—22/06/1972—

Po otwarciu przez Oriona szafki służbowej w szatni, jego oczom okazał się sporych rozmiarów pakunek. W środku oprócz zapakowanej koszulki (minimalnie za dużej) i poniższego listu można było znaleźć także kartkę urodzinową ze wspólnym zdjęciem Erika i Oriona z jednej ze służbowych imprez okolicznościowych sprzed paru lat

Wszystkiego dobrego Orionie,

kolejny rok za tobą, a ty w ogóle się nie zmieniasz! Jaki jest twój sekret? Koniecznie musisz nam go zdradzić, bo inaczej będziemy przy tobie wyglądać, jak stado starych dziadów. A chyba oboje możemy się zgodzić, że zrobienie z Departamentu oddziału domu spokojnej starości zdecydowanie nie wchodzi w grę. Wystarczy, że im wyżej w hierarchii Ministerstwa, tym średnia wieku zdaje się tylko rosnąć...

Wiesz dobrze, czego tobie życzę: obyś przetrwał z nami kolejny rok, pomimo niesprzyjających okoliczności. Mam nadzieję, że pomimo pracy uda ci się spędzić nieco czasu z najbliższymi i swoją rodziną. Chociaż Atreusa widujesz codziennie w robocie... Więc możesz go mieć w sumie dosyć? Ale w sumie jest jeszcze twoja siostra, czyż nie! I dziewczyna...? Na randkę na pewno zasłużyłeś!

Liczę, że prezent ci się spodoba. Może to nie jest nic przesadnie wyjątkowego, ale gdy znalazłem tę koszulę na mieście, to od razu pomyślałem o tobie! Z początku myślałem, że to coś bardziej dla dzieci, ale konsultacje z ekspedientką (i Brenną) wyjaśniły sprawę. Ten wielki pies nazywa się Scooby-doo – to postać ze słynnej serii filmów animowanych mugoli o młodych detektywach, którzy napotykają na swojej drodze najróżniejsze potwory i monstra, od duchów, wampirów i wilkołaków, aż po upiorne klauny! A ten pies przewodzi tej grupie!

Na wszelki wypadek wziąłem nieco większy rozmiar.

Jeszcze raz wszystkiego dobrego,

Erik

PS. Jak będziesz chciał wyjść na Kremowe Piwo albo Ognistą, to daj znać!

20.08.72

Drogi Orionie,

nie umiem znaleźć słów, których mógłbyś potrzebować, gdyby mnie zabrakło: zdaje mi się, że udało mi się je znaleźć dla innych, tu jednak nie potrafię tego zrobić. Nie dlatego, że nie mam ich dla Ciebie, a dlatego, że wiem, że Ty masz dość siły i rozsądku, by stawić czoła i temu, co przyniesie życie, i wojna, ogarniająca Anglię.
Wiesz, braciszku, rzadko widuję Twoją przyszłość czy zamiary – zasłona oklumencji na Twoim umyśle zwykle je przede mną chroni – ale te parę przebłysków, które zobaczyłam sprawia, że chcę tylko powiedzieć: wierzę, że wybierasz to, co dobre, nawet jeśli nie każdy te wybory pochwali.

Pamiętaj jednak, proszę, że Ty też masz prawo do odrobiny szczęścia i nie ograniczaj swojego świata tylko do pracy.

Z pozdrowieniami
Twoja Florence

Londyn, 14.09.1972

Orionie,

z żalem przyjąłem wiadomość o śmierci Florence. Choć nasze kontakty ograniczały się głównie do sfery zawodowej, trudno było nie docenić jej podejścia, klasy i nieprzeciętnego charakteru.

Ubolewam nad tą stratą i składam Ci wyrazy współczucia.

Z poważaniem

A.B. Greengrass

12 09

Orionie,

Przykro mi. Wiem, że to niczego nie zmieni i właściwie mogłabym sobie darować zawracanie Ci głowy, zwłaszcza że nigdy nie wiem, co mówić albo pisać w takich momentach, aby pomóc – czy cokolwiek może pomóc? - ale współczuję Waszej straty.
Gdybym mogła w jakikolwiek sposób się przydać, potrzebowałbyś z kimś pogadać albo pomilczeć, wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Brenna