Usłyszawszy chrząknięcie Rosalie Lestrange, odpowiedziała Rodolphusowi tylko uśmiechem, który zaraz zniknął za kieliszkiem wina. Mogą tam pójść razem, jeśli oboje znajdą czas… Ale potrafili się umówić sami, bez czuwającej obok matki Rudiego, której chyba nie podobało się ciche szeptanie kuzynostwa, albo dosłyszała o czym tam sobie cichutko mówili – nieistotne!

Istotne było to, że Laurencowi zaczęło się układać w życiu. Nie miał lekko, ostatecznie samotnie wychowywał syna po śmierci swojej żony i nawet jeśli miał do pomocy niańki czy guwernantki… To nie mogło być proste, biorąc pod uwagę jego karierę w Ministerstwie i to, że od śmierci nie minął nawet rok. Nawet jeśli małżeństwo było aranżowane, byli rodziną, a chłopiec stracił matkę, co musiało być ciosem. Ale… życie powoli układało się swoim torem. Zawsze się układało. I Victoria całkiem szczerze uśmiechała się na nowiny najstarszego kuzyna.

– Wiesz, Laurence – zaczęła, bo choć może nie miała jakiegoś przesadnego doświadczenia, nie miała za sobą rzędu złamanych serc, wbrew temu, co mówili ludzie, to bardziej ona wychodziła z tego wszystkiego ze złamanym sercem. Miała jednak swoje przemyślenia, słowa, które układały jej się w głowie na przestrzeni miesięcy. – Jak ktoś chce, to znajdzie sposób. A jak ktoś nie chce, to znajdzie powód – Laurence i Camille chcieli ewidentnie spróbować. I szukali sposobów. Miesięczny (a przynajmniej planowany) wyjazd do Francji był tego dobitnym dowodem. – Nie wszystko da się zaplanować. Ale będę trzymać kciuki, żebyście to sobie poukładali, wiesz… Tak, żebyście oboje byli zadowoleni – nie była nigdy w związku na odległość, ale była też przy tym przekonana, że Francja nie była aż tak daleko, a Laurence był na takiej pozycji w Ministerstwie, że pewnie mógł pociągnąć za jakieś sznurki i załatwić sobie świstokliki do Francji i powrotne. Może nie koniecznie od razu teraz, gdy jego obecność byłą tu bardzo potrzebna, ale tak na przyszłość. Ostatecznie sama dobrze wiedziała, ile polega na Departamencie Magicznych Wypadków i Katastrof, może nie była tam żadnym szefem ani zastępcą, ale to była jej pierwsza praca zaraz po szkole i spędziła tam cztery lata, najpewniej obserwowana też przez kuzyna, do którego uśmiechnęła się przez stół.

I wtedy właśnie do jadalni weszły trzy kolejne osoby – William (który chyba nikogo nie zaskoczył swoim spóźnieniem, może jego rodzice nie byli z tego zadowoleni, ale Victoria miała to gdzieś), Eden (którą ostatnio widziała na zdjęciu w gazecie, ale miała nadzieję, że rodzina nie podejmie tego tematu, skoro to miała być rodzinna uroczystość) i Primrose (której się spodziewała, nieco zdziwiła się, że się spóźniła, ale to nic, oby Isabelle nie robiła do niej swoich niezadowolonych min). Victoria uśmiechnęła się do całej trójki, bo tak dobrze było ich wszystkich widzieć, nawet jeśli nie utrzymywali jakiegoś wielkiego kontaktu, tak ogólnie.

– Hejj, Will, Eden, super, że jesteście – odezwała się ze swojego miejsca obok Rodolphusa i z dala od swoich rodziców, nie mając zamiaru ingerować w to, gdzie kto usiądzie.

– W końcu jesteś, Primrose – Isabella Lestrange spojrzała na córkę z jakąś taką twardością w oczach, najwyraźniej niezbyt zadowolona z jej spóźnienia, a może to chodziło o napięcie na linii ze starszą córką. – Usiądź – jedno krzesło obok niej było puste, bo drugie zajmował Alexander i najwyraźniej liczyła na to, że jej druga latorośl jednak nie wybierze innego miejsca.

Louvain siedział spokojnie, z prostymi plecami i dłońmi splecionymi luźno na kolanach, obecny, lecz nienarzucający się. Wsłuchiwał się w rozmowy toczące się wokół stołu, w drobne pogawędki i półszepty krewnych, nie wchodząc w nie, nie dlatego, że uważał je za czcze czy niegodne uwagi, ale dlatego, że jego myśli krążyły gdzie indziej. Wciąż wracały do spalonego domu kuzynek, do tej straty, która bolała bardziej, niż był gotów przyznać. Wiedział, że Spalona Noc będzie miała konsekwencje, nawet dla jego najbliższych, ale mimo tej świadomości trudno było mu się pogodzić z faktem, że coś tak trwałego jak dom mogło zniknąć bezpowrotnie. Nie była mu obojętna także sytuacja Laurenca. Słuchał uważnie nowin o jego życiu, o próbach odnalezienia równowagi po stracie żony, i wiedział, że sam nie potrafiłby udzielić mu żadnej sensownej rady. Wszystko, co mógł ofiarować, to obecność i słowne wsparcie, gdyby brat go potrzebował.

Przed Louvainem stał pusty talerz. Gdy skrzaty proponowały mu potrawy lub wino, uprzejmie odmawiał. Nie był głodny, a jego uwaga skupiała się na czymś, co wisiało w powietrzu od początku kolacji. Sprawiał wrażenie, jakby na coś czekał. Na zasłyszane rozmowy reagował jedynie lekkim, uprzejmym uśmiechem albo subtelnym zmarszczeniem brwi, gdy temat schodził na sprawy przykre. Przywitał kolejnych przybyłych z wyważonym dystansem; jedynie widok Williama wywołał na jego twarzy szczery uśmiech. Rzadko widywał go w takiej sytuacji i przeczuwał, że rodzinny spęd był dla niego prawdziwym sprawdzianem, zwłaszcza że towarzyszyła mu Eden. Louvain nie przepadał za małżonką brata i po ostatnich wydarzeniach na ślubie Blacków tolerował jej obecność wyłącznie ze względu na więzy rodzinne. Odprowadził ją niemal karcącym spojrzeniem aż do miejsca przy stole, po czym odwrócił wzrok.

Gdy większość zgromadzonych była już gotowa zająć swoje miejsca, Louvain w końcu się odezwał. Jego głos był spokojny, dyplomatyczny, jakby każda sylaba została wcześniej przemyślana. - Skoro jesteśmy już prawie w pełnym składzie, chciałbym wam coś przekazać. - zaczął. - Loretty nie będzie dziś z nami. Wyjeżdża na stałe do Francji. Prosiła, żebym przekazał, że serdecznie wszystkich pozdrawia. Zrobił krótką pauzę, po czym mówił dalej, już nieco mniej pogodnym tonem, choć wciąż opanowanym. - I odrazu rozwiewam wszelkie domysły. Nie pozostaje też w żadnym formalnym związku, niezależnie od tego, co mogło do was dotrzeć. A wszelkie cygańskie wieszczenia… - urwał na moment, jakby ważył słowa - …radziłbym traktować z dużym dystansem. Na końcu dodał, z wyraźnym cieniem zmęczenia w głosie: - Mam również nadzieję, że Mulciberowi nie uda się nikomu więcej popsuć humoru i że nie zostanie wpuszczony na zbliżający się bal maskowy. Po tych słowach Louvain zamilkł, jakby powiedział dokładnie tyle, ile było konieczne. W ten delikatny sposób zasugerował, że rumuńska swołocz, nie jest mile widziana, ani w Maida Vale, ani w obecności kogokolwiek z rodziny. Wspólne świętowanie corocznych obchodów było zbyt istotne i zbyt rodzinnie intymne, by kalać je pogróżkami i brzydkim językiem. Znów usiadł spokojnie, z pustym talerzem przed sobą, czekając, aż wieczór potoczy się dalej.

Dłoń Victorii zacisnęła się w pięść, co Rodolphus mógł bez trudu zauważyć siedząc tuż obok, a spojrzenie Victorii poszybowało do Isabelli. Nic nie powiedziała, nie chciała psuć nastroju, choć prawda była taka, że twarz trochę jej stężała, nim spróbowała wyczyścić się z emocji i skryć za mocniejszą woalką oklumencji – nie z realnej potrzeby ochrony umysłu, a dlatego, że to pomagało jej zapanować nad twarzą i emocjami. Póki matka nie będzie wyrzucać z siebie jakichś nieprzyjemnych komentarzy, póty Victoria nie planowała się w to mieszać, nie chcąc zaognić już i tak napiętej sytuacji ze swoją matką. Ojciec, Alexander, najpewniej widząc minę najstarszej córki ujął żonę za dłoń i nachylił do niej, by wyszeptać jej coś do ucha, co spowodowało lekki uśmiech Isabelli. Victoria z kolei patrzyła teraz w swój puchar winem i odetchnęła lekko, kątem oka dostrzegając spojrzenie Rodolphusa, na które ta się tylko uśmiechnęła. Mógł to zrozumieć po swojemu… ale prawda była taka, że matka i córka nie dogadywały się niemal wcale, pozornie będąc niczym ogień i woda dla siebie, a w rzeczywistości były pod pewnymi krytycznymi względami do siebie aż za bardzo podobne.

Chwilę później odezwał się dotąd milczący Louvain, na którego Victoria przeniosła spojrzenie ciemnych oczu i nawet opuściła dłoń z kieliszkiem, który podniosła wcześniej. Na jej twarzy rysowała się konsternacja i zaciekawienie, kiedy wspomniał imię Loretty oraz to, że ta na stałe wyjeżdża do Francji.

– Pozdrów Lorettę też – powiedziała w końcu, gdy Louvain już zamilkł. Mogłaby to sama zrobić, ale Loretta najwyraźniej wolała kontaktować się przez swojego brata bliźniaka, skoro nikogo innego nie poinformowała o swoich planach. Ale oni zawsze byli blisko siebie, nawet jeśli ostatnimi czasy nie było im tak bardzo po drodze jak kiedyś, więc Tori nie była o to ani trochę obrażona. – Mam nadzieję, że dobrze będzie się jej wiodło we Francji – dodała jeszcze i zamyśliła się krótko. O tym, że ten „ślub” to ściema wiedziała, bo pisała w tej sprawie do Annaleigh i Louvaina, próbując się dowiedzieć co jest grane po weselu Blacków i dowiedziała się od kuzyna, że i on nic nie wiedział i że nawet jeśli, to jakieś cygańskie śluby nie są w żaden sposób wiążące i nie należy tego traktować poważnie. I tak też robiła, nie rozumiejąc tylko dlaczego Mulciber nawet nie próbował dogadać się z głową rodu Lestrange w tej sprawie – no chyba, że wszystko to było jedno wielkie kłamstwo, mające jakoś zaszkodzić ich rodzinie. Zrozumiała jednak to, co Louvain powiedział, formalny związek – a co z nieformalnym? – Mulciberowie chyba nie mają ostatnio lekko – stwierdziła spokojnie, choć tak naprawdę zupełnie im nie współczuła. Nie miała z nimi zbyt wiele wspólnego. – Skandal ze świeczkami na Lammas, pogrzeb, teraz jeszcze te niedorzeczne plotki – których nikt publicznie nawet nie zdementował, a członkowie rodu Lestrange nie wiedzieli co jest grane i to nie tylko w sprawie ślubu…

– Zapomniałam już o tym – przyznała, na słowa Laurence’a o aresztowaniu i skazaniu jednego Mulcibera. Ale tak, to się ogólnie wpisywało w „chyba nie mają ostatnio lekko” i podbijało jej zdanie na ten temat. Z drugiej strony, jak to się mówiło… kto sieje wiatr, ten zbiera burzę, i Victoria nie mogła oprzeć się wrażeniu, że niektórzy tam sami zapracowali na swój los. Jakoś nie potrafiła im współczuć, ale była niezwykle daleko od obiektywnej, nie potrafiła się pozbyć tego wpojonego jej od maleńkości myślenia, że należy stać za rodziną, a Mulciberowie wdawali im się we znaki.

Zerkała ukradkiem w stronę, gdzie Prim siedziała obok matki, czy nie dzieje się tam coś, na co powinna zareagować, na szczęście najwyraźniej fakt, że Pierwiosnek usiadła obok, zadowolił Isabellę, a ta nie komentowała dalej. Nie padło wiec pytanie, czemu się spóźniła, ani nic z tych rzeczy. Isabella i Alexander byli najwyraźniej pogrążeni w rozmowie w swoim gronie, z Anthonym, Cassandrą, Lorelei i innymi.

Chyba większość, jeśli nie wszyscy, dostali od Lorelei wiadomość o ogrodzie i dziwnych różach, i akurat tak się składało, że miała okazje już je badać i zacząć wyciągać jakieś wnioski, chociaż zagadka nadal nią pozostawała.

– Sytuacja jest właściwie bez zmian. Czarne róże nadal są w ogrodzie i wyglądają jakby były hodowane na wystawę i nie przeszkodziła im nawet ostatnia zawierucha – miała na myśli Spaloną Noc i przedziwne warunki jakie potem panowały w Londynie, a wspominała o tym dlatego, że róże były jak takie kapryśne damulki z bogatych domów: lekko zimniejszy wiaterek zawieje i już zaczynają pojawiać się na nich plamy, płatki opadać… Róże były niezwykle trudne w hodowli i to martwiło podwójnie, bo z tego co mówiła ciotka Lola dwa tygodnie temu, ogrodnicy mieli zakaz podlewania ich i zajmowania się nimi… i jeśli się do tego stosowali, to już powinny umierać. A było do tego cholernie daleko. – Elfy nadal dziwnie się zachowują… To znaczy chowają się, jakby się bały. Prawdopodobnie tych róż. Może boją się, że inne kwiaty umrą i wtedy i one… – elfy rozmnażały się na płatkach kwiatów, a jeśli nie będzie kwiatów, to nie będzie i elfów. Maida Vale było dla nich bezpieczną przystanią. Do czasu pojawienia się czarnych róż. – Mam kilka teorii i miałam się tym zająć nawet nieco bardziej oficjalnie, ale… wiadomo. Były znacznie pilniejsze sprawy od kwiatów – na to lekko się skrzywiła, bo Miada Vale i dla niej było bardzo drogie i bardzo by nie chciała, by to wszystko przepadło. – Laurence, jeśli jeszcze nie miałeś okazji, to polecam, żebyś zobaczył to na własne oczy. Może nawet zobaczysz tam coś dziwnego… – dodała, nieco tajemniczo, ale trudno to było opisać słowami.

A potem uśmiechnęła się przez stół do Primrose, bo owszem – wyglądała bardzo ładnie. I Victoria była daleka od nazwania siostry tępą. I przy tym czuła, że sama nie miała okazji „podziwiać” tego dziwnego zjawiska, które wykwitło im w ogrodzie.