Nie miał gustu, jeżeli chodzi o pomoc w doborze sukien dla kobiet, ale co najważniejsze w tym było, żeby wyglądała dobrze, niezbyt wyzywająco. To potrafił ocenić. A że to on płacił za tę suknię, wierzył, że Charlotte nie zrobi z siebie idiotki. Nie przyjdzie w tym, co z nią przetrwało pożar w mieszkaniu. Nosi ich wspólne nazwisko. Jest tak samo czystej krwi czarownicą. Musi pokazać się odpowiednio, niezależnie też od tego, gdzie zdecydowała się mieszkać, gdzie pracować.

Do przytuleń, był już przyzwyczajony. Tego nauczyły go przecież dzieci, czego on sam nie otrzymał od swoich rodziców, od swojego ojca. W szczególności Charles i Scarlett. Pokazywali jak wiele to dla nich znaczy. Wiele nie potrzebowali, żeby mieć jego uwagę. Wtedy też go się słuchali. Taki gest dużo im pomagał. Czuły wsparcie, bezpieczeństwo i bycie docenionym. Czy to potrzebując pocieszenia, czy w podziękowaniu. Jak teraz, uczyniła do Charlotte. Od niej nie spodziewał się takiego ruchu. Czy był kochany? Sam nie wiedział. Na te słowa także nie odpowiedział. Cicho westchnął, uniósł lekko kącik ust i objął wolną ręką, poklepał też delikatnie po plecach, jakby chciał powiedzieć "już wystarczy". 
Zapłacił za jej suknię i wyszli ze sklepu.

Nie miał żadnej możliwości znów sięgnąć po papierosa. Kuzynka ponownie chwyciła go za rękę, ciągnąć w pośpiechu, na poszukiwanie sklepu obuwniczego. Paplając nadal swoje trzy po trzy. Dorównał jej kroku, słuchając. Samemu także wypatrując sklepu z butami. Chcąc to mieć już za sobą. W trakcie drogi, nadawała równo, niemal nie dając mu dojść do słowa. Odpuścił nawet udzielenia jej odpowiedzi w kwestii prowadzonych rejestrów charłaków. Bo wiedział, że taki jest prowadzony.

Poszukiwany sklep szybko został odnaleziony a Richard poczuł, jak Charlotte puszcza jego rękę. "Oby ta cała wycieczka zakupami była tego warta…" – pocieszał się w myślach. Następnie wszedł do wnętrza sklepu za pannicą, będąc świadkiem jej rozmowy ze sprzedawcą, który uległ jej spojrzeniu i słowom. Uniósł lekko brew, przyglądając się z baczną obserwacją scenie. Wsadził ręce do kieszeni płaszcza i po prostu czujnie obserwował. Marszcząc brwi, kiedy mężczyzna zaczynał być zbyt blisko kuzynki. Nie zignorował faktu, że został przez sprzedawcę,  zignorowany. Chrząknął charakterystycznie, specjalnie zwracając na siebie uwagę mężczyzny, aby nie zapomniał, że nie jest tutaj sam z młodą dziewczyną. Richard rozumiał uprzejmość i pomoc, ale i ona miała też swoje granice.

Ignoracja tego mężczyzny nie podobała się Richardowi, ale póki nie robi nic nieodpowiedniego, to mógłby mu odpuścić. Przynajmniej wie, że on tutaj jest. Na jego słowa, nie odpowiedział nic, bo przecież nie kichnął. Mulciber widział wzrok swojej kuzynki, to wiedziała zapewne o co może mu chodzić.

Temat sukienki znów wrócił. Najpierw pokazać, a potem zaraz przymierzyć. Czy to tak działa w damskich sklepach z ubiorami i butami? Jak tak się zastanowić, to on przecież także dobierał obuwie pod garnitur. Z tym, że zawsze były albo czarne, albo brązowe. Nigdy inne i nigdy jasne. Jedyna różnica, to pora roku oraz okoliczności wizytowe.

Gdy Charlotte podeszła do niego, spojrzał na jej założone buty. Spiczaste czółenka byłej nie pasowały. Takie, pasują do takich kobiet jak Lorien. Ale, co on może się znać na modzie damskiej.

- Odpowiedz sobie, czy są wygodne i podobają Ci się?
No on w tym chodzić nie będzie. Więc tutaj kuzynka musiała sobie sama pomóc odpowiedzieć chociaż na pytania, jakie jej zadał. A te powinna zadać sobie.
- Na jeden wieczór wystarczą. Dobrze jednak wziąć takie, które ubierzesz jeszcze parę razy.
Zachęcił. Zalecał. Nie mówiąc już o tym, że pewnie i za te buty jej zapłaci. Aby tylko porządnie wyglądała na spotkanie rodzinne. Gdyby nie pożar jej mieszkania i utrata ubrań, nie musieliby teraz chodzić po sklepach i szukać czegoś dla niej na szybko.

Trudno stwierdzić, czy pożar jest głównym powodem do tego, aby organizować kolację rodzinną i zapraszać nawet tych, z którymi za bardzo nie posiadało kontaktu. Czy może wykorzystano okazję, aby w innym celu zwołać rodzinę, pod przykrywką kolacji i święta Mabon?

Nawet jeżeli jego ojciec dostawał zaproszenia od swojego brata, odmawiał. Stało się po tym całym ich konflikcie. Święta były spędzane jedynie w swoim gronie, swojej gałęzi. To Richard pamiętał, jak na Yule zjeżdżał się ze swoimi dziećmi i żoną (gdy jeszcze żyła) do Londynu. Do ich rodzinnej kamienicy. Po śmierci ojca, w Londynie bywał znacznie częściej, nawet bez okoliczności świątecznych.

Obserwował Charlotte, która zdecydowała się przymierzyć jeszcze jedną parę butów. Sprzedawca szybko działał. Jakby chciał ich szybko obsłużyć i móc zamknąć sklep. Miał go też na oku, żeby czasem nie posunął się z kolejnymi pomysłami za daleko. A jednocześnie, obserwując kuzynkę, mogła mu przypominać córkę, albo bratanicę, krzątającą się w sklepie. Czy wszystkie dziewczyny tak mają? Gdyby miał sięgnąć pamięcią dalej, w końcu jego siostry miały podobnie. Nudził się w sklepie, gdy Violet przymierzała dziesięć sukien. Jeśli jednak spojrzeć też pod względem ich życia, obrania ścieżki zawodowej… Niemal wszystkie w ich rodzinie, musiały postawić na swoim. Jego siostry, kuzynki, bratanica, córka…

Stukot obcasów skupił jego uwagę znów na Charlotte, która zakomunikowała, że wybrała już buty.

- Zapłacę.
Oznajmił sprzedawcy, który odebrał buty od Charlotte, i udał się zapakować towar i wystawić rachunek. Mulciber nie ruszył za nim, słysząc pytanie kuzynki. Przeniósł na nią swoje piwne oczy.
- Nie mam pojęcia. Dowiemy się na miejscu.
Odpowiedział szczerze, ale nie ukrywał po sobie, że wyglądało mu to dziwne, zastanawiające, również podejrzane. Co kierowało Alexandrem, aby ich zaprosić do Mulciber Manor?

Odszedł od niej na chwilę, aby podejść do lady i zapłacić za jej buty. Odebrał zapakowany towar i schował swoją sakwę do kieszeni. Poczekał aż Charlotte będzie gotowa do wyjścia, zabierze torbę z sukienką i mogli wtedy opuścić sklep obuwniczy. Znajdując się na zewnątrz, podał jej torbę z butami.

- Pytałaś o Scarlett.
Pamiętał, że o to pytała. A skoro mieli jej sprawy załatwione, to przekaże jej kilka informacji, zanim się rozejdą.
- Co potrzebujesz o niej konkretnie wiedzieć?
Zapytał, a być może będzie mógł jej udzielić potrzebnych odpowiedzi, dać wskazówki. Zasugerować, aby sama o coś zapytała, co by pomogło jakoś nawiązać między nimi jakąś kuzynowską więź.

Niczego się nie dowiedzą. Czy na pewno? Richard usłyszał jej ciche słowa, przez moment wpatrując się w dziewczynę. Jeżeli słownie by niczego nie wyciągnęli, zawsze pozostaje obserwacja otoczenia. Zachowania pozostałych członków rodziny, prowadzone rozmowy. On sam nie wiedział, czy tam wytrzyma. Nie do końca też wiedząc, kto będzie uczestniczył w kolacji, poza samym kuzynem, jego matką i ich babką. Zamieszkujące Mulciber Manor. Dodać jego i Charlotte a także jego córkę. Nie miał pojęcia czy i jego siostry otrzymały zaproszenia, czy kogoś jeszcze postanowili ściągnąć. Bo jego synów, nie będzie na pewno, włącznie z Sophie.

Na to więc nie odpowiedział. Obawiając się, jakoby mogło być prawdą, że to jego córka chce zjednoczyć rodzinę. Już raz usłyszał od niej ten pomysł, który od razu skreślił. Nie był w nastroju na rodzinne spotkania. A mimo to, i tak dziewczyna je mogła zorganizować.

Opuściwszy lokal sklepowy, podał kuzynce jej zakup. Sięgnąwszy po chwili po swoją papierośnicę, z której wyciągnął papierosa. Nie przeszkadzało mu to, że i ona paliła. Nie miał powodu prawić jej jakichkolwiek kazań na ten temat wspólnego nałogu. Gdy myślała nad jego pytaniami, pozwolił sobie w tym czasie zapalić swojego papierosa i się nim zaciągnąć. A następnie schować papierośnicę z zapalniczką. Mogli przejść się spacerem wzdłuż ulicy, która mogła prowadzić do najbliższej kwiaciarni. Wyjął papierosa z ust, aby udzielić odpowiedzi.

- Scarlett jest bystrą dziewczyną. Bardzo aktywną i niekiedy upartą. Z zainteresowań, to o ile jej się nie zmieniło, lubiła pływanie i pojedynkowanie. Nauczyłem ją wszystkiego co mogłem, aby umiała sobie radzić w tym świecie. O resztę będziesz musiała sama ją zapytać. Ułatwić to powinno wam nawiązanie dobrej relacji.
Zaciągnął się papierosem, kiedy skończył mówić. Jednocześnie zastanawiając nad tym, jak bardzo lata i zmiana otoczenia, zmieniły jego córkę. Tak samo, jak synów. Może gdyby wcześniej się przeprowadzili, te zmiany nie zaszłyby w nich tak drastycznie? Wciąż winił się za to, że za późno podjął decyzję o przeprowadzce. Nigdy tego sobie pewnie nie wybaczy.