Oczywiście, że jej trzepnąć nie mógł i bezczelnie z tego prawa korzystała, w myśl zasady, że kto się czubi ten się lubi, a ta dwójka ewidentnie potrzebowała pomocy w tłumaczeniu pewnych sygnałów i mowy ciała. Victoria może nie była jakoś biegła w językach, umiała ledwie kilka zwrotów po francusku, ale doskonale widziała co się tutaj działo (być może dlatego, ze już zdążyła z Brenny na osobności wyciągnąć to i owo, ale Atreus bardzo jej w tym pomógł, choć głównie nieświadomie). A skoro Longbottom i Bulstrode potrzebowali skrzydłowego – to oto była.

Wiedziała, oczywiście, że Brenna ma mnóstwo znajomych, ale jakoś nie wydawało jej się fizycznie możliwe utrzymywanie stałego kontaktu ze wszystkimi, których lubiła. Naturalne było, że część znajomości po prostu się wygaszała. I nie chodziło o takiego Vincenta Prewetta, o którym słyszała co jakiś czas mimochodem.

– Przecież nie będę biegać po ludziach i o tym opowiadać – Atreus i tak już mu dał w mordę i sam się do tego przyznał, to chyba mogli pominąć tę część. Chyba nie była tak mocno niegodna zaufania, żeby bawić się tutaj w jakieś podchody? Co zaś się tyczyło Theodora Notta, to po prostu wyżej uniosła brwi. Typa kojarzyła jak przez mgłę, ale co się tyczyło nazwiska Nott, to miało dla niej pewne nieprzyjemne konotacje.

Cóż…

– Bulstrode kontra Nott, dwa do zera – stwierdziła tylko i wzruszyła ramionami. Dobrze, że Atreus nie nosił w kieszeni na takie wypadki chujoświeczki. – Jeśli chcesz opinii niezależnego eksperta to jasne – nie była żadnym ekspertem, z pewnością jednak była najbardziej neutralna. Z pewnością jednak potrzebowała nieco więcej danych niż sam ten list, ale to nie teraz, nie.

– Spisać ten adres nie zaszkodzi, tak w razie czego. Można mieć oko na adresata – mruknęła jeszcze i nim zdołała jakkolwiek zareagować na pytanie Brenny do Atreusa, ten niemalże wypchnął ją z tego zaplecza i jeszcze zamknął drzwi.

Nie była pewna czym była właśnie bardziej zdziwiona: tym, że znalazła się za drzwiami, że je zamknął, czy tym, że nie pomyślał, że wystarczyło po prostu poprosić. Jeszcze by kurna sama te drzwi zamknęła, skoro potrzebowali tej chwili prywatności w mugolskiej księgarni, żeby sobie wyjaśnić to i owo.

I chyba tylko dlatego się nie ruszyła spod tych drzwi, zbyt zdziwiona całą tą sytuacją. A że będzie cokolwiek słychać… To sobie posłucha. Nie była tak niewychowana, by to później przy nich komentować.

Najgorsze to chyba było w tym wszystkim to, że by się pewnie przestał już jakiś czas temu irytować i obruszać, gdyby Victoria faktycznie nie próbowała bawić się w skrzydłowego. Może relacja jego i Brenny szła do przodu we wręcz ślamazarnym tempie, ale wciąż było to ich tempo. Nie potrzebowali zadawać pytań za nich, bo gdyby chcieli lub czuli że muszą je zadać, to by to zrobili - a przynajmniej tak uważał Atreus. Została więc wystawiona za drzwi, ale nawet jeśli sobie życzył, by tym samym i irytacja przestała się go trzymać, to wcale tak nie było. Gniewał się, ale nawet jeśli bardzo łatwo byłoby powiedzieć, że gniewał się na Brennę, to chyba nie ona była źródłem tych problemów. Chyba bardziej irytowały go jego własne uczucia.
Na zapleczu było ciemno i brakowało światła, a oczy potrzebowały chwili, żeby przyzwyczaić się do nowych warunków. Chwili, którą on spędził w ciszy, natomiast Brenna postanowiła wypełnić deklaracją o czekoladkach i kolejnym pytaniem. I przez chwilę gryzł się znowu, czy chciał odpowiadać, ale chyba do tej pory, kiedy faktycznie zadawała jakieś pytanie, to wreszcie odpowiadał bez zbędnego krążenia dookoła.

- Wkurzam się... - zaczął powoli. Oczy zdążyły przywyknąć nieco do ciemności, na tyle by być w stanie dostrzec jej sylwetkę i ocenić odległość. Pochylił się nieco do przodu, do niej, przytulając twarz do jej policzka i ściszając głos. - Głównie na siebie - chował się z tym, bo przecież nie przyznałby się na głos i przy Victorii, nawet jeśli stała za zamkniętymi drzwiami, że był zdolny do samorefleksji. - Zależy mi na tobie plus ma nazwisko Nott, nie wiem czego się spodziewałaś - skrzywił się. - A kiedy powiedziałem o nim co powiedziałem, to nie dlatego że ci nie wierzę że nie jesteś zainteresowana, tylko dlatego że się zapierasz jak osioł że może jednak nie. A teraz otwieram drzwi - cofnął lekko głowę, całując ją jeszcze w skroń, zanim nie sięgnął do klamki i faktycznie nie otworzył wejścia.

- Zdecydowałem, Lestrange, że ci wybaczam wpychanie nosa i możemy już ze sobą rozmawiać - poinformował ją, kiwając przy tym głową z łaskawością.

Problem polegał na tym, że byli w środku akcji i po prostu nietrudno było pewne rzeczy zauważyć, z kolei milczenie nie sprzyjało – bo smerf Maruda miał złość wypisaną na twarzy tak bardzo, że przecież się nie powstrzymał i sam powiedział, że złoił skórę „typowi z Wiwerna”. Gdyby tego nie powiedział, to nie byłoby pytań. Chyba nie spodziewał się, że nie zwróci uwagi na twarz Brenny?

Nic nie słyszała i może nawet i lepiej, bo gdy dotarło do niej tak w pełni, co miało tutaj miejsce, to zrobiło jej się bardzo nieprzyjemnie. Nie była tępa i naprawdę wystarczyło po prostu po ludzku powiedzieć, żeby się odwaliła, nie trzeba było tego robić tak ostentacyjnie. Nie zamierzała tam stać jak słup, odsunęła się na kilka kroków od drzwi i po prostu czekała, aż skończą… cokolwiek robili.

Odważne słowa – zakładać, że w ogóle mieli o czym rozmawiać – bo tej łaski Atreusa przyjąć nie zamierzała. Obrzuciła ich spojrzeniem, gdy już otworzyli drzwi, ale to było wszystko. Odpowiedź na uśmiech Brenny wyszła jej gorzej niż blado.

– Jeśli to już wszystko, to wracajmy – powiedziała tylko i odwróciła się do nich plecami. Byli na zapleczu, to mogli spisać ten adres, ona się tam zbliżać nie chciała.

I gdy już wszystko mieli, to się stąd ulotnili, starając się nie zostawić za sobą śladów.