Jego dłonie spoczywające na jej przedramionach były dotykiem stanowczo zbyt znajomym jak na człowieka, którego przez dwadzieścia lat usiłowała sprowadzić do rzędu wspomnienia bezpiecznie zamkniętego w minionym czasie. Jednocześnie wystarczyła ta jedna bliskość, aby cała misternie wzniesiona przez lata konstrukcja rozsądku pękła z cichym trzaskiem.
— Zapewne i tak podsłuchiwała — powiedziała z cieniem uśmiechu, który zaledwie musnął jej usta. Uśmiech zgasł równie prędko, jak się pojawił. Mona skierowała wzrok ku drzwiom hotelu. Nie potrzebowała nawet sprawdzać, czy Lizzy rzeczywiście tam była. Znała ją dobrze.

Jej córka. Ich córka. Jego córka.

— Ale idź do niej — dodała ciszej. — Powiedz jej prawdę. Całą. Bez wybielania mnie. Jeżeli będzie chciała wiedzieć dlaczego cię nie było, ma prawo usłyszeć to od ciebie… Electra jest tutaj? Przyjechała z tobą? I… wasz ojciec też?
Gdzieś pod tymi wszystkimi pięknymi usprawiedliwieniami wciąż tkwiło jedno pytanie, którego nie odważyła się zadać nawet samej sobie: czy naprawdę bała się, że Icarus będzie swoim ojcem — czy bała się, że pewnego dnia spojrzy na niego i zobaczy w jego twarzy człowieka, którego tak bardzo nienawidziła?