad sobą panować. Kontrola w jej wypadku była bardzo istotną częścią życia i nieżycia innych.

- Wystarczająco, by to dostrzec. - Nie była w stanie stwierdzić, ile zajęła im droga do ministerstwa, nie skupiała się wtedy na upływie czasu, a raczej na tym, by przetrwać. Tak właściwie to nadal twierdziła, że gdyby nie Benjy to mogłoby się to skończyć różnie. W końcu zaliczyła podczas tej wędrówki te swoje momenty zawieszenia, nad którymi zupełnie nie panowała. Miała sporo szczęścia, że wtedy pojawił się zupełnie znikąd na jej drodze. Chcąc nie chcąc była świadkiem sytuacji, o których mówił Ambroise. Nadal przed oczami pojawiała się jej twarz tego chłopaka, który ją widział i wiedział, że ona go też. Zapewne nigdy go nie zapomni, kto wiedział, czy nie postanowi on jej poszukać, bo nie mógł mieć pewności, że tego nie poruszy.

- Dla jednych ponure, zaś inni będą się cieszyć tym, że udało im się przetrwać. - To też nie było wcale takie zero-jedynkowe. Wiadomo, że wszystko zależało od tego, jak i dla kogo potoczyła się tamta noc. Jedni ponieśli ogromne straty, innym cudem udało się przeżyć. Zapewne w zależności od tego, co ich spotkało będą przeżywać zupełnie inne emocje. - Nie wydaje mi się, żeby wyglądały jak zawsze. - Spodziewała się, że ministerstwo nie będzie organizować wielkich wydarzeń po to, by nie kusić losu. W końcu mogłaby to być kolejna okazja do uderzenia w czarodziejskie społeczeństwo, może to nawet i lepiej. Bletchley od zawsze uważała, że akurat te zbliżające się sabaty powinny być raczej powodem do zadumy, niżeli hucznego świętowania.