Celowo podała tak specyficzny przedział czasu, bo tak silne eliksiry, ale ogólnie większość eliksirów, nie działały przesadnie długo i jeśli coś mu podano w jedzeniu czy piciu, to mogło zadziałać, ale jeśli było to wcześniej – to już nie powinno mieć żadnego efektu. Christopher jednak… zaczął chyba nawet panikować? Tak by to chyba nazwała, bo zaraz wszystko zrzucił na Cressidę, co Victorii wydało się bardzo mało prawdopodobne. Nie miała w ręku różdżki i co prawda była szansa że potrafiła rzucać zaklęcia bez niej, ale Victorii jakoś się nie wydawało (ale może działało tutaj uprzedzenie i jej nie doceniała…). Na pewno nie rzucała niczego gdy już była przy nich, bo musiałaby wykonać jednak gęsty ręką, a to nie miało miejsca.

– Bardzo wątpię żeby cokolwiek zrobiła. Próbowała cię uderzyć, a nie rzucić zaklęcie… – przypomniała mu powoli. Cóż, Analise właśnie otrzymywała więcej szczegółów całego zajścia, które miało przed chwilą miejsce.

Victoria wydawała się być bardzo zaskoczona kolejnym obrotem sprawy. Słowami jego matki, która się uparła, odpowiedzią Chrisa, a potem… potem tak po prostu ruszył do tych drzwi.

– Nie wydaje mi się żeby to był odpowiedni moment na rozmowę, pani Rosier – Victoria w końcu znalazła odpowiednie słowa, by odmówić tej herbaty, ale znacznie grzeczniej, a zaraz aż zmarszczyła brwi. – Chris… poczekaj. Niekoniecznie ktokolwiek ci coś podał, jeśli nic przez ostatnią godzinę nie jadłeś to to nie jest to, to co innego – nie eliksir, nie Cressida.

Było przecież jeszcze coś. Poltergeist.

Poza tym… jeśli on tak o stąd wyjdzie, to ona tu zostanie. Z jego matką. To nie brzmiało jak dobry scenariusz, skoro ta tak się upierała na rozmowę przy herbacie. Będzie musiała się stąd ewakuować, a jeszcze na biurku stała ta klatka z sową i… westchnęła.

– Chris. Sukienka – rzuciła mu w odpowiedzi, gdy jego nagle tknęło, że bardzo nie wypada stąd tak po prostu wyjść bez słowa. I że porozmawiają we dwoje – tak, należało porozmawiać bez świadków. Miała nadzieję, że jednak się zatrzyma i nie wyjdzie stąd z tą sukienka na ramieniu. – Chyba wiem co ci jest. Poltergeist.

Nie było wcale tak źle – a przynajmniej tak sobie myślała Victoria, obserwując całą tą sytuację jednocześnie z boku i głównego miejsca. Christopher może i miotał się nieco bez ładu i składu, ale nie robił przy tym nic nadzwyczaj kontrowersyjnego, albo obraźliwego dla jej dumy czy czegoś w tym rodzaju. Nie martwiła się jakoś bardzo, ale skoro twierdził, że coś jest nie tak, to i sama nad tym myślała… i nie dziwiła się, że chciał coś z tym zrobić. Że chciał pójść do klatwolamacza i zmyć z siebie cokolwiek, co wpływa na jego umysł, czy na to co mówi czy cokolwiek się działo. Ją samą drażniłoby to strasznie, więc z tej perspektywy kompletnie rozumiała, co teraz działo się w głowie Chrisa i przecież go za to nie winiła. W ogóle za całą tę sytuację – naskakuje na ciebie twoja eks, rzuca jakieś insynuacje, a potem z pięściami, próbuje zdyskredytować w oczach pracowników Domu Mody, matki i dziewczyny, z którą ostatnio się widujesz… Gdyby Victoria była delikatniejsza, to może wzięłaby to bardziej do siebie i zastanowiła się dwa razy, czy nie lepiej jednak się wycofać, nic takiego jednak nie przeszło jej po głowie.

Pomyślała sobie za to, że Chrisa chyba będzie czekać trudna rozmowa z matką, sugerując się tonem, jaki do niego użyła. Bo chyba nie zamierzała jednak się upierać nad herbatką we troje…? Na pewno nie w tej chwili, a to już Victorii wystarczająco ulżyło. Nie miała ochoty na konfrontację z jego matką w tej konkretnie sytuacji, gdy to wszystko było zresztą takie… że widywali się od niedawna. A nie zamierzała pozwolić, że rodzina znowu ją w coś wmanewruje bez jej wyraźnej zgody.

Victoria przywitała się i uśmiechnęła do krewnej, na szczęście nie było więcej czasu na rozmowę, a pani Analise zabrała ciotkę ze sobą, więc przy tej dalszej, znacznie już krótszej wymianie zdań, nie było za dużo świadków.

– Tak, klątwołamacz. Powiedz mu o poltergeiście na Pokątnej – potwierdziła mu, mając pod tym kątem znacznie większe doświadczenie. – Idź, nie przejmuj się, nie jestem zła – miała wrażenie, że mógł tak pomyśleć, a ona chciała go zatrzymać nie dlatego, żeby go teraz maglować, a po to, żeby lepiej ustalić co się właściwie dzieje. Bo to, że powinni później porozmawiać… było raczej jasne.

Gdy Chris poszedł i Victoria wyszła w końcu z Domu Mody, pożegnała się tylko jeszcze, a na ulicy teleportowała do siebie.