Mój tata trafił do szpitala. Wracał z zakupów i ktoś go zaatakował. Nie wiadomo o co chodziło, ale okropnie się boję. Dostał jakimś zaklęciem i jest teraz w ciężkim stanie. Mam twierdzi, że to poplecznicy tego złego…

Strach mnie paraliżuję, ledwo trzymam pióro notując te słowa. Obawa zapełnia moje serce i nie chce puścić. Chciałabym móc uwolnić się od tego uczucia. To jest tak bolesne uczucie jakby ktoś ściskał moje serce z całych sił. Ciężko oddycham, ręce mi się trzęsą i zalewa mnie ogromna fala gorąca. Chce mi się płakać, jak pomyślę o tym, że on stamtąd nie wyjdzie, że do nas nie wróci.

Znowu siedzę sama przy biurko i nie ma kto ze mną porozmawiać. Nie potrafię się do nikogo zgłosić o pomoc, nie potrafię nikogo zalać moimi problemami, a ten strach mi w tym nie pomaga. Nie chcę zostać sama.

Świecie proszę o pomoc. Proszę o kogoś, kto ze mną tu usiądzie, kto mnie przytuli i mi powie, że wszystko będzie dobrze.

Stanęłam przed lustrem, aby na siebie spojrzeć. Chciałam zobaczyć, czy jestem silna i dam radę wygrać z tym strachem.

Nie jestem.

Dłonie się trzęsą, ciało drży, łzy lecą po policzkach, oczy są przekrwione. Wyglądam okropnie. Włosy mam w nieładzie. Żółty sweter poplamiony kawą. Życie mi się sypie, a strach nie chce opuszczać.

Chciałabym dostać zaklęciem obliviate, aby nie pamiętać, aby się nie bać, aby te wszystkie uczucia już ze mnie wyszły.

Błagam.

Proszę.

Chcę czuć spokój.

Chcę krzyczeć, ale z mojego gardła wychodzi tylko ciche westchnięcie. Czuję się jakbym stała za grubą szybą, a ludzie przechodzący obok mnie nawet na mnie nie patrzą. Jakbym była kamiennym posągiem na środku jakiegoś placu. Ozdoba nic nieznacząca, nic nie potrafiąca. Ludzie umierają, a ja nie mogę nic temu zaradzić.

Co, jeśli mój tata umrze?

Zostanę z mamą sama. Mama sobie nie poradzi. On jest sensem jej istnienia, a ja tylko wynikiem ich wielkiej miłości.

Pomocy.

Drogi świecie,

Te listy nigdy nie powinny trafić do żadnej osoby, nawet jeśli tytułujesz się Światem jestem pewna, że nie o ciebie mi chodziło. Te listy nigdy nie powinny zostać wysłane, a moja sowa nigdy nie powinna ich brać w swoje szpony. Chcę cię Świecie przeprosić, że dostałeś moje żale, że musiałeś czytać to co pisałam.

Widzę, że brakuje mojego jedynego listu w tematyce Śmierci. Ten list napisałam dawno temu. Pisanie tych listów pomagało mi radzić sobie z emocjami. W pewnym sensie wpadłeś w posiadanie mojego pamiętnika. To miłe, że przejąłeś się losem obcej ci osoby.

W ostatnim czasie działo się u mnie wiele dziwnych rzeczy. Twoja odpowiedź mnie przeraziła i chciałam naprawdę cię przeprosić.

Czuję się podle myśląc o tym, że musiałeś się martwić losem obcej osoby.

Drogi Świecie,

Tak, możesz tytułować się Światem. Po prostu nigdy nie wyobrażałam sobie Świata jako realnej osoby, a skoro mi odpisujesz to jesteś takową. Możesz być kobietą, może być mężczyzną, możesz być każdym. (Proszę, nie odpowiadaj – lepiej dla mnie, gdy nie wiem). To dla mnie nowa i dziwna sytuacja żyć ze świadomością, że ktoś chodzi po świecie i wie o moim małym sekrecie. Mógłbyś być moim przyjacielem lub kimś z mojej rodziny, a nie wiedziałabym o tym i chyba póki co wolałabym żyć ze świadomością, że jesteś po prostu Światem.

Nie jestem osobą, która zarzuca innych swoimi troskami, więc wymyśliłam sobie świat, który ma miliony innych trosk, więc moja troska nie zrobi w nim żadnej szczególnej różnicy. Pisałam wesołe listy, smutne, pełne złości, aby nie zarzucać Świata tylko smutkiem. Ty jednak jesteś żywą osobą, masz swoje realne troski, które nie lądują w świecie. W eterze pustki, która pochłania bez odpowiedzi takie listy. Przeżywasz wszystko, co cię spotkało, dlatego jest mi trochę wstyd, że musiałeś się martwić tym, co pisałam. Teraz wiem, że jest to niebezpieczne zostawiać takie listy na biurku.

Jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebować wyrzucenia w świat swoich trosk możesz odesłać mi moją sowę z takim listem. Myślę, że moja sowa będzie cię często odwiedzać nawet bez listu. Ona już jest stara i trochę szalona, a ty dałeś jej przysmaki, które kocha.